10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 8 : [6] ตุ๊กตาแมวขาสั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,781 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



[6] ตารางช่อง 5+6 : ตุ๊กตาแมวขาสั้น

ผมเคาะพวงมาลัยซีวิคน้องชายตามทำนองเพลงที่เปิดอยู่อย่างอารมณ์ดี หักเลี้ยวเข้าซอยของมหาวิทยาลัยแล้วแล่นไปตามถนนช้าๆ พอเจอที่สำหรับรถยนต์ว่างอยู่ก็เปิดไฟถอยเข้าจอดอย่างว่องไว

ผมดับเครื่อง ไม่ลืมส่องกระจกดูสภาพตัวเองก่อนเดินควงกุญแจไปทางร้านโจ๊กหน้ามอ

เมื่อคืนในที่สุดผมก็ได้กลับไปเยี่ยมบ้านบ้างจนได้ เพราะเมื่อวานผมเลิกเรียนบ่าย และไม่มีเชียร์ให้รอเข้าแล้วเลยรีบกลับไปกินข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากับคนอื่น แถมเช้าวันนี้ก็ได้พี่พลอยเข้ามาปลุก แม้จะตั้งแต่ไก่โห่แต่ผมก็อารมณ์ดีโคตรๆ

พี่สาวผมนี่ช่างเป็นคนที่น่ารักและใจดีที่สุดในโลกเลย

“เอาอะไรไอ้หนู”

“โจ๊กหมูโคตรพิเศษเลยเฮีย เพิ่มไข่เยี่ยวม้าไม่ใส่พริกไทยนะครับ”

ผมแจกจ่ายยิ้มให้อาเฮียขายโจ๊ก แต่พอก้าวขาผ่านประตูบ้านที่เปิดชั้นหนึ่งเป็นร้านอาหารเข้าไปกลับต้องหยุดนิ่ง

โต๊ะเต็ม...

ร้านโจ๊กที่แม้จะอร่อยแต่คนก็ไม่เคยเต็มจนไม่มีที่นั่งขนาดนี้มาก่อน

“ไอ้แมวจ้อย”

“พี่กาจ...?”

เสียงเรียบนิ่งเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากทางซ้ายมือ เมื่อหันไปก็ปะทะเข้ากับหน้าหล่อๆ ของคนหยิ่งเข้าพอดิบพอดี

วันนี้พี่กาจอยู่ในชุดนักศึกษาสีขาวปล่อยชายแทนที่จะเป็นเสื้อยืดทับช็อป ผมดำสนิทยุ่งเหยิงกว่าทุกครั้ง สีหน้าแม้จะดูเหมือนคนเพิ่งลุกจากเตียงนอน แต่ก็ยังหล่อจนแม้แต่เมียเฮียเจ้าของร้านยังต้องทอดถอนหายใจเสียยาวเหยียด

ความจริงพี่มันก็เด่นแบบทุกทีนั่นแหละ แต่ที่ผมไม่เห็นเพราะว่าโต๊ะที่ร่างสูงนั่งวางอยู่หลังประตูบังตาสีเขียวเข้ม ซึ่งตอนนี้ถูกดึงปิดไว้ครึ่งหนึ่งกันแดด

“ทำหน้าอะไรของมึงเด็กเหี้ย”

หึ มาถึงก็แจกสัตว์เลื้อยคลานก่อนเลยนะ

ผมถือวิสาสะนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามไอ้พี่กาจ ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นที่เดียวที่ยังว่างอยู่ ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมโต๊ะถึงเต็ม ยิ่งพอผมนั่งคู่กับพี่มันแล้วเสียงซุบซิบๆ ก็ลอยมาไม่หยุด

“หายากนะเนี่ย พี่ทักผมก่อนด้วย”

“ทำไม มึงหยิ่ง?”

“กล้าพูดนะครับ ไม่รู้จักตัวเองพอเหรอ”

“กูรู้แค่ว่าเดี๋ยวจะมีบางคนกระเด็นออกนอกร้าน”

ผมแอบกลอกตา ไอ้พี่กาจกับพี่โป้นี่เหมือนกันจริงๆ พอเห็นว่าตัวเองได้เปรียบก็ดีแต่ขู่คนอื่น สองคนนี้น่าจะหันมาได้เสียเป็นสามีภรรยากันให้รู้แล้วรู้รอด แต่เดี๋ยวนะ... ไม่ดีกว่า เดี๋ยวจะกลายเป็นคู่นรก แบบนั้นคนรอบข้างคงปวดหัวตายชัก

นึกแล้วก็ส่ายหัวขำความคิดตัวเอง แต่พอเงยหน้าก็เห็นว่าตาคมของพี่แกกำลังจ้องมองมา

นี่... มันคงไมได้อ่านใจผมได้อีกหรอกนะ ไม่งั้นกูกระเด็นออกนอกร้านแหง

“เอ่อ ทำไมวันนี้พี่มาเช้าอ่ะ เมื่อวานผมถามหาพี่กับพี่เชส พี่แกบอกพี่มาถึงตอนสิบเอ็ดโมงนู่นเลย”

“มึงถามหากูทำไม”

พี่กาจถามขณะขยับแขนเพื่อให้เมียเฮียเจ้าของร้านเอาโจ๊กสองถ้วยมาเสิร์ฟ ถ้วยโคตรพิเศษของผมขนาดใหญ่กว่าของไอ้พี่กาจเท่าตัวเห็นจะได้ กลิ่นหมูสับก้อนหอมๆ ลอยฟุ้งจนเกิดแผ่นดินไหวในกระเพาะ

“อ้าว ก็ผมจีบพี่อยู่ไง”

“ไม่เห็นมึงป้วนเปี้ยนหลายวันก็นึกว่ายอมแพ้ไปแล้ว”

“สองวันเอง ทำไมอ่ะ คิดถึงเหรอ”

“หึ...”

ผมว่าหยอกเย้าเล่นๆ แต่น่าแปลกที่พี่กาจไม่ได้เถียงอย่างที่คิดเอาไว้

พี่แกตักช้อนเข้าปากคำหนึ่ง แล้วก็เงียบไปเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจคนเดียว หน้าคมคายเหม่อมองมาทางผม ไม่สิ ต้องเรียกว่าสายตามาหยุดเหม่อที่ถ้วยโจ๊กผมพอดีต่างหาก รู้ว่าพี่มันไม่ได้อะไรหรอก แต่ผมก้ขยับถ้วยหนีสายตานั่นอย่างกวนๆ

“มองอะไรพี่ ผมไม่แบ่งหรอกนะ”

“มึงจะหวงอะไรนัก ถ้วยก็เท่าควาย”

“เอ้า ถ้วยผม เงินผม”

“แดกเยอะไปก็เท่านั้น ตัวมึงก็แคระอยู่ดี”

ดูเหมือนส่วนสูงผมจะไปแขวนอยู่บนหัวคนตรงหน้ามั้ง...

171 เซ็นติเมตรน่ะเตี้ยก็จริง แต่ถ้าหากพี่มันแหกตามองไปรอบๆ มันจะเห็นผู้ชายสูงราวๆ นี้แออัดอยู่เต็มมหาลัยเลยนะ อย่างคิรินเด็กพี่มันกะจะสายตาแล้วน่าจะร้อยหกสิบกว่าๆ เอง ผมว่าพี่แกจงใจหาเรื่องเสียดสีผมมากกว่า

ผมหน้ายุ่งสาวไส้ด่าอีกฝ่ายเละเทะอยู่ในใจ แต่ไม่เอ่ยปากต่อความยาวด้วย ก้มหน้าก้มตากินมื้อเช้าของตัวเอง กวาดช้อนอีกไม่กี่ทีโจ๊กก็หมดเกลี้ยง ไอ้พี่กาจคนกินไวกินหมดก่อนผมสักพักแล้ว นั่งเลื่อนมือถืออยู่เงียบๆ

“พี่มีเรียนกี่โมงอ่ะ”

“ไอ้เชสมันยังไม่ส่งตารางเรียนกูให้มึงเหรอ” มันประชด

“ก็วันนี้ผมยังไม่ได้เปิดดูเลยไง อ่ะ งั้นเดี๋ยวให้เลยดีกว่า พี่รอผมแป๊บนะ อย่าเพิ่งไปไหน” ผมรีบว่า หยิบกุญแจรถแล้ววิ่งเหยาะๆ ไปทางรถยนต์ของตัวเองที่จอดทิ้งไว้ ปลดล็อคแล้วเอื้อมไปหยิบถุงพลาสติกขนาดใหญ่ซึ่งบรรจุตุ๊กตาหลายตัวตรงที่นั่งข้างคนขับออกมา อุ้มไว้เต็มสองแขนกลับเข้าไปในร้านจนหลายคนเมียงมองมาอย่างสนใจ ไม่เว้นแม้แต่พี่กาจด้วย

“ผมเอาตุ๊กตามาให้เพื่อน มีของพี่ด้วยนะ”

พี่แกมองเหมือนเห็นคนปัญญาอ่อน “กูไม่เอา”

เสียมารยาทน่า นี่มันตารางช่องที่ 5 ของผมต่างหากล่ะเว้ย

ใช่ว่าอยากจะให้ตุ๊กตารุ่นพี่ผู้ชายซะที่ไหน แค่เพราะขี้เกียจไปนั่งเลือกของให้พี่มัน ในห้องผมมีตุ๊กตาที่ได้มาจากการเล่นเกมเซ็นเตอร์อยู่แทบจะล้นห้อง ปกติก็หิ้วมาแจกบ้างให้โลมาอยู่แล้ว เลยให้พี่มันด้วยเลย

“ปฏิเสธน้ำใจรุ่นน้องไม่สมกับเป็นรุ่นพี่ที่ดี ไม่ควรทำครับ” ผมลากเก้าอี้ที่ว่างอีกตัวมาแล้วตั้งถุงไว้บนนั้น รื้อของนุ่มนิ่มด้านในออกมา “มีตุ๊กตาหมูชมพู หมีแพนด้า ยีราฟ อืม พี่เอาอันนี้ไปก็แล้วกัน”

“แมวขาสั้น?”

พี่มันขยุ้มหัวตุ๊กตาน่าสงสารตัวนั้นขึ้นพิจารณาหลังจากผมหยิบส่งๆ ไปให้

คำพูดนั่นทำให้ผมที่มัวแต่ยุ่งกับถุงตุ๊กตาหันไปมอง พี่แกเขย่าจนขาสั้นๆ ทั้งสี่ข้างของตุ๊กตาสั่นไหวๆ ผมเพิ่งเห็นว่าที่ผมหยิบให้พี่มันคือตุ๊กตาแมวท้องขาวหลังส้มหูตั้งน่ารัก ตาของมันเป็นพลาสติกกลมๆ สีน้ำตาลเข้ม ที่คอยังมีปลอกคอสีแดงด้วย ผมจำได้ว่าตัวนี้ต้องเล่นเกมอยู่นานมากกว่าจะแลกแต้มมาได้

“มึงคิดจะให้ของแทนตัวเองรึไงไอ้แมวจ้อย”

“ของแทนตัวเอง?”

ผมเอียงคอมองอีกฝ่ายแบบงงๆ แต่แล้วสมองก็ค่อยๆ บางอ้อขึ้นมาทีละน้อย

แล้วก็กลายเป็นกระอักกระอ่วนขึ้นมา

หยุดเลย อย่าคิดไปไกล ไอ้พี่กาจมันเรียกผมว่าแมวจ้อยเพราะอะไรผมยังไม่รู้สาเหตุเลยด้วยซ้ำ แถมแมวจ้อยมันดูเลิศหรูน่ารับไว้ซะที่ไหน เหมือนแมวที่มันตัวเล็กๆ กระจ้อยร่อยไม่มีคุณค่าใดๆ ต่อโลกนี้อะไรทำนองนั้น

“ขาสั้นเหมือนมึง”

ผมทำหน้าเบื่อ

“ในเมื่อผมเป็นคนให้ ผมก็จะตั้งชื่อให้เองแล้วกัน”

“...”

“ชื่อโง่กาจ... โอ๊ย!

พูดยังไม่ทันจบมันก็เอื้อมมาตีหน้าผากผมเพี๊ยะเสียงดังลั่น

“กูให้โอกาสมึงพูดอีกที”

แม่ง มือไวชิบหาย

“ล้อเล่นหรอกน่า ชื่อน้องผักกาดก็แล้วกัน”

คราวนี้ไอ้พี่กาจไม่ว่าอะไรอีก ผมเหลือบสายตาไปมองนาฬิกาดิจิตอลมือถือที่วางอยู่ใกล้ขวดเครื่องปรุงบนโต๊ะ พอเห็นว่าอีกยี่สิบนาทีคาบเรียนแรกตัวเองจะเริ่มแล้วก็ไฟล้นก้นขึ้นมาฉับพลัน มัวแต่คุยกวนตีนกันไปมากับคนตรงหน้าจนเวลาเกินไปมากกว่าที่คิดไว้เลย ผมรีบควักธนบัตรพอดีกับค่าโจ๊กออกมาวางไว้

“ผมไปก่อนนะพี่ เดี๋ยวไม่ทันเรียน ไว้เจอกันครับ”

บอกแล้วว่ามอผมไม่ใช่เล็กๆ กว่าจะฝ่าบรรดานักศึกษาที่ชอบเดินล้นมาบนถนน ไหนจะจอดรถ ไหนจะรอลิฟต์ขึ้นตึกเรียน ยี่สิบนาทีบางทียังไม่พอเลยซะด้วยซ้ำ

รถซีวิคเคลื่อนผ่านประตูมหาวิทยาลัย แต่แล้วผมก็ต้องเอามือตบหน้าผากตัวเอง

เอ้า ชิบละ ลืมถ่ายรูปตอนให้ตุ๊กตาพี่กาจ...

 

ก็นึกหงุดหงิดตลอดคาบเรียนช่วงเช้าอยู่หรอก ทว่าตอนที่กินข้าวเที่ยงเล่นเฟซผมก็แทบกู่ร้อง

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าเพจคลังคนหน้าตาดีของมหาลัยนี่ก็มีประโยชน์อยู่บ้าง

 

คลังคนหน้าตาดีมหาลัย S ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 4 ภาพ

24 นาที กรุงเทพมหานคร, Thailand

ชอบผู้ชายรักสัตว์ค่ะ! ใจละลายมากกับภาพนี้ จู่ๆ สายก็ส่งภาพน่ารักๆ มาประเดิมวันแรกให้เลย ตั้งแต่ตอนใส่ชุดเหมียวก็ว่าน่ารักแล้วน้า อันนี้นี่ระทวยกลายเป็นของเหลวหมดแล้วววว

#กาจวิศวะปี3

ถูกใจ 434 ความคิดเห็น 69 รายการ แชร์ 28 ครั้ง

 

ภาพแรกเป็นภาพไอ้พี่กาจเหน็บตุ๊กตาแมวเอาไว้ระหว่างแขนและสีข้างขณะเดินลงมาจากตึกวิศวะ ส่วนภาพที่เหลือถ่ายในโรงอาหาร พี่แกนั่งกินข้าวโดยวางน้องผักกาดเอาไว้บนตัก ดูตลกจนผมขำก๊ากเกือบพ่นข้าวเที่ยงออกมา

อันนี้เรียกว่าโชคเข้าข้างจริงๆ

ผมรีบเซฟภาพทันที ค่อยเอาไปให้ไอ้พี่โป้ตรวจอีกทีตอนที่มีโอกาส

 

ผมว่าความสัมพันธ์ของผมกับพี่กาจดีขึ้น...

ไม่ได้หมายความว่าดีแบบที่ผมชอบพี่มันนะ แต่หมายถึงไอ้พี่กาจไม่ได้มีทีท่าหยิ่งผยองโคตรน่าหมั่นไส้หรือท่าทางรังเกียจอะไรผมอีกแล้ว เดาว่าเพราะผมไม่ได้แสดงท่าทีว่าชอบอะไรพี่มันเป็นพิเศษ รึตอนที่ผมชวนพี่มันไปกินอาหารญี่ปุ่นวันนั้นเคยบอกอยู่ว่าให้พี่มันคิดกับผมเหมือนเป็นแค่รุ่นน้องต่างคณะธรรมดาๆ

แต่ก็ดีแล้ว รีบทำไอ้ตารางเฮงซวยนี่ให้จบดีกว่า เชียร์จบหลายวันแล้ว ส่วนผมยังต้องมาแปะติดกับมันอยู่เลย

“เพชร วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย พักตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ”

ตอนที่เก็บของยัดๆ ลงในเป้หลังอาจารย์ปล่อย เพื่อนสาวในเอกก็เดินเข้ามาทัก

เธออยู่กลุ่มเดียวกับแจง แจงคนที่เคยถูกเพื่อนให้ออกไปเล่นเกมล่าของกับผมในวันเชียร์วันสุดท้ายนั่นแหละ กับเพื่อนเอกเดียวกับตัวเองผมไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ เหมือนคุยๆ ได้กับทุกคนมากกว่า

“ไปดิ... เอ้ย ไม่” ผมชะงักไปนิดนึงตอนที่นึกอะไรขึ้นมาได้ “อืมม ไปด้วยก็ได้ แต่เดี๋ยวฝากจองโต๊ะไว้ก่อนนะ จะลองไปชวนคนมากินข้าวที่นี่ดู”

“เอ๊ะ อ้อ ได้ๆ”

เมื่อวานผมเพิ่งเจอหน้าไอ้พี่กาจมาใช่มั้ยล่ะ หลังๆ มานี้พี่โป้เองก็ไม่ได้เร่งเคร่งครัดเรื่องการส่งตารางให้พี่มันตรวจแล้วด้วย ผมเลยกะว่าจะไม่โผล่หน้าไปให้พี่กาจเห็นบ่อยนัก เกิดมันหงุดหงิดขึ้นมาเดี๋ยวจะยุ่งยาก แต่พอคิดอีกทีว่ารีบๆ ทำให้เสร็จแล้วกลับไปใช้ชีวิตเหมือนนักศึกษาปกติ ตั้งใจเรียนบ้าง ไปดื่มบ้างแบบเดิมคงจะดีกว่า

ผมไปหาพวกแจงที่โรงอาหาร วางเป้ลงบนโต๊ะถัดจากพวกเธอ ตารางช่องต่อไปคือให้ไอ้พี่กาจมาที่ตึกศิลปกรรม เลยกะจะชวนพี่แกมากินข้าวที่นี่

ผมเดินถ่ายรูปเมนูร้านอาหารให้ครบทุกร้าน นี่ถ้าอัดวิดีโอทำคลิปสัมภาษณ์แม่ค้าได้คงทำไปแล้ว

Petch : พี่กาจ

ผมไลน์ไปหาอีกฝ่าย

แต่ถ้าให้เดา ผมว่าไอ้พี่มันต้องไม่ตอบกลับมาแน่ๆ และสุดท้ายผมก็ต้องกลับไปตายรังกับพี่เชส ไหว้วานให้...

Gaj : อะไร

เฮ้ยย

ผมกะพริบตาปริบๆ มองมือถือในมือตัวเอง

มันตอบ... ไอ้พี่กาจมันตอบแฮะ

นี่คงไม่ใช่มีใครแอบเล่นมือถือมันอยู่หรอกนะ

Petch : ตอบด้วย ไซโคลนเข้าไทยแน่เลยคืนนี้

Gaj : อย่ากวนตีน กูรำคาญ

Gaj : มีอะไร

Petch : พี่ว่างอยู่มั้ยครับ มากินข้าวที่แคนทีนผมมั้ย

ผมพิมพ์ชวน ว่าแล้วก็ส่งรูปเมนูอาหารหลากหลายร้านที่ไปถ่ายมาเมื่อกี้ส่งให้มันเป็นสิบยี่สิบรูป ข้อความขึ้นอ่านเร็วมาก ท่าทางพี่มันก็กำลังดูอยู่ ผมเลยพิมพ์ชวนต่อทันที ลงทุนถึงขนาดบอกว่าจะไปรับมันที่ตึกวิศวะเองเลยด้วย ตอนแรกคิดว่าคงต้องใช้เวลาเต๊าะนานตามประสาคนหยิ่ง แต่มันกลับทำให้ผมอึ้งอีกรอบด้วยข้อความสั้นๆ ว่า เออ

Omg ไซโคลนต้องพัดของจริงแล้วแหละ...

“แจง ฝากกระเป๋ากับจองโต๊ะนั้นไว้หน่อยนะ เดี๋ยวมา” ผมหันไปบอกเพื่อนแล้วรื้อหยิบกุญแจก้าวไวๆ ไปทางจักรยาน

ผมปั่นมาจนถึงถนนหน้าป้ายคณะ หยุดตรงต้นไม้ใกล้คลองที่ตอนเย็นๆ มักมีพวกนักศึกษามาวิ่งออกกำลังกาย มือพิมพ์ไลน์ส่งไปหาพี่มันอีกรอบ ตอนที่ลังเลว่าจะขับไปหาถึงลานเกียร์ดีมั้ย ตาก็เห็นร่างสูงเดินสวนออกมาก่อน

ผมรีบปั่นเข้าไปหา ยิ้มกว้างอารมณ์ดีส่งให้มัน หึๆ มีคนว่าง่ายก็ต้องอารมณ์ดีอยู่แล้ว

“มาแล้วๆ”

“มึงจะปั่นเร็วให้ถนนสึกรึไง”

“ถ้าถนนตึกวิศวะพี่มันบอบบางขนาดนั้นก็ให้มันสึกไปเหอะ เสียชาติเกิด”

เพี๊ยะ

“โอ๊ย” พี่มันแม่งดีดหน้าผากผมอีกแล้ว “ไอ้พี่กาจ ตอนเด็กๆ ไม่เคยได้เล่นดีดลูกแก้วรึไง”

“โทษฐานที่มึงกวนตีน”

“ก็พูดจริงนี่หว่า ตรงไหนเรียกว่ากวนเนี่ย” ผมบ่นอุบอิบ

“รู้ใช่มั้ย จะให้กูไปกินข้าวด้วยใครปั่น”

“รู้แล้วน่า ผมเอง ขึ้นมาเลย”

และแล้วผมก็ต้องมาออกกำลังกายก่อนกินข้าว ปั่นตอนเที่ยงแบบนี้ต่างจากปั่นตอนกลางคืนมาก เวลานี้นักศึกษายังอยู่กันเต็มมอ พอปั่นผ่านสาวๆ ทีไรพวกเธอก็หยุดเดินแล้วส่งเสียงกันไม่หยุด มีโบกไม้โบกมือให้แล้วยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปด้วย นึกอยากจะหลบก็หลบไม่ได้ ไอ้พี่กาจก็ดูไม่สะทกสะท้าน มันนั่งมองนกมองฟ้าไปเรื่อย ยังดีที่รอบนี้ไม่ได้บ่นที่ผมขับช้า

หึ ผมจะพยายามคิดว่าตัวเองขับรถพาสัตว์แปลกออกมาให้ประชาชนได้ชื่นชมก็แล้วกัน

ไม่นานนักจักรยานก็ปั่นมาจนถึงคณะศิลปกรรม ผมจอดมันไว้ที่เดิมแต่ไม่ได้รีบเข้าโรงอาหาร ยืนอยู่กับร่างสูงใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่ปลูกอยู่หน้าตึกเรียนใหญ่เจ็ดชั้น

“รอตรงนี้ก่อนแป๊บนึงนะพี่”

“อะไรของมึงอีก” มันทำหน้างง แต่ผมโบกมือแล้วหยิบมือถือออกมาแอบจิ้มหาใครบางคน

Petch : พี่โป้ อยู่ไหน

Lubu (lipo) : เพิ่งเลิกตะกี้ มีอะไร

Petch : ลงมาหาหน่อย เร็วๆ เลยนะ ผมอยู่หน้าตึก

Lubu (lipo) : กำลังลงบันได

Lubu (lipo) : อารมณ์ไหนของมึง คิดถึงกูขึ้นมาไง

Petch : อยู่กับไอ้พี่กาจเนี้ย ตารางช่องถัดไปของพี่อ่ะ รีบๆ มาดูเลย เดี๋ยวพี่มันเม้งแตก

พอผมพิมพ์ไปแบบนั้น ข้อความก็ขึ้นอ่านแต่ไม่มีอะไรส่งกลับมาอีก ผมนึกว่าพี่มันเดินมาถึงแล้วเลยชะโงกหน้ามองหา รออยู่นานจนได้ยินเสียงถอนหายใจของไอ้พี่กาจที่ยืนกอดอกเยื้องด้านหลัง ผมเลยรีบพิมพ์ไปเร่งอีกครั้ง

นานมากกว่าพี่โป้จะอ่านข้อความผม ถ้ากูโดนไอ้คนข้างหลังแดกหัวใครจะรับผิดชอบฟะ

Lubu (lipo) : กูเห็นแล้ว ผ่าน มึงไปเลย

หะ...

อะไรของพี่มันวะ

“มึงรอใครไอ้แมวจ้อย” เสียงเรียบๆ แกมหงุดหงิดของพี่กาจดังขึ้นมาจนได้ ผมหันไปยิ้มแหยให้

“เฮ้ดว้ากผมเอง มีธุระกับพี่มันนิดหน่อย”

“ก็รีบๆ บอกพี่มึงให้เร็วๆ กูหิวแล้ว”

“ผมบอกแล้ว ตอนแรกพี่แกว่าจะลงมา แต่จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจเฉยเลย” ผมยังมองจอมือถือแบบงงๆ

ไอ้พี่กาจแค่นเสียง “มันคงจะกล้ามาหรอก”

“หา”

“ป่านนี้มันคงแอบมองอยู่ตรงไหนสักที่นั่นแหละ ไปกินข้าวได้แล้ว” พี่กาจว่าเสียงเรียบ แล้วก็หมุนตัวเป็นฝ่ายเดินนำไปทางแคนทีนด้วยตัวเองทันที แต่ผมยังยืนนิ่งอยู่

ป่านนี้คงแอบมองอยู่ตรงไหนสักที่...?

พี่มันพูดเหมือนกับว่า...

“เดี๋ยวดิพี่!” ผมรีบก้าวตามไปคว้าแขนอีกคนไว้ “ที่พี่พูดหมายความว่าไง”

ไอ้พี่กาจไม่ได้ใส่ใจผมนักนอกจากจ้ำอ้าวก้าวต่อไป และเพราะแรงที่มีมากกว่าของมันผมเลยต้องก้าวตามไปด้วย

“พี่กาจ พี่รู้จักเฮ้ดว้ากคณะผมด้วยเหรอ นี่...”

ไอ้พี่โป้เคยบอกว่าเคยคุยผ่านๆ กับพี่น็อต รึพี่มันจะรู้จักกับไอ้พี่กาจด้วย...?

คราวนี้พี่กาจเหลือบสายตามามองผมนิดหน่อย ก่อนจะเบนกลับไปมองทางเดินตรงหน้าตามเดิม ในตอนที่ผมตั้งใจจะว่าแม่งสักประโยคด้วยความหมั่นไส้ เสียงเรียบแบบที่พี่มันชอบใช้ก็ลอยเข้าหูมาซะก่อน

“แล้วมึงคิดว่ากูไม่รู้เหรอว่าไอ้โป้มันสั่งให้มึงมาตามจีบกูน่ะ”

“หะ...”

“เรื่องที่มึงโดดเชียร์ กูรู้ตั้งแต่แรกแล้ว”

“...!!


========================== 50% (65%)

วันนี้มันคืนวันศุกรรรรรรรร์


ผมเบิกตากว้าง เท้าพลันชะงักเหมือนโดนตรึงไว้กับที่

ไอ้พี่กาจมันรู้!?

มันรู้งั้นเหรอ... เดี๋ยวก่อน หมายความว่าเรื่องของไอ้พี่โป้และเรื่องที่ผมโดนสั่งให้ตามจีบมันก็รู้ทั้งหมด

ผมยืนนิ่งด้วยความสับสน ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกบอลแล้วถูกโยนให้กลิ้งไปทางนั้นทีทางนี้ที

“ไอ้แมวจ้อย เดิน” พี่กาจที่เห็นว่าผมยืนเอ๋ออยู่กับที่เลยหมุนกายกลับมาเอานิ้วทั้งสี่ตีแปะลงบนหน้าผากของผม หน้าหล่อๆ ของพี่แกเริ่มจะหงุดหงิด ผมเลยต้องก้าวขาเดินต่อทั้งๆ ที่ยังไม่หายงุนงง

ผมเดินขมวดคิ้วมาถึงโต๊ะที่ฝากพวกแจงเฝ้าเอาไว้ มีเสียงกรี๊ดกร๊าดไอ้พี่กาจตามหลังมาแต่ผมก็ไม่ทันได้รู้สึกตัว กระทั่งพี่มันนั่งลงบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามผมนั่นแหละ ถึงได้ละล่ำละลักถามออกไป

“พี่กาจ ที่พี่พูดยังไงแน่ พี่รู้ตั้งแต่แรกเหรอว่าพี่โป้สั่งทำโทษผม แล้วพี่รู้จักกับเฮ้ดว้ากผมจริงๆ ใช่มั้ย”

พี่มันทำหน้ารำคาญ “ไปซื้อข้าวมาก่อนไป”

“เดี๋ยว พี่ตอบผมก่อนดิ”

ผมรู้สึกว่าใจแม่งร้อนรนด้วยความอยากรู้ อยากให้คนตรงหน้าตอบคำถามทุกอย่างออกมาตอนนี้และเดี๋ยวนี้เลย ผมทำท่าจะอ้าปากถามออกมาอีก แต่ว่าไอ้พี่กาจมันหยิบกระเป๋าตังค์แล้วส่งแบงค์ร้อยสองใบสไลด์ร่อนมาตรงหน้า

ให้ตายเหอะ!

“กว่ามึงจะถามจบก็หิวตายพอดี ไปซื้อมา”

ผมมองธนบัตรตรงหน้าอย่างขัดใจ สุดท้ายก็ตะปบถือไปซื้อข้าวให้พี่มัน ผมเลือกร้านที่ไม่มีคน อร่อยไม่อร่อยก็ช่างมันละ ผมสั่งข้าวมันไก่และแน่นอนว่าไม่ลืมซื้อให้ตัวเองด้วย สั่งพิเศษจานใหญ่ใช้ตังค์พี่มันแม่งเลย

ผมวางจานข้าวลงบนโต๊ะ ไอ้พี่กาจขมวดคิ้วมองข้าวมันไก่เล็กน้อย แต่ก็ยอมหยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปาก

“โอเค ข้าวก็มาละ พี่ตอบคำถามผมได้แล้วใช่มั้ย”

“...”

“ตกลงที่พี่พูดหมายความว่าไงครับ ถ้าพี่รู้แต่แรกอย่าบอกนะว่าพี่ร่วมมือกับพี่โป้น่ะ”

คนตรงหน้าใช้สายตามองผมเหมือนมองคนปัญญาอ่อนอย่างที่ชอบทำ “ทำไมกูจะต้องทำแบบนั้นด้วย กูจะอยากให้เด็กน่ารำคาญแบบมึงมาตามตื๊อทำไม”

เอ่อ... ก็จริง

ตั้งแต่รู้จักกับไอ้พี่กาจมา ท่าทางรำคาญของมันก็เป็นของจริงแน่นอน

“งั้นพี่รู้ได้ยังไง” ผมหรี่ตา “อย่าบอกนะว่า... พี่เป็นเพื่อนกับไอ้พี่โป้อ่ะ?”

“มึงก็ไม่ได้โง่นี่”

“...” ผมนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่

เอาจริงดิวะเนี่ย

พี่มันรู้ตั้งแต่ตอนที่ผมไปตะโกนแหกปากที่ตึกวิศวะว่าจะจีบมันน่ะนะ...

สมองนึกไปถึงเหตุการณ์โคตรน่าอับอายนั่นแล้วตอนนี้ยังเหลือความรู้สึกอยากมุดดินค้างอยู่เลย ยิ่งพอนึกว่าอีกฝ่ายรู้เรื่องทั้งหมดอยู่แล้วว่าผมทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกหัวเราะเยาะใส่หน้า

แม่งเอ๊ย!

“แล้วทำไมพี่ไม่บอกผมวะ ผมเสียหายหมดแล้วเนี่ย!” ผมโพล่งขึ้นมาทันทีด้วยความไม่พอใจ

รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นตัวตลกยังไงก็ไม่รู้ ตอนที่ตัวเองทำอะไรไปตามเกมของอีกฝ่ายงกๆ แค่คิดว่าไอ้พวกพี่มันกำลังหัวเราะเยาะเย้ยผมลับหลังอยู่ก็ไม่ต่างอะไรจากหมัดอัปเปอร์คัตจนจุก พวกพี่มันแม่งตลก แต่ผมไม่ตลกด้วย!

“พวกพี่แม่งบ้าป่ะวะ!

“เพชร” พี่กาจเรียกเสียงเย็น “คิดให้ดีก่อนโวยวาย”

“...”

“มึงลืมไปแล้วรึไงว่าทำไมมึงถึงโดนไอ้โป้มันสั่งแบบนี้”

คำพูดของพี่กาจทำให้ผมเงียบไป

หัวผมร้อนอยู่ก็จริง แต่ไม่ใช่คนไร้เหตุผลไม่ฟังใครขนาดนั้น อาจเพราะท่าทางดุๆ นั่น ผมเลยยังเกรงอกเกรงใจอยู่บ้าง สมองเปิดรับเอาคำพูดของพี่แกมาประกอบกัน

โอเค เพราะหัวเสียเลยอาจจะลืมประเด็นไปว่าไอ้พี่โป้มันสั่งผมได้ยังไง เป็นเพราะผมโดดเชียร์เอง คำสั่งนี่เลยกลายเป็นคำสั่งลงโทษ ถึงในใจลึกๆ ผมจะยังมองว่ามันเป็นคำสั่งที่เกิดควรไปมากก็เหอะ แต่ถ้าดูตามเนื้อผ้าแล้วผมก็ไม่มีสิทธิ์ไปโกรธหรือไปโวยวายใส่ไอ้พี่โป้หรือไอ้พี่กาจที่นั่งแดกข้าวมันไก่ตรงหน้าได้เต็มปากอยู่ดี

ถ้าผมไม่โดด ผมก็ไม่โดนทำโทษ

ผมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วพ่นออกมายาวเหยียด

“แต่พี่ก็น่าจะบอกผมตั้งแต่แรกอ่ะ...”

“เพราะมึงโดนสั่งโทษ ถ้ากูบอกมึงไปไม่ใช่ว่ายื่นตีนเข้าไปเสือกเรื่องเชียร์คณะอื่นเหรอ” พี่มันยังมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ ดูเหมือนจะตั้งแต่ตอนที่ผมเผลอขึ้นเสียงใส่ “กูด่ามึงแล้ว แต่มึงยังตื๊อต่อเอง”

เอ้า...

“นี่แสดงว่าไอ้พี่โป้มันก็ยังไม่รู้อ่ะดิว่าพี่รู้เรื่องนี้แล้ว”

ผมคาดเดา ยิ่งเห็นพี่กาจไม่ตอบก็ยิ่งมั่นใจ

มิน่าละไอ้เฮ้ดว้ากตัวดีของผมถึงไม่ยอมมาเจอ เพราะพี่มันแม่งกลัวความแตกนี่เอง

ดูเหมือนทั้งผมทั้งไอ้พี่กาจจะกลายเป็นคนซวยทั้งคู่ต่างหาก กับของผมยังพอเข้าใจว่าตัวเองทำผิดก่อน แต่พี่กาจที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยต้องมาโดนผู้ชายแมนๆ คนนึงตามจีบ ...ถึงแม้มันจะมีคนที่ชอบเป็นผู้ชายอยู่แล้วก็เหอะ

โดนเพื่อนกวนตีนใส่แบบนี้ไอ้พี่กาจคนหยิ่งก็น่าสงสารเหมือนกัน

อารมณ์หงุดหงิดหัวเสียของผมหายไปจนเกือบหมด อย่างน้อยตอนนี้ก็โล่งใจ แค่รู้ว่าพี่มันรู้ว่าผมไม่ได้เป็นเกย์ ไมได้หลงรักมันหัวปักหัวปำก็ถือว่าเป็นบุญแล้ว

“แฮ่ม พี่กาจ...”

“...”

“ขอบคุณละกันที่พี่ยอมบอก ไม่งั้นผมต้องจีบพี่ไปจนถึงบอกรักเลยนะ ขนลุกตายชัก”

“ฉลาดน้อยเอง”

ผมกลอกตา เมื่อมันยังใช้คำเสียดสีไม่หยุด “เขาเรียกว่าเป็นคนมุ่งมั่นต่างหาก”

“หึ...”

“งั้นเดี๋ยวผมจะไปคุยกับพี่โป้เอง พี่จะได้ไม่ต้องรำคาญผม” ผมประชดอย่างหมั่นไส้

พี่กาจตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ขณะที่ของผมยังเหลือพูนจานเพราะมัวแต่พูดมากกว่ากิน พี่มันเหยียดยิ้ม “มึงพูดไปก็เท่านั้น มันไม่ยอมหรอก ใช้ตังค์ทอนเมื่อกี้ลุกไปซื้อน้ำมาไปไอ้แมวจ้อย”

ท้ายประโยคพี่มันเปลี่ยนมาสั่งผมเฉย ผมขมวดคิ้ว แต่ยังไม่ยอมลุก “ทำไมพี่โป้ต้องไม่ยอมด้วย”

ร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมเงียบไปอึดใจหนึ่ง ตอนแรกคิดว่าเขาจะไม่ตอบ แต่สุดท้ายมันก็พูดออกมาเสียงเรียบเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก “เพราะมันไม่ชอบคิริน”

แต่คำตอบนั่นกลับทำให้ผมเองที่อ้าปากเหวอ

“...”

เหี้ยเถอะ พีคไปอีก...

วันนี้ผมอึ้งมากี่รอบแล้วนะ น่าจะนับไม่ถ้วน ถ้าเป็นโรคหัวใจอยู่อาจจะช็อคไปแล้วก็ได้

ผมรู้สึกว่าเรื่องมันชักจะซับซ้อนซ่อนเงื่อนไปหมด สรุปคือไอ้พี่โป้มันทำโทษผมไปด้วย แล้วก็ใช้ผมเป็นไม้กันหมาให้เพื่อนตัวเองไปด้วยอย่างนั้นสินะ พี่มันคิดแผนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวขึ้นมาจนผมคิดว่าตกลงมันเป็นลิโป้หรือขงเบ้งกันแน่ แล้วไอ้เรื่องขัดขวางรักของเพื่อนเนี่ย ถ้าไม่เห็นว่าพี่แกก็ออกไปเที่ยวกับผู้หญิง ผมคงแอบคิดว่าพี่โป้ชอบพี่กาจไปแล้ว

ผมทำหน้าเหนื่อยใจ ตัดสินใจได้ในที่สุด “งั้นมาทำให้จบๆ ไปก็ได้ พี่แกจะได้ไม่หาเรื่องอีก พี่โป้กับพี่ปริ๊นเซสให้ผมตามจีบพี่สิบอย่าง ตอนนี้ผมทำได้หกตารางแล้ว เหลืออีกแค่สี่อย่างเอง”

“...”

พี่กาจถึงกับเงียบเลย

ผมว่ามันต้องอึ้งอยู่ในใจแน่ๆ เหมือนตอนที่ผมเห็นกระดาษตารางนั่นครั้งแรก

“พี่ก็รู้แล้วว่าผมไม่ได้ชอบพี่ งั้นคงไม่มีปัญหาที่จะช่วยรุ่นน้องต่างคณะนะ” ผมรีบฉีกยิ้มหวังประจบ ร่างสูงเหลือบสายตามองผมเล็กน้อย สุดท้ายมันก็พูดแค่ว่า...

“ไปซื้อน้ำมา กูหิว”

“...”

มันไม่ปฏิเสธก็หมายความว่าตกลงไปกับผม

แม้มันจะยอมช่วย แต่ท่าทางกวนตีนนั่นก็ทำให้ผมหมั่นไส้อยู่ดี

 

สรุปตารางช่องที่ 5 ของขวัญแทนใจ (ระดับ 1) , สรุปตารางช่องที่ 6 เชิญชวนเป็นผล (ระดับ 1)

ความสำเร็จ : เป้าหมายรับของขวัญแทนใจที่ซื้อให้ (ตุ๊กตาแมวน้องผักกาด) , มาที่ตึกศิลปกรรม

ความคิดเห็น ช่องที่ 5 ให้ตุ๊กตาแมวไป ตุ๊กตานั่นถ้าให้ซื้อราคาแพงอยู่เหมือนกันนะ ไม่ยากเท่าไหร่เพราะดูท่าทางมันจะเป็นทาสแมวอยู่แล้ว / ช่องที่ 6 ไม่มีความเห็น


============================ 100%

พี่กาจมีเหตุผลที่ใจร้ายเว่ย (ยังเหลือเฉลยตอนหน้าอีก 200% นะคะะ)

พระเอกของเราจะต้องไม่ใจร้ายแต่น่ารักต่างหาก จะได้เข้ากับคอนเซ็ปต์อ่านแล้วไม่เครียด แต่อ่านแล้วฟู 555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.781K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5881 NatapornJan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 00:32
    พี่กาจรู้แต่แรกงี้
    #5,881
    1
    • #5881-1 NatapornJan(จากตอนที่ 8)
      23 ตุลาคม 2562 / 00:33
      ชอบน้องแล้วชัวร์
      #5881-1
  2. #5773 a.mm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 02:42
    ว่าแล้วพี่กาจต้องแบบแอบรู้เรื่องนี้
    #5,773
    0
  3. #5751 Chompoo_mg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:47
    เนี่ยยย พอเจอเฉลยแล้วด้้นอะ ดีใจที่เดาถูก งือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #5,751
    0
  4. #5740 jayjaih (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 11:11
    พี่กาจรู้อยู่แล้วว่าแล้ว5555555
    #5,740
    0
  5. #5739 jayjaih (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 11:10
    เหมือนพี่โป้สนิทกับพี่กาจด้วยซ้ำแล้วตั้งใจให้เพรชทำตามตารางหรือพี่กาจแอยชอบเพรชก่อนแต่ทั่งคู่ไม่ชอบพี่คุณแน่ๆ
    #5,739
    0
  6. #5738 jayjaih (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 11:09
    หรือว่าพี่โป้กับพี่กาจรู้กันอ่ะสงสัย
    #5,738
    0
  7. #5733 tantanium31 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 02:22
    อยากตะโกนว่า อห น่ารัก ชห แต่ทำไม่ได้ ข้างห้องด่าแน่!!!!!
    #5,733
    0
  8. #5714 zCiel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:53
    ปมมา ปมมา ปมมาาา
    #5,714
    0
  9. #5638 MaiNatkamon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 19:33
    ไม่มีใครชอบคิรินเลยอ่ะ มันต้องมีอะไรแน่ๆ
    #5,638
    0
  10. #5592 TigKie_18 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 13:24
    อ่านแล้วฟู​ เอ๊ะ​ อะไรฟู​ 55555แต่ดูแล้วเพื่อนพี่กาจไม่ชอบคิรินทั้งนั้นเลยอ่ะ​ ทำไมวะ​

    แต่นี่ก็ไม่ชอบเพราะฉะนั้นเชียร์พี่โป้ต่อ
    #5,592
    0
  11. #5570 earlynight (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 02:02
    แอบทายไว้ในใจ ดีใจที่พี่กาจรู้อยู่แล้ว ส่วนคิรินคงจะร้ายไม่เบาแน่ๆเลย
    #5,570
    0
  12. #5554 อ๊ากกก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:36

    อ้าว คดีพลิก แล้วจะรักกันยังไงละเนี้ย

    คิรินนี้ดูแปลกๆเพื่อนพี่กาจไม่ชอบเลยสักคน น่าจะไม่ธรรมดา

    #5,554
    0
  13. #5528 mmaijii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 17:12

    คิรินคนไม่ชอบเยอะนะ เพื่อนกาจอีก ต้องร้ายกาจกว่าที่คิดแน่ๆ

    #5,528
    0
  14. #5484 mytty (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 09:04
    คือมันยังไงๆ จับทางไม่ถูกเลยต้ะ
    #5,484
    0
  15. #5467 jomjjamm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 16:43
    อยากรู้จักคิรินอะ ทำไมคนรอบตัวพี่กาจถึงพากันไม่ชอบขนาดนี้ สงสารรรรรรรร
    #5,467
    0
  16. #5443 onkgoon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 04:43
    ทำไมรู้สึกเหมือนพี่กาจเริ่มสนใจน้องแล้ววว
    #5,443
    0
  17. #5395 Sweet_Memory (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 22:35
    พี่กาจคนฉลาดดดด
    #5,395
    0
  18. #5333 Vmouth (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:42
    ว่าแล้ววววววว
    #5,333
    0
  19. #5215 Kttjj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 13:34
    พีคคคตรงที่พี่กาจรู้ตั้งแต่แรก5555555
    #5,215
    0
  20. #5159 aqua.b (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 19:08
    ตอนแรกนึกว่าภารกิจนี้จะกลายมาเป็นปมดราม่าใหญ่ทีหลัง แต่ปรากฎว่าตอนนี้คือพีคจริ้ง พีคมาก 55555
    #5,159
    0
  21. #5124 baekbow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:44
    อ่าว พีครัวๆจริงๆตอนนี้ ที่แท้โป้ก็มีแผนซ้อนอยู่ในการทำโทษเพชรนี่เอง แต่ตอนแรกไม่ได้เดาว่าไม่ชอบคิรินนะเดาว่าชอบ 555 แต่ดูๆตอนนี้กาจเพชรก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรกัน ถ้ากาจยอมช่วยก็เป็นผลดีกับเพชรนะ ยกเว้นแต่ว่ากาจจะเริ่มรู้สึกชินที่น้องไปป่วน แต่พูดจริงๆมันก็ไม่สมเหตุสมผลหรอก เพราะกาจชอบคิรินและรู้ว่าเพชรเข้าหาเพราะโดนทำโทษก็ไม่รู้จะไปพิศวาสกันตรงไหน
    #5,124
    0
  22. #5116 ojay2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 10:23
    รู้ก่อนอยู่แล้วสะด้วย จะทำยังไงต่อเนี่ย
    #5,116
    0
  23. #5029 PATASIQI (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:01
    ว่าแล้วเชียวต้องมีซัมติง เพชรไม่คิดหวั่นไหวหน่อยหรอลูกกก
    #5,029
    0
  24. #4970 manodcha (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 12:06
    งุ้ยยยยน
    #4,970
    0
  25. #4885 Ann Healy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 00:51
    อรุมมมคุณพี่กาจจจจจ
    #4,885
    0