10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 7 : [5] ในร้านพิซซ่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,859 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



[5] ตารางช่อง 5 ของขวัญแทนใจ : ในร้านพิซซ่า

ในห้องนั่งเล่นคอนโดมิเนียมของผมช่วงบ่ายวันเสาร์มีเสียงกดคีย์บอร์ดผัวะผวะพร้อมเสียงโวยวายดังลั่น

“หลังเข้าๆๆ เฮ้ย ทำไมไม่มาอ่ะ!

(กูมาแล้ว! ไอ้ฉัตรโน่น ฉัตรถ้ามึงเลือกเก็นจิมาแล้วเล่นกากแบบนี้ก็เอาตัวอื่นสิวะ)

(ก็มึงดูมันมีเมอร์ซี่ฮิลอยู่ ไอ้จวย อย่าหัวร้อนสิพวกมึงอ่ะ เดี๋ยวมึงดูลีลากู น้องฉัตรหนึ่งรุมสาม!)

(รุมเหี้ยไร มึงจะโดนเรนฟอร์มอะโบฟตายห่าอยู่แล้ว)

“พอๆๆ จบตานี้กูไม่เล่นละ”

ผมว่าอย่างเหนื่อยใจ ตั้งแต่ตื่นมาแล้วไอ้ต้าโทรมาชวนเล่นเกม ผมนั่งสิงสถิตอยู่หน้าคอมฯ ตั้งแต่สิบเอ็ดโมงจนถึงบ่ายสอง ชุดที่สวมยังเป็นชุดนอน ส่วนด้านหน้ามีกระป๋องมาม่าและโค้กขวดเล็กวางระเกะระกะอยู่

ตอนแรกก็ว่าจะปฏิเสธเพราะคิดว่าเดี๋ยวพวกมันต้องปากหมาแซวผมเรื่องไอ้พี่กาจ แต่ก็ยังดีที่พวกมันยังมีความเกรงใจกันอยู่บ้าง ลำพังแค่เมื่อวานผมก็เซ็งพออยู่แล้ว หลังจากตัวเองคิดผิดคอมเม้นท์ใต้คลิปนั่นไป ก็มีใครที่ไม่รู้จักพากันกรูแอดมาหา ผู้ติดตามจากศูนย์คนขึ้นเป็นหลักร้อยในพริบตา แถมมีบางคนไปขุดสเตตัสเก่าๆ อีก

มองเฟซที่เด้งรัวๆ แล้วหลอนจนต้องปิดแจ้งเตือนรีบเข้านอน

(อ้าว ไม่เล่นแล้วมึงจะทำอะไรอ้ะ เออจริงดิ ออกไปดูหนังกันป่ะ)

“พวกมึงไปละกัน กูจะไปเกมเซ็น”

(เกมเซ็นอีกแล้วเหรอวะ) ต้ามันบ่น (เอาเหอะ เกมเซ็นก็เซ็น ที่ไหนอ่ะ เอ็มบีเคอีกเหรอ)

(อะไรวะ ไปดูหนังเหอะ มึงก็รู้ว่ากูเล่นเกมพวกนี้ไม่ค่อยเก่ง)

“มึงก็ไปดูกันสองคนก็ได้ กูไปคนเดียวประจำ แต่ถ้าอยากไปก็มีเกมยิงกระต่ายเกมตกปลาของเด็กอยู่นะ” ท้ายประโยคผมพูดเสียงกลั้วหัวเราะ “แล้วโลมากับแทนอ่ะ โทรชวนป่ะ”

(มึงจะโทรให้พวกเราเป็นกอขอคอสองตัวนั้นรึไง ปล่อยมันไปตามทางเห้อะ)

“กอขอคออะไรวะ”

(ก็เมื่อวานมันไปกินข้าวกันไง โอ๊ย กูขี้เกียจสาวความยาว รีบไปอาบน้ำดีกว่าป่ะ)

ผมเองก็ไม่ได้อยากยุ่งเรื่องของเพื่อนอยู่แล้วเลยไม่ได้ใส่ใจนัก เอ่ยนัดแนะกับไอ้สองตัวในสายอีกนิดหน่อยก่อนวาง

เพราะว่าไอ้ฉัตรอยากจะไปต่อตอนดึกที่รัชดา มันเลยเสนอให้ใครสักคนเอารถไป หวยลงที่ไอ้ต้าเป็นฝ่ายขับวนรับ แถวสยามเองก็ใช่ว่ารถจะน้อยๆ ด้วย กว่าจะไปถึงก็กินเวลาเกือบชั่วโมงครึ่ง

ผมเป็นคนที่ชอบเล่นเกมเซ็นเตอร์มากเลยนะ ถ้าถามว่าผมเสียเงินกับเรื่องอะไรมากที่สุดรองลงมาจากค่าข้าวและค่าดื่ม บางทีก็อาจจะเป็นค่าเกมพวกนี้แหละ ผมเล่นแม่งทุกอย่างเพื่อคลายเครียด กว่าจะรู้ตัวอีกทีไอ้ฉัตรกับไอ้ต้าที่ตอนแรกวนๆ เวียนๆ กวนอยู่ข้างๆ ก็หายหัวไปหมดหมดแล้วไม่รู้

“ไอ้น้องเพชรๆ”

ตอนที่หิ้วถุงตุ๊กตาออกมามองหาพวกมัน เสียงเรียกชื่อผมก็ดังลั่น

เจ้าของเสียงที่วิ่งแท่ดๆ เข้ามาใกล้ทำให้ผมต้องกะพริบตาอย่างแปลกใจ ...ไอ้พี่เหรียญคนซื่อ?

“พี่เหรียญ บังเอิญจังครับ”

“โอ๊ย” มันโบกมือ “ไม่บังเอิญๆ ตอนแรกพวกพี่อยู่พาราก้อน แต่ไอ้เชสเห็นฉัตรลงรูปเช็คอินที่นี่เลยพากันมา”

ว้อทท...

วันเสาร์อาทิตย์ทั้งทีให้ผมได้ลืมหน้าพวกกลุ่มพี่แกบ้างเถอะ

“พวกพี่เป็นเจ้ากรรมนายเวรเหรอ”

“หือ พวกกูยังไม่ตายนะ”

ผมมองหน้าซื่อๆ ของพี่แกแบบเอือมๆ “ช่างเหอะพี่ แล้วเพื่อนผมล่ะครับ”

“อยู่ร้านพิซซ่าชั้นล่างอ่ะ เพิ่งสั่งกันไป กูอาสาขึ้นมารับมึงเอง ป่ะ รีบไปเหอะ”

“...”

ไอ้สองตัวนั้นแม่ง... แล้วมีอย่างที่ไหนให้รุ่นพี่ขึ้นมาตามเพื่อนตัวเองวะ

พี่เหรียญช่วยแบ่งถุงตุ๊กตาไปถือ เราสองคนลงลิฟต์มายังชั้นล่าง เพราะตอนนี้ไม่ใช่ช่วงมื้ออาหาร คนในร้านก็เลยยังไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่นัก พี่เขาเดินนำผมไปที่โต๊ะตัวใหญ่กลางร้านซึ่งกำลังเฮฮามีความสุขกันอยู่ อย่างพี่น็อตเฮ้ดว้ากนี่ต่อหน้าไอ้ฉัตรก็ไม่สนใจจะเข้มอะไรแล้ว ผมกวาดสายตาไล่ กระทั่งถึงร่างเด่นคุ้นตาในชุดไปรเวทเท่ๆ ก็เป็นอันต้องชะงักไป

คนที่ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาแล้วดูเท่ได้ก็พี่กาจนั่นแหละ ผมไม่ได้แปลกใจที่เจอ แต่ที่นิ่งไปเพราะร่างเล็กเจ้าของหน้าสวยหวานที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างหาก

เดี๋ยวนะ เมื่อวานไอ้พี่กาจยังนั่งซึมกะทืออยู่เลยไม่ใช่รึไง วันนี้มาเที่ยวด้วยกันแล้วเหรอเนี่ย

ผมมองอย่างแปลกใจ แต่ก็ก้าวเข้าไปยกมือไหว้พวกพี่ๆ เขา ไม่ลืมแจกฝ่ามือให้คนละเพี๊ยะสองเพี๊ยะเข้าที่หัวทุยของไอ้ฉัตรไอ้ต้าด้วย สะเออะทำอะไรไม่ปรึกษาดีนัก

“น้องเพชรๆ มานั่งข้างพี่นี่มา” พี่เชสตบเก้าอี้ข้างตัวแปะๆ

“ไม่ล่ะพี่ ผมจะนั่งกับเพื่อนผม”

“ตรงนั้นที่ไอ้เหรียญ มานั่งเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิวะ” ว่าแล้วพี่เชสก็ดึงแขนผมให้นั่งลงข้างมันทันที

มันช่างเป็นทำเลที่เลวเหลือเกิน เพราะตรงข้ามผมคือหน้าหล่อๆ ของพี่กาจ และตรงข้ามพี่เชสคือคิริน เด็กพี่มัน

ผมพยายามฉีกยิ้มให้พี่กาจ แล้วก็ไม่ลืมเผื่อแผ่ไปให้คิรินด้วย “หวัดดีพี่กาจ เอ่อ นายด้วยนะ”

คิรินส่งยิ้มน่ารักกลับมาให้ ส่วนพี่กาจแค่มองนิ่งๆ

ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมผมอึดอัดที่ได้นั่งตรงนี้ เพราะผมมีประเด็นลุกลามทั่วมออยู่ว่ากำลังตามจีบพี่กาจ แล้วไอ้พี่กาจกับคิรินเองก็มีซัมธิงบางอย่างกันอยู่ มันก็เลยกลายมาเป็นบรรยากาศแปลกๆ ที่อธิบายยาก

“ไอ้น้องเพชร อย่าหน้างอดิวะ” พี่เชสเอามือมาป้องกระซิบหูผม

“พี่แหละทำอะไรวะ ให้ผมมานั่งตรงนี้ทำไมเนี่ย”

“ก็ให้มาช่วยกันขัดขวางไอ้สองคนนี้ไง ตั้งแต่เที่ยงมากูเห็นจนมดไต่ขึ้นมากัดตาแตกหมดแล้ว”

“พี่บ้าไปแล้วเหรอ ทำลายรักเพื่อนเนี่ย”

“เพชรไม่เข้าใจ”

“ผมจะเข้าใจอะไรได้นอกจากว่าพี่อิจฉาเพื่อนอ่ะ”

พี่เชสมีสีหน้าหงุดหงิดเหมือนจะงาบหัวผม “ไอ้น้องเพชร มึงก็จีบไอ้กาจอยู่ไม่ใช่ไง ยอมได้เหรอ”

“...” ผมทำหน้าป่วย

ตาชำเลืองไปทางคู่รักตรงหน้านิดหน่อย เห็นไอ้พี่กาจมีสีหน้าอ่อนลงกว่าทุกทีเวลาคุยกับคิริน มองแล้วชวนให้น่าหมั่นไส้นัก ผมทำท่าจะอ้าปากห้ามไอ้พี่เชส แต่ติดที่ว่าอาหารเริ่มทยอยลำเลียงมาวางซะก่อน เป็นพิซซ่าสามถาดใหญ่และบรรดาของกินเล่นอื่นๆ อีกเต็มโต๊ะ ตอนแรกที่ว่าไม่หิว พอได้กลิ่นท้องก็ร้องขึ้นมาแทบจะทันที

ผมเลิกสนใจคนอื่นแล้วหันมาตักอาหารเข้าปาก โต๊ะนี้มีแต่หนุ่มๆ ถ้ามัวยืดยาดเดี๋ยวจะกินไม่คุ้มเอา

“พี่กาจครับ ผมอยากได้หอมทอดอ่า”

“โอ๊ย หอมทอดน่ากินสัดๆ”

แกร๊ง!

ส้อมของไอ้พี่กาจและพี่เชสจอมจุ้นปะทะกันอยู่ตรงกลาง โดยมีเป้าหมายคือวงหอมทอดชิ้นน้อย

ผมที่เคี้ยวพิซซ่าหงับๆ อยู่ชำเลืองมองไปทางหน้าไอ้พี่กาจทีพี่เชสที ทึ่งหน่อยๆ ที่พี่เชสยอมทำตัวเป็นก้างขัดขวางความรักคนอื่นเขาจริงๆ ...นี่มันเหตุการณ์ประเภทไหนกันวะเนี่ย

ส้อมพี่กาจเปลี่ยนไปที่ชิ้นอื่น

“โอ้ๆๆ อะไรกันนี่ ชิ้นนี้ออร่าน่ากินกว่าแฮะ”

แกร๊ง!

“ไอ้เชส” พี่กาจเรียกเสียงเข้ม

“ว่าไงครับคุณเพื่อนซี้ขี้โถเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก”

“อย่ากวนตีนกู”

“ใครกวน กูเปล๊า”

อย่าพังโต๊ะนะเว้ย... บรรยากาศที่ว่าแปลกๆ อยู่แล้วยิ่งแย่เข้าไปใหญ่ เทียบกับโต๊ะข้างๆ กันแล้วต่างกันราวฟ้ากับเหว โต๊ะไอ้ฉัตรไอ้ต้าพี่เหรียญพี่น็อตคุยกันเรื่องเกมเรื่องบอลกันอย่างสนุกสนาน

และก่อนที่ใครสักคนจะกวนตีนกันจนคว่ำโต๊ะ ผมเลยอาสาเป็นคนเอื้อมไปจิ้มหอมทอดไปวางไว้ในจานคิรินซะเอง

“ตักให้”

คิรินยิ้มเจื่อน “เอ่อ ขอบใจนะ”

พอคนสวยได้หอมปุ๊บ ศึกส้อมก็ผละจากกันทันที ผมก้มหน้าก้มตากินต่อ แต่แล้วก็ถูกไอ้พี่เชสถองศอกใส่

“ไอ้เพชร ไม่ช่วยก็อย่าขวางสิวะ!

“พี่ก็ดูหน้าไอ้พี่กาจหน่อยเหอะ เดี๋ยวมันก็องค์ลงหรอก”

“กูไม่สน! คอยดู กูไม่ยอมแพ้แน่!” พี่มันขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน นัยน์ตางี้ลุกโชน แต่ยังไม่วายหันมาทำหน้าบูดใส่ผม “เพชรเนี่ยเป็นคนประสาอะไร ถ้าไม่หึงไม่แสดงตัวบ้างเดี๋ยวไอ้กาจสุดที่รักก็โดนคนร่อนลงมาโฉบไปแดกก่อนหรอก”

“ตกลงไอ้พี่กาจมันเป็นไส้เดือนใช่ป่ะพี่”

ผมหลุดหัวเราะ แต่พอหันไปเห็นว่าไอ้พี่กาจกำลังใช้ตาคมดุๆ จ้องมองมาก็หุบปากฉับ

อยากย้ายโต๊ะ Orz

สุดท้ายมื้อนรกก็ผ่านพ้นไป ผมเดินหิ้วถุงตุ๊กตาออกมานอกร้าน เป็นมื้อที่กินได้โคตรอิ่มและโคตรคุ้มค่าเลย กินมากอยู่คนเดียวในโต๊ะเลยก็ว่าได้ ...มันไม่ใช่ความผิดผมนะเว้ย เพราะพอคิรินเอาแต่ขอให้ไอ้พี่กาจตักให้ทีไร พี่เชสก็จะต้องเอาส้อมเอามีดไปกระแทกขวางไว้ทุกครั้ง สามคนนั่นเหมือนไมได้มากินข้าว แต่มาทำสงครามช้อนส้อมมากกว่า

“เดี๋ยวพวกกูมีดูหนังที่พาราก้อน ไอ้สามตัวนี้อ่ะเอาไง ไปดูด้วยกันมั้ย” พี่น็อตถามตอนที่พวกเรายืนอออยู่หน้าร้าน

“ดูหนัง!?” ไอ้ฉัตรหน้าระรื่นฉับพลัน “ดูๆๆๆๆ”

“ถามพวกกูยัง”

“เออนั่นดิ แล้วไหนว่าจะไปต่อรัชดา ถ้าดูหนังเดี๋ยวก็ดึกสิวะ” ไอ้ต้าว่าเสริม

“เฮ้ย ดูเสร็จแล้วค่อยไปต่อก็ได้ เดี๋ยวพวกกูไปด้วย” พี่เชสพอเห็นว่าพวกผมจะแยกแล้วก็รีบโพล่ง แต่ผมไม่ยอม

“ไม่เป็นไรพี่ พวกพี่ไปกันเหอะ พวกผมจะไปกันเอง ถ้าอยากดื่มด้วยกันไว้วันอื่นก็ได้”

“เอางั้นเหรอวะ”

พี่เชสสีหน้าไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ นี่กะจะยัดเยียดให้ผมไปช่วยขัดขวางความรักคู่นั้นละสิท่า

“อย่างนี้แหละดีแล้วครับ”

“เอางั้นก็ได้ ไว้วันหลังพวกพี่โทรชวนดื่มนะ”

“งั้นตามนี้ แยกๆ”

พวกผมสามคนยกมือไหว้ลาพวกพี่ๆ และเพราะผมไม่อยากมีปัญหาทีหลังหากคิรินคิดว่าผมคิดเป็นจริงเป็นจังกับพี่กาจ ผมเลยไม่ชำเลืองมองไปทางนั้นแม้สักนิด พอบอกลาปุ๊บก็รีบเดินไปทางอื่นทันที

“ไอ้เพชร มึงไม่เป็นไรนะ”

“หือ” ผมละสายตาจากเคสโทรศัพท์ที่ตั้งโชว์เรียงรายตามตู้ขณะเดินผ่าน แล้วก็เห็นว่าไอ้ฉัตรไอ้ต้ากำลังพร้อมใจกันจ้องมองมาทางนี้เป็นตาเดียว ผมทำหน้างง “อะไรของพวกมึง”

“เอ่อ... ลึกๆ แล้วมึงคงจะเสียใจอยู่สินะ”

“เสียใจ? เรื่อง?”

“พี่กาจกับไอ้ปีหนึ่งหน้าสวยคนนั้นไง”

“...”

เฮ้อ ไอ้พวกไอคิวน้อย


====================== 50%

ชี้แจงค่ะ เราจะขอเอาคำว่า 'เสี่ย' ออกจากชื่อลิโป้นะคะ ตอนนี้ที่ใส่ในบรรยายอาจจะมีแค่ พี่โป้ ลิโป้ ปีโป้ เท่านี้ค่ะ

ปกติเราไม่ใช่คนตามข่าว พอรู้ทีหลังต้องรีบแก้นิดนึง 5555 กลัวววโดนต่อย




“กรี๊ดดด พี่ขอบ้างสิคะน้องเพชร”

พี่ปริ๊นเซสกรีดร้องขึ้นมาทันทีที่เห็นผมโชว์หมายเลขสิบหลักจากจอมือถือให้ไอ้พี่โป้ดูเป็นหลักฐาน

“เอาไปเลยครับพี่ จดเลย โทรไปเซ็กซ์โฟนด้วยก็ได้นะ”

“เดี๋ยวเหอะไอ้เพชรณภูมิ” เฮ้ดว้ากสินกำม้วนกระดาษภารกิจลงโทษในมือมาเคาะหัวผม “เดี๋ยวไอ้กาจมันก็โกรธหรอกที่มึงเอาเบอร์ไปแจกคนอื่นมั่วซั่วแบบนี้”

“อะไร พี่แอบหึงเหรอ”

“เดี๋ยวเข้าห้องเชียร์มึงโดนแน่”

“เฮ้ย ผมล้อเล่นเฉยๆ เอง”

วันนี้เป็นวันเข้าห้องเชียร์วันสุดท้ายของคณะผม มีรุ่นพี่หลายคนเสียใจที่อดแกล้งเหล่าน้องๆ แล้ว ส่วนพวกปีหนึ่งแทบทุกคนเห็นได้ชัดว่ากำลังมีความสุข หน้าแต่ละคนนี่บานเป็นจานลายคราม แน่นอนว่าผมเองก็ไม่ต่าง

ถ้ากิจกรรมจบ วันที่คาบเรียนเลิกเร็วก็ไม่จำเป็นต้องรอรวมตอนเย็นอีก ผมจะได้หาสักวันกลับบ้านไปกินข้าวกับครอบครัวได้บ้าง เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาก็ไม่ได้กลับ วันเสาร์ผมไปดื่มกับพวกไอ้ฉัตรไอ้ต้าทำให้วันอาทิตย์ตื่นสาย ได้เห็นแสงแดดอยู่ไม่ถึงห้าชั่วโมงท้องฟ้าก็มืดอีกแล้ว ไม่แปลกเลยที่จะรู้สึกว่าวันหยุดนี่มันช่างผ่านไปเร็วจริงๆ

ผมนั่งคุยกับพวกพี่สองคนสักพัก พี่ลิโป้ก็เดินเข้าไปสแตนบายด์รอในห้องเชียร์ ครู่ต่อมาเสียงตะโกนรวมก็ดังลั่น

“วันนี้วันสุดท้ายแล้ว จะทำให้มันพร้อมเพรียงกันหน่อยไม่ได้รึไงครับ!!

...มาถึงก็หาเรื่องว้ากด่าเลย

“พวกคุณเบื่อมากนักเหรอ ที่ถูกรุ่นพี่บังคับให้มาเข้าห้องเชียร์แบบนี้”

“...”

“เบื่อเหรอครับ ตอบ!!

“ไม่เบื่อ!!

“แต่ผมเบื่อ! ผมเบื่อที่ต้องคอยมาต่อว่าพวกคุณ!” พี่ลิโป้ทำหน้าไม่พอใจ “พวกคุณนึกว่าผมอยากจะยืนตะโกนใส่หน้าคนอื่นแล้วต้องโดนพวกน้องๆ เกลียดเหรอครับ!

“...”

“ไม่มีใครอยากจะโดนคนอื่นเกลียดหรอก พี่ว้ากก็เพื่อตัวน้องๆ เอง พี่อยากให้น้องๆ ได้รับรู้ว่ามอเราเป็นยังไง คณะเราเป็นยังไง พวกเราเคยผิดพลาดอะไรมา พวกเราก็ตักเตือนพวกคุณเพื่อไม่ให้ผิดซ้ำรอยแบบพวกรุ่นพี่!

และแล้วประโยคที่เหลือถัดมาจากนั้นก็มีแต่วาจาซึ้งๆ แต่เข้มงวดของพี่ลิโป้ บรรยากาศในห้องเชียร์ที่เคร่งเครียดอึดอัดแปรเปลี่ยนเป็นเศร้า เหล่าปีหนึ่งที่นั่งอยู่ด้วยกันหลายคนน้ำตาคลอ ไอ้พี่ปีโป้เองนับว่ามีศิลปะในการพูดการจาอยู่ไม่น้อย แต่ว่า... ไม่ล่ะ มันอาจจะใช้กับคนอื่นสำเร็จ แต่กับผมแล้วไม่มีผลเลยแม้แต่น้อย

ถ้าผมไม่ได้สนิทกับพี่มันผ่านไอ้ภารกิจลงโทษเฮงซวยนั่น บางทีผมอาจจะตราตรึงใจไปด้วยแล้วก็ได้

กิจกรรมที่พวกรุ่นพี่เตรียมมาวันนี้ค่อนข้างหลากหลาย มีแจกสายสิญจน์ให้เป็นพวงเพื่อให้น้องๆ เอาไปให้บรรดารุ่นพี่ในห้องเชียร์ผูกให้ ขณะนั้นก็เอาเทียนมาจุดพร้อมเปิดเพลงให้เข้ากับบรรยากาศ

“มาค่ะน้องเพชร พี่อยากผูกให้ หลังจากนี้ก็ตั้งใจเรียนนะ อะไรยากมาปรึกษาพี่ได้ ถึงจะไม่ได้เอกเดียวกันก็เถอะ”

“ขอบคุณครับ”

“อ้อ เรื่องน้องกาจก็พยายามเข้านะจ๊ะ พี่เชียร์อยู่นะ”

อีกนิดจะเพอร์เฟ็กต์แล้ว พับผ่า...

“ฮัลโหลๆๆ น้องๆ แล้วก็พี่ๆ ขอขัดเวลาซึ้งนิดนึงนะคะ ฟังทางนี้นิดค่า!” เพลงถูกปิด เสียงที่ถูกดัดจนแหลมปรี๊ดของพี่ปริ๊นเซสลอดตามไมค์มา ไฟดวงใหญ่ในโรงยิมถูกเปิดให้สว่างจ้าตามเดิม “พอดีพวกพี่ว้ากมีเกมมาให้เล่น พี่เห็นว่าไหนๆ ก็เป็นวันสุดท้ายแล้ว พวกเราก็มาเล่นเอามันก่อนกลับบ้านกันดีกว่า สายสิญจน์ค่อยผูกต่อนะ จัดแถวก่อนค่ะ”

หลายคนส่งเสียงโห่

“นี่ เกมง่ายๆ เอง อย่าเพิ่งวีนกันสิยะ จัดแถว!!

และแล้วเสียงรองเท้าเสียดสีกับพื้นโรงยิมก็ดังลั่น ปีหนึ่งวิ่งไปยืนจัดแถวกันตามเดิม “เอาล่ะ เกมง่ายๆ อย่างที่บอก มองไปทางซ้ายมือค่ะ เห็นมั้ยว่ามีปี๊ปกับพวกพี่ว้ากยืนประจำแต่ละจุดอยู่ พี่จะให้พวกน้องๆ แบ่งทีมแล้วส่งเพื่อนออกมาเอกละสองคนเพื่อแข่งกันในเกมที่ชื่อว่า เกมล่าของค่าาา วี้ดด กลองมาๆๆ”

“...” เหมือนพี่แกสนุกอยู่คนเดียวอ่ะ

“เกมนี้อันดับแรกคือวิ่งไปที่จุดสกอตเทปสีแดงที่มีพี่ว้ากยืนคอยอยู่นะคะ ให้พวกพี่ว้ากเขาได้บันเทิงเสร็จก็วิ่งไปหยิบฉากในปี๊บค่ะ ฉลากในนั้นจะเขียนของที่ให้ออกไปล่ามา แน่นอนว่าต้องล่าภายในเวลาที่กำหนดค่ะ!

ผมหันไปตามที่พี่ปริ๊นเซสบอก เห็นว่าแถวถูกแบ่งออกเป็นแปดแถว แต่ละแถวพี่ว้ากยืนแสยะยิ้มพร้อมอุปกรณ์ละเลงหน้าปีหนึ่งในมือ ส่วนด้านหลังคือปี๊บบรรจุฉลาก

“เอกไหนหาของช้าสุด ยินดีด้วยค่า เอกนั้นทำความสะอาดห้องเชียร์ค่ะ!

“โหยยย!

“จะโวยวายทำไมกันนักหนายะ เอาล่ะ เลือกตัวแทนเอกออกมาเอกละสองคนค่ะพวกเธอ”

แต่ละเอกต่างพากันเลือกตัวแทนออกมา เอกออกแบบผลิตภัณฑ์ของผมเองมองหน้ากันไปมองหน้ากันมา สุดท้ายแจง สาวหน้าหมวยตัวเล็กๆ ก็ถูกผู้ชายผลักออกไปอย่างอำมหิต ส่วนอีกคน... ถูกต้อง ผมเอง พวกมันข้ออ้างว่าเห็นผมสนิทกับพี่ปริ๊นเซส หากแพ้พี่แกอาจใจดียอมอะลุ่มอล่วยให้บ้าง

ผมกับแจงทำหน้าเหมือนกินยาขม เราแยกกันไปคนละแถว ไม่ลืมยิ้มปลอบใจกันและกัน

“ห้ามออกไปไกลเกินนะคะ ให้อยู่ได้เฉพาะเขตตึกศิลปกรรม นิเทศ แล้วก็รัฐศาสตร์เท่านั้น พร้อมแล้ว... เริ่ม!

ผมวิ่งออกจากจุดสตาร์ทเพื่อไปหยุดยืนบนพื้นที่มีสกอตเทปแปะไว้ของแถวตัวเองทันที

“กูรอมึงอยู่เลยครับไอ้เพชรณภูมิ หึๆๆ”

หน้าผมเหี่ยวลงฉับพลัน “พี่ปีโป้...”

“ปีโป้พ่อง กูชื่อลิโป้ มึงมานี่เลยมา” ไอ้พี่โป้มันดึงตัวผมเข้าไปใกล้แล้วเอาแป้งสีในมือป้ายหน้าผมทันที เท่านั้นยังไม่พอ ใช้ยางมัดผมเชอร์รี่สีแดงแปร๊ดรัดเป็นจุกสองข้างให้ด้วย “ดี ทุเรศแล้ว ไป ไปจับฉลากวิ่งหาของให้อายคนซะไป”

“ผมเกลียดพี่ชิบหาย”

“เรื่องของมึง ฮ่าๆๆ”

ผมมองพี่มันหน้าบึ้ง แต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากวิ่งผ่านไปยังจุดต่อไป ผมล้วงมือเข้าไปในปี๊บ ควานหาอยู่สักพักก็หยิบได้กระดาษม้วนนึง แต่พอคลี่ออกมาเท่านั้นแหละ...

คนหล่อ

มือทั้งสองนึกอยากฉีกกระชากแล้วหยิบอันใหม่ แต่สายตาจับจ้องจากผู้คนรอบๆ ก็มีทางเดียวคือวิ่งออกไปอย่างจำใจ คู่แข่งผมหลายคนเริ่มแยกกันไปคนละทิศเพื่อตามหาของ ผมเองก็ต้องรีบบ้าง พวกเพื่อนๆ และรุ่นพี่คนอื่นคณะผมรวมตัวกันอยู่ในห้องเชียร์กันหมด ดังนั้นผมเลยต้องวิ่งไปทางคณะอื่นแทน

ซ้ายคือรัฐศาสตร์ขวาคือนิเทศ ผมเลือกนิเทศเพราะมั่นใจว่าคนหน้าตาดีต้องเยอะกว่า แล้วก็จริงเพราะหาไม่ยากเลย ผมมองเห็นร่างสูงๆ เดินคู่มากับเพื่อน เขาน่าจะเป็นรุ่นพี่เพราะปีหนึ่งทั้งหมดบูมอยู่กลางลาน

“พี่! พี่ครับ!

ผมวิ่งไปกางแขนขวางไว้ พวกเขาผงะไปเมื่อเห็นสภาพหน้าอันอุบาทว์เละเทะของผม

“ว่า... ว่าไงครับน้อง”

“พี่คนนี้ ช่วยมาด้วยกันหน่อยสิครับ”

พี่หน้าหล่อที่เป็นเป้าหมายก้มมองป้ายชื่อที่อกผม “น้องเพชร? ให้พี่ไปไหนครับ”

“พี่มากับผมก่อนได้มั้ย เดี๋ยวระหว่างทางผมจะอธิบายไปด้วย ขอโทษนะครับ” ผมว่าเร็วปรื๋อ เอื้อมมือไปคว้าข้อมือพี่แกแล้วพาวิ่งกลับไปทางคณะตัวเองทันที ยังดีที่พี่เขายอมตามมาอย่างว่าง่าย “พอดีคณะผมเขาเล่นเกมล่าของกัน...”

“ครับ?”

“แล้วผมก็ได้ไอ้เนี้ย” ผมเปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดินเร็วๆ ชูกระดาษในมือให้พี่เขาดู

“คนหล่อ? อ๋อ ฮ่าๆ ได้สิ ถ้าเราคิดว่าพี่หล่อพอก็โอเคครับ”

ผมพาพี่คนหล่อกลับเข้าไปในห้องเชียร์ และทันทีที่ผมกับพี่เขาปรากฏในครรลองสายตาของทุกคนในนั้น เสียงแหลมๆ ของบรรดาสาวๆ ก็ร้องวี้ดว้ายขึ้นทันทีที่เห็นคนด้านหลัง นับว่าผมเลือกคนได้ตาแหลมอยู่บ้าง

ผมเดินไปหยุดเรียงแถวหน้ากระดานกับคู่แข่งคนอื่นที่ล่าของกลับมาได้แล้ว มีบางคนกลับมาพร้อมแม่บ้านด้วย ผมนึกโล่งใจที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนสุดท้าย แจงเองก็เหมือนกัน สรุปว่าเอกของผมรอด

พอผู้เข้าแข่งขันคนอื่นก็ทยอยกลับเข้ามาจนครบ พี่ปริ๊นเซสเลยถือไมค์ไปตรวจสอบของและฉลากที่ได้

“เป็นดาด้าจากนิเทศศิลป์นะคะ หนูได้ฉลากอะไรคะลูก”

ปีหนึ่งสาวประเภทสองทำหน้าอี๋ ชูถุงพลาสติกในมือ “ขี้หมาค่ะแม่ หายากมากเลยนะ”

ทุกคนฮาครืน ไม่เว้นแม้แต่ผม ขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน เสียงขุ่นๆ ของพี่โป้ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไอ้เพชร”

“หือ ครับพี่”

พี่แกแอบมายืนซ้อนไม่ให้ใครเห็น กระซิบเสียงลอดไรฟัน “มึงทำบ้าอะไรเนี่ย ไปเอาไอ้คุณมาทำไม!

ผมกะพริบตาปริบๆ เมื่อจู่ๆ หันไปแล้วเจอหน้าทมึงถึงของเฮ้ดว้าก พอมองตามสายตาพี่แกไปก็เห็นว่าท่าทีไม่เป็นมิตรของพี่ลิโป้ถูกส่งไปให้พี่คนหล่อที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ ผม

“ก็คนหล่อไงครับ เนี่ย ผมได้ฉลากมา”

“ไอ้ซื่อบื้อ! คนหล่อมันหมดโลกแล้วรึไงมึงถึงไปเอามันมาเนี่ย ไอ้กาจก็มี ทำไมไม่ไปพามาวะ!

“เดี๋ยวนะพี่โป้ คณะไอ้พี่กาจอยู่ห่างจากคณะเราอย่างกะเชียงใหม่กับบันนังสตา พี่จะให้ผมไปพาตัวมาไงเล่า”

คิ้วผมชนกันด้วยความไม่เข้าใจ มองหน้าพี่คนหล่อสลับกับพี่โป้ ทั้งคู่จ้องหน้ากันแบบไม่มีใครยอมแพ้ใคร

เดี๋ยวนะ อย่าบอกนะว่า... ชิบหาย นี่ผมไปลากศัตรูของไอ้พี่โป้มาเหรอวะเนี่ย

“แล้วคนอื่นไม่มีรึไงหะไอ้เด็กบื้อ ไอ้อ๊อฟเดือนรัฐศาสตร์ข้างๆ นี่ก็ได้”

“อย่าหงุดหงิดดิ น้องมันพากูมาเพราะได้ฉลากคนหล่อก็ถูกแล้วไง จะโวยวายใส่น้องมันทำไมเนี่ย”

“มึงไม่ต้องเสือก”

พี่คนหล่อไม่โกรธ แต่ขยับเข้าไปใกล้พี่โป้เพื่อพูดอะไรบางอย่างที่ผมไม่ได้ยิน “มึงหวงแทนไอ้กาจเหรอ หึ เจ้าตัวมันไม่เห็นจะใส่ใจอะไรน้องแมวน้อยตัวนี้แท้ๆ”

“ไอ้คุณ!

“กูจำชื่อตัวเองได้ ไม่เห็นต้องทำเสียงเข้มเลย”

“ไอ้ห่า! มึงมาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย คณะกูไม่ต้อนรับมึง”

“เฮ้ย” คราวนี้ผมหันขวับ “ได้ไง ฉลากผม...”

“มึงเงียบเลยไอ้เด็กจุ้น ไปทางโน้นไป” มันหันมาถลึงตาใส่ “เดี๋ยวฉลากมึงกูจัดการเอง”

ผมหน้าเจื่อน “เอ่อ”

“ไม่เป็นไรครับน้องเพชร ไว้เดี๋ยว...”

“มึงรอพรมแดงเหรอไอ้เพชร”

เฮ้ดว้ากวีนขึ้นอีก โดนพูดแบบนี้แล้วผมจะทำอะไรได้อีกนอกจากเดินหลบฉากออกไปตามคำสั่ง

พี่ปริ๊นเซสกวักมือให้ผมเข้าไปหา เหมือนพี่แกจะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร เลยหันไปพูดออกไมค์แก้สถานการณ์ว่าพี่คุณ พี่คนหล่อคนนั้นบังเอิญมีธุระด่วนพอดี ส่วนผมถือว่าผ่านเพราะพาตัวคนหล่อตามในฉลากมาได้แล้ว สาวๆ ในห้องเชียร์ส่งเสียงโอดครวญเสียดายยกใหญ่เพราะได้ยลหนุ่มหล่ออยู่แค่ไม่ถึงสิบนาทีเขาก็ต้องจากไป

หลังจากพี่โป้ไล่ต้อนพี่คุณออกไปจากห้องเชียร์สำเร็จ พี่แกก็เดินหงุดหงิดงุ่นง่านกลับมา มองหน้าผมแล้วชี้นิ้ว

ผู้... ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด


======================= 100%

ปั่นโค้งงงๆ สไลด์น้ำแข็งมาคำนับคนเม้นท์ค่ะ

วันนี้พลาดเวลาประจำ Orz ปกติจะต้องลงสักสี่โมง ฤกษ์ดี (ที่คิดเอาเอง 555) ตอนนี้อีกครึ่งหลังพี่กาจไม่ได้ค่าตัวนะคะ ไม่ยอมมาเล่น แต่รับรองต่อไปรวยค่าตัวค่ะ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.859K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5951 YounG_NursE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2563 / 13:14
    กำลังเล่นoverwatchพอดีเลยยย
    #5,951
    0
  2. #5880 NatapornJan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 23:59
    ซัมติงปะพี่โป้กับคุณ 5555เอ็นดูยัยน้อง
    #5,880
    0
  3. #5821 ทีมเพื่อนพระเอก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 00:29

    ได้เม้นท์เป็นคนที่ 100 เย้

    #5,821
    0
  4. #5799 Pichartio (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 11:34
    บันนังสตา นี่แอบคิดเลย คนเขียนคนที่ไหนอะ55555
    #5,799
    0
  5. #5742 itsmememe (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 15:26
    ทำไมคิรินแปลกๆ
    #5,742
    1
    • #5742-1 Chompoo_mg(จากตอนที่ 7)
      20 เมษายน 2562 / 02:35
      คิดเหมือนกันเลย
      #5742-1
  6. #5713 zCiel (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:21
    มาเล่นกะชั้นมา ชั้นเมนแอนนา ระดับ Grand master! เด่วแบกเอง!!
    #5,713
    0
  7. #5699 ~PiToN~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:49
    คนนี้พี่เขาหวง
    #5,699
    0
  8. #5668 Sunshine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:22
    คุณลิโป้สินะ
    #5,668
    0
  9. #5647 toei224 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 22:11
    55555555 สงสารน้องเพชร งืออออ
    #5,647
    0
  10. #5633 Rhapsodies21 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 15:59
    ตลกเพชร 5555
    #5,633
    0
  11. #5612 0818770547 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 13:46
    พี่คุณ คือคัย อริกัลโป่เหริ แถลงด่วน
    #5,612
    0
  12. #5591 TigKie_18 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 11:10
    พี่คุณคะหนูรักพี่​ มามะ
    #5,591
    0
  13. #5553 อ๊ากกก (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 20:19

    มีซัมติงอะไรกันนิ

    #5,553
    0
  14. #5527 mmaijii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 17:02

    เอ๊ะพี่คุณ เอ๊ะ คุณ กาจ คิริน

    #5,527
    0
  15. #5503 Janjoonbear (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 15:09
    พี่โป้ดุน้องทำไม55555 เอ็นดูวววววววววววว
    #5,503
    0
  16. #5483 mytty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 08:44
    มันยังไงๆๆนะ
    #5,483
    0
  17. #5442 onkgoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 04:31
    อุ้วววว เกิดอะไรขึ้นกันน้อ
    #5,442
    0
  18. #5394 Sweet_Memory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 22:25
    ยังไงงงงง พี่คุณนี่ยังไงคะ
    #5,394
    0
  19. #5383 HaeEun980 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 22:09
    พี่คุณ อะไรยังไง?
    #5,383
    0
  20. #5344 maygot72 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2561 / 18:06
    วงวารเพรช55555
    #5,344
    0
  21. #5332 Vmouth (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 11:32
    5555555.
    #5,332
    0
  22. #5212 Kttjj (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 12:48
    วงวารน้องเพชรอีกละ555555555ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด55555555
    #5,212
    0
  23. #5158 catcat_ty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 18:55
    พี่ปีโป้นี่แปลกๆละ
    #5,158
    0
  24. #5157 aqua.b (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 18:42
    ทำไมน้องเพชรโดนตลอด วงวาร555555555
    #5,157
    0
  25. #5123 baekbow (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:21
    งุ้ยยยยยย อะไรยังไงทำไมเขาไม่ถูกกัน นี่ก็อะไรไม่รู้ ขอจิ้นไว้ก่อน คนไม่ถูกกันต้องมีประเด็น 555 // ว่าแต่สงสารเพชรเขานะคะ ก็ทำถูกอ่ะ ทำไมผิดอีกแล้ว
    #5,123
    0