10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 5 : [3] เกมพระราชา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,982 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



[3] ตารางช่อง 3 เบอร์โทรศัพท์สื่อรัก : เกมพระราชา

วันนี้ผมมาถึงมหาลัยค่อนข้างเช้า มีเรียนสิบโมงครึ่งแต่แปดโมงเกือบเก้าโมงผมก็อยู่หน้าตึกคณะแล้ว และตอนที่กำลังเดินควงพวงกุญแจที่ร้อยทั้งกุญแจห้องและกุญแจโซ่จักรยานไปทางบันไดอย่างอารมณ์ดีนั้น เท้าก็เป็นอันต้องเปลี่ยนทิศ

ผมตะปบมือทั้งคู่ลงบนไหล่หนาๆ ของใครบางคนอย่างแรง “พี่โป้!

“เหี้ย!

อีกฝ่ายสะดุ้งโหยง หลุดสีหน้าตลกๆ ออกมาจนผมหัวเราะ

“หวัดดีพี่ พี่กวาด้วย หวัดดีครับ” ผมยกมือไหว้

บังเอิญมองเห็นเฮ้ดว้ากนั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ กำลังถือกระดานลงมือขีดๆ เขียนๆ หน้าดำคร่ำเครียดก็เลยตัดสินใจเข้ามาทัก ส่วนร่างเล็กน่ารักที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเพื่อนผู้หญิงอีกคนก็คือพี่แตงกวา พี่รหัสของผมเอง

“ไอ้เพชร เดี๋ยวกูต่อยปากแตก”

“อะไร แค่ทักทายเฉยๆ เอง ตะกี้พี่ทำหน้าแบบเนี้ย” ว่าแล้วผมก็ทำให้ดู “น่ารักที่สุด”

“คุณอยากวิ่งรอบตึกตั้งแต่เช้าใช่ไหมครับคุณเพชรณภูมิ”

ผมกลอกตา “ขอโทษครับ”

“น้องเพชรกับพี่โป้สนิทกันขนาดนี้เลยเหรอ ล้งลุคไม่มีคีปเลยน้าพี่ หลุดหมด” พี่แตงกวาว่าขึ้นมา “ไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ กวาลาไปงานศพปู่แป๊บเดียวกลับมาถึงกับตกข่าวเลย”

“มันล้ำเส้น”

“อย่าใส่ความดิพี่”

พี่รหัสของผมหัวเราะ “นี่พี่ตกข่าวหลายอย่างเลยนะน้องเพชร เรื่องที่น้องเพชรจีบพี่กาจก็เหมือนกัน”

“เอ่อ...” คราวนี้ผมถึงกับไปไม่เป็น ไอ้พี่ปีโป้เห็นแบบนั้นก็ยิ้มเยาะผมเฉย

“ถ้าไม่เปิดเฟซบุ๊คก็คงไม่ได้เห็น พี่เชียร์น้องรหัสของพี่นะจ๊ะ สินกำเราอย่าให้แพ้นิเทศล่ะ คนอื่นจะได้รู้ว่าเด็กคณะศิลป์ๆ ติสท์ๆ ก็เอาชนะพวกเด็กกิจกรรมชอบแสดงละครได้เหมือนกัน สู้ๆ!

พี่กวายกมือขึ้นมากำหมัดแล้วส่งยิ้มพลางกะพริบตาข้างหนึ่งให้ ดูน่ารักมากก แต่ผมรักกับพี่เขาด้วยไม่ออก ได้แต่ฝืนยิ้มจืดเจื่อนกลับไป “ฮ่า... ฮ่าๆ ขอบคุณครับพี่”

“โอเค เดี๋ยวพี่ขึ้นตึกก่อนแล้ว มีเรียนเก้าครึ่ง อ้อ เรื่องชีทเดี๋ยวพี่เอามาให้นะ ขอพี่แยกประเภทก่อน”

ผมพยักหน้าเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง เดินไปส่งพี่แตงกวากับเพื่อนพี่เขาที่บันไดด้วย เพราะยังมีเวลาเหลือผมเลยวกกลับมานั่งกับไอ้พี่ปีโป้ต่อ แอบชำเลืองมองกระดานวาดของพี่แกนิดหน่อย เห็นเป็นแบบร่างเครื่องปิ้งขนมปังตัวหนึ่ง พี่ลิโป้เองก็อยู่เอกเดียวกันกับผม แต่พี่ปริ๊นเซสเท่าที่จำไม่ผิดเหมือนจะเรียนเอกดุริยางค์ละมั้ง

“มึงมีเรียนสิบโมงเช้าไม่ใช่ไง รีบมาทำไม”

“หิวก็เลยตื่นครับ ตะกี้ผมปั่นจักรยานไปกินข้าวแกงหน้ามอก่อนเข้ามาแล้ว”

“มึงยังปั่นจักรยานอยู่อีกเหรอ กูนึกว่าจะนั่งพอร์ช”

ไอ้พี่ปีโป้แม่งกวนตีนผม ดูสีหน้าและแววตาเหมือนล้อเลียนก็ทำเอาเซ็ง เห็นได้ชัดว่าโพสเมื่อวานในเพจก็กระจายว่อนไปทั่วอีกเช่นเคย “พอร์ชมันขี้ๆ ไหมล่ะพี่ ระดับผมต้องแอสตันรึเฟอร์รารี่โน่น”

“เหรอ แล้วเมื่อวานใครวะอยู่บนพอร์ชคันสีดำๆ” มันยิ้มเย้ยแล้วก้มหน้าลงไปวาดภาพต่อ ปากยังพูดไม่หยุด “จีบกาศวิศวะให้ติดดิ อยากนั่งเฟอร์รารี่ก็ขอให้มันซื้อมารับมาส่ง บ้านมันออกจะรวย”

“หึ รวยแต่เขืออ่ะดิ ถ้ารวยจริงคงไปเรียนต่างประเทศแล้ว”

“ก็มันจะอยู่เป็นเพื่อนปู่กับพี่สาวมันที่นี่ไง”

“พี่รู้ได้ไง” ผมขมวดคิ้ว “อย่าบอกนะว่าแอบชอบอยู่แต่ตัวเองไม่กล้าเลยมาลงที่ผมโดยการใช้เรื่องลงโทษอะไรเนี่ยบังหน้าอ่ะ ทำแบบนี้ไม่ดีนะ เพราะไอ้พี่กาจมันก็คงไม่สังเกตเห็นความรักของพี่อยู่ดี”

“สมองมึงเนี้ยกูเชื่อละว่าทำไมถึงเรียนศิลปะได้ ช่างจินตนาการชิบหาย กูแค่เคยคุยกับไอ้น็อต เฮ้ดว้ากวิศวะที่อยู่กลุ่มเดียวกับไอ้กาจตอนมีประชุมเฉยๆ เถอะ”

“ช่างจินตนาการเหมือนพี่แหละครับ คิดมาได้มุขลงโทษรุ่นน้องแบบนี้”

“เดี๋ยวมึงจะโดนจริงๆ แน่” มันทำหน้าดุใส่ “แล้วไหน เมื่อวานมึงอุตส่าห์สัมผัสเบาะพอร์ช เอาแฟ้มมาดูซิ”

พี่มันแบมือกระดิกนิ้วยิกๆ ผมเลยหยิบแฟ้มเริ่มจะยับยู่ยี่หน่อยๆ ตามกาลเวลาออกจากเป้มาส่งให้ ไม่ใช่แค่แฟ้มอย่างเดียว เพราะพี่มันร้องจะดูของจริงจนผมต้องเปิดมือถือโชว์

“พอใจยังพี่”

พี่โป้หัวเราะนิดหน่อย “เออ กูทึ่งมากด้วยที่มึงทำสำเร็จ”

“ไม่ใช่ ผมหมายถึงพี่อ่ะแกล้งผมพอใจยัง ตารางแถวที่เหลือยกเลิกได้แล้วมั้ง”

“มึงนี่ก็ยังไม่ยอมแพ้เนอะ” พี่ปีโป้วางแฟ้มแปะลงบนโต๊ะกลับคืนผม “ปีกูก็เคยมี ปีที่แล้วก็มีเหมือนกันไอ้พวกรุ่นน้องลองของแบบมึงเนี่ย แต่พวกนั้นมันโดนออกกำลังกายเหนื่อยกว่ามึงเยอะไอ้เพชรณภูมิ ของมึงอ่ะขี้ๆ แค่โดนคนในมอมอง ได้เป็นคนดังขึ้นเพจ แถมดีไม่ดีถ้ามึงทำตามใบนี้ครบแล้วจีบติด มึงอาจจะได้ผัวกลับไปด้วยก็ได้”

“พ่อง! ผัวพี่น่ะสิ”

“กูรุ่นพี่มึงนะ”

“...” ผมทำปากขมุบขมิบเมื่อโต้กลับอะไรไม่ได้เพราะอีกฝ่ายมีอำนาจมากกว่า สุดท้ายเลยได้แต่นั่งให้พี่แกล้อเลียนไปเรื่อย ผมนั่งอยู่กับพี่โป้ได้สักพัก พี่แกก็ไล่ผมขึ้นห้องเรียนเมื่อเห็นว่านักศึกษาเริ่มทยอยกันมาเยอะแล้ว พี่มันไม่อยากสนิทสนมกับปีหนึ่งมากเกินไปในช่วงที่ยังไม่หมดกิจกรรมให้รุ่นน้องคนอื่นๆ เห็น

ผมพักเที่ยงอีกทีตอนสิบเอ็ดโมงห้าสิบ เดินลงจากตึกไปก็แชทไลน์ไปด้วย ผมกดแชทของไอ้พี่กาจ ลังเลเล็กน้อยว่าจะทักไปดีไหม รู้ใช่ไหมล่ะว่าผมจะทำอะไรต่อ ถูกต้อง... ก็ตารางช่องที่สามนั่นแหละ ขอเบอร์

Petch : พี่กาจอยู่ไหนครับ

ผมพิมพ์ไปจนได้ แต่ทำใจไว้แล้วว่ามันไม่ตอบแน่ๆ ซึ่งก็จริงอย่างที่ว่า ผมเลยเปลี่ยนเป้าหมายเป็นพี่เชสแทนไอ้ฉัตรอย่างทุกที ระหว่างนั้นก็เข้าโรงอาหารคณะตัวเอง แวะสั่งเครปและซื้อแซนวิชกับโออิชิมาขวดนึงด้วย

Cheshire Cat : เก้าอี้ตรงลานเกียร์เหมือนเดิม กระพือปีกมาให้ว่อง 555 เดี๋ยวมันถูกคนอื่นจิกไป

Petch : เพื่อนพี่เป็นไส้เดือนเหรอ

ผมปั่นจักรยานไปเช่นเคย เดินเข้าไปถึงโต๊ะพวกพี่เขาก็ได้ยินเสียงเอ่ยทักทายอย่างมีไมตรี ดีที่วันนี้พวกพี่ๆ แกไม่แซ่ซ้องร้องแซวสักเท่าไหร่ ปากฉีกยิ้มนำทัพให้พี่กาจ พี่แกเงยขึ้นมองผมด้วยสีหน้าเบื่อๆ ต่อให้เป็นคนอ่านสีหน้าไม่เป็นก็เถอะ ถ้ามาเห็นหน้าพี่กาจตอนนี้จะเข้าใจได้ทันทีเลยว่า นี่มึงอีกแล้วเหรอ...อารมณ์ทำนองนั้น

ผมไม่แคร์ วางถุงเครปไว้ตรงหน้าพี่แกที่กำลังเล่นมือถืออยู่ วันนี้พวกพี่ๆ แกเว้นที่นั่งข้างพี่กาจให้ผมเลย

“อ่ะพี่ ผมซื้อของกินมาให้ตามที่พูดไว้เมื่อวาน”

“กูไม่กินของหวาน”

“อ้าว งั้นไว้เดี๋ยวแก้ตัวใหม่”

ผมยักไหล่ ยื่นถุงเครปสีใสที่ดันสั่งป้าเขาเป็นไส้กล้วยช็อคโกแลตไปให้พวกพี่ๆ คนอื่นแทน

ผมแกะแซนวิชกินบ้าง ยังไม่มีเวลาไปชวนคนข้างตัวคุย ตั้งแต่ต้องมาทำอะไรบ้าบอตามคำสั่งพี่โป้ ผมก็ไม่ค่อยมีเวลากินข้าวเที่ยงในโรงอาหารเท่าไหร่เลย เว้นแต่วันไหนคาบพักเที่ยงก่อนไอ้พี่กาจนู่นแหละ

มือปัดเศษขนมปังแปะๆ กินแค่นี้ไม่พออิ่มท้องเลยจริงๆ “วันนี้พี่กลับไวป่ะ”

“ยุ่ง”

“ผมเลี้ยงข้าวเย็นนะ ขอเบอร์หน่อยครับ”

ผมคิดจะรวบตารางที่สามกับสี่เข้าด้วยกัน

“เมื่อวานมึงยังไม่พอใจอีกเหรอไอ้แมวจ้อย”

ฟังแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ผมไม่ได้รู้สึกไปเองใช่มั้ยว่าพี่กาจเหมือนจะลดระดับขั้นความเย็นชาลงหน่อยนึงแล้ว เอ่อ แม้จะแค่นิดหน่อยก็เถอะ

“เราจะได้สนิทกันขึ้นไปอีกไง”

“...”

หึ ก็พอจะเดาปฏิกิริยาตอบกลับได้อยู่หรอก ผมเท้าคางหันหน้าไปทางพี่มันพร้อมดูดโออิชิไปด้วย ตอนนี้ในหัวกำลังนึกอยู่ว่าจะทำยังไงต่อดี

ตาเหลือบมองไปทางจอสมาร์ทโฟนในมือพี่แก ไม่ได้ตั้งใจจะก้าวก่ายนะ แต่บังเอิญไปเห็นเอง ไม่ใช่แอพแชท แต่เป็นเกมยานอวกาศยิงอุกาบาตตลกๆ เกมหนึ่ง เหมือนพี่แกเล่นฆ่าเวลาไปงั้น แถมเล่นก็ก๊ากกาก หน้ายุ่งไปหมดตอนที่ยานของมันถูกอุกบาตพุ่งชน ต่างจากไอ้พี่เหรียญที่นั่งอยู่ฟากตรงข้ามเลย รายนั้นกำลังตีป้อมอย่างจริงจังมาก

ยานลำที่ห้าของมันพังอีกแล้ว ผมมองแล้วขำพรืด

“ฮ่าๆๆ”

“ขำเหี้ยอะไร” มันมองแรงใส่

“ก็ดูพี่เล่นดิ กากโคตร”

“เสือก”

เอ้า แต่ไม่เป็นไร กูไม่โกรธ กูกำลังอารมณ์ดีที่มึงกาก ฮ่าๆ

“ดูตรงเป้าที่หมุนๆ อยู่ดิพี่ ขยับให้ตรง เกมนี้มันไม่มีลูกย้อยจะเล็งเผื่อเพื่อ”

“อวดเก่งนะมึงเนี่ย”

“เขาเรียกธรรมดาครับ แต่พี่อ่ะ...” ผมละเอาไว้ให้มันเติมเองในใจ “มา ผมช่วยให้ก่อนรอบนึงแล้วกัน”

ผมเอื้อมมือไปช่วยมันกด และเหมือนพี่แกเองก็อยากผ่านด่านนี้เหมือนกัน ก็เลยไม่ได้ว่าอะไร ถึงเกมนี้ผมจะไม่เคยเล่น แต่มันก็เป็นเกมสำหรับเด็กๆ ไม่ได้ยากมากมาย ผมเองก็ไม่ได้กากอย่างพี่มัน แป๊บเดียวก็ผ่าน ขึ้น CLEAR เด่นหรา

ผมยิ้มกว้างทันที “เป็นไง”

“ก็... สวีตมากกกก”

“...”

“...”

ผมกับพี่กาจหันไปทางต้นเสียง ปรากฏว่าบรรดาเพื่อนๆ ของพี่มันแม่งต่างพากันจ้องมองมาทางนี้เป็นตาเดียว หน้าของแต่ละคนยิ้มกรุ้มกริ่มล้อเลียน ไอ้พี่เชสยักคิ้วขณะชี้จึกๆ มาที่มือผม

มือผม... ที่ทาบอยู่บนมือไอ้พี่กาจซึ่งจับมือถืออยู่อีกที

ไอ้พี่กาจเหมือนเพิ่งรู้สึกตัว รีบขยับมือออกห่างทันที ขมวดคิ้วเข้าหากันจนได้ ถึงกับออกแอพเกมหันไปเล่นไอจีแทน

ผมหน้าเหวอ ...พระเจ้า มันต้องคิดว่าผมแอบแต๊ะอั๋งมันแน่ๆ

“เฮ้ยเพชร พวกพี่ทำเสียป้ะเนี่ย ขอโทษๆ” ไอ้พี่เชสที่เห็นเหตุการณ์ขยับมาป้องปากกระซิบเสียงเบา

“เสียอะไรล่ะพี่ พวกพี่เลิกคิดไปไกลได้ละ พี่ไม่คิดบ้างรึไงว่าบางทีสิ่งที่คิดกับความเป็นจริงมันจะต่างกันน่ะ”

“ไม่ เพราะความเป็นจริงคือพี่เห็นเพชรกับไอ้กาจจับมือถือแขนกันอยู่ไง กิ๊วๆ”

“พี่เป็นโปเกม่อนเหรอ ร้องกิ๊วๆ”

“ขบขันไป โปเกม่อนที่ไหนจะหล่อล่ำซั่มได้ทั้งคืนแบบนี้”

ผมหัวเราะ คืออดหัวเราะกับสีหน้าและคำพูดของพี่เชสไม่ได้จริงๆ พอรู้ละว่าทำไมพี่แกกับไอ้ฉัตรถึงสนิทกันได้

“เอางี้ ไถ่โทษละกัน คืนนี้เพชรมาห้องพี่ดิ”

“ห้องพี่?”

“พวกพี่ว่าจะซื้อไปดื่มกันที่ห้อง มีเวลาให้เฮฮาก็รีบเฮฮา เดี๋ยวเข้ากลางเทอมแล้วงานจะเยอะ” พี่มันว่า “เพชรจะได้หาโอกาสอยู่กับไอ้กาจด้วยไง มันก็ไป”

“แค่พวกพี่เหรอ”

“มีปีสองน้องรหัสพี่กับไอ้น็อต อ้อ แต่ไม่มีปีหนึ่งนะ เชียร์ไม่จบห้ามหลุดมาด”

ผมนิ่งคิดไปสักพัก แต่พอคิดว่าไม่มีอะไรเสียหายก็เลยพยักหน้า “ก็ได้”

“แจ่ม งั้นเดี๋ยวพอเลิกเชียร์แล้วมารอที่ตึกวิศวะนะ เดี๋ยวพี่จัดให้เอง”

คิ้วผมเลิกขึ้นหน่อยๆ ไม่ได้ถามว่าจัดอะไร นัดแนะเรื่องเวลากับพี่เชสอีกสักพัก นาฬิกาปลุกมือถือที่ผมตั้งไว้เตือนว่าต้องเข้าเรียนต่อในอีกยี่สิบนาทีข้างหน้าก็ดังขึ้น

“ผมไปละ มีเรียนต่อ พี่กาจ ผมไปละนะ”

“...”

“ถ้าพี่เมตตา ว่างๆ ก็ตอบไลน์ผมบ้างก็ได้นะครับ”

พอร่างสูงไม่ตอบอะไร ผมก็เลยเดินแยกออกมา ปั่นจักรยานอย่างทรหดอดทนกลับไปที่ตึกศิลปกรรมตามเดิม

 

ฟ้าเริ่มมืด ผมปั่นจักรยานแบบเรื่อยๆ ไม่เร่งรีบไปยังตึกวิศวะ พี่เชสตอบไลน์มาว่าห้องเชียร์คณะพี่เขายังไม่เลิก ผมเลยไปนั่งรอที่แคนทีน ซึ่งเวลานี้พวกพ่อค้าแม่ค้ากำลังพากันทำความสะอาดล็อคขายข้าวของตัวเองอยู่

ผ่านไปราวยี่สิบนาทีก็มองเห็นกลุ่มพี่กาจเดินออกมา ไอ้พี่มันเด่นอย่างทุกที พี่เชสเห็นผมก็กวักมือหย็อยๆ

“คนนี้เหรอที่จีบพี่กาจอยู่” พี่คนนึงเอ่ยทักขึ้นหลังผมยกมือไหว้ “ดีครับ พี่ชื่อไม้นะ เป็นน้องรหัสพี่เชส”

พี่ไม้ทำท่าจะเอ่ยอะไรออกมาอีก แต่ถูกพี่รหัสตัวเองยกมือห้ามไว้ก่อน “อยากคุยไรเอาไว้ไปคุยที่ห้องเหอะ ตรงนี้ยุงเยอะจะตาย เพชรเอาจักรยานมาใช่มั้ย”

“อ้อ ครับพี่”

“เยี่ยม” พี่มันขยิบตาให้“ ไอ้ไม้ มึงกับไอ้น็อตไปซื้อกับแกล้มมา อ้อ เอาโค้กมาด้วย ที่เหลือห้องกูมี วันนี้กูไม่ได้เอารถมา เดี๋ยวจะนั่งไปกับพวกไอ้เหรียญ เพชรไปกับไอ้กาจก็แล้วกันนะ”

“...” ผม

“...” ไอ้พี่กาจที่ทำหน้ายุ่ง

อ้อ มิน่าละไอ้ที่ว่าจะจัดให้ผม หมายความว่าอย่างนี้เองสินะ

“ให้ไอ้เด็กนี่ไปกับไอ้เหรียญ ส่วนมึงมากับกู” คนหยิ่งหันไปพูดเสียงเรียบ

“หะ ไม่ๆๆ กูไม่อาจเอื้อมนั่งรถมึง ให้ไอ้เพชรเนี่ยแหละดีแล้ว” พี่เชสหันไปโบกไม้โบกมือให้เพื่อนตัวเอง แล้วดันหลังจนเกือบผลักผมไปกระแทกกับอกแข็งๆ ของไอ้พี่กาจ ไม่รู้เจตนาพี่แกจงใจจะช่วยจริงๆ รึกำลังสนุกอยู่กันแน่ “อย่าขับเร็วมากนักนะเว้ย เดี๋ยวมึงกับน้องมันจะถึงก่อนแล้วต้องมารอพวกกูอีก โอเค ตามนี้นะ”

พอจัดแจงเอาตามใจชอบแล้วพี่เชสก็ลากคนอื่นๆ ไปขึ้นรถพี่เหรียญทันที พี่น็อตและพี่ไม้ก็พากันแยกย้าย สุดท้ายเหลือผมกับพี่กาจที่ยืนนิ่งกันอยู่หน้าลานจอดรถแค่สองคน

ร่างสูงมองผมที่ยืนกะพริบตาปริบๆ ก่อนส่ายหัวเบาๆ

“ตามมา แม่ง วุ่นวายชิบหาย”

ผมหน้าบึ้งกับคำพูดที่พี่แกพึมพำไม่เก็บเสียง ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำหน้าทำตาล้อเลียนตามแผ่นหลังกว้างขณะเดินตามไป พอพี่กาจปลดล็อคพอร์ชปุ๊บ ผมก็รีบย้ายร่างขึ้นไปนั่งข้างคนขับก่อนเขาจะเปลี่ยนใจ

รถคันนี้ดูเข้ากับหน้าตาคุณหนูผู้มีอันจะกินของพี่มันมาก ในตอนที่มือหนาหมุนพวงมาลัยขยับรถออกจากซองเป็นภาพที่ดูมีเสน่ห์จนผมปฏิเสธไม่ได้ จะว่ายังไงล่ะ ที่คิดแบบนี้ไม่ได้เป็นเพราะตกหลุมรักอะไรทั้งนั้น จะว่าอิจฉาก็ไม่ผิดนัก อย่างน้อยแค่ขับรถสปอร์ต แม้จะไม่ได้ราคาพุ่งถึงสามสิบสี่สิบล้าน แต่สาวๆ ก็เหลียวมองตามหลังแล้ว

“รถพี่นี่เสียภาษีแล้วใช่มั้ย” ผมพึมพำว่าอย่างหมั่นไส้แต่ไม่ได้หวังจะเอาคำตอบ

“...”

แต่สิ่งที่ได้รับคือสายตาคมๆ ที่เหลือบมองมาเหมือนมองตัวปัญญาอ่อน โอเค เปลี่ยนคำพูดเถอะ

“รุ่นพี่ที่รู้จักบอกผมว่าบ้านพี่รวยมากก ดูจากรถแล้วท่าจะจริงแฮะ”

มันเงียบไปพักนึง ในตอนที่ผมคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่พูดอะไรกลับมา เสียงเรียบๆ ก็ดังขึ้น

“กูไม่ได้รวย”

“อันนี้คือเล่นมุขใช่ป่ะ ผม เอ่อ...ต้องหัวเราะมั้ย” ผมถามแบบเกรงใจ

ก็นามสกุล กฤษดาการที่ห้อยตามหลังชื่อพี่มันเป็นหลักฐานอยู่ชัดๆ

“อยากโดนถีบลงตรงนี้เหรอไอ้แมวจ้อย”

“ทำไมต้องโหดด้วยเล่า ผมแค่อยากรู้แค่นั้นเอง”

“ทำไม ถ้ากูไม่รวยมึงจะเปลี่ยนไปหาเป้าหมายใหม่ว่างั้น”

“บ้าละพี่”

“หึ งั้นมึงก็เลิกตามกูต้อยๆ แล้วไปหาคนอื่นไป เพราะคนที่รวยคือปู่ของกู ไม่ใช่กู”

“...” ผมไม่รู้จะตอบกลับว่ายังไง ไม่ได้มีแววล้อเล่นอยู่ในน้ำเสียง แต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าปกติ

บทสนทนาที่เกิดขึ้นทำให้ไม่มีช่วงจังหวะสบโอกาสขอเบอร์พี่มันอย่างที่ใจคิด ตลอดเส้นทางที่เหลือกลายเป็นความเงียบงัน สุดท้ายรถคันหรูก็เลี้ยวเข้าจอดใต้คอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง

ห้องพักของพี่เชสค่อนข้างจะกว้าง พอขึ้นมาถึงห้องก็เห็นว่าคนอื่นๆ คอยอยู่ก่อนแล้ว ขาดแค่พี่น็อตเฮ้ดว้ากและพี่ไม้ น้องรหัสพี่เชส ตรงห้องนั่งเล่นเลื่อนโซฟากับโต๊ะออกแล้วใช้หนังสือพิมพ์เก่ามาปูแทน บนนั้นมีถังน้ำแข็งพร้อมขวดเหล้า เหล้าผลไม้กระป๋อง และเบียร์วางเรียงรายเตรียมพร้อม

“เฮ้ย มาแล้วเหรอ มาๆ นั่งๆ”

ผมทำท่าจะเดินตามไปนั่งข้างไอ้พี่กาจเพื่อหาจังหวะ (ไม่ก็ตอนที่พี่มันเมาแล้วแอบเอานิ้วจิ้มสแกนโทรศัพท์มันเองซะเลย) แต่พี่มันเดินหลีกไปนั่งบริเวณที่เหลือไว้สำหรับคนเดียวซะก่อน

หึ ไอ้คนแสนรู้

“ไอ้เพชร เป็นไงบ้าง ได้รุกอะไรเพื่อนพี่บ้างมั้ย” พี่เชสขยับเข้ามากระซิบถาม

“อะไร พี่อยากให้ผมข่มขืนพี่กาจเหรอ”

“ไม่ใช่ละ พี่หมายถึงเพชรเกี้ยวอะไรมันได้แล้วบ้าง มันยอมใจอ่อนรึยัง นี่พี่ช่วยเต็มที่เลยนะเนี่ย”

“พี่เชส แค่นั่งรถมาด้วยกันมันเปลี่ยนแปลงโลกไม่ได้หรอกนะพี่” ผมประชดเข้าให้ “พี่ก็น่าจะรู้นิสัยเพื่อนพี่ดีนะ”

“ฮ่าๆ เออๆ อย่าเครียด มาดื่มมา”

พี่มันตบหลังผมแปะๆ บอกให้กินให้ดื่มได้ตามใจชอบ ก่อนที่พี่มันจะเดินไปบริการเพื่อนในฐานะเจ้าของห้อง ไม่นานนักพี่น็อตพี่ไม้ก็มาพร้อมถุงเซเว่นเต็มสองมือ พวกพี่เขานั่งพูดคุยเฮฮากันจนผมเองแทบจะลืมเลยว่าเป้าหมายที่ตอบตกลงมาด้วยคืออะไร ได้แต่ฟังพี่เหรียญเล่าเรื่องตลก พี่เหรียญเป็นหนุ่มวิศวะสวมแว่นตัวสูงๆ นิสัยซื่อๆ แต่เล่าเรื่องได้ฮาเกินคาด

ผมเปิดเบียร์อีกกระป๋อง หันไปมองพี่กาจก็เห็นว่าฝ่ายนั้นยกแก้วขึ้นจิบเงียบๆ

“ไอ้น้องเพชร ทำไมกินแต่เบียร์ เดี๋ยวกูชงให้มั้ย” พี่น็อตหันมาถาม พอพี่เชสได้ยินก็เลยรีบขยับมานั่งใกล้ผม

“โทษที พี่ลืมเราเลย ฮ่าๆ เอาเหล้าอะไรมั้ย”

“ไม่ล่ะพี่ ผมชอบเบียร์มากกว่า”

...เพราะว่าผมคออ่อนกับเหล้ามากกว่าปกตินี่นา ใครจะไปกล้าภาพตัดต่อหน้าพวกรุ่นพี่คนละคณะได้ล่ะ

พี่เชสมองกระป๋องเปล่าข้างหน้าผม “มึงกินไปเยอะแล้วนะเนี่ย เอาเรื่องเหมือนกันนี่หว่า”

“ยังได้อีกเยอะ สมัยอยู่ไต้หวันผมกินบ่อย”

“อยู่ไต้หวัน? เหยดเข้ มึงเคยไปเรียนต่อไต้หวันมาเหรอ”

“เอ๊ะ ก็ครับ ใช่”

พี่แกทำหน้าว้าวมองผมแล้วผงกศีรษะหงึกหงักๆ

“แล้วงี้เพชรก็ต้องพูดจีนได้อ่ะดิ”

“พูดอ่ะได้ครับ แต่ถ้าถามหลักไวยกรณ์แบบลงลึกก็ไม่ได้แม่นขนาดนั้น”

โรงเรียนที่ผมไปต่อเป็นโรงเรียนนานาชาติ เพราะว่าถ้าจะต่อโรงเรียนที่ใช้ภาษาบ้านเขาสอนอย่างเดียวผมจะต้องเรียนปรับพื้นฐานด้วย และนั่นจะทำให้เสียเวลาไปปีสองปีเลย

“เยี่ยมเลย พี่เจอสาวไต้หวันคนนึงเข้าพอดีตอนไปเที่ยว น่ารักมากก แต่บังเอิญว่าเขาพิมพ์อังกฤษไม่ได้... แฮ่ม”

“...”

“ช่วยพี่หน่อยสิวะ”

ผมถึงกับกลอกตา ไอ้พี่เชสมันหัวเราะแหะๆ เอื้อมมือมาบีบนวดไหล่ให้ผม

“ก็ได้ แต่ผมไม่ช่วยฟรีๆ หรอกนะ”

“บอกมาเลยไอ้น้องชาย อยากได้อะไร”

สายตาผมเหลือบไปทางพี่กาจนิดหน่อย แล้วหันกลับมาพูดเสียงเบาลงอีกหลายระดับ “ทำยังไงก็ได้ให้ไอ้พี่กาจมันยอมบอกเบอร์มือถือให้ผม”

“หึ จิ๊บๆ ไม่มีปัญหา!

ไอ้พี่เชสจับมือผมให้ไปจับกับมือมันแล้วเขย่าๆ ยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ พี่เขาวิ่งปรู้ดเข้าไปในครัว ทำอะไรเสียงดังก๊องแก๊งๆ อยู่สักพักหนึ่ง สุดท้ายก็เดินยิ้มแฉ่งออกมา ในมือกำตะเกียบเอาไว้หลายอัน

ผมมองตามแบบงงๆ พี่เชสขยับเข้าไปใกล้เหล่าเพื่อนฝูง ปล่อยตะเกียบลงตรงกลางเสียงดังจนทุกคนชะงัก

“ฮัลโหลๆ พวกมึง ดื่มอย่างเดียวไม่มัน เรามาเล่นเกมด้วยดีกว่า”

“เกมอะไรวะ”

“เกมห่าอะไรของมึงอีกไอ้เชส ไอ้เกมจับไพ่สูงต่ำแดกเหล้าแก้ผ้าคราวก่อนกูไม่เอาแล้วนะสัด”

มีหลายคนทำหน้าเอือม และหนึ่งในนั้นก็คือพี่กาจและพี่น็อต ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่หรอกเพราะสองคนนี้ดูภายนอกแล้วมีลุคเป็นผู้ใหญ่ที่สุดแล้วในกลุ่ม

“เฮ้ย อันนี้พวกมึงเชื่อใจกูได้” พี่เชสตบอกตัวเองปุๆ “เกมที่ว่าก็คือ... พ่ามม เกมพระราชา!

“...”

หน้าทุกคนดูไร้อารมณ์

“ตะเกียบนี่มีจำนวนเท่ากับพวกเราทุกคน มีอันนึงกูพันสกอตเทปสีแดงเอาไว้ที่ปลาย ใครจับได้อันนั้นหมายความว่าได้เป็นพระราชา มีสิทธิ์สั่งอะไรใครก็ได้คู่หนึ่ง แน่นอนว่าคนที่โดนสั่งต้องทำตามอย่างเดียวเท่านั้น”

“ถ้าไม่ทำแปลว่าโดนดื่มว่างั้น” พี่น็อตถาม “เพียวๆ ฝานึงอีกงั้นเหรอ”

“ไม่ล่ะ เกมกูไม่ง่ายแบบนั้นครับ ถ้าอยากจะโดนดื่มทำโทษ จะต้องให้คนในกลุ่มโหวตยอมให้มากกว่าสามคนเท่านั้น ถ้าไม่ถึงแปลว่าพวกมึงทุกคนต้องทำตามสั่งพระราชาแบบไม่มีข้อโต้แย้ง”

จบคำพูดพี่แกปุ๊บ คนในวงเหล้าก็โห่ออกมาทันที ผมเห็นหัวพี่เชสแอบคะมำไปข้างหน้าด้วย คงโดนใครสักคนโบกเข้าให้ แน่นอนล่ะ เกมแบบนี้ใครบ้างจะอยากเล่น เกิดโดนสั่งให้ทำอะไรอุตริพิสดารแล้วไม่มีคนโหวตช่วยก็ต้องทำตามสถานเดียว แต่หากมีคนโหวตช่วยก็ถูกดื่มเพียวๆ ฝานึงอยู่ดี ถ้าผมไม่ได้แลกเปลี่ยนกับพี่มันก็คงโวยอ่ะ

เกมพระราชาความจริงแล้วนอกจากตำแหน่งพระราชา ตะเกียบอันอื่นๆ จะต้องเขียนเลขหรือสัญลักษณ์อะไรลงไปด้วยเพื่อให้คนที่เป็นพระราชาสุ่มแล้วสั่งขึ้นมา แต่เหตุผลที่พี่เชสไม่ทำแบบนั้นก็คงเป็นเพราะอยากจะเจาะจงชื่อ หากได้เป็นพระราชาจะได้มัดมือชกพี่กาจให้บอกเบอร์มือถือออกมาเลย

“โอเคนะ เข้าใจกติกากันแล้วใช่ป่ะ”

“กูไม่เล่น” พี่กาจ

“กูก็ไม่เล่น เกมเหี้ยอะไรของแม่งก็ไม่รู้” พี่น็อต

“ไม่ได้ พวกมึงต้องเล่น! อย่าลืมสิวะว่าพวกมึงอยู่ห้องใคร แดกเหล้าใคร มาทำห้องใครรกแล้วต้องทำตามคนนั้น จำกฏไม่ได้แล้วรึไงฟะ ห้ามปฏิเสธ” พี่เชสหยิบตะเกียบขึ้นมากำไว้ใหม่ “ถ้าโดนพระราชาสั่งโหดไปก็ช่วยๆ กันโหวตเด้”

ผมเห็นหลายคนทำเหมือนถูกให้อมขี้ แต่ก็ไม่มีใครทัดท้านอีก

พี่เชสถูตะเกียบให้มันสลับๆ ด้วยสองมือแล้วกำยื่นไปตรงกลาง ใช้มือหนาๆ บังไม่ให้เห็นอันที่มีสกอตเทปสีแดง ก่อนให้แต่ละคนเอื้อมมาจับเอาไว้ แม้กระทั่งผมเองก็ด้วย “พร้อมนะ หนึ่ง... สอง...”

พรึ่บ ตะเกียบถูกหยิบออกไปพร้อมกัน

“ไอ้น็อต มึงพระราชาว่ะ”

“ฮ่าๆๆๆ” พี่น็อตมองตะเกียบในมือแล้วหัวเราะออกมา ดูสะอกสะใจเอามากๆ ทั้งที่ตอนแรกปฏิเสธหนักแน่นว่าไม่เล่นแท้ๆ “หึๆ มึงเลยไอ้เชส ไอ้ตัวดี กับมึงด้วยไอ้ไม้ ลุกขึ้นมาเต้นพร้อมร้องเพลงไก๊ไก่ กูจะอัดไอ้คู่พี่รหัสน้องรหัสนี่ลงเฟซบุ๊ค”

พี่เชสพี่ไม้ถึงกับหน้าเอ๋อ

“โหยย พี่น็อต”

“เดี๋ยวๆๆๆ ไม่ดีมั้งไอ้น็อต ถึงกูจะไม่ได้เป็นพี่ว้ากแต่มึงเป็นนะ ลงเฟซมึงแบบนั้นพวกรุ่นน้องก็เห็นหมดสิวะ!

“มึงลืมไปแล้วรึไงควาย เชียร์ยังไม่จบ กูไม่แจกเฟซ”

“ไม่นะไอ้สัด พวกมึงโหวตให้กูเดี๋ยวนี้!” พี่เชสคนรักหน้าตายิ่งชีพเหมือนจะคลั่งไปครู่หนึ่ง หันไปกระตุ้นให้คนนู้นคนนี้ยกมือโหวต แต่ทุกคนเหมือนจะรอเวลานี้อยู่แล้วเลยไม่มีใครทำตามเลยสักคน อ้อ แต่มีผมอยู่คนนึงนะ แม้ใจนึงก็อยากเห็น แต่ก็ไม่ได้ลืมว่าพี่แกเสนอเกมนี้ขึ้นมาเพื่อจะช่วยผมโดยเฉพาะ

แต่... ผมคนเดียวไม่อาจช่วยชีวิต สุดท้ายพี่รหัสน้องรหัสคู่นี้ก็ต้องลุกขึ้นมาเต้นจนได้

ไก๊ไก่ไก๊ไก่ไก่ไก๊ไก่ไก่ไก่ไก่ไก่... ฮือ”

“ฮ่าๆๆๆ”

“กระพือปีกแรงๆ สิวะ ฮ่าๆ”

พี่เชส ผมขอโทษ...

ผมพยายามแสดงสีหน้าให้เหมือนสงสาร แต่พอเห็นทั้งคู่ขยับแขนฟึ่บฟั่บแบบนั้นมันก็ฮาจนต้องหันไปซุกหน้าเข้ากับหมอนอิงเพื่อกลั้นหัวเราะ คือขนาดไอ้พี่กาจคนหยิ่งแม่งยังหัวเราะเลยนะ

“ไอ้เหี้ยน็อต อย่าให้ถึงตากูนะมึง มา! มารอบต่อไปเลยมา!

ตะเกียบถูกจับรอบต่อไป ต่อไป และต่อไป แต่ไอ้พี่เชสก็ไม่เคยจับได้ไม้พระราชาเลยสักครั้ง (แม้จะผมด้วยก็เถอะ) พวกพี่เขาคิดอะไรมาแกล้งกันไม่ได้หยุด ตอนแรกเหมือนไม่อยากเล่น ตอนนี้หัวเราะเล่นไม่ยอมหยุด

“เยส! คราวนี้กูพระราชาเว้ย!

ผมอาศัยตอนที่วงเหล้ากำลังเพลิดเพลินไปสะกิดเจ้าของห้อง “พี่เชส”

“เออ ว่าไง”

“เมื่อไหร่พี่จะได้เป็นพระราชาวะ รึไม่อย่างน้อยพี่ก็บอกให้คนอื่นช่วยผมสักรอบก็ยังดี”

พี่มันเกาหัว “ก็ดวงกูอย่างงี้จะให้ทำยังไงได้ แต่เอาเหอะ เดี๋ยวกูบอกไอ้เหรียญให้ แล้วจบรอบนี้จะแอบป้ายน้ำลายทำสัญลักษณ์ไว้ที่ไม้พระราชาด้วย ไม่ต้องรีบน่าไอ้น้อง คืนนี้ยังอีกยาวไกล”

พี่แกตบไหล่ผมปั้กๆ แล้วก็หันไปยื่นตะเกียบให้ทุกคนอีกเช่นเคย ผมย่นหัวคิ้วใส่เพราะไม่ได้ตั้งใจจะดื่มจริงจังจนอยู่ถึงดึกอะไรขนาดนั้น พรุ่งนี้ผมยังมีเรียนเช้าด้วย

“หนึ่ง สอง... ไอ้เหรียญ!

“เยส กูอีกแล้ว! พรุ่งนี้ไปซื้อหวยดีมั้ยวะ”

จังหวะที่พี่เหรียญดีดดิ้นเหมือนเด็กๆ พี่เชสก็หันมายกนิ้วโป้งให้ผม จากนั้นหันไปทางคนที่ถือตะเกียบพระราชา ขยิบตาข้างเดียวส่งให้รัวๆ พี่มันบุ้ยหน้าไปทางพี่กาจคนหยิ่งที่ยกแก้วเหล้าดื่มเงียบๆ อยู่อีกทาง แล้วชี้มาทางผม ซึ่งผมเองก็ผงกศีรษะหงึกหงักให้พี่เหรียญเช่นกัน เป็นทำนองว่า ฝากด้วยนะพี่ ก่อนดื่มเบียร์อีกอึกรอลุ้น

ไว้ใจได้เลยนั่นคือสิ่งที่ผมอ่านได้จากปากของพี่เหรียญ

“เอาล่ะ! กูเป็นพระราชา กูขอสั่งให้...” พี่เหรียญยิ้มร้าย “ไอ้น้องเพชรหอมแก้มไอ้กาจ!

“...!

“อึก! แค่กๆ”

เชี่ยยย!

ผมสำลักเบียร์ที่ดื่มอยู่จนมันไหลลงไปที่หลอดลม ไอค่อกแค่กแสบโพรงจมูกไปหมด

ใช้หลังมือปาดจมูกปาดริมฝีปากแล้วเงยหน้าเหวอๆ ของตัวเองขึ้นมองไปทางไอ้พี่เหรียญ พวกเพื่อนมันหลายคนที่รู้เรื่องผมกับไอ้พี่กาจดีอยู่แล้วพากันโห่ร้องแซวสนุกสนานยินดีไปกับผม

ก็เหี้ยแล้ว!! ไอ้พี่มันทำอะไรของมันลงไปวะ! ไอ้พี่เหรียญคนซื่อ ไอ้โง่! ไอ้หัวกล้วย!

ผมหันไปทางพี่เชสด้วยสายตาขอความช่วยเหลือทันที ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าพี่กาจด้วยซ้ำ ขนาดไม่ได้มองมันผมยังรู้สึกถึงรังสีเยือกเย็นบางอย่างกำลังแผ่ซ่านคืบคลานเข้ามา

“พี่เชส ผมไม่...”

“เอาเลยไอ้เพชร โชคดีนะเนี่ยที่ไอ้เหรียญมันซื่อบื้อเลยได้รางวัลใหญ่กว่ากลับไป” มันชูสองนิ้ว

รางวัลใหญ่กว่าพ่อง!

“ไม่พี่ มันไม่ใช่แล้ว ผม...!

“ไม่ต้องห่วง รับรองไม่มีใครยกมือโหวตแน่นอน ไอ้เหรียญมันเสียสละมากเลยนะเนี่ย หลังจากนี้มันต้องโดนไอ้กาจแดกหัวแน่ๆ ฮ่าๆๆ ไปเร็วสิวะ หอมให้เต็มปอดเลยนะ แต่อย่าเผลอดูดแก้มมันติดปากกลับมาล่ะ” พี่เชสแม่งไม่ดูสีหน้าผมตอนนี้เลยสักนิดว่าอยู่ในอารมณ์ไหน มันทั้งผลักทั้งดันผมให้กระเด็นไปทางพี่กาจท่าเดียว

ผมล้มแปะอยู่ต่อหน้าก้อนน้ำแข็งอำมหิตพันปี พอเงยหน้าขึ้นสบตามันปุ๊บ หนาวเหมือนแช่มหาสมุทรอาร์กติก...

“เอ่อ...”

“...” ไอ้พี่กาจหรี่ตาเหมือนจะสื่อว่า ถ้ามึงกล้าทำก็ลองดู

“...”

ผมได้แต่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ทำอะไรไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะ

“เร็วสิวะไอ้เพชร! มึงจะลีลาอะไรนักหนา”

“เฮ้ยน้องมันเขินป่าววว รึกลัวไอ้กาจต่อยหน้าวะ ฮ่าๆๆ”

“กาจมึงห้ามต่อยน้องนะเว้ย นี่มันเป็นกฏเกม”

พี่กาจเหลือบตาคมๆ นั่นไปจ้องเพื่อน สุดท้ายแล้วก็ถอนหายใจออกมา หน้าหล่อๆ นั่นหันมาหาผมอีกครั้ง ท่าทางเหมือนจะโอนอ่อนลงก่อนพยักหน้าเบาๆ เล่นเอาผมเบิกตากว้าง

เดี๋ยวๆๆ ทำแบบนี้หมายความว่ามึงยอมให้กูหอมแก้มมึงเหรอ ไม่สิวะ มึงต้องโวยวายเพื่อนมึงสิ!

ผมรู้สึกว่าขนที่ขึ้นทั้งตัวพากันลุกชูชัน แก้มกระตุกเหมือนกำลังคุมไม่ให้หลุดสีหน้าพิลึกออกมา ผมจ้องหน้ามันอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน สุดท้ายก็เอื้อมมือไปจับไหล่หนาเบาๆ ยืดตัวเข้าไปใกล้ทีละนิด

จุ๊บ

ใครก็ได้ ฆ่าผมที...

ผมรีบขยับริมฝีปากออกจากแก้มของพี่มันอย่างรวดเร็ว แม้แต่ตาก็ไม่อยากสบด้วย

“ฮิ้ววว เป็นไงบ้าง แก้มไอ้กาจหอมมั้ย”

“เอาอีกข้างด้วยเลยๆๆ”

ปากผมอ้าค้างหันไปมองคนพูด และก่อนที่จะละล่ำละลักปฏิเสธ มือหนาๆ ของไอ้เหี้ยพี่กาจก็ดันหัวผมให้ถอยออกไปไกลๆ เสียงทุ้มเอ่ยออกมาซะเย็นชืด “เลิกเล่นไร้สาระได้แล้ว กูจะไปนอนหน่อย”

ร่างสูงลุกขึ้น เดินไปทางประตูห้องที่น่าจะเป็นห้องนอนสักห้องของพี่เชส เปิดเข้าไปแล้วปิดตามหลังเหมือนตัดรำคาญ

“อ้าว ไอ้กาจ...”

หลายคนมองตามแล้วส่งเสียงงึมงำ พวกพี่ๆ เขาคงจะกลัวพี่กาจโกรธ ถึงได้มองหน้ากันไปมองหน้ากันมาอย่างนั้น สุดท้ายแล้วก็พากันถอนหายใจเฮือกๆ

หึ แล้วผมล่ะ มาสงสารมาแคร์ความรู้สึกไอ้เพชรที่ยังนั่งอยู่ตรงนี้บ้าง ผมไม่โดนฟ้าผ่าก็บุญหัวแล้วเนี่ย!

“ไอ้เพชร มึงไม่ต้องคิดมากกับท่าทางมันล่ะ” พี่เชสเอามือมาขยี้หัวผม แต่ผมมองพี่มันตาขวาง “ทำไมทำหน้างั้น”

“ไม่ได้เบอร์ก็ไม่ต้องจีบครับ สาวไต้หวันคนนั้นน่ะ แล้วลุกไปส่งผมด้วย ผมจะกลับแล้ว”

“ง่ะ...”

แม่ง คำเดียวสั้นๆ เลย ...เสียเที่ยว


============ 100%

<3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.982K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5920 Baekberry12 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 01:17
    นี่เอ๊ะเลยจ้าาาาา
    #5,920
    0
  2. #5878 NatapornJan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 22:06
    กิ๊ดดด นี่มันข้ามขั้นเว่อลูก5555 พี่เหรียญโว้ย
    #5,878
    0
  3. #5857 19MTBB98 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 21:04
    กาจแกนี่มันยังไงวะฮึ
    #5,857
    0
  4. #5851 BKKDRAMA450 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 09:12
    ที่เข้าห้องนี่เขินน้องป่ะ
    #5,851
    0
  5. #5828 Thirteendegrees (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:54
    ตลกกกก 5555555 แก้งพี่กาจคือฮาจริง พี่เหรียญเว้ยยยยยย 5555555
    #5,828
    0
  6. #5805 tarun_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 00:42
    เพื่อนพี่กาจขยันชง5555
    #5,805
    0
  7. #5764 MGot7fc (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 13:51

    ชอบคู่นี้ ตลกกก ชอบแกงค์เพื่อนพี่กาจมากชงเก่ง55555555

    #5,764
    0
  8. #5762 Ployly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 11:59
    เพชร เอาจุ๊บแก้มเป็นตารางที่11แทนนะลูก555
    #5,762
    0
  9. #5750 Chompoo_mg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:11
    ขำ555555555555
    #5,750
    1
    • #5750-1 Pichartio(จากตอนที่ 5)
      15 มิถุนายน 2562 / 10:36
      เห็นเธอบ่อยจัง หรือมันจะเป็​น​พรมเช็ดเ-้า... (เซ็นเซอร์​ไว้เดี๋ยว​โดน)
      #5750-1
  10. #5741 itsmememe (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 14:58
    ว้อยยย ขำ
    #5,741
    0
  11. #5697 ~PiToN~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:30
    ได้จุ๊บแก้มแล้วนา
    #5,697
    0
  12. #5691 Arcturus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:22

    รูปอิมเมจนี่ใครอะ

    #5,691
    0
  13. #5690 Arcturus (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:22

    รูปอิมเมจนี่ใครอะ

    #5,690
    0
  14. #5627 b0461cy_ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 15:02
    เชสเพรชได้ปะ555555555
    #5,627
    0
  15. #5589 TigKie_18 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 10:38
    พี่เชสผมเชียร์พี่​ พี่โคตรอ้อนตีนอ่ะ​ 55555เอาใจช่วยให้รู้รอดปลอดภัย
    #5,589
    0
  16. #5552 อ๊ากกก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 19:21

    โอ้ย ขำง่ะ น้องเพชร โถ ลู๊กก

    #5,552
    0
  17. #5491 Rangsima Anne (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 01:41
    55555 ขำมาก พี่เชสกับน้องเพชรนี่เข้าคู่กันสุดๆ 555555
    #5,491
    0
  18. #5440 onkgoon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 03:57
    พี่เหรียญทำดีๆๆๆๆๆ
    #5,440
    0
  19. #5392 Sweet_Memory (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 22:07
    5555555 พี่เหรียญเล่นเกินเบอร์ไงงง เค้าอยากได้แค่เบอร์!!
    #5,392
    0
  20. #5382 HaeEun980 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 21:32
    อิพี่เหรียญ 555
    #5,382
    0
  21. #5313 Sspringlove (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 00:32
    ขำ5555
    #5,313
    0
  22. #5246 saralewd (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 11:05
    อิพี่เชสนี่จริงๆเลย 555
    #5,246
    0
  23. #5228 Phiny_NC (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:33
    เขีลลลลล
    #5,228
    0
  24. #5207 Kttjj (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 11:14
    โอ้ยยยสงสารเว้อๆเบอร์ก็ไม่ได้55555555
    #5,207
    0
  25. #5151 aqua.b (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:52
    อหสงสารน้องง55555555555
    #5,151
    0