10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 4 : [2] แมวจ้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,884 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



[2] ตารางช่อง 2 โซเชียลดั่งสะพาน : แมวจ้อย

Petch : ฉัตร กูอยู่ตึกคณะมึง ไอ้พี่กาจอยู่ไหน

Hakuna matata : เอาจริงดิวะเนี้ย กูเห็นในโรงอาหารอ่ะ แต่กูมีเรียนนะ

ผมกดสติกเกอร์ขอบคุณแล้วเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง คล้องโซ่ล็อคจักรยานไว้ข้างตึก ช่วงนี้ผมกะจะปั่นจักรยานทนร้อนมามหาลัยสักพักใหญ่ๆ หากว่าต้องแวะมาที่นี่บ่อยๆ อย่างนี้

ตอนเช้าตั้งแต่เหยียบเท้าเข้ามอมาก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้เลย ผู้คนสมัยนี้ผูกชีวิตติดอยู่กับโซเชียลชัดๆ เพจคนหน้าตาดีอะไรนั่นลงรูปผมเมื่อวาน วันนี้แทบทุกคนก็รู้เรื่องกันหมดแล้ว โดยเฉพาะสาวๆ นี่ตัวดีเลย มีการด้อมๆ มองๆ แล้วชี้ชวนให้เพื่อนดู บางรายหนักถึงขนาดไม่แอบอะไรทั้งนั้น คิดยังไงก็พูดออกมาซะเสียงดัง อย่างเช่น...

คนนี้ใช่ป่ะแก ที่เป็นอ่ะหรือ คนนี้ๆ เพชรเอกออกแบบ ที่ไปตามจีบพี่กาจไงและ แกว่าไง สู้คิรินนิเทศได้ป้ะเป็นต้น

“อ้าววว น้องคนเมื่อวานนี่นา มาหาพี่กาจหรอจ๊ะ”

“กาจมันมีคนในใจแล้ว เปลี่ยนเป็นพี่ได้ป่าววว พี่หนุ่มสายเทคแคร์นะ”

ผมไม่สนใจเสียงน่ารำคาญของบรรดาเด็กวิศวะที่นั่งกันอยู่ในโรงอาหาร มองซ้ายมองขวาหาเป้าหมาย ครู่เดียวก็เจอเพราะกลุ่มนั้นเป็นกลุ่มที่เด่นสังเกตง่ายโคตรๆ

ขาก้าวเดินดุ่มๆ ไปหาทันที ไม่มีความเกร็งอะไรทั้งนั้น พอพวกพี่ๆ เห็นผมปุ๊บก็ส่งเสียง

“เฮ้ย น้องเพชรมา!

“ไอ้กาจๆ น้องเพชรมึงมา”

“มึงขยับมานั่งนี่สิวะไอ้เหรียญ ต้องให้กูบอกอยู่เรื่อย!

เอาเหอะ มีความสุขมากก็ทำไปละกัน

ผมพยายามไม่ใส่ใจสายตาของแต่ละคน ยกมือไหว้แล้วนั่งลงตรงที่ว่างตรงข้ามพี่กาจ วันนี้ไอ้พี่มันก็ยังดูดีเหมือนทุกที มือหนึ่งเล่นมือถือมือหนึ่งกินข้าว ไม่สนใจเสียงและสายตาใครใดๆ ทั้งสิ้น

ผมแอบเบ้ปาก มือวางขวดน้ำไว้ข้างพี่แก “พี่กาจ ผมซื้อน้ำมาให้”

“...”

“แฮ่ม นี่น้ำเสาวรสของโรงอาหารคณะศิลปกรรมเลยนะ ป้าแกทำอร่อยมากๆ”

“...”

ผมชำเลืองมองแก้วกาแฟเย็นของพี่แก “คนเรากินแต่คาเฟอีนบ่อยๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพเท่าไหร่ กินน้ำผลไม้บ้างจะดีกว่า มาพี่ ผมเปิดขวดให้ก็แล้วกัน”

“ฮิ้ววว มีเป็นห่วงเป็นห่วงสุขภาพกันด้วยเว้ยย ไอ้เหรียญ มึงกินแต่แป๊บซี่ไม่ดีน้า มา กูคั้นนมให้”

“ว้าย นมอะไรอ่า นมมึงเหรอ”

ไอ้พวกพี่นี่แม่งมารขัดขวางชิบเป๋ง ผมขบกรามเคืองๆ แต่มือก็หมุนเปิดฝาพลาสติก เสียบหลอดให้เสร็จสรรพ

“อ่ะ พี่กาจ”

ไอ้พี่กาจขมวดคิ้วมองผม ซึ่งผมก็โคตรแสดงละครด้วยการฉีกยิ้มกลับไปให้ ที่พี่แกยอมเงยหน้ามองไม่ใช่เพราะอะไรหรอกครับ เพราะผมยื่นขวดน้ำทั้งถุงไปขวางสายตามันจากจอมือถือเองแหละ

“กูไม่เอา”

“แต่ผมซื้อมาแล้วนี่ ลองชิมดูก่อนก็ได้”

“...”

“ทำไมพี่ชอบทำหน้าแบบนั้นวะ อ่ะ ไม่กินก็ไม่ต้องกิน” ผมดึงมือกลับ ไม่ค่อยอยากตื๊อเรื่องไร้สาระให้มันยิ่งรำคาญเท่าไหร่ หมุนฝาปิดกลับกันหก สรุปในใจว่าการชวนคุยอย่างมีมิตรไมตรีด้วยวิธีนี้ไม่สำเร็จ

ตาสอดส่ายมองหาวิธีต่อไปทันที ผมลุกขึ้นลากเก้าอี้ไปนั่งตรงหัวโต๊ะ ใกล้กว่าเดิมจนศอกเกือบเสยกัน

“อะไรของมึงอีก ถอยไป”

“ไม่ พี่ไม่ยอมคุยกับผมนี่”

“เมื่อวานกูยังพูดไม่ชัดเจนรึไง หรือมึงโง่”

“ชัดครับ แต่เมื่อวานผมก็พูดชัดแล้วเหมือนกันว่ายังไงผมก็จะจีบพี่กาจ”

“...”

มันหรี่ตามองผมอย่างหงุดหงิด สุดท้ายก็แค่นเสียงในลำคอก่อนก้มลงไปเล่นโทรศัพท์ตามเดิม

ดูเหมือนไอ้พี่บ้านี่จะฉลาดอยู่เหมือนกันที่เอามุขแบบนี้มาใช้กับคนที่จีบมัน หลายคนอาจจะยอมแพ้เพราะความเย็นชาที่ทำเหมือนคนอื่นเป็นธาตุอากาศ แต่ขอแสดงความเสียใจไว้เลยเว้ย ผมทำไม่ได้ แม้อยากจะทำแค่ไหนก็ตาม

ผมยอมทิ้งมารยาทชะโงกเข้าไปดูจอมือถือพี่แก จอสมาร์ทโฟนแสดงแอพไลน์ ยังไม่ทันได้อ่านว่าพี่แกแชทกับใครแชทว่าอะไร มือหนาก็พลิกหนี หน้าเขาเข้มขึ้นอีกระดับ ผมไม่ได้สนใจเนื้อข้อความอยู่แล้ว เลยว่าต่อ

“ผมขอไลน์พี่มั่งดิ บอกไอดี ไม่ก็เปิดคิวอาร์โค้ดให้ผมก็ได้”

“อย่ามาเสียมารยาท”

“ครับๆ ขอโทษครับ ตกลงไอดีอะไรอ่ะ”

“กูบอกมึงเมื่อไหร่ว่ากูจะให้”

ผมทำหน้าเหม็นเบื่อนิดๆ แต่ก็รีบเปลี่ยนอย่างไวไม่ให้ใครเห็น “ให้หน่อยเหอะ รับรองไม่ทักกวนแน่นอน ผมอยากจะมีชื่อไลน์ของคนที่ตัวเองจีบไว้ในเครื่องบ้าง”

จบประโยคนี้หูก็ได้ยินเสียงฮิ้ววิ้วมาจากอีกด้าน

“กูไม่ชอบพูดซ้ำซาก”

“เอางี้ แล้วทำยังไงพี่ถึงยอมให้ล่ะ อยากให้ผมทำอะไร ไหนพี่ลองว่ามา”

“...”

“พี่อย่าขี้เหนียวดิ ชอบทำหน้าตาน่ากลัวแล้วจะขี้เหนียวอีกไม่ได้นะครับ”

“กูชักอารมณ์เสียแล้วนะไอ้ตุ๊ดเตี้ย”

คราวนี้คิ้วผมกระตุก

ตุ๊ดเตี้ยพ่อง!

คำว่าเตี้ยก็ทุเรศพออยู่แล้วแต่ยังมองผ่านได้ แต่คำว่าตุ๊ดสำหรับผู้ชายแล้วมันเป็นอะไรที่โคตรจะหยามมากเลยนะ ไม่มีผู้ชายแมนๆ แท้ๆ คนไหนรับได้หรอกกับการโดนต่อว่าแบบนี้

ไม่ใช่ว่าผมเหยียดเพศหรืออะไร แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกที่ห้ามกันไม่ได้

แล้วตอนนี้ผมก็รู้สึกอยากจะผวาเข้าไปบีบคอไอ้พี่เหี้ยข้างๆ ตัวเองมาก แต่ใจก็ต้องพยายามสะกดเอาไว้ ไอ้เพชร ใจเย็น ใจเย็นๆ อย่าเอาทองรูปพรรณของมึงไปแลกกับเศษขี้ของไอ้พี่กาจคนเหี้ยเลย

“ถ้าผมตุ๊ด พี่ก็โดนตุ๊ดจีบอยู่นะ หึ หน้าตาแบบพี่ออกจะเป็นที่นิยมในหมู่ตุ๊ดๆ ซะด้วย”

เคร้ง

ไอ้พี่กาจปล่อยช้อนลงกับจานข้าวเสียงดัง มันมองผมด้วยสายตาอารมณ์เสียสุดฤทธิ์ ผมจ้องมันนิ่ง แอบหวั่นๆ ว่าพี่แกจะกระชากคอเสื้อผมแล้วง้างหมัดต่อยอยู่เหมือนกัน แต่ยังดีที่มันไม่ทำ

ร่างสูงในชุดนักศึกษาลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวเดินผลักประตูกระจกโรงอาหารออกไปทันที

“เฮอะ”

ผมเบ้ปากมองตามแผ่นหลังกว้างไป ยกหมัดขึ้นเท้าแก้ม ไม่ได้ลุกขึ้นไปตื๊อต่อ อย่างน้อยผมก็กวนตีนมันจนชนะล่ะ

ตอนนี้ลึกๆ อารมณ์ผมเองก็เริ่มไม่ค่อยดีแล้วด้วย ถ้ายังไม่หยุด ไปๆ มาๆ ผมว่าต้องได้มีเรื่องกันแน่

สายตาผมมองตามไอ้เหี้ยพี่กาจที่หยุดยืนอยู่หน้าประตูแคนทีน แต่แล้วก็เห็นว่ามีร่างเล็กๆ ขาวๆ ของใครบางคนวิ่งหน้ายิ้มแย้มเข้ามาหา และทันทีที่ไอ้พี่กาจเห็นอีกฝ่าย หน้าที่เคยถูกผมกวนจนเสียก็เริ่มกลับมาดีขึ้น มือยกขึ้นลูบหัวของผู้ชายคนนั้น เรียวปากแต้มรอยยิ้มน้อยๆ ที่มองแล้วชวนให้รู้สึกหมั่นไส้สิ้นดี

ผมไล่สายตาไปทางอีกคนบ้าง เทียบจากสายตาแล้วเหมือนร่างนั้นจะเตี้ยกว่าผมเล็กน้อย ใบหน้าหวานอย่างกับผู้หญิง พอยิ้มปุ๊บเหล่าเด็กวิศวะก็พากันมองไม่วางตา

คิ้วผมขมวดเข้าหากัน ...ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาผู้ชายหน้าสวยคนนั้นแปลกๆ เคยเจอกันมาก่อนรึเปล่านะ

“ไอ้น้องเพชร ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะ หึงเหรอ”

ผมหันไปทำหน้าเมื่อยใส่พี่เชส “บ้าละพี่ ผมแค่จีบนะ ไม่ได้หลงรักหัวปักหัวปำ”

ทำไมผมจะต้องไปหึงมันด้วยล่ะ ให้แกล้งหึงแถมบ้านฟรีกินเนื้อที่ทั้งเทือกเขายังคิดมากเลย

“อะไรเนี่ย สู้ๆ หน่อยดิ เพชรก็ออกจะนิสัยน่ารัก สู้คิรินมันได้อยู่แล้วน่า”

“แต่ไอ้กาจมันชอบคิริน คิรินได้เปรียบกว่านะ”

“ไอ้สัดเหรียญ! มึงไม่พูดไม่มีใครว่าหรอกนะเว้ย มึงไม่เห็นเหรอว่าเพชรมันนั่งอยู่ด้วย เดี๋ยวน้องมันก็เสียใจหรอกไอ้เวร” พี่เชสว่าเสียงขุ่น เอื้อมมือไปโบกหัวพี่เหรียญดังตึ้บ “เพชรไม่ต้องกังวล ถึงเห็นแบบนั้นแต่คู่นี้ก็ไม่ได้คบกันหรอก”

“เขาจีบกันอยู่เหรอครับ”

“เปล่าๆ แต่จะว่ายังไงดี เรื่องมันยาวว่ะ”

พี่เชสทำหน้าเครียดหน่อยๆ มองดูแล้วเหมือนจะลำบากใจ ผมเลยส่ายหน้า “ไม่ต้องเล่าก็ได้พี่”

“ไม่ใช่ความลับอะไรหรอก แต่พี่บอกแล้วว่ามันยาว เอาไว้เล่าทีหลังดีกว่า”

“ผมไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น จริงดิ มาแลกไลน์กันครับ”

ผมว่าแล้วปลดล็อคมือถือส่งให้พี่แกพิมพ์ไอดีตัวเองทันที แน่นอนว่าพี่เชสไม่ใช่ไอ้พี่กาจคนหยิ่ง ฉีกยิ้มกว้างรีบจัดแจงแอดตัวเองเข้าไลน์ผมทันที พี่เหรียญกับพี่น็อตเลยขอแอดมาด้วย

“ผมขอของพี่กาจด้วยไม่ได้เหรอ”

“พี่ว่าเพชรไปขอมันเองดีกว่า จะให้พี่ให้ก็ให้ได้อยู่ แต่หลังจากนั้นพี่จะโดนมันเฉ่งเอาอ่ะดิ ไลน์ของไอ้กาจไม่ค่อยมีใครรู้นอกจากพี่ปีสี่กับพวกพี่อ่ะ แจกใครมั่วมันเอาตายแหง”

“งั้นเฟซอ่ะพี่”

“เฟซมันก็ชื่อจริงนามสกุลภาษาอังกฤษอ่ะแหละ เดาไม่ยากหรอก ถ้าหาให้ดีในเพจมอมีคนเอาไปแจกอยู่ เมื่อก่อนแอดมินแท็กมันบ่อยเป็นว่าเล่น อีกนิดกูจะนึกว่าดาราอยู่ละ” พี่เชสบ่น ผมหัวเราะ

“โอเค เดี๋ยวผมจะแอดเฟซไป พี่ก็บอกคุณเพื่อนพี่หน่อยแล้วกันว่าอย่าหยิ่งมาก รับๆ เหอะ ผมเหนื่อย”

“เฮ้ย อย่าเหนื่อยสิวะ ไอ้กาจหล่อขนาดนี้ ถ้าสุดท้ายได้มันเหมือนขึ้นสวรรค์ชั้นเจ็ดเลยนะ!

แต่กูยอมตกนรก...

 

ผมกลับมาเข้าเรียนช่วงบ่ายอีกครั้ง

ห้องที่เรียนเป็นห้องสโลปขนาดใหญ่ ไม่ใช่แค่เอกผมแต่รวมเอกอื่นด้วย คนสอนเป็นอาจารย์หญิงแก่ๆ น้ำเสียงเนิบนาบที่ฟังแล้วชวนง่วงนอนสุดๆ มีหลายคนทนไม่ไหวฟุบหลับลงกับโต๊ะ ยังดีที่อาจารย์แกแค่มองผ่านๆ ไม่ว่าอะไร เพราะเป็นวิชาแกนง่ายๆ ที่มีแต่สอบไฟนอลไม่มีมิดเทอม ได้เกรดบีขึ้นสบายๆ ถ้าอ่านไฟล์พาวเวอร์พ้อยท์

ผมนั่งเล่นเกมมือถือบวกเลขต๊องๆ ไปสักพัก สุดท้ายนึกขึ้นมาได้เรื่องเฟซบุ๊คพี่กาจ เลยกดเข้าแอพสีน้ำเงินแทน

‘Korkarn kritsadakarn’

พี่เชสไม่ได้โกหกแฮะ พิมพ์แค่ชื่อจริงก็เจอแล้ว รูปเบ้าหน้าและการแต่งตัวหล่อๆ เป็นหลักฐานว่าเฟซใคร จำนวนคนติดตามเฟซพี่กาจมีเยอะถึงหลักหมื่น แต่สวนทางกับเพื่อนที่มีแค่หลักร้อยของพี่มันมาก

ผมเลื่อนลงไปดูสเตตัส ส่วนมากเวลาอัพจะเป็นเช็คอินสถานที่อย่างพวกผับ ร้านอาหาร ห้าง พร้อมกับรูปโดยไม่มีแคปชั่น นอกนั้นก็เป็นสเตตัสแชร์สถานะจากเพจนิดๆ หน่อยๆ แต่ละเตตัสของมันคนถูกใจปาไปเป็นพัน

ผมกดปุ่ม เพิ่มเป็นเพื่อนทันที ดีนะที่ไม่ปิดเพิ่มเพื่อนอ่ะ

รออยู่พักใหญ่ก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร ไม่รู้ว่าไอ้พี่มันเห็นแล้วมันไม่ยอมรับหรือว่ามันยังไม่เห็น แต่ผมเดาว่าน่าจะเป็นกรณีแรกมากกว่า เพราะงั้นผมก็เลยเลือกส่งข้อความตามไป

Napoom Tungkiatsopa พี่กาจ นี่เพชร คนที่จีบพี่อ่ะ รับแอดด้วยนะครับ

ลองเดาดูนะว่ามันจะรับมั้ย ถุย ไม่ต้องเดาไม่ต้องหยุดคิดอะไรทั้งนั้น พี่มันไม่ทางรับผมอยู่แล้ว เฟซบุ๊คก็ฉลาดเหลือเกินที่มีระบบป้องกันซะเยอะแยะมากมาย ผมส่งข้อความไปก็จริง ถ้ามันไม่กดตอบรับก็คุยกันลำบากอยู่ดี

ผมเลือกปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้นก่อน กระทั่งเลิกเรียนและถึงเวลาเข้าห้องเชียร์ วันนี้เหมือนจะหนักกว่าช่วงแรกเป็นพิเศษเพราะอีกสามวันคณะผมจะจบเรื่องเชียร์แล้ว ตอนที่พวกพี่ว้ากให้พักดื่มน้ำหวาน ผมยังไม่หยิบมือถือขึ้นมาเช็ค คุยกับพี่ปริ๊นเซสที่เข้ามาแซวผมเรื่องไอ้พี่กาจ พี่แกดูจะชอบใจมากที่มีรูปผมไปปรากฏหราอยู่ในเพจมอ

สุดท้ายเวลาผ่านไปจนพักรอบที่สอง ผมแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจนได้ แต่เฟซบุ๊คก็ยังเงียบเชียบ

ไอ้พี่กาจแม่ง คนหยิ่งนี่มันหยิ่งชิบหายจริงๆ

Napoom Tungkiatsopa พี่กาจ ผมรู้นะว่าพี่เห็น แต่พี่ไม่ยอมรับเพื่อนผมอ่ะ

Napoom Tungkiatsopa พี่กาจ รับเพื่อนหน่อย

Napoom Tungkiatsopa (ส่งสติกเกอร์)

ผมพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ในตอนที่คิดว่าจะรัวสติกเกอร์ใส่แม่งให้สะใจ ข้อความผมก็ขึ้นสัญลักษณ์อ่านแล้วซะก่อน แต่แค่อ่านเฉยๆ ยังไม่ได้กดยอมรับ เห็นแบบนั้นก็เลยเปลี่ยนใจพิมพ์โน้มน้าวแทน

Napoom Tungkiatsopa รับหน่อย ผมไม่กวนเฟซพี่หรอก แค่รับไว้เป็นเพื่อนกันเฉยๆ

Napoom Tungkiatsopa พี่กาจจจ

อ้าว ไม่อ่านแล้วแฮะ

คิ้วผมแทบผูกเป็นโบว์ พอลองกลับเข้าไปดูที่หน้าเฟซของพี่มันอีกครั้ง คราวนี้เห็นว่าตรงปุ่ม ส่งคำขอเป็นเพื่อนแล้วหายไป เหลือแค่ปุ่มสำหรับส่งข้อความอย่างเดียว นี่แปลว่า...มันลบผมออกจากลิสต์เพื่อนที่แอดไปเรียบร้อย

ไอ้หรรมมมม

เจอแบบนี้แล้วนึกอยากพิมพ์ด่าระบายอารมณ์ที่อัดอั้นตันใจใส่มันมาก ผมจ้องรูปประจำตัวไอ้พี่เหี้ยคนหยิ่งได้โล่3018เขม็ง สุดท้ายก็แสยะยิ้ม

ก็ได้... จะเอาอย่างนี้ก็ได้ ในเมื่อพี่มันตั้งแง่เล่นตัวกับผมนัก ผมก็จะอัพเลเวลตามราวีมันให้หนักกว่าเดิม เอาให้แม่งปวดประสาทตายไปเลยก็ดี ผมนึกอย่างหงุดหงิดแกมสะใจ รีบกดเข้าไลน์เพื่อพิมพ์ข้อความหาพี่เชส รออยู่ไม่กี่นาทีพี่เขาก็ตอบกลับมาอย่างว่องไว ผมอ่าน จำให้แม่นแล้วส่งสติกเกอร์กระต่ายขอบคุณน่ารักๆ กลับไป

เมื่อนาฬิกาเดินมาจนถึงเลข 19.00 ในที่สุดไอ้พี่ปีโป้ก็ปล่อยน้องๆ จนได้ ผมเลยรีบแยกออกมา

เป้าหมายผมคือตึกวิศวะเจ้าเก่า แต่คราวนี้ไม่ใช่ด้านหน้าบริเวณลานเกียร์ แต่เป็นใต้ตึกสองที่ถูกสร้างเป็นลานจอดรถ

ถึงจะเริ่มค่ำแต่รถก็ยังเหลืออยู่หลายคัน เป็นไปตามที่ไอ้พี่เชสบอกว่าคณะวิศวะจะปล่อยห้องเชียร์สายหน่อย วันนี้ไอ้พี่กาจคนหยิ่งถูกเพื่อนลากไปยืนเป็นมาสคอตเพื่อขู่ให้น้องๆ กลัวด้วย

“สีดำ... สีดำ ไหนวะ อ้อ”

ผมเดินหลบยามไล่หา สุดท้ายก็เจอพอร์ชสีดำคันวาววับจอดเด่นสะดุดตาอยู่

หึ ปอร์เช่ 718 เคย์แมนซะด้วย คนอะไร นอกจากหยิ่งแล้วยังขี้อวดอีก

ถึงพอร์ชรุ่นนี้จะไม่ได้แพงตาเหลือกขนาดนั้น แต่ไอ้คนที่กล้าขับสปอร์ตมามหาวิทยาลัยมันน่าหมั่นไส้น้อยซะที่ไหน ผมกล้ำกลืนความอิจฉาเดินไปหลบหลังเสาใกล้ๆ แล้วรอเวลา

พี่เชส (ที่กลายมาเป็นพวกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้) ไลน์มาบอกผมอีกทีหลังจากนั้นว่าไอ้พี่กาจออกมาแล้ว แล้วก็จริง เมื่อร่างสูงๆ เดินเข้ามา ไฟพอร์ชกะพริบปลดล็อค เสียงพี่แกเปิดประตูด้านคนขับดังก้องไปทั่วพื้นที่โล่ง พออีกฝ่ายสอดตัวเข้าไปนั่งประจำที่ปุ๊บ ผมก็วิ่งแผล็วจากที่ซ่อนพุ่งเข้าไปเปิดประตูอีกด้าน ถือวิสาสะนั่งแล้วปิดประตูตามหลังเองซะเรียบร้อย

“...ไอ้แมวจ้อย”

เหมือนหน้าพี่แกจะเหวอๆ หน่อย แต่พอเห็นว่าเป็นใครเท่านั้นแหละ คิ้วก็ทำงานทันใด

“ไงพี่”

“ลงไป”

“ไม่เอา”

“นี่มึงจะกวนตีนกูให้ได้เลยใช่มั้ย”

“พี่รับแอดเฟซผมก่อนดิ ถ้าพี่รับปุ๊บเดี๋ยวผมจะลงเลย”

“กูไม่รับไอ้เด็กน่ารำคาญแบบมึงหรอก ลงไป”

“ไม่” ผมยืนยันหนักแน่น พิงเบาะรถสปอร์ตโคตรหรูที่เพิ่งเคยได้ขึ้นครั้งแรกอย่างไม่นึกเกรงใจใดๆ “รับแอดผมเร็ว”

“เด็กเหี้ย”

“...” นึกว่ากูสะทกสะท้านสะเทือนเหรอ

“กูจะพูดอีกครั้ง ลง”

“ผมก็จะพูดให้พี่ฟังอีกรอบเหมือนกัน รับแอดผม” ผมว่า ยืดตัวชะโงกหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ใช้สายตาสบตาพี่แกแล้วเบี่ยงไปทางไอโฟนในฝ่ามือหนาๆ เป็นการบอกใบ้ ปักหลักอยู่อย่างนั้นไม่ยอมแพ้ กระทั่งนาทีต่อมาเป็นไอ้พี่กาจที่ส่งเสียงผ่านลำคอเบาๆ อย่างหงุดหงิด ขยับตัวถอยห่างออกไปเหมือนรังเกียจนักหนา นั่นทำเอาผมเฟลไปเหมือนกัน

อย่าเพิ่งคิดลึก โดนทำท่าเหมือนเป็นเชื้อโรคแบบนี้เป็นใครก็ต้องรู้สึกแย่ทั้งนั้นแหละ

“ผมถามจริงๆ เหอะ ทำไมพี่ต้องตั้งแง่กับผมด้วยวะ ผมน่ารังเกียจมากขนาดนั้นเลย?”

“เพราะกูไม่ชอบมึง”

“แล้วทำไมพี่ต้องไม่ชอบผมด้วย”

มันทำหน้าเหมือนโคตรรำคาญ “ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ”

“พี่กำปั้นทุบดินมากเลยอ่ะ ไม่ชอบก็ต้องมีเหตุผลสิ”

“เพราะกูไม่ใช่เกย์”

ผมขมวดคิ้วบ้าง นี่ตกลงพี่มันยังคิดว่าผมเป็นตุ๊ดเป็นแต๋วอะไรนี่อยู่จริงๆ เหรอวะ วันนี้ผมได้ยินคำแนวทำนองนี้มาหลายรอบแล้วนะ ฟังแล้วแม่งระคายหูชิบหาย

“ผมก็ไม่ใช่! ถ้าพี่จะหาว่าใครสักคนใช่ พี่น่าจะหันกลับไปดูเด็กของพี่มากกว่า หมอนั่นมันตุ๊ดกว่าผมซะอีก”

ตุบ

ไอโฟนสีดำรุ่นล่าสุดถูกกระแทกลงบนคอนโซลรถไม่เบาไม่แรงนัก แต่ก็มากพอให้ผมสะดุ้ง

“มึงจะลามปามเกินไปแล้ว”

ความหงุดหงิดรำคาญบนหน้าพี่กาจหายไป มีแต่ความนิ่งเรียบเย็นชา และเพราะท่าทางและบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปนั่นแหละ ทำให้ผมค่อนข้างมั่นใจว่าพี่เขาโกรธจริงจังขึ้นมาแล้ว

ผมเองก็นิ่งงันไป

“...”

“...”

ในรถสปอร์ตคันหรูเกิดเป็นความเงียบแสนน่าอึดอัด

ผมเม้มปากน้อยๆ เพราะรู้ตัวแล้วว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด โอเค อาจเป็นเพราะผมยังเคืองอยู่ที่ถูกยัดเยียดและกล่าวหาซ้ำๆ ว่าเป็นในสิ่งที่ไม่ใช่และไม่อยากเป็น บวกกับการที่พี่เขาเหมือนจะไม่รับฟังและมีอคติใส่ผมตลอดเวลา

แต่ถึงผมจะไม่พอใจ ก็ใช่ว่าผมจะไปด่าคนอื่นเขาได้เหมือนกัน ตามหลักแล้วคิรินคนนั้นจะเป็นหรือไม่เป็นผมก็ไม่มีสิทธิ์พูด ไอ้พี่กาจจะโกรธก็ไม่แปลกหรอก ทุกคนต้องรู้สึกไม่ชอบกันทั้งนั้นเวลามีใครมาต่อว่าในสิ่งที่เรารัก

ผมละสายตาออกจากใบหน้าของมัน ขบริมฝีปากเบาๆ ก่อนตัดสินใจเอ่ย

“ผมขอโทษ”

“...”

“ผมผิดเองแหละ ผมไม่ได้อยากจะว่าคนของพี่หรอก”

“...”

“ผมหัวร้อนไปหน่อย โทษทีครับ” ผมแอบชำเลืองมองไปทางคนข้างๆ

หน้าหล่อๆ นั่นเริ่มจะคลายความหนาวเหน็บลงหน่อย พี่มันรับฟังเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร ผมพยายามจับสังเกต พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะโมโหโทโสถึงขนาดหันมาต่อยหน้าแหกแล้วก็เปิดปากต่อ

“แต่ผมยังยืนยันคำเดิมนะพี่ ผมจะลงต่อเมื่อพี่รับแอดผม”

หูได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ก็เลยเตรียมล้างรอฟังคำเสียดสีคำต่อไปของพี่แกทันที

“พอใจยัง”

จอมือถือสว่างๆ ถูกหันมา

“หะ...”

ผมกะพริบตาปริบๆ พอเห็นพี่แกเริ่มทำหน้ารำคาญอีกก็เลยรีบก้มลงไปมอง จอไอโฟนของพี่กาจแสดงหน้าเฟซบุ๊คของผม ตรงปุ่มเพิ่มเป็นเพื่อนขึ้นคำว่า Friend request sent

และแล้วมือถือของผมก็สั่นแจ้งเตือน

พี่แก... พี่แกยอมแล้วว่ะ

ผมรีบเปิดโทรศัพท์ของตัวเองดู ปรากฏว่าเป็นไอ้พี่กาจจริงๆ ด้วย ผมรีบกดเพิ่มอีกฝ่ายทันทีก่อนที่มันจะเปลี่ยนใจ

เป็นเพราะตอนแรกที่แอดไปอีกฝ่ายลบผมออก ผมไม่ได้รับอนุญาตให้แอดไปแล้ว จนกว่าไอ้พี่กาจจะแอดผมมาเอง ซึ่งตอนนี้ผมกับพี่มันก็ขึ้นเป็นเฟรนด์กันจนได้

ผมยิ้มกว้าง เหมือนปลดปล่อยความเหนื่อยออกจากกาย “ต้องใจดีแบบนี้ดิวะพี่ ใครๆ จะได้รัก”

“เหอะ”

“ขอไอดีไลน์ด้วยสิครับ”

“มากไป แค่เฟซกูก็ยอมให้มึงมากแล้ว”

“น่าๆ เปิดไลน์เร็ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมซื้อของกินไปฝาก” ผมเปิดไลน์แล้วเข้าจอสแกนคิวอาร์โค้ด ยื่นไปรอพี่แก

พี่กาจนิ่งไปนิดหน่อย สุดท้ายก็ยอมเปิดคิวอาร์โค้ดให้ผมจนได้

เพื่อนใหม่ Gaj’

เออ บทจะง่ายก็ง่ายดีเว้ย คนหยิ่งมันจะเล่นตัวทำไมตอนแรกให้เสียเวลาวะ

“ขอบคุณครับ รับผมด้วยนะพี่”

“...”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมซื้อของกินไปให้”

“ลงไปได้แล้วไอ้แมวจ้อย”

แมวจ้อย? เอาเหอะ อะไรจะจ้อยก็ช่าง ดีกว่าตุ๊ดเตี้ยแล้วกัน

“ลงแล้วๆ”

พอพี่มันว่าง่าย ผมก็ว่าง่ายตามคำที่พูดไว้เช่นกัน เปิดประตูก้าวออกไป และพอผมลงไปจากรถของมันเท่านั้นแหละ พี่กาจก็เร่งเครื่องบรื้นๆ ตีวงโค้งขับออกไปจากลานจอดรถด้วยความไวแสงทันที

หึ ไม่ต้องทำมาเป็นไม่อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกันนานกว่านี้แบบนั้นหรอกน่า เพราะผมเองที่ยอมลงทุนพูดจาเพราะๆ ตื๊อแล้วตื๊ออีกก็ไม่ได้หมายความว่าอยากจะอยู่กับพี่แกซะเมื่อไหร่

ผมเดินตรงไปเอาจักรยานของตัวเองที่จอดอยู่ข้างตึก ปั่นไปทางตรงข้ามกับทางที่พอร์ชแล่นหายไป

 

“เสี่ยไม่ต้องโอนมาเลยนะ ผมไม่ได้ใช้เยอะเหมือนตอนอยู่ต่างประเทศสักหน่อย”

(เอาไปเหอะน่า เดี๋ยวม๊ากับไอ้ทัตก็มาว่าป๊าขี้เหนียวกับลูกกับหลานอีก)

“เสี่ยก็บอกซ้อกับเฮียไปสิว่าผมไม่เอาเองอ่ะ”

(โอ๊ย ไอ้เพชร ป๊าบอกหลายรอบแล้วว่าอย่ามาพูดจาเกรงใจกับป๊า)

“ก็ผมยืมเงินเสี่ยหลายบาทแล้วนี่”

(ป๊าก็บอกเพชรแล้วว่าถ้าอยากคืนพอจบก็มาทำงานที่บริษัทป๊า ป๊าจองตัวไว้แล้ว)

“อ่ะๆ แต่ถ้าเดือนนี้เหลือต้องทบไปเดือนหน้านะเสี่ย”

ผมยืนคุยโทรศัพท์กับป๊าพี่ทัตตรงระเบียงหลังเพิ่งอาบน้ำเสร็จได้ไม่นานนัก พอรู้เรื่องแล้วก็วางสาย

เดินเข้าห้องมาเป่าผมให้แห้ง ไม่ลืมทำน้ำผึ้งมะนาวกินแก้เจ็บคอที่ตะโกนในห้องเชียร์ก่อนคลานขึ้นเตียง ถึงจะขึ้นเตียงแต่ผมก็ยังไม่หลับ คุยไลน์ตอบโต้ในกรุ๊ปกับพวกไอ้ฉัตรอยู่พักใหญ่ๆ

แต่คุยไปก็เหมือนเป็นเป้าให้พวกแม่งล้อเลียนอ่ะ ขนาดโลมายังไม่ละเว้นผมเลย ผมเลยตัดบทหันไปเล่นอย่างอื่นแทน

 

คลังคนหน้าตาดีมหาลัย S ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 2 ภาพ

6 ชม. กรุงเทพมหานคร, Thailand

โอ๊ยยย เราจะได้เป็นหนึ่งในคนที่ได้นั่งพอร์ชคันนั้นบ้างมั้ยคะ สิบนาทีคนนึง อีกสิบนาทีคนนึง ทำไมฮอตตต

#กาจวิศวะปี3 #คิรินนิเทศปี1 #น้องเพชรปี1

ถูกใจ 1.7K ความคิดเห็น 311 รายการ แชร์ 129 ครั้ง

 

“...”

ให้ตาย นี่ผมโดนแอบถ่ายไม่รู้ตัวอีกแล้วเหรอ เป็นภาพผมตอนนั่งอยู่ในรถปอร์เช่ของไอ้พี่กาจ มืดขนาดนั้นคนถ่ายยังอุตส่าห์ซูมให้เห็นเสี้ยวหน้าผมตอนชะโงกเข้าไปใกล้หน้าพี่กาจได้พอดิบพอดีอีก ตอนนั้นผมแค่อยากท้าทาย แต่ไม่รู้ทำไมในภาพเหมือนจะชะโงกเข้าไปกินตับมันเสียฉิบ ผมปลง ปัดนิ้วเลื่อนไปอีกภาพ

คราวนี้ปอร์เช่คันนั้นไปจอดอยู่หน้ามหาลัย ไฟสาธารณะหน้ามอส่องสว่างจนเห็นชัดเจนว่าเด็กคิรินของไอ้พี่กาจกำลังเปิดประตูรถคันหรูเพื่อขึ้นไปนั่งข้างคนขับ

อ้อ คงจะเป็นตอนที่มันขับออกไปหลังจากผมลงรถแล้วละมั้ง คนถ่ายนี่ต้องไวในระดับนึงเลยนะเนี่ย

ผมไม่ใส่ใจจะอ่านความเห็น เลิกสนใจแล้วเลื่อนอ่านอย่างอื่นในฟีดต่อไปเรื่อยๆ ง่วงเมื่อไหร่ก็นอนเมื่อนั้น

 

สรุปตารางช่องที่ 2 โซเชียลดั่งสะพาน

ความสำเร็จ : เป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊คและไลน์

Facebook Korkarn kritsadakarn

Line Gaj

ความคิดเห็น เหนื่อย


=========================== 100%

/อัพทีละ 50-100% ทุกวันจนกว่าโควต้าตุนจะหมดนะคะะะ เลิ้บบ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.884K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5877 NatapornJan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 21:36
    เหนื่อยตามน้อง เดาอารมณ์ไม่ถูกเลยจ้า ละเรียกน้องแมวจ้อยคือไรรร
    #5,877
    0
  2. #5872 sophitkongkaew (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 13:21
    บทจะง่ายก็ง่ายเน้อ
    #5,872
    0
  3. #5850 BKKDRAMA450 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 08:41
    พี่แกล้งน้องป่าวเนี้ย เนียนๆว่าไม่ชอบ
    #5,850
    0
  4. #5830 noom0337 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 20:57
    ชั้นชอบๆๆๆ
    #5,830
    0
  5. #5813 ข้าน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 14:25

    เ้อ้อ เหน่ือยแทนน้องด้วยแต่โคตรแซ่บ

    #5,813
    0
  6. #5800 MINERVA09 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 17:57
    น้องสู้ๆแต่ละหัวข้อลำบากชิบหายเลยเนอะ55
    #5,800
    0
  7. #5787 gnat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 01:29
    เหนื่อย เพชรสู้ๆ
    #5,787
    0
  8. #5772 a.mm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 01:58
    รู้สึกเหนื่อยแทนเพชร กว่าจะได้เฟสได้ไลน์
    #5,772
    0
  9. #5696 ~PiToN~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:17
    เหนื่อยใจแทน
    #5,696
    0
  10. #5669 Sunshine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:31
    สงสารน้องก็สงสาร แต่ถ้ากาจมารู้ทีหลังว่าถูกเล่นกับความรู้สึกจะเสียใจขนาดไหนอ่ะ
    #5,669
    0
  11. #5648 ☪пʏx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 10:26

    สงสารน้อง รุ่นพี่เวร

    #5,648
    0
  12. #5626 b0461cy_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 14:25
    สงสารน้อง.. ต้องอดทนขนาดไหน
    #5,626
    0
  13. #5588 TigKie_18 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 10:19
    สงสารน้องอ่ะ​ มอหอมากอิพี่กาจจำไว้เลย​
    #5,588
    0
  14. #5561 9494 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 12:20
    กว่าจะถึงสิบคือตายห่ากันพอดี ร่างพัง555555
    #5,561
    0
  15. #5551 อ๊ากกก (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 18:37

    น้องเพชรน่ารักกก

    #5,551
    0
  16. #5526 mmaijii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 16:32

    สงสารอะ เหน่ยแทนน้อง

    #5,526
    0
  17. #5480 mytty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 20:37
    เหนื่อยใจเเทนจริงๆเเหละ ช่อง2ก็ เหนื่อย ช่อง3จะเป็นเหนื่อยย ช่อง4ก็เหนื่อยยย ช่องต่อไปน้องคงเหนื่อยไปเรื่อยๆ ,_,
    #5,480
    1
    • #5480-1 Ppjk0109(จากตอนที่ 4)
      26 สิงหาคม 2561 / 10:42
      5555555555555555555+ นิยายยังไม่ตลกเท่าเม้นนี้ ชอบๆ 5555
      #5480-1
  18. #5439 onkgoon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 03:41
    สงสารเหมือนกันนะ ถ้าวันนึงชอบขึ้นมาจิงๆคงปวดใจน่าดู
    #5,439
    0
  19. #5421 0986958101 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 16:32
    ไม่ชอบเลย เหนื่อยใจแทน
    #5,421
    0
  20. #5391 Sweet_Memory (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:35
    สงสารน้องอะ เหนื่อยใจแทนเลยว่ะ
    #5,391
    0
  21. #5312 Sspringlove (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 00:10
    เอ็นดู อีกหน่อยจะคิดว่า ไม่พี่กาจก็พี่ปีโป้เชอบน้องแล้วเด้อ เอ หรือมันจะไม่มีอะไร แต่ถ้าพี่ปีโป้ก็เป็นไปได้นะ ก็อาจจะอยากคุยด้วย ไม่รู้แหะ '3'
    #5,312
    0
  22. #5245 Verny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 10:46

    เอาเพชรมาให้เราก้็ได้

    #5,245
    0
  23. #5204 Kttjj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 10:13
    เหนื่อยแทนเพชร555555555
    #5,204
    0
  24. #5196 Linlinlinnnn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 04:14
    ความคิดเห็น เหนื่อย 555555 เอ็นดูน้อง
    #5,196
    0
  25. #5147 aqua.b (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:21
    แงงงงงงงสงสารเพชรรรร ลูกกกTT
    #5,147
    0