10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 3 : [1] พี่กาจคนหยิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,944 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



[1] ตารางช่อง 1 ทำความรู้จัก : พี่กาจคนหยิ่ง

ประโยคที่ว่าเครียดหนนึงก็เหมือนแก่ลงสิบปี ...เวลานี้ผมเข้าใจแล้ว

ในตอนที่กำลังซื้อขนมปังเพื่อจะเอาไปกินคู่กับก๋วยเตี๋ยวในโรงอาหาร จู่ๆ แอพไลน์ก็สั่นเตือนขึ้นมา ไอ้ฉัตรส่งข้อความมาบอกผมว่า ‘เพชร กูเจอพี่กาจที่โต๊ะใต้ตึกวิดวะ พวกพี่แกใกล้จะขึ้นเรียนแล้ว เร็ว!’ พร้อมสติกเกอร์รัวอีกหลายอันเหมือนจะเร่ง แล้วยังไงน่ะเหรอ ผมก็ต้องวิ่งตาลีตาเหลือกไปเอาจักรยานที่จอดอยู่เพื่อปั่นไปที่ตึกวิศวะไง

เนื้อที่มหาวิทยาลัยของผมก็ใช่ว่าจะแคบขี้ๆ ซะที่ไหน ใกล้กับตึกคณะผมมากที่สุดคือรัฐศาสตร์ ส่วนวิศวะอยู่กันคนละโลกเลยก็ว่าได้ ถ้าไม่ได้เดินไปไหนมาไหนไกลๆ ก็ไม่ค่อยได้เห็นหรอกพวกใส่ช็อปน่ะ

ยังดีที่วันนี้ผมปั่นจักรยานมา ถ้าเป็นซีวิคคงเสียเวลาถอยเข้าถอยออกอยู่นานโข แถมอาจโดนพวกที่เอารถไปกินข้าวเที่ยงกลับมาแย่งที่จอดด้วย ผมถีบอย่างกับหนีตาย สุดท้ายเลี้ยวหักศอกมาหยุดอยู่หน้าลานเกียร์วิศวะ

ที่นี่บรรยากาศไม่น่าชื่นใจเลยสักนิด มีแต่บรรดาผู้ชายเต็มไปหมด

“ว้าววว มีแขกมาด้วย มาหาใครค๊าบ”

ผมสะดุ้งเมื่อเห็นกลุ่มเด็กนักศึกษาเกือบสิบคนวิ่งพุ่งมา ดูจากการแต่งตัวเรียบร้อยน่าจะเป็นพวกปีหนึ่ง

“เฮ้ย!! ยังไม่เลิกเล่นอีก ตั้งแต่ครูยันป้าแม่บ้าน อยากโดนเพิ่มอีกห้าสิบรึไงครับ วิ่งไป!!”

“โอยย อย่าๆ พี่น็อต วิ่งแล้วครับๆ ไปก่อนน้า” หนึ่งในนั้นโบกมือให้ผม ผมเลยโบกส่งกลับไปอย่างงงๆ พวกนั้นผิวปากหัวเราะตลกโปกฮาก่อนก้มหน้าก้มตาวิ่งต่อไป

สมเป็นวิศวะคณะรับน้องอำมหิต ลงโทษกันตั้งแต่เที่ยงเลย

“เพชร! ไอ้เพชร! นี่ๆ ทางนี้ๆ มานี่!”

เสียงคุ้นเคยของไอ้ฉัตรดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งเข้ามาหา พอผมเห็นหน้ามันดูร้อนรนก็พลอยร้อนรนตาม

“อะไร ทำไมวะ พี่เขาเข้าเรียนไปแล้วเหรอ”

“ยัง กูนั่งอยู่กับพวกพี่เขาเนี้ย กูปีหนึ่งคนเดียวนั่งเกร็งจนเยี่ยวจะระเหยแล้ว มาๆ” ไอ้ฉัตรว่าแล้วคว้าข้อมือผมลากไปทางโต๊ะมันทันที ผมซึ่งยังไม่ทันได้ตั้งตัวโดนกระชากแทบปลิว ปากไม่ทันขอเวลาทำใจก็มาหยุดอยู่ที่โต๊ะแล้ว

ผมวางสีหน้าไม่ค่อยถูก ตอนนี้บนโต๊ะชุดติดเก้าอี้มีร่างสูงๆ ของเหล่ารุ่นพี่วิศวะปีสามนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ราวๆ สี่ห้าคน ดั่งคำที่ว่าเหล่าคนหน้าตาดีมักจะเกาะกลุ่มกับคนหน้าตาดีด้วยกันเอง ผมเชื่อแล้วว่าเป็นเรื่องจริง เพราะบางคนแม้จะไม่ได้หล่อลาก แต่ก็ถือว่าหน้าตาดี ตอนนี้พวกรุ่นพี่ไอ้ฉัตรพากันมองมาทางผมและมันเป็นตาเดียว

สายตาผมมาหยุดอยู่ที่พี่กาจ พี่แกนั่งอยู่ตรงริมสุด หน้านิ่งแบบในรูป แต่ดูหล่อกว่า น่าอิจฉาจนผมเผลอจ้องซะนาน

“ใครวะไอ้ฉัตร”

รุ่นพี่คนนึงถาม เขามองผมสลับกับไอ้พี่กาจแล้วยิ้มแบบมีเลศนัย เหมือนจะเห็นตอนที่ผมจ้องพี่กาจ

เดี๋ยวนะ ...ผมว่าจะต้องมีการเข้าใจอะไรผิดเกิดขึ้นแหงๆ

“อ้อ เพื่อนผมเองพี่ มันชื่อเพชร มันอยากศัลยกรรมหน้าตามพี่กาจ ก็เลยให้ผมพามาคุยด้วย”

ไอ้เหี้ยฉัตร!

ผมหันไปถลึงตาใส่มันทันที คำพูดพิลึกของมันทำให้พวกรุ่นพี่พากันจ้องผมซะสำรวจตรวจตรายิ่งกว่าเดิม ไม่เว้นแม้แต่เจ้าของชื่อกาจ แล้วผมจะทำอะไรได้นอกจากยิ้มแหย “สวัสดีครับ”

“ฮึๆ หวัดดีๆ พี่ชื่อเชสนะ” พี่คนเดิมยังว่าต่อ สีหน้าพยายามกลั้นขำ “อยากทำศัลยกรรมเหรอ”

“ทำทำไมวะ” พี่ใส่แว่นกรอบฟ้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามพี่กาจเกาหัวแกรกๆ “ไอ้น้อง มึงก็หน้าตาโอเคอยู่แล้วนะ

“เอ่อ...”

“ฮ่าๆๆ ไม่ต้องไปสนใจไอ้เหรียญมัน มาๆๆ นั่งๆ มึงขยับดิ๊ ให้น้องมันนั่งตรงข้ามไอ้กาจ” พี่เชสสะบัดมือใส่เพื่อน จัดการให้ซะเสร็จสรรพ ไอ้ฉัตรเองก็กดบ่าผมให้นั่งลงก่อนที่มันจะเดินแยกไปนั่งอีกทาง

แม่ง เวลาผมจะขอไลน์สาวมันไม่เห็นช่วยขนาดนี้เลย

ผมมองหน้าพี่กาจ ยิ่งมองใกล้ๆ ก็เห็นว่าพี่แกดูดีกว่าเดิมอีก เขามองหน้าผมนิดหนึ่ง สุดท้ายก็ก้มลงไปเล่นมือถือตามเดิม ไม่ได้สนใจอะไรอีก พื้นฐานตัวผมเองก็ไม่ใช่คนเปิดบทสนทนาเก่งซะด้วย...

“หวัดดีครับพี่”

“...”

“ผมชื่อเพชร อยู่ปีหนึ่งศิลปกรรมศาสตร์ สาขาออกแบบผลิตภัณฑ์ครับ”

“...”

พี่แกไม่ตอบ...

“เอ่อ พี่! พี่กาจ พี่กาจครับ!”

คราวนี้หน้าหล่อๆ นั่นเงยขึ้นมองผม หัวคิ้วมุ่นเข้าหากันหน่อย “อะไร”

“คือผมบอกว่าผมชื่อเพชร อยู่ปีหนึ่งศิลปกรรม พี่ล่ะครับ”

เขามองผมเหมือนมองไอ้โง่คนหนึ่ง “สาบานว่ามึงไม่รู้”

เสียงเรียบๆ ที่เอ่ยประชดทำให้ผมหน้าเหวอ รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแตกกระจายก้องอยู่ในหู

โอเค ผมถามผิดเองแหละ

“พี่เกิดวันที่เท่าไหร่อ่ะ”

ผมต่อด้วยคำถามต่อไปที่มีอยู่ในตารางทันที ข้อมูลของพี่แกผมพยายามควานหาในเฟซบุ๊คตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ผลก็คือรู้แค่ชื่อจริง นามสกุล ชื่อเล่น กรุ๊ปเลือดเท่านั้น มีคนเม้นท์เรื่องสิ่งที่ชอบอยู่บ้าง แต่ผมไม่มั่นใจเพราะมันหลากหลายมาก

“...”

15 พฤษภาป่ะพี่ อ้อ ในมหา’ลัยพี่ฮอตนี่นา รึพี่เกิดเดือนร้อนๆ อย่างกุมภา”

“...”

กูขอร้องนะคุณพี่กาจ มึงช่วยตอบกูหน่อยเถอะ

มันจะรู้มั้ยว่าผมโคตรจะอายเลยนะพี่พยายามเล่นมุขเพื่อให้พี่มันตอบแต่มันกลับใช้สายตาแบบนั้นมองกลับมาเนี่ย

“พี่จะไม่ตอบผมหน่อยรึไง” เสียงผมเริ่มห้วน

“แล้วทำไมกูจะต้องตอบมึงด้วย”

“เพราะผมถามไงครับ เวลามีคนอื่นถามเขาก็ต้องมีมารยาทตอบดิ”

“มึงไม่รู้รึไงว่าคนปกติเขาไม่ตอบเรื่องส่วนตัวกับคนแปลกหน้า”

“...” ผมหน้าเหวอรอบสอง

อารมณ์ที่ถูกทำให้เหวอซ้ำเหวอซากเริ่มจะก่อตัวกลายเป็นควันร้อนๆ ลอยขึ้นมาอัดกันอยู่เหนือหัว ผมอ้าปากจะเอ่ยด่าแบบเจ็บแสบไปสักที แต่สมองส่วนหนึ่งรีบฉุดรั้งไว้ก่อน

ไอ้เพชรอย่า เขาเป็นรุ่นพี่ไอ้ฉัตร เขาพวกเยอะกว่า แล้วมึงก็ยังต้องจีบเขาอีกตั้งสองเดือน

ผมสูดลมหายใจเข้าออกคุมอารมณ์ ตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายไปทางพวกเพื่อนไอ้พี่กาจคนหยิ่งนี่แทน แต่ปรากฏว่าคนอื่นๆ เหมือนจะพากันเมียงๆ มองๆ มาอยู่ก่อนแล้ว อย่างพี่เชสพอสบตาผมเข้าก็ยิ้มแผล่

ผมไม่ใส่ใจ ถามทันที “พี่เชส พี่กาจเกิดวันที่เท่าไหร่ครับ”

“อ้อ ไอ้กาจเหรอ ไอ้กาจเกิด...”

“ไอ้เชส”

เป็นเสียงเรียบๆ ดุๆ ของไอ้พี่กาจเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ตาคมปรายมองไปทางเพื่อนตัวเอง เท่านั้นพี่เชสก็หุบฉับ

อะไรวะ นี่พี่แกจะอะไรนักหนาเนี่ย

“พี่ แค่วันเกิดนะไม่ใช่รหัสตู้เซฟ จะหวงอะไรขนาดนั้น ผมไม่แอบเอาไปทำคุณไสยใส่พี่หรอกป่ะ”

“มึงว่าไงนะ” ไอ้พี่กาจตวัดสายตาเข้มๆ ไม่พอใจมองผมทันที

“เฮ้ยใจเย็นๆ” พี่เชสรีบเอื้อมมือมาไกล่เกลี่ย “น้องเพชร พอดีว่าวันเกิดไอ้กาจมันเป็นความลับอ่ะ ไอ้กาจมันก็ดัง เกิดมีหลายคนรู้แล้วรุมเอาของเอาอะไรมาให้มันจะลำบากเปล่าๆ เข้าใจใช่ป่ะ”

ผมเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ขนาดนั้นเลยเหรอวะ พี่กาจนี่ยังเป็นคนปกติอยู่ใช่มั้ย ไม่ใช่ประธานาธิบดีจากไหนแน่นะ

“ไม่ต้องห่วงครับ รับรองผมไม่เอาไปบอกใครแน่นอน”

“เนี้ยไงไอ้กาจ น้องมันก็รับปากละ อย่าใจร้ายนักเลยน่า มาเพชร เดี๋ยวพี่เขียนให้เอง”

พี่เชสดูจะกระตือรือร้นมากกว่าไอ้เจ้าของวันเกิดเองซะอีก พี่แกฉีกมุมชีทเรียนที่วางอยู่ตรงหน้าเฉย ใช้ปากกาเขียนหวัดๆ ลงไปในนั้นก่อนส่งให้ผม

‘วันอาทิตย์ 23 มิถุนายน 1996 ปีชวด’

รู้ลึกรู้จริงมาก ผมผ่อนคลายลงนิดนึง เอ่ยขอบคุณแล้วพับเศษกระดาษนั่นใส่ลงกระเป๋าเสื้อ

“ผมขออีกสามคำถามดิพี่ หมดสามคำถามนี้เดี๋ยวผมกลับตึกคณะละ”

ไอ้พี่กาจมันพ่นลมหายใจยาว “อะไรของมึงอีกล่ะ”

“ผมแค่อยากรู้สิ่งที่ชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ แล้วก็นิสัยพี่อ่ะ”

“น้องคิดจะจีบไอ้กาจหรอ ไหนว่าอยากศัลยกรรมหน้าเหมือนไม่ใช่เหรอ” พี่เชสที่นั่งหูผึ่งอยู่ข้างๆ ถามสวนขึ้นมาทันที เสียงพี่แกไม่ได้เบาอะไรเลย คนอื่นๆ ในโต๊ะก็เลยยิ่งมองอย่างสนอกสนใจ แม้กระทั่งไอ้ฉัตรเพื่อนตัวดีของผมด้วย

ส่วนผมนี่สิ... “เอ่อ ผม...”

“กลับคณะมึงไป”

“…” ผมชะงัก

“กูไม่สนใจเด็กที่เร่มาจีบผู้ชายก่อนอย่างมึงหรอกนะ”

“...”

“น่ารำคาญ”

“...”

ไอ้เหี้ยยย!!

ผมอ้าปากค้างกับคำพูดที่ถูกพ่นออกมาจากเรียวปากหยักมีเสน่ห์นั่น ร่างสูงปรายตามองผมอย่างหงุดหงิดเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้นหมุนกายเดินจากไป พอพี่กาจลุก พวกเพื่อนๆ เขาคนอื่นก็ร้องโหวกเหวกตามหลังไปอย่างงงๆ

ไอ้ฉัตรเองก็ดูจะสับสน มันขยับเข้ามาใกล้ผม สะกิดไหล่ “เฮ้ย... ไอ้เพชร มึงโอเคป่ะ”

“...”

“นี่สรุปมึงมาจีบพี่กาจหรอกเหรอ ไอ้เพชร เฮ้ย เดี๋ยว!”

เวลานี้หูผมอื้ออึงเหมือนกับว่ามีคนมาตีกลองอัด ดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้แล้วกระโดดพรวดพราดตามไป ร่างกายเคลื่อนไหวก่อนสมอง มันแค่ทำไปตามสิ่งที่หัวใจและอารมณ์ตอนนี้ชักจูง

“พี่กาจ!!!”

ผมตะโกน เสียงของผมดังลั่นตึกวิศวะ

ทุกคนหยุด เพื่อนไอ้พี่กาจหยุด แต่เจ้าตัวยังคงไม่หยุดเดิน

“พี่อยากจะรำคาญก็รำคาญไปเลย!”

“...!?”

“แต่ยังไงผมก็จะจีบ ...ผมจะจีบพี่กาจโว้ย!!”

“...!!”

“ได้ยินมั้ย!”

“เอ่อ ไอ้น้อง น้องเพชร” พี่เชสเดินกลับมาหาผม “ได้ยินแล้ว... ได้ยินกันทั้งคณะเลยเนี่ย”

 

ตอนนี้ความปรารถนาสูงสุดของผมคือ... ให้พระเจ้าลบนายณภูมิ ตั้งเกียรติโสภาออกจากโลกกลมๆ ใบนี้

ให้ตายเหอะ นี่ผมทำอะไรลงไปเนี่ย

คำพูดของพี่เชสเป็นตัวปลุกสติผม พอหันไปมองรอบๆ ก็พบว่าสายตาเด็กทั้งคณะนั้นพากันมองมาที่ผมเป็นตาเดียว หลายคนอึ้ง หลายคนเปลี่ยนสีหน้าฉับไวเป็นล้อเลียน บางคนก็มองด้วยท่าทางแปลกๆ และนั่นทำให้ผมรู้ว่าตัวเองถูกความโกรธ โมโห รึอาจจะรวมหมั่นไส้อยากเอาชนะกลืนกินสติสัมปชัญญะชั่วดี ดันตะโกน... ออกไป...

“โอ๊ย อยากตายย”

ผมยีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิดอยู่ในห้องน้ำ กระจกเงาที่สะท้อนปรากฏเป็นหน้าที่ยับยู่ยี่

ไม่ต้องเดาก็คงรู้ว่าผมอับอายแทบจะบรรยายเป็นคำพูดไม่ออก ผมรีบหันหลังกลับ เดินดุ่มๆ สวนร่างไอ้ฉัตรที่ยืนนิ่งขึงเป็นหุ่นไปคว้าจักรยาน ปั่นเงียบๆ กลับมาที่ตึกเรียนของตัวเอง เหตุการณ์นั่นทำให้คาบเรียนที่เหลือเนื้อหาไม่เข้าหัวเลยแม้แต่นิด ผมเหม่อ ไม่จับโทรศัพท์ ไม่มองโปรเจ็กเตอร์ และไม่คุยกับใครหน้าไหนทั้งสิ้น

พอจบคาบสุดท้าย มีเวลาสามสิบนาทีก่อนรุ่นพี่เรียกรวม ผมใช้เวลานั้นนั่งเขียนข้อมูลในตารางก่อนแวะเข้าห้องน้ำ

“ปีหนึ่ง!! รวมโว้ยยย!!”

ไม่ใช่เสียงไอ้พี่ปีโป้ แต่เป็นหนึ่งในทีมพี่ว้าก ผมรีบวิ่งออกไปรวมกับหมู่เพื่อนที่กำลังกรูทยอยกันเข้าไปในห้องเชียร์ เบียดเสียดเพื่อที่จะแทรกเข้าไปยืนตำแหน่งตัวเองให้ทัน แต่กลับโดนใครบางคนรั้งแขนไว้ซะก่อน

“น้องณภูมิ พี่ลิโป้รออยู่โต๊ะด้านโน้นแน่ะค่ะ”

“เอ๊ะ อ้อ ครับๆ”

ผมเหลือบมองไปยังทางที่พี่เขาชี้ ก่อนจะพยักหน้า ไม่ต้องให้ใครบอกก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายเรียกทำไม ไอ้พี่โป้ตอนนี้นั่งตัวตรงคีปลุ๊คเฮ้ดว้ากอยู่ตรงโต๊ะตัวเดิม ส่วนพี่ปริ๊นเซสวันนี้ผมยังไม่เห็นเลย

มือยกไหว้ “หวัดดีพี่โป้”

“เออ” พี่แกพยักหน้า วันนี้ไม่มีมาดสุภาพใดๆ ทั้งสิ้น “เป็นยังไงไอ้เพชร ผลตารางช่องแรกของมึง”

“พี่รีบเหรอ ผมยังไม่ทันนั่งเชียร์เลย”

“มึงอยากนั่งรึไง”

“แน่นอนว่าไม่”

“เออ งั้นก็รีบเอามา กูรอนานละ” มันแบมือหนาๆ ส่งมา ผมเลยหยิบแฟ้มในกระเป๋าส่งให้ไป

พี่ปีโป้เปิดอ่านทันที หน้าหล่อเซอร์ตามแบบฉบับของพี่แกดูจริงจังกับเรื่องนี้มาก สายตาไล่กวาดไปตามข้อมูลที่ผมเขียนทุกตัวอักษร และมีหยุดนิ่งนานเป็นพิเศษที่บางจุด

“สิ่งที่ชอบ คิริน?”

ผมเสไปมองพัดลมติดผนังที่ส่ายไปมาแทน

ก็ไอ้เหี้ยพี่กาจมันไม่บอกแล้วจะให้ผมทำยังไงได้ แค่วันเกิดยังตื๊อถามนานซะยิ่งกว่าจำนวนปีทั้งหมดที่พระเจ้าแทโจครองราชย์[1]ซะด้วยซ้ำ แถมตอนนี้ยิ่งไปกันใหญ่แล้วด้วย ไอ้พี่กาจคนหยิ่งแม่งคิดว่าผมเป็นเกย์เป็นตุ๊ดที่วิ่งโร่ไปตามจีบมันก่อนอย่างหน้าไม่อาย หนักสุดก็การที่ผมดันไปทำให้มันเป็นความจริงด้วยการตะโกนป่าวประกาศแบบนั้นไปนั่นแหละ

“มึงหมายถึงเด็กคิรินปีหนึ่งนิเทศน่ะนะ?”

“แล้วไม่ใช่รึไงพี่ ไอ้พี่กาจมันชอบคนนั้นไม่ใช่รึไง”

พี่ปีโป้มองหน้าผมนิ่งอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วก็เอากระดาษในมือตีหัวผมเบาๆ “นี่มึงไม่ได้ถามจากปากมันใช่มั้ย”

“...”

“เฮ้อ เอาเถอะ ที่มึงเขียนก็ถูก แต่สิ่งที่ไม่ชอบเพชร ณภูมินี่คืออะไรหะ เขียนแม่งอย่างกับน้อยใจมัน”

“ใช่ก็ผีแล้วพี่” ผมปฏิเสธเสียงหลง “พี่เชื่อเหอะ รับรองที่ผมเขียนเป็นความจริงจนพี่ไม่มีทางหาเรื่องทำโทษผมได้แน่ ไอ้เหี้ยพี่กาจมันไม่ชอบผมจริงๆ” ...มันขยะแขยงและรำคาญกูด้วยเนี่ย

“นี่มึงถึงกับเรียกไอ้เหี้ยพี่กาจเลยเหรอวะ” พี่ลิโป้แกขมวดคิ้วหน่อยๆ พึมพำ “นี่กูคิดถูกคิดผิดเนี่ย...”

“พี่คิดผิดครับ พี่ควรจะยกเลิกซะ”

“ไม่อ่ะ ไหนต่อไปนิสัย เป็นคนหยิ่ง หน้านิ่งๆ และหน้าหยิ่งๆ เวลาพูดจาจะประหยัดถ้อยประหยัดคำและเลือกใช้คำพูดออกแนวหยิ่ง วางตัวหยิ่งยโสเพราะตัวเองเป็นคนเด่นดังในมหา’ลัย... อะไรของมึงวะเพชร” พี่แกอ่านออกเสียงที่ผมเขียน “นี่ไอ้กาจ ก่อการมันไม่มีข้อดีเลยเหรอวะ มีแต่หยิ่งๆๆ เต็มไปหมด แล้วไอ้ที่เขียนมามันภาพลักษณ์เว้ย ไม่ใช่นิสัย”

“ถ้าพี่รู้จักไอ้พี่กาจ พี่ก็จะเขียนแบบผมนี่ล่ะ”

“พอๆ กูไม่อ่านละ ช่องความเห็นมึงก็คงไม่วายเขียนด่ามันอีกนั่นแหละ เอาเหอะ ตารางวันแรกถือว่ากูอนุโลมให้ ยังไงซะมึงก็ไม่ดื้อ ทำตามคำพูดรุ่นพี่อยู่บ้าง”

โห กูก็ไม่อยากทำหรอกครับถ้ามึงไม่ขู่ไว้เนี่ย

ไอ้พี่ปีโป้หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นตรงพื้นที่ว่างหลังตารางช่องแรก มีการวาดดอกไม้ให้ด้วย เหอะ

“เอ้า เอาคืนไป เตรียมทำตารางช่องที่ 2 ด้วย คราวนี้กูให้เวลามึงวันครึ่ง พอมั้ย”

ผมทำหน้าเหนื่อย “นี่พี่ยังจะเล่นต่อจริงๆ ดิครับ”

“ไม่ต้องถามซ้ำซาก มึงต้องทำให้ครบสิบช่องตารางเนี่ยแหละ” มันจับมือผมง้างนิ้วออกแล้วยัดแฟ้มนรกกลับคืนมาให้ พี่แกลุกขึ้นยืนจัดคอปกและชายเสื้อ “เอาล่ะ ไปครับคุณเพชรณภูมิ กลับไปเข้าแถว”

“เฮ้อ”

 

ผมตื่นมาอีกทีตอนเกือบสี่ทุ่ม หลังจากกลับมาจากรับน้องแล้วเหนื่อยจนทนไม่ไหว

ดึกขนาดนี้ผมเลยไม่ลงไปซื้อข้าว ในตู้เย็นยังมีไข่เหลืออยู่หลายใบเลยจัดการตั้งกระทะ เตรียมเจียวกินกับข้าวกล่องเวฟง่ายๆ แต่ในตอนที่กำลังเทน้ำมันจนขึ้นเสียงปุปะ เพลงในมือถือก็ดับวูบพร้อมสั่นครืดโชว์ว่ามีคนโทรไลน์เข้ามา

ครืด ครืด ครืด ครืด

ผมมองมัน รอจนกระทั่งหยุดเงียบไป แต่แล้วก็ดันสั่นขึ้นมาอีก

แม่งเอ๊ย จะอะไรนักหนา ไม่ต้องถามหรอกว่าทำไมผมถึงไม่อยากรับ ก็มีแต่ไอ้ฉัตรเพื่อนตัวดีของผมเนี่ยแหละ หลังจากผมทำเรื่องน่าอับอายลงไป มันก็ไลน์มาถาม แต่พอผมไม่ตอบไม่อ่านก็เริ่มโทรมา ไม่รู้เป็นห่วงรึอยากเสือกกันแน่

ครืด ครืด ครืด ครืด

“เออ” ผมเลือกรับให้จบๆ ไป

(เอ้ย รับจนได้)

หูได้ยินเสียงเพลงตึงๆ ตังๆ ลอดมาจากปลายสาย พร้อมกับเสียงขยับสวบสาบเหมือนมันทำอะไรสักอย่าง

“อะไรเนี่ย ถ้าจะโทรมาก่อกวนกูก็วางไปเลยไป”

(เดี๋ยวๆๆ ไอ้เพชร อย่าเพิ่งสิวะ โทษที กูอยู่ร้านเหล้าแถวมออ่ะ)

แม่งก็ไปทุกวันแหละร้านเหล้า

(มึงนี่ก็ใจร้ายกับเพื่อนกับฝูงตลอดเลยนะ ไลน์ก็ไม่ตอบ ความจริงมึงไม่ต้องเขิ...)

“กูรู้นะว่ามึงจะพูดอะไร กูวางแน่ถ้ามันไม่เข้าหูกู”

(ไอ้เพชร ใจเย็นดิว้า ถึงกูจะชอบแซวมึงแต่ถ้าเรื่องไหนมึงเครียดจริงจังกูก็ไม่ล้อหรอก กูบอกแล้วว่าสมัยมอปลายเพื่อนกูเป็นเกย์ก็เยอะ มึงไม่ต้องกังวลนะเว้ย)

“ไอ้สัด กูไม่ใช่!” ผมเกือบบีบไข่ในมือแตก

(เออๆๆ ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ อย่าเพิ่งเกรี้ยวกราดดิวะ)

“แล้วมันเพราะมึงไหมล่ะ ถ้าไม่มีธุระก็วางไปเลยไป กูจะทอดไข่”

(มึงเห็นในเฟซบุ๊ครึยัง)

คราวนี้ไอ้ฉัตรเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นการเป็นงานขึ้นมา ผมชะงักมือที่กำลังจะตอกไข่ลงถ้วยนิดหน่อย “ยัง”

(เอ่อ... อะแฮ่ม มึงดังแล้วนะเว้ยไอ้เพชร อิๆ)

“หะ?”

(รูปมึงตอนตะโกนบอกจะจีบไอ้พี่กาจแม่งหราอยู่ที่หน้าเพจอ่ะ)

“หะ!!?”

จบประโยคนี้ของไอ้ฉัตร มือซ้ายที่ยังว่างอยู่ก็หันไปตะครุบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อคเปิดดูทันที กดเพจคลังคนหน้าตาดีอะไรนั่นที่ยังขึ้นเป็นประวัติเหนือสุด สายตากวาดไล่ไปที่โพสอันแรก

 

คลังคนหน้าตาดีมหาลัย S ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 5 ภาพ

5 ชม. กรุงเทพมหานคร, Thailand

นี่มันอะไรกันคะคุณพระคุณเจ้าช่วยยย สายของเรารายงานมาพร้อมรูปค่ะว่าวันนี้มีน้องผู้ชายปีหนึ่งคนนึงไปรุกพี่กาจถึงคณะ ย้ำนะคะ ผู้ชายยย ตะโกนดังลั่นเลย แบบนี้น้องคิรินว่าไงคะ

ปอลอ ชื่อกับคณะน้องตอนนี้ยังไม่รู้ เย็นแล้วสายสืบต้องรีบกลับบ้าน

#กาจวิศวะปี3 #น้องจิ้มลิ้มปี1

ถูกใจ 905 ความคิดเห็น 202 รายการ แชร์ 81 ครั้ง

 

แกร่บ

ไข่ในมือถูกบี้แตกจนไหลย้อยไปตามง่ามนิ้ว

ไอ้หอกหักเถอะ!

ภาพที่เพจคนหน้าตาดีอะไรนี่ลงมีเป็นชอตต่อชอต เริ่มตั้งแต่ตอนที่ผมนั่งทู่ซี้ถามวันเกิด ตอนที่ไอ้เหี้ยพี่กาจเดินหนีอย่างรำคาญ ตอนที่ผมวิ่งตามไป แล้วก็ตอนที่ผมยืนอ้าปากตะโกนโดยมีพื้นหลังเป็นหน้าเหวอๆ ของชาววิศวะ แล้วสังเกตแต่ละภาพ ทุกภาพไอ้พี่กาจทำหน้านิ่งไม่ใส่ใจ ไม่มีภาพไหนที่พี่แกมองผมสักภาพ ส่วนผมน่ะเหรอ...

มองหน้ามันพอดิบพอดีทุกภาพเหมือนในหัวกำลังสนอกสนใจและมีแต่คนคนนี้อยู่ในสายตา พ่อเอ๊ย!

(ไอ้เพชรๆ เงียบเลย ยังอยู่เปล่าวะ เห่นโหลวว)

“อยู่”

(เสียงเย็นมาเชียวมึง เห็นแล้วเหรอ หุๆ) ไอ้ฉัตรถาม คำพูดดูไม่กวนตีน แต่น้ำเสียงมันนี่สิ เห็นได้ชัดว่ากำลังมีความสุข

“แค่นี้นะ”

(อ้าวเฮ้ย! เดี๋ยวดิวะไอ้เพชร โมโหอย่างอื่นอย่ามาลงกับเพื่อนสิ นี่กูอุตส่าห์โทรหามึงยิกๆๆๆ เพื่อมาบอกข่าวเลยนะ) มันทำเสียงงุ้งงิ้งๆ (ถ้ามึงเกรี้ยวกราดก็ออกมาดื่มป่ะ เดี๋ยวกูบอกลาพวกรุ่นพี่ไปดื่มกับมึงแทน)

“ก็ได้นะ ถ้าให้กูอัดหน้ามึงระบายอารมณ์ก่อนเปิดขวด”

(ไอ้เพื่อนเลวว หึ กูวางก็ได้ ไปดื่มต่อละ)

“อืม อ้อ ขอบใจก็แล้วกันที่โทรมาบอก” ผมว่า ก่อนจะกดตัดสายโดยไม่รอให้มันพูดอะไรสวนกลับมาอีก ความจริงก็แค่พูดขู่มันให้หายเคืองเท่านั้น อย่างน้อยไอ้ฉัตรก็รู้ขอบเขต กวนแต่ก็ยอมถอยบ้าง

นับว่ายังดีที่มันบอกผม ไม่งั้นถ้าพรุ่งนี้ผมเดินเข้ามอไปโดยที่มีสายตาคนนับร้อยจ้องคงได้ประสาทหลอนแน่

ผมกดเข้าไปในเฟซบุ๊คใหม่อีกรอบ ทำใจอยู่พักหนึ่งก่อนกดอ่านความเห็น

 

Mintty S. อะไรกันเนี้ยยย ทำไมคู่แข่งเราเพิ่มขึ้นมาอีกแล้วคะ ตอบบบ

Nongning intira ทั้งหญิงทั้งชายพี่กาจหว่านเสน่ห์ไม่หยุดเลย เมียเหนื่อยใจนะคะ

อาทิติยา เมเม น้องคิรินกด 1 น้องคนนี้กด 2 มาค่ะ! โหวตค่ะ!

> ตอบกลับ < นิกกี้ คนกันเอง. คิรินหน้าสวย ดูขี้อ้อน แต่น้องจิ้มลิ้มคนนี้หน้าตาน่ารัก ดูเท่ๆ แมนๆ ดีด้วย อ้อ เราไม่ขอโหวตนะ ใครจะโหวตให้ศัตรูหัวใจได้ลงกันละยะ (สระอะล้านนนนตัว)

นิ่มตา สุวรรณฉัตร เราสเป๊กหนุ่มหน้าตาน่ารักด้วยอ่ะ กลายเป็นเกย์ไปอีกรายละ ผช หมดโลกกก T^T

Supriya Tashat เราอยู่คณะเดียวกับคนนี้อ่ะ ชื่อเพชร ณภูมิ สินกำ เอกออกแบบโปรดักซ์

 

แล้วจะไปบอกทำไมล่ะครับคุณณณ

ผมแทบจะโขกหัวลงกับขอบกระทะ อธิบายความรู้สึกตัวเองตอนนี้แทบไม่ถูก ออกตัวก่อนว่าผมก็ไม่ได้ต่างจากคนปกติ ไม่ใช่คนหน้าหนาอะไร มีเกร็งมีเขินเหมือนกันเวลาอยู่ต่อหน้าคนหมู่มาก ถูกเข้าใจผิดทั้งมอแบบนี้จะให้ไม่เครียดคงไม่ได้

วันแรกมีปีสองมาเตือนแล้วว่ารับน้องคณะศิลปกรรมศาสตร์รุ่นพี่สั่งลงโทษเพี้ยนเอาเรื่อง ...ผมเชื่อละ

ผมนึกหงุดหงิด แต่แล้วไงเล่า หงุดหงิดไปแล้วจะทำอะไรได้ ได้แค่เดินไปล้างคราบไข่ในมือแล้วหยิบใบใหม่นั่นแหละ!

 

สรุปตารางช่องที่ 1 ทำความรู้จัก

ความสำเร็จ : ชื่อ กาจ ก่อการ กฤษดาการ (ปี3 วิศวกรรมศาสตร์)

วันเกิด อาทิตย์ 23 มิถุนายน 1996 ปีชวด  สิ่งที่ชอบ คิริน สิ่งที่ไม่ชอบ เพชร ณภูมิ

นิสัย เป็นคนหยิ่ง หน้านิ่งๆ และหน้าหยิ่งๆ เวลาพูดจาจะประหยัดถ้อยประหยัดคำและเลือกใช้คำพูดออกแนวหยิ่ง วางตัวหยิ่งยโสเพราะตัวเองเป็นคนเด่นดังในมหา’ลัย

ความคิดเห็น กาจ ก่อการเป็นผู้ชายหยิ่งที่น่าหมั่นไส้ติดลบล้าน



[1] พระเจ้าแทโจมหาราช ครองราชย์นานถึง 93 ปี ระยะเวลานานเป็นอันดับสองของโลกรองจากฟาโรห์เปปิที่ 2


re - 11/4/61

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.944K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5925 Spices_smile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 09:47
    พี่ชอบน้องเเน่ๆ เเล้วขอให้รุ่นพี่มาลงโทษเเบบนี้ คนที่ถ่ายรูปตอนน้องออกไปห้างก็พี่เเน่ๆ ใจชั้นมันเเรง ใจชั้นมันสู้ ชั้นชอบ
    #5,925
    0
  2. #5919 Baekberry12 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 00:25
    สงสารน้องนะที่มาเจอบทลงโทษงี้ แต่สู้นะคะสู้โว้ยยยยยยย
    #5,919
    0
  3. #5876 NatapornJan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 21:14
    สู้เค้าลูกกก
    #5,876
    0
  4. #5871 sophitkongkaew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 13:09
    โถ่!!! พี่กาจผู้แสนเย็นชา
    #5,871
    0
  5. #5838 26430 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 19:41
    สงสารน้องงงง
    #5,838
    0
  6. #5767 SRKM2E (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:18
    ติดลบเป็นล้านเลยหรอ5555
    #5,767
    0
  7. #5695 ~PiToN~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:08
    จะนิ่งไปไหนพี่
    #5,695
    0
  8. #5651 TifunNSlove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 08:33
    ฮือเราขอเกรียดอิพี่กาจได้ป่ะมาเมินลูกเราอย่างนี้ได้เยี่ยงไร
    #5,651
    0
  9. #5630 Ombremb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 22:53
    ติดลบล้าน5555555
    #5,630
    0
  10. #5618 PraewMB96 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 00:42
    พีคสุดพี่กาจเกิดวันเดียวปีเดียวกันกับเราเป้ะ อ้อหอ
    #5,618
    0
  11. #5587 TigKie_18 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 10:06
    อย่ามาหลงน้องทีหลังนะ​ #ทีมรอกระทืบซ้ำ
    #5,587
    0
  12. #5569 earlynight (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 00:10
    กลัวว่าแบบถ้ากาจมารู้ทีหลังมันจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความรู้สึกอะ ฮือ ยังไงอะ แต่ก็ขอให้ไม่เป็นแบบที่คิด แง
    #5,569
    0
  13. #5525 mmaijii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 16:23

    รู้สึกไม่ค่อยชอบใจคิรินตั้งแต่เห็นชื่อ เลยไปเสริชแทคทวิต ปาดดดดดดดดดดดดเซ้นแรงจริงๆ

    #5,525
    0
  14. #5479 mytty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:46
    ก็คือตอนนี้ที่น้องได้มาข้อมูลก็ถูกต้องอะ5555 เเต่พี่โป้ทำให้คิดๆอะ ชอบเนื้อหามากเลยนะคะ เเบบน่าติดตามอะ ตอนนี้หนุดอ่านไม่ได้เเล้ว ;_;
    #5,479
    0
  15. #5472 PrimSill (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:49
    อย่าไปแคร์อดทนหน่อยนะเพรชอีกแค่2เดือน
    #5,472
    0
  16. #5438 onkgoon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 03:24
    พี่กาจใจร้ายมาก
    #5,438
    0
  17. #5420 0986958101 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 16:19
    แงง สงสารนุ้ง
    #5,420
    0
  18. #5390 Sweet_Memory (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 21:26
    กำ น้องสู้ๆนะลูกกกก
    #5,390
    0
  19. #5311 Sspringlove (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 23:54
    โอ้โหหห ยากอ่ะทีนี้ สู้ๆนาจา
    #5,311
    0
  20. #5223 Phiny_NC (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 19:57
    ขยายเวลาด้วยคัฟฟฟฟ
    #5,223
    0
  21. #5144 aqua.b (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:01
    งื้อน้องงงง พี่อยากไปปกป้องงงง
    #5,144
    0
  22. #5117 baekbow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 10:36
    โอ้โห ความประกาศให้โลกรู้นี้ เพราะความหัวร้อนแท้ๆเลยเป็นไงล่ะ รู้ทั้งคณะเลยทีนี้ ว่าแต่แค่เจอหน้าครั้งแรกก็ไม่ถูกกันแล้วแบบนี้ ภารกิจต่อไปจะทำไงล่ะเนี่ย
    #5,117
    0
  23. #5108 ojay2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:52
    น้องจะรอดมั้ยยย
    #5,108
    0
  24. #5038 beer1109 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 09:33
    น้องมึนมากกกก
    แต่ไรท์คะ ประโยคตรงที่น้องคุยสายกับฉัตรอยู่แต่หันไปหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องมาดูเฟสมันแปลกๆนะคะ ^^
    #5,038
    0
  25. วันที่ 19 เมษายน 2561 / 17:08
    พี่โป้นี่มันยังไงๆ
    #4,904
    0