10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 26 : [21] คนละด้าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,620
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,291 ครั้ง
    8 ส.ค. 61



[21] ตารางช่อง 10 วาจาจากใจ : คนละด้าน

ภาพที่ถูกโพสต์พร้อมกันคือภาพเก่าๆ สมัยสองปีก่อนที่มีผมและพี่พัฒน์ร่วมเฟรมเดียวกัน ส่วนภาพอื่นๆ ก็คือภาพแคปไลน์จากจอโทรศัพท์ที่เป็นแชทไลน์ของคิรินกับพี่กาจ อาจเป็นแชทเมื่อนานมาแล้ว ให้ความรู้สึกเหมือนคนรักคุยกัน และรูปสุดท้ายคือแชทที่พี่กาจนัดคิรินออกมาเจอเพื่อจะคุยเรื่องสำคัญ ...ใต้ภาพนั้นส้มเขียนข้อความว่าเป็นวันที่พี่กาจบอกเลิกคิริน

 

Ika tempura เอาตรงๆ ถ้าเป็นความจริงคือโคตรแย่อ่ะ คือเราก็เคยโดนมือที่สามเข้ามาแทรกกลาง ก็เลยเข้าใจความรู้สึกดี พวกคนมาแย่งของคนอื่นนี่ก็น่าแปลกนะ ถ้ารู้ทั้งรู้อยู่แล้วแล้วยังจะทำนี่คือยังไง จำเป็นจะต้องอยากได้มากขนาดนั้นเลย? แต่เรื่องมันมาขนาดนี้ละ เราก็คงได้แต่บอกให้ทำใจก็แล้วกัน คิดซะว่าอะไรที่ไม่ใช่ของเราก็ไม่ใช่

> ตอบกลับ < Thunyatorn Som ประเด็นคือไอ้รินมันโดนมาหลายรอบแล้วอ่ะพี่

มีน รุ่งเรืองโสภาพรรณ อ้าว สรุปน้องเพชรนี่มือที่สามเหรอ งง

> ตอบกลับ < Orramin pumnad ไม่รู้ แต่มีรูปลงอยู่นี่ อาจจะแรดเงียบป่ะ 555

Khuny Kha คืออย่าหาว่างั้นว่างี้เลยนะ คิรินก็ใช่ย่อยมั้ง คุยกับคนนั้นคนนี้ไปทั่วเหมือนกัน ...อิเห้ เดี๋ยวความเห็นกูต้องโดนลบแน่ ลืมไปว่าเม้นท์อยู่ในเฟซใคร 5555555

ชัยวัฒน์ ปฐมรัฏฐา ไปตั้งกระทู้ในพันทิปมั้ย 5555

> ตอบกลับ < ทัต คนชิวชิว เออ ก็ว่า มันต้องเป็นประเด็นด้วยเหรอวะ

 

มือผมที่ถือโทรศัพท์อยู่บีบแน่นกว่าเดิมจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว

สิ่งแรกที่รู้สึกคือความโกรธ ผมโกรธคิรินเหี้ยๆ อยากจะเดินไปหาหมอนั่นที่คณะแล้วคว้าคอเสื้อขึ้นมาเขย่าถามอย่างอัดอั้นตันใจว่าทำแบบนี้ทำไม ...ทำไมถึงไม่ยอมเข้าใจบ้างว่าทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่คิด

ผมพยายามพูด พยายามเคลียร์ไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ตั้งแต่มอปลาย แล้วก็ตอนนี้อีก หมอนั่นไม่คิดห่าเหวอะไรเลย!

...ทำให้แม่งกลายเป็นเรื่องยุ่งยากขึ้นอีกจนได้

เหี้ยเอ๊ย!

ผมขบกรามเข้าหากันแน่น นึกไปถึงอีกคนเป็นอันดับแรก ...แล้วพี่กาจล่ะ พี่มันต้องเห็นแล้วแน่ๆ

แถมพี่มันก็โดนลากเข้ามาเอี่ยวด้วยอีก เจตนาของคิรินชัดเจนเลยว่าจงใจจะกวนตีนผมมากกว่าอยากจะให้พี่กาจกลับไปสนใจตัวเองรึอะไรทำนองนั้น ผมพอจะเดาได้อยู่แล้วว่าคิรินเป็นพวกชอบเล่นใหญ่ แต่ที่ไม่คุยกับพี่กาจเมื่อวานเพราะผมตั้งใจว่าเย็นนี้จะมาคุยกับคิรินอีกรอบ แต่พอเกิดแบบนี้ขึ้นมาก่อน...

มือผมค่อยๆ ลดโทรศัพท์ลง แต่แล้วกลับต้องเผชิญกับสายตาจากคนรอบด้านอีกครั้ง ไอ้สเตตัสนั่นทำให้ผมนึกถึงเรื่องสมัยมอปลายขึ้นมา... ที่คิรินก็ทำให้คนทั้งโรงเรียนเข้าใจผมผิด เวลานี้ก็ไม่ต่างกันเลย

ความโกรธค่อยๆ ถูกความกลัวและกังวลเข้ามาปะปนด้วย

กังวลจนตอนแรกที่ตั้งใจว่าจะทักไปหาพี่กาจ ตอนนี้ผมกลับรู้สึกลังเล

กลุ่มคนหลายๆ คนที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ในโรงอาหารพอหันมาเห็นผมเข้าก็สะกิดให้คนข้างๆ หันมามอง เพราะไม่อยากเห็น ผมเลยหันหน้าไปทางประตูโรงอาหาร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกได้เลยว่ามีสายตากังขาหลายคู่ยังจ้องมองมาไม่ละไปไหน

ผมสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ หมุนตัวเดินกลับขึ้นอาคาร กระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูหลังห้อง... มองลอดกระจกเข้าไปด้านใน แต่ยังรีๆ รอๆ ที่จะหมุนลูกบิดประตู

“...”

ผมคิดว่าตัวเองไม่ใส่ใจถ้ามีใครเข้าใจผมผิด

แต่พอมาเจอสายตาคนอื่นจริงๆ บอกเลยว่ามันยากมาก...

ตัวเองพยายามทำใจไม่ให้คิดมากก่อนดึงประตูเปิดก้าวเข้าไปด้านใน ปกติที่นั่งประจำของผมอยู่กลางห้องติดผนังฝั่งขวา เวลากลุ่มพวกแจงจองให้จะมีของวางไว้อยู่ แต่ตอนนี้กลับมีคนอื่นนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“พวกมึงว่าเพชรมันทำจริงป่ะวะ เรื่องแย่งผู้ชายอะไรนั่นอ่ะ”

“กูจะไปรู้เหรออีข้าว ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนี่หว่า เพชรมันก็ไม่ได้อยู่กลุ่มไหนด้วย แต่ดูๆ จากในเฟซก็คงจะจริงอยู่มั้ง” คนพูดยักไหล่นิดๆ “พวกมึงก็เห็นพี่กาจกับคิรินมีข่าวกันมาตั้งแต่งานเฟรชชี่ไนต์แล้วนี่ ยังไงกูว่าห่างๆ มันไว้หน่อยแล้วกัน คาบนี้เรียนรวมตั้งหลายเอก เดี๋ยวก็ถูกเหมารวมไปด้วยหรอก มึงก็รู้ว่าคนแม่งชอบเหมารวมจะตาย”

“เพราะงี้มึงเลยไปเรียกไอ้ฝนมานั่งที่ประจำเพชรมันสินะ เฮ้อ ไอ้เพชรแม่งก็ไม่น่าเลยอ่ะ กูไม่ได้มีอคติอะไรกับพวกเพศที่สามนะ แต่แย่งแฟนคนอื่นนี่กูไม่โอเคว่ะ”

มือผมที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตขยับเข้าหากันแน่นขึ้น

“อ่าว เพชร มาแล้วเหรอ”

“...!

ผมหันไปตามเสียงเรียกจากด้านหลัง สบตาเข้ากับแจงที่เพิ่งเปิดประตูห้องเข้ามา มือยังเปียกน้ำอยู่เลย

เสียงของแจงทำให้กลุ่มเพื่อนผู้หญิงเดียวกันกับเธอสะดุ้ง พากันหันมามองด้วยสีหน้าตกใจ ผมหันไปพยักหน้าให้แจง ตอนแรกกะว่าจะเงียบ เพราะคิดว่ายิ่งพูดก็เหมือนร้อนรนแก้ตัว แต่สุดท้ายก็หันไปทางพวกข้าว ว่าออกมาอย่างที่ใจคิด

“ถ้าอยากรู้ มาถามก็ได้”

“...!

“เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง”

“เอ่อ...ถามอะไรเหรอ” ข้าวเลิกคิ้ว “เอ่อ เอ้อ เพชร โทษทีนะเว้ย พวกฉันจองที่ให้แกไม่ทันอ่ะ”

“...”

“ไอ้ฝนมันมานั่งก่อน วันนี้มันบ่นปวดตา นั่งหน้าไม่ได้ แกไปนั่งทางโน้นก็ได้นะเว้ย ยังว่างอยู่...”

ผมถอนหายใจออกมา สุดท้ายก็เลยโบกมือ “ช่างเหอะ ไม่เป็นไร เดี๋ยวจะกลับละ”

“อ้าวเหรอ”

“อืม คาบนี้อาจารย์คงไม่เช็คชื่อ ถ้าเช็คก็...” ผมเงียบไปนิด “ไม่ต้องบอกอะไรก็ได้ ไว้เจอกัน”

ผมไม่รอให้พวกเธอตอบอะไร ยกมือขึ้นโบกให้ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้แจงที่ยังทำหน้าแปลกใจ เดินผลักประตูกลับออกมา พอบานประตูหนาปิดงับลงกับกรอบ ผมก้มหน้ามองปลายรองเท้าผ้าใบของตัวเองอยู่แล้วพ่นลมหายใจอีกรอบ

ผมแม่งหนีออกมา...

ไม่รู้สิ ถูกคนแปลกหน้ามองแบบเข้าใจผิดก็ว่าแย่แล้ว แต่พอเป็นคนรู้จักที่ต้องเจอหน้ากันทุกวันมันแย่กว่าซะอีก...

 

ฟุ่บ! ผมปา... ไม่สิ เรียกว่าโยนน่าจะดีกว่า ผมโยนมือถือของตัวเองลงไปบนโซฟา มันตกลงกระทบหมอนอิงแล้วเด้งไถลเข้าไปใกล้ซอกเบาะ ลมหายใจสูดเข้าออกผ่านหลอดลมลึกๆ สุดท้ายผมก็ทิ้งตัวลงตามมือถือไปอย่างแรง

พอได้อยู่ในห้องตัวเอง ความรู้สึกแย่ๆ จากสายตาคนรอบข้างถึงค่อยๆ หายไป

“...”

ในห้องเงียบมาก มีแต่เสียงทำงานของตู้เย็นดังแผ่วๆ ผมไม่ได้เปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าชนิดอื่นเลย อาจวังเวง แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันปลอดภัย มันเป็นที่ของผม ที่ที่ตอนนี้ผมไม่ต้องเห็นใครทั้งนั้น

ผมเกลียดความรู้สึกแบบนี้ของตัวเองชิบ...

เกลียดที่บางทีผมก็เหมือนจะกลัวคนอื่นเข้าใจผิดมากไป เบื่อที่ตัวเองเอาท่าทีและคำพูดของคนอื่นมาคิดไม่ตก แต่ว่า... ถึงจะบอกกับตัวเองว่าอย่าไปสนใจ อย่าเก็บมาคิด ให้นึกมันง่าย แต่ทำจริงๆ มันยาก มันช่วยไม่ได้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอที่ลึกๆ ผมจะน้อยใจที่ถูกทำแบบนั้น หลายๆ คนตัดสินผมโดยไม่รู้อะไรเลย บางคนไม่รู้จัก ไม่เคยคุยกับผมด้วยซ้ำ

เวลามีใครถามผมเรื่องสมัยมอปลาย ผมจะเลี่ยงไม่เล่าถึงตลอด แต่ตั้งแต่วันที่รู้ว่าคิรินคือคนจากโรงเรียนเก่า เรื่องที่มีปัญหาช่วงนั้นก็ไหลกลับเข้ามาในสมองเหมือนน้ำป่า

คิรินเข้าใจผิด แล้วทำให้คนอื่นเข้าใจผมผิดด้วย คิรินโกรธและเสียหน้าไปเองที่คิดว่าผมแย่งแฟนเลยใช้วิธีเอาคืนที่ทำให้ผมขายขี้หน้าคนอื่นบ้าง หมอนั่นเป็นคนดังอยู่แล้ว ภาพลักษณ์ที่แสดงทำให้ใครๆ ก็เอ็นดู ไม่แปลกหรอกที่จะมีคนเชื่อ

ถึงจะไม่มีการแกล้งกันแบบเอาของไปซ่อน หรือเข้ามาด่าหยาบคายอะไรต่อหน้า แต่บางครั้งก็จะมีคำพูดกระทบกระเทียบแว่วๆ มาตามลมของผู้หญิง รึคำพูดล้อเลียนเอ่ยแซวของพวกผู้ชาย

แรกๆ ผมรำคาญ แต่หลังๆ ผมโกรธและรู้สึกแย่

ผมไม่ได้บอกพี่พลอยเพราะช่วงนั้นเรามีปัญหาทางบ้านจากการที่พ่อแม่เสีย ไม่อยากทำตัวมีเป็นหาเพิ่มให้พี่สาว

เรื่องนี้ทำพี่พลอยไม่พอใจมาก แต่โชคดีที่ช่วงนั้นพี่พลอยหมั้นกับพี่ทัตพอดี พี่พลอยเลยพาผมย้ายออกจากบ้านป้าไปอยู่กับพ่อแม่พี่ทัตแทน เสี่ยกับซ้อเองพอรู้ปัญหาก็จัดการย้ายผมออกจากโรงเรียนเพื่อให้ตามพวกพี่ๆ ไปที่ต่างประเทศ

“...”

ลมหายใจเข้าออกขยับผ่านริมฝีปากจนรู้สึกแห้ง

เชื่อไหมว่าตอนนี้มือถือผมยังสั่นอยู่เลย ผมไม่หยิบขึ้นมาดูเพราะมั่นใจเลยว่าจะต้องเป็นอะไรที่ตัวเองไม่อยากเห็น

และเพราะผมแคร์พี่กาจมากกว่าคนอื่น แค่คิดว่าพี่มันก็เข้าใจผิดด้วยผมก็ยิ่งกลัว สุดท้ายเพราะรู้สึกตุ้บๆ ในศีรษะ เลยขยับตัวลุกจากโซฟา เดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้า อยากจะทำให้หัวผ่อนคลายขึ้นไวๆ จนไม่ได้งับประตูให้แน่น

ปัง!

ผมสะดุ้งโหยง ตอนที่จะก้าวผ่านกระจกเข้าห้องน้ำ ประตูด้านนอกกลับถูกปิดกระแทกค่อนข้างดัง

เท้ารีบหมุนย้อนกลับไปดูด้วยความตกใจ เห็นร่างสูงของพี่กาจยืนอยู่หน้าประตูซึ่งเป็นทิศตรงข้ามกับประตูห้องนอนที่ผมอยู่ด้านในพอดี ผมมองลอดช่องว่างที่ปิดไม่สนิทออกไป

สีหน้าของพี่กาจยุ่งเหยิง มือหนายกขึ้นเสยผมขณะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

“แม่ง...”

พี่มันกำลังหงุดหงิด... ไม่ใช่หงุดหงิดแล้วมีทีท่าเรียบเฉยน่ากลัวอย่างทุกที แต่หงุดหงิดจนแสดงออกมาทุกอย่าง

พี่กาจหงุดหงิดอะไร?

ผมไม่สามารถห้ามสมองโง่ๆ ให้หยุดคิดได้ มันแตกระแหงความคิดออกไปเหมือนรากต้นไม้ มีทั้งดีและไม่ดีเต็มไปหมด และพอคิดว่าพี่กาจเข้าใจผมผิดเหมือนที่หลายๆ คนเข้าใจ ผมก็รู้สึกร้อนรนอยากจะอธิบายพอๆ กับไม่อยากรู้ความจริง

มือผมผลักประตูห้องนอนออกไป “พี่กาจ...”

“...” อีกคนชะงักไป “เพชร”

“...”

สีหน้าไม่สบอารมณ์หายไป แม้คิ้วยังจะชนกันอยู่หน่อยๆ แต่ท่าทีพี่มันก็อ่อนลงมาก ผมขยับเข้าไปหา พร้อมๆ กับที่พี่กาจเดินไวๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้า “ทำไมไม่รับสายกู ไอ้เหรียญมาหาก็ไม่เจอ วันนี้มึงไม่ได้ไปมอใช่มั้ย?”

“ไปมาแล้วครับ ส่วนมือถือ... กลับมาผมก็ไม่ได้เล่นเลย ขอโทษครับ”

พี่กาจชะงักไปหลังได้ยิน “มึงไปมอแล้ว? ทำไมกูไปหาที่คณะแล้วไม่เจอ”

“ผมปวดหัวก็เลยกลับมาก่อนอ่ะ ตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว”

“ปวดหัว? แล้วกินข้าวกินยารึยัง”

“ยังอ่ะ” ผมตอบ ร่างสูงเงียบไป ใช้สายตาคมๆ มองสำรวจผม

“เพชร”

ท่าทางจริงจังขณะเรียกชื่อทำให้ผมเบี่ยงสายตาไปทางพื้นด้านข้างเล็กน้อย “มีอะไรจะพูดมั้ย”

จมูกเผลอกลั้นหายใจไปแป๊บหนึ่งพอได้ยินคำถามนี้ ไอ้สเตตัสว่อนทั่วมอนั่นผมก็คิดอยู่แล้วแหละว่าพี่กาจจะต้องพูดขึ้นมา พอได้ยินและนึกถึงขึ้นมาแม่งก็อดรู้สึกเฟลไม่ได้ “พี่หมายถึง... เรื่องในเฟซบุ๊คใช่มั้ย”

“ที่มึงถามกูเมื่อวานว่ากูเคยคบกับคิรินก็เพราะเรื่องนี้ใช่มั้ย” พี่มันถามสวนกลับมา

“...”

“แมวโง่ ทำไมไม่รีบบอกกูตั้งแต่วันก่อน”

สีหน้าดุๆ ของพี่กาจทำเอาผมชะงักไปนิด “ตอนแรกผมแค่คิดว่าจะไปคุยกับคิรินให้รู้เรื่องเองแล้วค่อยมาเล่าให้ฟังทีหลัง แต่ไม่คิดว่ามันจะวุ่นวายขนาดนี้”

พี่กาจถอนหายใจออกมาเบาๆ “เมื่อวานกูไม่ได้ถามมึงให้จริงจัง... ต่อไปนี้ถ้ามีอะไรก็ให้บอกกู”

“...”

“เข้าใจมั้ย” อีกฝ่ายกำชับมาแบบนั้น พอเห็นว่าผมยังเงียบก็เลยว่าขึ้นอีก “รึมึงไม่เชื่อใจกู คิดว่ากูก็ช่วยอะไรมึงไม่ได้?”

“ไม่ใช่! ...ผมบอกแล้วว่าคิดจะไปคุยเอง แถมเห็นช่วงนี้พี่ดูยุ่งๆ ด้วย”

“มึงที่เป็นแบบนี้คนอื่นอาจจะว่าดี แต่สำหรับกู... เห็นแก่ตัวบ้างก็ได้”

คนตรงหน้ายกมือหนาๆ มาวางไว้กลางหัวผมนิ่งโดยไม่ขยับเขยื้อน สายตาคมแต่ก็ดูออกว่าเป็นห่วงมองตรงสบมา ผมที่คิดว่าตอนแรกจะถูกอีกฝ่ายโมโหกลับตอบอะไรกลับไปไม่ถูก

อย่างที่ว่าไปว่าผมไม่ได้บอกพี่กาจเพราะคิดว่าตัวเองจะไปคุยกับคิรินเอง แต่สุดท้ายที่ตั้งใจจะไปที่ตึกนิเทศฯ วันนี้ก็ไม่ได้ไป หลังจากเจอปฏิกิริยาของเพื่อนตัวเองผมก็ค่อนข้างมั่นใจ ตอนนี้หลายคนคงไม่เชื่อ ไปเคลียร์ก็ลำบาก ไม่เคลียร์ก็เหมือนยอมรับผิด ตอนนี้ผมถึงได้สับสนโคตรๆ ว่าตัวเองต้องทำยังไงต่อดี

เรื่องพี่พัฒน์ผมไม่มีหลักฐาน ส่วนเรื่องพี่กาจ... ทุกอย่างมันเริ่มมาจากแฟ้มกระดาษสิบช่องนั่น คิดมาถึงตรงนี้ผมก็นึกไปถึงพี่โป้กับพี่ปริ๊นเซส พวกเขาต้องเห็นสเตตัสนั้นของส้มอยู่แล้ว ผมไม่ได้ดูมือถือเลยไม่รู้ว่าพวกเขาว่ายังไงบ้าง


==================== 70%

ตัดตรงนี้เพื่อไม่ให้ค้างนะคะ 5555 อยากเป็นคนดี

ซึ่งเดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาพร้อม 30%+50%(ตอนหน้า)


ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนนะคะ /ยกโล่มาบัง แรงอาฆาตส้มกับคิรินน่ากลัวมาก นี่คือกลัวจริงๆ นะเนี่ย 55

ตอนนี้เพชรก็จะสับสนหน่อยๆ ขัดใจเพชรได้ แต่อย่าลืมเข้าใจเพชรด้วยนะคะ 55555

รอนิดนึงงง ดูว่าเดี๋ยวเพชรจะทำยังไงต่อไปกับคิริน ตัวละครต้องค่อยๆ มีการเปลี่ยนแปลง (น้ำส้มตราคิริน วันก่อนมีคนพูด เคยกินอยู่นะ 55)


“งั้นก็ไปกับกู พรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้...” ผมทวนคำก่อนนิ่งไป “ผมว่าพรุ่งนี้จะหยุด ไว้วันอื่นดีกว่า”

พอได้ยินคำพูดของผม พี่กาจก็ขมวดคิ้ว “มึงจะลากเรื่องทำไม มีปัญหาก็ต้องรีบเคลียร์ให้จบ”

“ผมรู้ แต่... ยังไง”

“ก็บอกจะไปพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ

“แล้วคนอื่น...”

ผมหลุดเสียงเบาตามที่ใจคิดออกมา ซึ่งพี่กาจที่ได้ยินก็เลิกคิ้วเล็กน้อย “คนอื่น?”

“...”

“คนอื่นทำไม”

“หลายคนหาว่าผมทำอย่างที่ว่าจริงๆ ผมไม่ชอบ”

“กูรู้ โดนเข้าใจผิดไม่มีใครไม่ชอบหรอก”

“ไม่ใช่ ผมหมายถึง พอผมโดนเข้าใจผิด ทุกคนก็ต้องมอง...” ขณะที่พูดแล้วนึกภาพตามไปด้วย หน้าของผมก็เริ่มยุ่ง

“ไม่ต้องไปสนใจ”

คิ้วผมขมวดเข้าหากันทันที “ไม่ต้องไปสนใจ?”

ไม่ต้องไปสนใจเนี่ยนะ?

“ใช่ กูเคยบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปคิดมาก”

“พูดอ่ะมันง่าย แต่จะให้ทำมันยากนะ”

ไม่ใช่แค่คนอื่น แต่เพื่อนร่วมคณะของผมเองก็เหมือนกัน เวลาหลายชั่วโมงที่ขยับก้าวไปไหนแล้วมีคนจ้องมองอยู่ตลอดเวลา จะให้ไม่สนใจไม่ไปเก็บมาคิดมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ

“ผมว่าผมค่อยไปมอวันอื่นดีกว่า”

“แมวจ้อย ถ้ามึงไม่ไป เรื่องมันก็ไม่จบ แล้วมึงก็ต้องมานั่งคิดอยู่แบบนี้” พี่มันขยับมือจากหัวผมมาเป็นใช้นิ้วคลึงระหว่างคิ้วที่ตอนนี้มันกำลังย่นเข้าหากันจนแน่นของผม “เรื่องที่คนอื่นมอง มึงยังไม่ชินอีกรึไง”

“มันไม่เหมือนกันนี่”

ผมเบี่ยงศีรษะออกเพราะฝ่ามือหนาของพี่กาจขวางระยะสายตาผมเอาไว้ “มองแบบสนใจเรื่องของผมกับพี่แรกๆ กับมองเหมือนอยากรู้กับต่อว่า หาว่าผมผิดแบบตอนนี้มันไม่เหมือนกัน...”

“...” คิ้วเข้มของพี่กาจเริ่มขมวดเข้าหากันบ้าง

ส่วนผมก็นึกไม่พอใจตัวเองขึ้นมาด้วย ผมเกลียดที่ใจรู้ตัวเองดีว่าตอนนี้ผมกำลังไม่สู้ “ผมแค่อยากคิดอะไรอีกแป๊บ”

พอผมว่าแบบนี้ พี่กาจก็ถอนหายใจออกมา สีหน้าท่าทางของพี่มันทำเอาผมชะงักไป

“คิดอะไรของมึงก็ไม่พ้นคิดมากอีกใช่มั้ย ที่กูพูดไปก่อนหน้านี้มึงไม่ได้ใส่ใจเลยเหรอ”

“ไม่ใช่ พี่ไม่เข้าใจ”

“กูเข้าใจ และเพราะกูเข้าใจเนี่ยแหละถึงอยากให้มึงเลิกไปสนใจคนอื่น”

“ที่พี่พูดแบบนี้แหละเรียกว่าไม่เข้าใจ” เสียงผมห้วนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ จากที่ไม่พอใจตัวเองอยู่แล้ว มันก็เริ่มมีความรู้สึกน้อยใจตามมาด้วย ผมเบี่ยงสายตาออกไปด้านข้างเพราะไม่อยากเห็นท่าทีอีกฝ่าย

...ใช่ว่าผมเองก็อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ซะที่ไหน

“เพชร ที่กูบอกแบบนี้เพราะกูเป็นห่วงมึง อย่าให้เรื่องแค่นี้มันมาเป็นปัญหาได้มั้ย”

“มันไม่ใช่เรื่องแค่นี้ ...พี่กาจ พี่ไม่มาโดนเหมือนผมพี่ไม่เข้าใจหรอก”

“ใครจะมองยังไงก็ให้เขามองไป มึงไปบังคับให้เขาเชื่อไม่ได้ มึงรู้ กูรู้ พวกไอ้เชสรู้ว่ามันไม่จริงก็พอแล้ว” คิ้วของพี่กาจยังขมวดเข้าหากันแน่น “ถ้ามึงอยากให้จบ หยุดเรียนอยู่ที่ห้องมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย”

“เรื่องนั้นผมรู้! ผมเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะอยู่ในห้องตลอดไปสักหน่อย ผมแค่ไม่ชอบแล้วก็ไม่ชินที่ถูกคนอื่นมองแบบนั้น ตอนนี้ผมไม่อยากเห็น ยังไงสุดท้ายผมก็ต้องออกไปอยู่แล้ว”

พี่กาจสบถเบาๆ ยกมือขึ้นเสยผมสีดำสนิทของตัวเองอย่างหงุดหงิด ซึ่งนั่นทำให้ผมกัดริมฝีปากทันทีที่เห็น

“กูคิดว่ามึงเป็นคนที่มีเหตุผลมากกว่านี้ซะอีก”

“...”

คำพูดนั่นของพี่กาจทำให้ผมหยุดชะงัก


==================== 100%

ซื้อหนังสือได้ที่ ร้านนายอินทร์ ซีเอ็ด บีทูเอส หรืออื่นๆ ทั่วประเทศ

ซื้อกับเว็บสนพ. > https://www.reading.co.th/book-detail/336

ลิงค์อีบุ๊ค > คลิกกก


FB > https://www.facebook.com/rosewankling/

TW > https://twitter.com/rose_wankling

มาติดๆ

#10ช่องตารางรัก

/กอดค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.291K ครั้ง

5,901 ความคิดเห็น

  1. #5900 reposes (@reposes) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 01:26

    หงุดหงิดเพชรมากๆ

    #5900
    0
  2. #5897 NatapornJan (@NatapornJan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 16:00
    พี่กาจใจเย็นเด้อ น้องมันฝังใจไง สู้ไปด้วยกันนะ
    #5897
    0
  3. #5802 _Arisa03 (@_Arisa03) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:38
    นี่เข้าใจเพชรนะเพราะเคยโดนบลูลี่มาก่อนอ่ะ พอโดนอีกมันก็ก็ต้องกลัวกันบ้างป่ะ น้องก็แค่คนธรรมดาคนนึงเท่านั้นอ่ะ
    #5802
    0
  4. #5789 gnat (@gan8824) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 18:14
    อืม ถ้าน้องไม่กล้าออกมาบอกความจริงน้องก็ต้องรับผลไป กลัวต่อไป แต่มันก็เป็นปมมาตั้งแต่เเรกแล้วนิ ก็คงยากจะทำใจ มันเป็นการโดนบูลลี่ ส่วนเพื่อนกลุ่มนั้น ยามเพื่อนเดือดร้อนถามหน่อย นี่คือสิ่งที่เพื่อนควรทำ ต่อให้ไม่สนิทมาก ก็ไม่ควร ส่วนมหาลัยนี้ นศ.อือ คิดเรื่องตนเองให้รอดก่อนไหมคะ? ส่วนคิริน มีสุขบนทุกข์คนอื่น ดีมากไหม? ถ้าคุณโดนกลับขึ้นมาบ้างละ?
    #5789
    0
  5. #5781 a.mm (@ssunisa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 18:37
    พี่กาจใจเย็นๆๆๆ

    จะตามสนับสนุนในอีบุ๊คนะคะ&#10084;&#65039;&#10084;&#65039;
    #5781
    0
  6. #5756 JinsNaser (@Numhueng) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 00:53
    เข้าใจเพชรนะ เราว่ากาจควรให้เวลาซักนิดนึง เรื่องแบบนี้เป็นใครก็เครียดจนทำไรไม่ถูกอยู่เเล้ว ส่วนตัวคิดว่าน้องไม่ได้งี่เง่านะ มันเป็นกันเกือบทุกคนอะ ประเด็นคือตอนนี้ตอนถูกปิด เสียดาย;-; ทำไงดี
    #5756
    0
  7. #5728 zCiel (@bloomid) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 00:54
    เขาไม่ได้เรียกว่างี่เง่า คือไม่เคยสับสนหรอคะ? แบบเครียดจนบางทีทำอะไรไม่ถูกอะค่ะ แล้วที่บอกว่าตอนแรกปิดตอนแล้วจะไปซื้ออ่าน แล้วมาตอนหลังไม่ซื้อนี่คือ? มองยังไงดีล่ะคะ คุณอ่านได้เข้าถึงอารมณ์ตัวละครรึเปล่าล่ะ? ชื่อตอนก็บอกอยู่ว่าคนละด้าน

    เอาเป็นว่าใครไม่ซื้อ ฉันซื้อค่ะ!
    #5728
    0
  8. #5701 KukkieNCream (@KukkieNCream) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:12
    นึกว่าจะเป็นเคะที่ดี แต่สรุปงี่เง่าชะมัด ตอนแรกเราดีใจนะที่เรื่องนี้มีอีบุ้ค ถึงปิดตอนเราก็ไปซื้อ่านเอาได้ แต่พอมาตอนหลังๆคือ อ่าว ทำไมเฉไฉไปแปซิฟิกแบบนี้อ่ะ เสียดายอ่ะ
    #5701
    0
  9. #5686 theskyandsea (@thesky13) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:30
    พี่กาจให้เวลาน้องหน่อย น้องเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มันฝังใจนะเว้ยยยยย
    #5686
    0
  10. #5625 TwinzHunHan (@hipster_zaii) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 22:11
    หหหหหหมาก อ่านๆยุล้ะตอนต่อไปคือปิด ถ้ารู้งี้จะไม่อ่านตั้งแต่แรก เซ็ง
    #5625
    1
    • #5625-1 Sirimin__ (@Sirimin__) (จากตอนที่ 26)
      24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:32
      +&#215;1000000
      #5625-1
  11. #5623 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 17:59

    พี่กาจ กอดน้องหน่อย สู้ๆๆ
    #5623
    0
  12. #5610 TigKie_18 (@TigKie_18) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 08:26
    อย่าทะเลาะกัน&#8203; อิพี่กาจแหกหน้าอิคิรินบ้างดิ&#8203; ทำไรให้น้องกุบ้าง&#8203; อย่าปล่อยให้น้องโดนว่าเสียๆหายๆเด้
    #5610
    0
  13. #5580 Aon Meyjforever (@aon_meyj4ever) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 11:00

    เสียดายเพิ่งได้เข้ามาอ่าน แต่ตอนที่ 22 โดนปิดไปซะแล้ว

    พลาดอย่างแรง T^T

    #5580
    0
  14. #5566 view_46 (@Jinejenny) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 00:18
    เปิดให้อ่านหน่อยได้มั้ยย งืออ ค้างมากเลย ฮืออออ
    #5566
    0
  15. #5513 galepn (@galepn) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 16:08
    พี่กาจช่วยโพสรึอะไรก็ได้ ให้อิคิรินกับอิส้มหน้าหงายไปเลยได้ป้ะ อีพวกที่ชอบนินทาก็ด้วย จริงไม่จริง ไม่สน ขอด่าไว้ก่อน หืมมมม อินว้อยย555555555
    #5513
    0
  16. #5411 JUG77 (@JUG77) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 23:50
    ค้างง่ามาอ่านช้าไป... งือออ #นิยายเรื่องนี้คือดีงามมากชอบอ่า #กาจเพชร
    #5411
    0
  17. #5201 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:37
    ตายๆๆอย่าทะเลาะกันเองสิลูก แต่เราเข้าใจกาจนะ เพชรกำลังหนีปัญหา ซึ่งมันไม่ได้ช่วยอะไร บอกว่าพรุ่งนี้ไม่ไปไปวันอื่น มันก็มีค่าเท่ากันอ่ะ สำหรับเรามองว่ามีปัญหาก็รีบเคลียร์ดีกว่า
    #5201
    0
  18. #5193 aqua.b (@angeleiei) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 01:36
    ม่ายยย พี่กาจอย่าพูดจาแบบนี้โว้ยยย TT
    #5193
    0
  19. #5152 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 17:59
    แม่งเอ้ยยย คือแบบสงสารเพชร เกลียดคิริน นิสัยแบบ แล้วกาจมาพูดแบบนี้อีก
    #5152
    0
  20. #5085 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 08:10
    อ้สว ไอพี่กาจ
    #5085
    0
  21. #5002 WanDayy (@pimtawan1) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 15:03
    โอ๋นะเพชร ฮือ
    #5002
    0
  22. #4987 Tongdchr (@Tongdchr) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 10:00
    พี่กาจ! พูดแบบนี้มันน่าน้อยใจนะ
    #4987
    0
  23. #4915 fxxxxxn (@accio) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:15
    แง อย่าพึ่งหนหวยกันสิ
    #4915
    0
  24. #4649 mai146 (@mai146) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:17
    ใจเย็นเด้
    #4649
    0
  25. #4504 BewtyKAWAI (@BewtyKAWAI) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 14:34
    ใครมีเครื่องมือโดราเอม่อนบ้าง
    เราจะเข้าตบอี2ตัวนั้น
    หาเรื่องวอนทีนซะแล้ว2ตัวนั้น
    #4504
    0