10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 23 : [19] หลงน้อง (กาจ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,732 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



[19] ตารางช่อง 10 วาจาจากใจ : หลงน้อง (กาจ)

“ไอ้กาจ มึงจะไปรับเพชรใช่มั้ย” ไอ้น็อตถามขึ้นตอนที่เราเดินลงบันได พอผมพยักหน้ามันก็ว่าต่อ “งั้นไปรับแล้วชวนไปกินข้าวเย็นละกัน หลังมอแถวห้องน้องมันก็ได้”

“งั้นแป๊บ”

ผมกดมือถือโทรหาไอ้แมวจ้อย แต่ได้ยินเสียงระบบตอบกลับอัตโนมัติ

วันนี้เพชรเลิกเรียนเร็วกว่าผมประมาณชั่วโมงหนึ่งได้ และเพราะผมต้องเอางานไปปรึกษาอาจารย์ น้องมันเลยไลน์บอกว่าจะรออยู่ที่ตึกคณะอักษรของไอ้เด็กต้า ผมกดเข้าไลน์เพื่อเช็คว่าอีกคนทักอะไรมาอีกรึเปล่า

ไม่มีไลน์จากเพชร มีแต่ข้อความจากเพื่อนมันที่ผมแอดไว้เพื่อเกิดมีอะไรฉุกเฉินตามตัวแมวจ้อยไม่เจอ

TaTa : พี่กาจ นี่เพชรนะ เครื่องผมแบตหมด

TaTa : ไอ้ต้ามันชวนผมมาตีแบดที่สนามเทนนิสของคณะวิดกีฬา

“เดี๋ยวกูไปรับที่สนามตึกวิทย์กีฬา พวกมึงไปรอที่ร้านก็ได้”

“น้องกูไปทำไรที่คณะวิทย์กีฬาวะ” ไอ้เชสถาม

“ตีแบดฯ”

มันตาวาวทันที “เฮ้ยๆๆๆๆ งั้นกูไปด้วยดิ นี่ยังหกโมงอยู่เลย สักทุ่มรึทุ่มครึ่งค่อยกินก็ได้”

เมื่อทุกคนพยักหน้า ไม่มีใครมีปัญหาอะไรพวกเราก็แยกกันขับไปเจอที่ตึกวิทย์กีฬา ตรงลานด้านหน้าเหมือนจะมีแข่งบาสกันอยู่ เพราะคนมุงกันเต็มไปหมด ยังดีที่สนามเทนนิสอยู่บนดาดฟ้าของอาคาร และห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต ผมจะได้ไม่ต้องมาหงุดหงิดหัวเสียกับการมีคนมาคอยตามถ่ายรูป

พอขึ้นมาถึงด้านบน ตาผมก็ไปหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างเล็กๆ โดยอัตโนมัติ

ไอ้แมวจ้อยสวมเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงขาสั้นสีเทา หน้าม้าที่ปกติจะปล่อยระเวลานี้ใช้กิ๊ฟท์ดำสองอันหนีบไขว้เปิดหน้าผาก น้องมันก็เหมือนเด็กผู้ชายสมวัยคนหนึ่งนั่นแหละ แต่ไม่รู้ทำไมไม่ว่ามันจะทำอะไรผมกลับมองว่าน่ารักไปหมด

เพชรวิ่งถือไม้แบดฯ ไปทางซ้ายทีขวาที หน้าน่ารักตอนนี้บูดบึ้งเพราะรับลูกที่ถูกตีข้ามเน็ตมาไม่ได้

ไอ้แมวจ้อยมันไม่ค่อยได้ออกกำลังกายบ่อยนัก นานๆ ทีจะเห็นเปลี่ยนเสื้อออกไปวิ่งรอบสวนมอสักที วันหยุดบางวันจะเห็นร่างเล็กๆ นอนติดเตียง ขี้เซาบิดขี้เกียจยืดพุงเหมือนแมว ซึ่งผมเห็นทีไรแล้วอยากจะก้มลงไปฟัดพุงนั่นให้หายมันเขี้ยว

“โอ๊ย!” น้องมันร้องลั่นเมื่อลูกขนไก่ปลิวมาโดนกลางหน้าผากพอดี “ไอ้ต้า มึงตีลูกภาษาอะไรวะ!

“อ้าว รับไม่ได้มาโวยกูเฉย”

“แม่ง! ไอ้แทน มึงต้องตีให้โดนนะ เอาให้โดนหน้าผากไอ้ต้าจะดีมาก”

เพราะมัวแต่มองแมวจ้อย ผมถึงเพิ่งได้สังเกตว่าพวกน้องมันแบ่งเล่นกันเป็นทีม เพชรอยู่กับหลานรหัสไอ้เหรียญ ส่วนไอ้เด็กต้าอยู่กับเด็กเภสัชตัวเตี้ยๆ ที่ผมจำชื่อไม่ได้

“เฮ้ย ขอพี่เล่นด้วยดิ!

ไอ้เชสตะโกนแล้ววิ่งร่าเริงไปหยุดที่เส้นขาวริมขอบสนาม เสียงมันทำให้พวกน้องๆ เพิ่งจะสังเกตเห็นพวกผม ถึงได้พากันหยุดมือแล้วหันมาไหว้ทักทาย เพชรเองก็หันมาพยักหน้าให้ แต่ท่าทางยังดูเคร่งเครียด

“แป๊บนะพี่เชส ขอพวกผมแข่งกันอีกสองเซ็ต พอดีแข่งกันแบบมีบทลงโทษนิดหน่อยอ่ะพี่ แต่รับรองรอไม่นาน เพราะเดี๋ยวทีมไอ้เพชรไอ้แทนก็แพ้แล้ว ฮ่าๆๆๆ”

“ใครแพ้!

“ก็มึงกับไอ้แทนน่ะสิ พี่กาจก็มาถึงแล้วด้วย เตรียมตัวไว้เลยจะดีกว่านะ”

ผมเลิกคิ้วเมื่อได้ยิน แต่ไม่ได้พูดอะไร

“เหอะ ถ้ากูชนะมึงก็ต้องเตรียมตัวเหมือนกันแหละวะ”

พวกน้องๆ มันเล่นกันต่อ โดยที่ผมนั่งมองผ่านๆ ไอ้เด็กต้าฝีมือพอใช้ได้ แต่คู่ของมันเล่นค่อนข้างดี ส่วนไอ้แทนเล่นเก่งมาก น่าเสียดายที่มันดันอยู่ทีมเดียวกับไอ้แมวจ้อยของผม

“ว่าที่แฟนมึงเล่นห่วยชิบหาย” ไอ้น็อตที่นั่งอยู่บนม้านั่งข้างๆ ว่าขึ้น ผมฟังแล้วหัวเราะเบาๆ

“เออ ห่วย”

...แต่เห็นมันวิ่งอย่างนั้นแล้วก็ดูเพลินตาดี

“โอ๊ย!

“ชิบ ไอ้แทน กูขอโทษ”

ไอ้แมวจ้อยเหวี่ยงไม้แบดฯ อย่างแรงหวังจะตีลูก แต่มันดันหลุดไปกระแทกหัวไอ้แทนที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหน้าแบบพอดิบพอดี น้องมันห่วยถึงขนาดไอ้น็อตที่นานๆ จะขำกับอะไรสักทีหลุดหัวเราะออกมาดังลั่น

“ไอ้เพชร กูว่ามึงแพ้แล้วแหละ ไม่ได้แพ้เพราะกูเก่งนะ แพ้เพราะมึงทำทุกอย่างชิบหายเองนั่นแหละ”

“ไอ้นี่ กูบอกแล้วว่ากูยังไม่แพ้”

“แต่ไอ้แทนมันคงไม่อยากเล่นคู่มึงละมั้ง”

“งั้นกูขอเปลี่ยนคู่ ไหนใครเก่งแบดฯ” พอไอ้แมวจ้อยตะโกนถามแบบนั้น ไอ้เชสกับไอ้เหรียญก็พร้อมใจกันชี้นิ้วมาที่ผมทันที น้องมันหันหน้ามามองขณะที่ตากลมๆ เป็นประกาย พูดทันที “กูเปลี่ยนคู่เป็นพี่กาจแทน”

ไอ้แมวนี่... ไม่มีถามผมสักคำเลยนะ

“เฮ้ย บ้าละ มึงจะเปลี่ยนเป็นคนที่อยู่ในบทลงโทษได้ไงละฟะ อีกอย่างกูว่าพี่กาจไม่ยอมช่วยมึงหรอกถ้ารู้ว่ามึงแพ้แล้วจะต้องทำอะไรอ่ะ พี่แกจะยินดีให้มึงแพ้มากกว่า”

“มึงหุบปากเหอะ กูคุยเอง”

น้องมันพูดแค่นั้นแล้วก้าวยาวๆ ตรงมาหาผมทันที ผมเผลอยกมือขวาขึ้นเพื่อรับมือไอ้แมวจ้อยที่ยื่นมาจับ มันเป็นอัตโนมัติของร่างกายไปแล้วเวลาที่อีกคนเดินเข้ามาหา ผมมองหน้าแดงก่ำเพราะออกกำลังกายของคนตรงหน้า

เพชรกระตุกมือให้ผมลุกขึ้นเดินห่างออกมาจากม้านั่ง “ใครแพ้โดนลงโทษอ่ะ”

“แล้ว?”

“ถ้าผมแพ้ผมโดนบทลงโทษ”

“...” ผมพยักหน้า พอเห็นหน้าร้อนรนของมันก็อยากจะแกล้งให้มันร้อนรนขึ้นอีกนิดหน่อย

“พี่ต้องช่วยผมดิ! ไม่เห็นเหรอว่าไอ้ต้ามันโคตรน่าหมั่นไส้เลยนะ”

“แล้วมึงโดนลงโทษอะไร”

ปากเล็กๆ เม้มเข้าหากัน เพชรกลอกตาไปมาเหมือนไม่อยากพูด หน้าที่แดงอยู่แล้วเหมือนจะแดงขึ้นไปอีก แต่สุดท้ายมันก็ยอมขยับเข้ามาใกล้ผม พูดเสียงเบาแต่รวดเร็ว

“ถ้าแพ้ต้องดีปคิสพี่กลางสนาม”

“หืม?”

“บอกว่า... ถ้าแพ้... ต้องดีปคิสพี่กลางสนาม”

ผมอึ้งไปเล็กน้อย แต่พอทำความเข้าใจได้แล้วก็ขยับยิ้มมุมปาก “อ้อ ดีนี่ ใครคิดล่ะ”

“ไอ้ต้า... แต่เดี๋ยว จะบ้าไง!” เพชรเบิกตากว้าง “กลางสนามตรงนี้เลยนะ พี่เป็นพวกโรคจิตชอบโชว์เหรอ”

“กูไม่ได้ชอบโชว์ แต่กูชอบให้มึงจูบมากกว่า” ผมพูดเย้าทั้งที่สีหน้าไม่ค่อยเปลี่ยนแปลง ตั้งใจจะแกล้งคนตรงหน้าเฉยๆ ยังไงก็ตั้งใจว่าจะช่วยอยู่แล้ว เพราะผมก็ไม่อยากทำอะไรที่อีกฝ่ายไม่ชอบเหมือนกัน

“พี่กาจ พี่บ้าไปแล้วแหละ...”

“กูบ้าตรงไหน”

“พี่จะไม่ช่วยผมจริงดิ”

“แบบนี้กูก็ได้กำไรแล้วนี่”

เพชรทำหน้าบึ้ง ยืนทำปากขมุบขมิบไม่ออกเสียงอยู่คนเดียว แต่ต่อมาตากลมๆ ก็เลื่อนมาสบเข้ากับผมอีกครั้ง “งั้น... ถ้าพี่ช่วยผม ผมจะยอมให้ก็ได้”

“จูบ?”

หัวกลมๆ ผงกขึ้นลง “แต่...”

“ขอให้กูช่วยยังต้องมีแต่อีกนะ”

“ผมยอมให้เท่านี้ก็มากเกินไปแล้วน่า ให้พี่จูบได้ แต่ห้ามจูบที่ปาก แล้วก็ต่อหน้าคนอื่นด้วย”

“ห้ามจูบปาก?” ผมทวนคำ

ถึงหลังๆ มานี้ผมจะคอยเข้าใกล้หาเรื่องสัมผัสมันอยู่ตลอดอย่างอดใจไม่ไหว แต่ถ้ามีโอกาสที่อีกคนไม่ต่อว่าและยอมให้ความร่วมมือด้วยก็ต้องยิ่งพอใจอยู่แล้ว “มึงพูดเองนะ”

“แต่พี่ต้องชนะนะเว้ย ถ้าพี่แพ้ต่อไปผมจะไม่ให้แวะมาค้างที่ห้อง”

“เดี๋ยวเถอะ”

พอได้รับคำตอบว่าผมจะช่วย ไอ้แมวจ้อยก็เดินยืดอกกลับไปที่สนาม ผมเห็นมันทำหน้าเป็นต่อคุยกับเพื่อนตัวเองอยู่สักพักหนึ่ง สุดท้ายก็เปลี่ยนตัวให้ไอ้แทนออก ส่งไม้แบดฯ มาให้ผมเข้าไปเล่นแทน

ไอ้เด็กต้าทำหน้าเอ๋อมองผมอย่างงงๆ มันคงคิดในใจว่าทำไมผมถึงทิ้งโอกาสมาช่วยเพชรแทน

“พี่จะเปลี่ยนเสื้อก่อนมั้ย”

“ถอดแค่ช็อปพอ”

ถ้าถามเรื่องแบดมินตัน ผมไม่ได้เก่งถึงขนาดลงแข่งเป็นนักกีฬาได้ กับเทนนิสยังเรียกว่าฝีมือดีกว่า แต่เพราะมันเป็นกีฬาคล้ายคลึงกันเลยไม่มีปัญหา ตลอดสองเซ็ตที่เหลือเหมือนเล่นกันสองต่อหนึ่งมากกว่า เพราะผมต้องคอยระวังไม่ให้ลูกขนไก่ปลิวไปกระแทกไอ้แมวจ้อยข้างหลัง เลยรับและตีลูกกลับไปเองคนเดียว

“ไรว้า ไม่แฟร์เลย กูไม่น่าให้มึงเปลี่ยนตัวเลยไอ้เพชร! พี่กาจขายาวกว่าพวกกู ก็ต้องรับลูกได้เร็วกว่าพวกกูอยู่ละดิ!

“ไม่รู้เว้ย รู้แต่กูชนะ หึๆ คืนนี้มึงเตรียมลงเฟซได้เลย”

ผมส่งไม้แบดฯ คืนไอ้แทน ตามองร่างเล็กที่ยิ้มกว้าง ...แค่เห็นมันอารมณ์ดีผมก็พลอยอารมณ์ดีตามไปด้วยแล้ว

 

“ไอ้กาจ ไอ้คนตามใจแฟน ไอ้หลงน้อง”

ผมย่นหัวคิ้วเล็กๆ เมื่อไอ้เชสที่ตีแบดฯ เพิ่งเสร็จเดินเหงื่อซ่กมานั่งแผ่หลาอยู่ใกล้ๆ

“แพ้ไอ้น็อตก็อย่ามาลงกับกู รำคาญ”

“ใช่ดี้ อินเลิฟแบบนี้มึงคงไม่มีเรื่องให้อารมณ์เสียหรอก กูมันทั้งโสด เหงา งานอาจารย์ไม่ให้ผ่าน แถมเพิ่งเสียสองพันสุ่มกาชาแล้วเกลืออีกต่างหาก โว้ย ทำไมพวกใช้เพชรฟรีถึงกดทีเดียวได้!” มันกำหมัดขึ้นเท้าคางว่าเสียงขุ่น “ว่าแต่น้องเพชรล่ะ”

“อาบน้ำ”

“มึงยังไปกินข้าวกับพวกกูป่ะ รึกลับเลย”

ผมพยักหน้า ไอ้เชสมองมาแล้วเริ่มต้นบ่นพึมพำต่อยาวอีกหลายประโยค ผ่านไปเกือบยี่สิบสามสิบนาที กระทั่งไอ้น็อตไอ้เหรียญที่ลงสนามไปแข่งกันเดินกลับมาเก็บของ ผมก็ยังไม่เห็นไอ้แมวจ้อยออกมาจากห้องน้ำ บรรดาเพื่อนของมันต่างขอตัวกลับไปอาบน้ำที่บ้านกันหมดแล้ว สุดท้ายถึงได้โยนมือถือฝากไว้กับเพื่อนแล้วเดินไปตาม


=========================== 50%

หวานเบื่อยัง มาเข้าบทส่วนโค้งสุดท้ายกัน 555

ปล. เรายังไม่รีไรท์นะคะ TT


ห้องน้ำที่ตึกวิทย์กีฬาออกแบบมาสำหรับพวกนักกีฬาโดยเฉพาะ พอเปิดประตูเหล็กเข้าไปก็จะเจอตู้ล็อคเกอร์วางต่อกันเป็นแถว และห้องน้ำประตูสั้นของผู้ชายสามห้อง หูได้ยินเสียงคุ้นเคยดังก้องมา

“อืมม เดี๋ยวถ้ากลับแล้วผมจะบอกนะ”

ผมเดินผ่านล็อคเกอร์แต่ละแถวไปทางต้นเสียง ไอ้แมวจ้อยนั่งหันหลังอยู่ตรงม้านั่งยาว ท่อนบนยังเปลือย หยดน้ำจากปลายผมหยดลงบนพื้นจนเปียกไปหมด

เพชรนั่งคุยโทรศัพท์อยู่ มือถือของน้องมันเสียบต่อเข้ากับพาวเวอร์แบงค์ที่ผมจำได้ว่าเป็นของไอ้เหรียญ

“ไอ้แมวจ้อย” ผมตัดสินใจเรียกเบาๆ

“พี่กาจ!?” อีกฝ่ายดูจะตกใจ ศีรษะเล็กๆ หันกลับมา “อ่ะ... แป๊บนะพี่ พี่พลอย เดี๋ยวไว้คุยอีกทีนะครับ อื้ม ครับ”

“...”

เพชรกดวางสายแล้วยัดมือถือกลับลงในกระเป๋าเป้

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยพี่ ผมตกใจหมด”

“เมื่อกี้ กูเห็นมึงเข้ามาอาบตั้งนานแล้วแต่ยังไม่เสร็จ”

“พี่พลอยโทรมาพอดีอ่ะ นี่ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ กำลังจะใส่...” พูดถึงเท่านี้ก็ชะงักไป น้องมันก้มลงมอง เหมือนเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพแบบไหน ปมผ้าขนหนูผืนเล็กที่พันไว้ตรงเอวก็คลายออก เห็นขาอ่อนและสะโพกวับๆ แวมๆ

ไอ้แมวจ้อยรีบใช้มือตะครุบผ้าบังสายตาไว้ขณะหันมาหัวเราะแหะๆ

ผมยิ้ยมุมปาก แต่ไม่ได้พูดให้อีกคนรู้สึกอาย “รีบๆ แต่งตัวได้แล้ว ไม่หิวรึไง”

“หิว...หิวดิ! เดี๋ยวผมจะเช็ดผมใส่เสื้อแล้ว พี่ออกไปรอข้างนอกก่อนละกัน”

ผมฟังแล้วไม่พูดอะไร สาวเท้าเข้าไปยืนซ้อนหลังเล็กจนอีกฝ่ายขยับตัวอย่างกระอักกระอ่วน ผมจับผ้าที่พาดไว้ตรงบ่าของมันขึ้นมาแล้วโปะไว้กลางศีรษะพร้อมจับไม่ให้มันหันเบี่ยงหนี

“เอ่อ... พี่กาจ”

“อยู่นิ่งๆ กูทำให้ เดี๋ยวช้าอีก”

“ถ้าพี่รีบเดี๋ยวผมใส่เสื้อออกไปเลยก็ได้ ไม่ต้องช่วยหรอก พวกพี่เชสก็รออยู่ด้วย”

“นิ่งๆ เหอะ”

มือผมขยี้ผ้าขนหนูไปตามเส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเพชร หลังจากที่เอ่ยดุไปน้องมันก็ไม่พูดอะไรอีก นั่งไม่ขยับเขยื้อนให้ผมเช็ดผมให้เรื่อยๆ กระทั่งผ้าขนหนูผืนแห้งเริ่มเปียกชื้น

การช่วยเหลือง่ายๆ แค่นี้แต่กลับทำให้ผมรู้สึกพอใจแล้ว ยอมรับว่าได้อยู่ใกล้ๆ เห็นไอ้แมวจ้อยอยู่ในสายตาตลอดเวลาผมก็มีความสุขอย่างน่าประหลาด แม้จะมีบ้างกับไอ้สถานการณ์ที่อยากสัมผัสอยากแสดงความรักกับคนที่ตัวเองชอบให้ลึกซึ้งกว่านี้ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดหรืออยากจะเร่งรัดจนทนไม่ไหว เพราะผมชอบมันมาก ผมถึงอดทน

กับคิรินที่รู้จักกันมาตั้งเกือบปี และเพชรที่เพิ่งเห็นหน้าไม่ถึงเทอม ความรู้สึกมันกลับต่างกันอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งได้อยู่ใกล้ๆ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าผมยิ่งชอบ แล้วก็ชอบมากขึ้นเรื่อยๆ

สายตาผมไล่ไปตามหัวกลมๆ เลยไปยังลำคอและเนินไหล่ ท่อนบนที่ยังเปลือยเปล่าของเพชรทำให้มองเห็นกระดูกสะบักชัดเจน ปานแดงดูคล้ายรูปหยดน้ำตรงหัวไหล่ดึงดูดให้ผมขยับมือข้างหนึ่งไปลูบเบาๆ ทันทีที่แตะลงไปก็รู้สึกว่าเจ้าของร่างสะดุ้งโหยง ผมไม่ได้มองหน้าน้องมัน ตาขยับไปพิจารณาส่วนอื่นอย่างเชื่องช้าห้ามปรามตัวเองไม่ได้

จากไหปลาร้า ต่ำลงไปที่เนินอก

สุดท้ายก็ต้องพ่นลมหายใจยาวๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ เพชรน่ารักเกินไปจนบางครั้งผมก็รู้สึกว่านี่มันทรมานตัวเองชัดๆ

“เพชร”

“หืม ครับ”

“รางวัลน่ะ กูขอตอนนี้เลยได้มั้ย”

“รางวัล... ตอนนี้?” นัยน์ตากลมสีดำสนิทขยับมามองทันที เปลือกตาเบิกกว้าง “ไม่ได้!

"คงไม่ได้คิดจะถ่วงเวลาแล้วเบี้ยวหรอกนะ”

“เอ่อ...”

“มึงรับคำกูส่งๆ ไปใช่มั้ยไอ้แมวจ้อย”

น้องมันยิ้มแหย ผมเลยปล่อยมือจากผ้าขนหนูแล้วเอื้อมไปดึงแก้มมัน แต่ก็แค่แป๊บเดียวแล้วละออกเพื่อเปลี่ยนเป็นใช้ปากกับจมูกแทน กดลงไปแรงๆ ที่แก้มนุ่มหนึ่งทีแล้วขยับไปใกล้หู ว่าเสียงเบา

“กูไม่ลืมหรอก ห้ามจูบปาก”

“แต่นี่มันข้างนอก!

“ห้องแต่งตัว ไม่มีใครเข้ามาหรอก” ผมขยับลงมานั่งข้างๆ ขณะที่ปากก็ยังฝังอยู่ตรงใบหู

ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะทวงจริงจังหรอก แต่ตอนนี้ผมขอทำตัวน่าเกลียดเพื่อตัวเองสักนิดหน่อย

ผมไม่ได้แตะโดนปากของอีกฝ่ายจริงๆ ไล้ปลายจมูกไปตามวงหน้า หน้าผาก ขมับ มุมปาก ปลายคาง สันกรามจนลงมาถึงลำคอ ได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จนต้องใช้ริมฝีปากเม้มเบาๆ มือข้างหนึ่งของผมผลักกระเป๋าและข้าวลงไปบนพื้นโดยไม่ทันคิด ขณะที่อีกข้างก็โอบเบียดเข้าหาจนไอ้แมวจ้อยมันต้องเอนหลังลงไปตามแนวราบของเก้าอี้

“อืม ดะ...เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน พี่กาจ ผมว่า...”

เสียงของเพชรทำให้ผมใจสั่นเมื่อรู้สึกว่าน้องมันก็ไม่ได้รังเกียจ ทั้งหน้าทั้งผิวเนื้อตรงคอก็แดงก่ำ

ผมจูบตรงปานแดงที่หัวไหล่ ทั้งที่คิดว่าจะแค่สัมผัสแค่นิดเดียวเพื่อให้อารมณ์ทรมานของตัวเองลดลงไปบ้าง แต่เหมือนกับว่ายิ่งได้เข้าใกล้จิตใต้สำนึกเฮงซวยนี่เหมือนยิ่งอยู่เหนือการควบคุมเข้าไปทุกที ผมเม้มไล่ลงมาจนถึงหน้าอก มองจุกเล็กๆ น่ารักที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ ริมฝีปากขยับอ้า แต่ปลายลิ้นยังไม่ทันแตะต้องกลับถูกหยุดไว้ก่อน

หมับ เพชรรีบใช้สองแขนกอดรัดท้ายทอยผมไว้แน่น

“พี่... พี่กาจ!

“...”

“พอแล้ว!

“มึงจะฆ่ากูเหรอ” ผมว่า แต่รู้สึกว่าเสียงตัวเองแหบสั่น ปลายจมูกยังอยู่ชิดผิวเนื้อ

แต่เมื่ออีกคนบอกให้หยุด ผมก็ไม่ได้ฝืน เอื้อมมือไปดึงแขนอีกฝ่ายออกแล้วเปลี่ยนเป็นกอดเอวมันเอาไว้แทน สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ เพชรเองก็เงียบไป แต่ไม่ได้รีบร้อนผลักผมออก ตัวยังแข็งทื่อ

“ไอ้พี่กาจ ไอ้ ไอ้นั่นของพี่น่ะ...”

“ไอ้นั่น?” ผมทวนคำ ต่อมาก็หัวเราะในลำคอ “อ้อ ให้กูอยู่อย่างนี้สักพัก เดี๋ยวก็หาย”

“แต่มันโดน...ผมอยู่นะ”

“งั้นมึงก็ช่วยกูละกัน”

“จะบ้าเหรอ ไปห้องน้ำดิ ใกล้ๆ นี่เอง”

ผมฟังแล้วยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ยอมทรมานต่ออีกสักนิดเพื่อที่จะได้กอดมันไว้นานกว่าเดิม

ในห้องแต่งตัวเงียบสนิท

“พี่กาจ”

“อืม”

“ผม...”

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูทำให้เพชรสะดุ้งโหยง ผมเองก็พลอยชะงักไม่ต่างกัน จำต้องขยับออกจากร่างเล็กเพราะอีกฝ่ายลนลานผลักผมออกด้วยท่าทีตกใจปนขัดเขิน

“ไอ้กาจ ไอ้น้องเพชร กูหิวแล้วนะโว้ย มัวแต่ชักช้าอยู่ได้!

เสียงไอ้เชสทำให้ผมถอนหายใจออกมา วางมือบนหัวกลมๆ ของไอ้แมวจ้อย “ใส่เสื้อเถอะ กูไปรอข้างนอก”


======================= 100%

ช่วงนี้เราธุระเยอะมวากกกกก วันนี้เลยไม่ค่อยได้พิมพ์ แต่ให้รู้ไว้ว่ารักนะคะ <3

ปล ไม่ได้รีเช่นเคยนะคะ


ข่าวสาร(วันไหนไม่อัพ,คุยกัน)ในเพจกับทวิตนะคะ

FB > https://www.facebook.com/rosewankling/

TW > https://twitter.com/rose_wankling


มาติดๆ

#10ช่องตารางรัก

/กอดนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.732K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5939 Spices_smile (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 09:03
    รหนนกยดยเยเยยดยกบ
    #5,939
    0
  2. #5894 NatapornJan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 14:49
    ใจช้านนน ลุ้นมาก5555
    #5,894
    0
  3. #5860 19MTBB98 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 00:39
    พี่กาจคะ... ฟหด่ดาแนออสวองวอยืิน
    #5,860
    0
  4. #5725 zCiel (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 00:06
    หืดห่าดดดดดก หื่ดดดดห่าดดดดด
    #5,725
    2
    • #5725-1 Mint🍃(จากตอนที่ 23)
      7 เมษายน 2562 / 01:42
      ไหวมั้ยคะ😂
      #5725-1
    • #5725-2 Kafair0012k(จากตอนที่ 23)
      23 เมษายน 2562 / 16:13
      หืดห่าดดๆๆๆๆ
      #5725-2
  5. #5607 TigKie_18 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 07:41
    พี่กาจพี่จะเอาท์ดอร์ไม่ได้นะ​ นุฟินนนนนน
    #5,607
    0
  6. #5495 Piglet_88 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 12:58

    พี่กาจเก็บอาการหน่อย 555
    #5,495
    0
  7. #5457 onkgoon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 08:41
    เกือบ!!! ไป!!! แล้ว!!!!
    #5,457
    0
  8. #5348 maygot72 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 02:08
    ไม่มีคำบรรยาย บอกได้ทำเดียวว่า หยุดยิ้มไม่ได้เลยย เป็นอะไรที่เรียลมากก
    #5,348
    0
  9. #5198 baekbow (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 08:46
    เหยดดดดด สถานการณ์ล่อแหลมมากกกกกกกกกกกก ดีนะคนพี่รักน้องมากพอถึงรู้จักหักห้ามใจไว้ก่อน 555 อดทนอีกนิดพี่คิดว่าอีกไม่นาน
    #5,198
    0
  10. #5187 aqua.b (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 23:59
    อมกอมกอมก เลือดดดดดดด
    #5,187
    0
  11. #5142 ojay2 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 16:19
    โอ้โหหหห แทบกรี้ดดดด คือแบบบบบ แค่นี้ก็เขินนน //บิดตัวววววว
    #5,142
    0
  12. #5092 Mr-mztxx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 11:03
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #5,092
    0
  13. #5040 PATASIQI (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 15:04
    พี่กาจจจจจจ โอ้ยยยยยยย ฟินนนนนนนนน
    #5,040
    0
  14. #4984 Tongdchr (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 09:35
    พี่กาจ! จะมาหลงน้องในที่แบบนี้ไม่ได้นะ ใครเปิดมาเจอน้องเขินแย่เลย
    #4,984
    0
  15. #4975 manodcha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 16:48
    เขินนน ฮือ
    #4,975
    0
  16. #4864 byunhus (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 13:22
    ใจนุ!!!!!! โอ้ยยยยยย
    #4,864
    0
  17. #4838 แกงส้มไข่เจียว (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 21:59
    ชักช้าอะไรละพี่เชส ยังไม่ทันชักเลย...เอ๊ะ???
    #4,838
    0
  18. #4629 mai146 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 20:46
    so damn hot 🔥🔥🔥🔥
    #4,629
    0
  19. #4492 Annelida (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 22:48
    ผู้ชายชอบฟัด ขี้หึง 5555 น้องเสร็จแน่
    #4,492
    0
  20. #4273 xxjnyprn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 18:20
    หัวใจจะวาย งื้อออ
    #4,273
    0
  21. #4254 Miki_milky (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 20:11
    ความหื่นของพี่กาจกำลังจะเริ่มถ้าไม่มีพี่เซลมาขัด อิอิ
    #4,254
    0
  22. #4221 EBEXEMO (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 17:44
    -พี่เซลลลลลลลลลลล
    #4,221
    0
  23. #4202 CAT_NUHK (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 22:02
    โอยยยย ใจนี่จะไม่ไหวแล้ววว
    #4,202
    0
  24. #4069 BowAr_taeki (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 17:23
    โอ้ยย เขิลแทนน อยากให้มีนั้นเร็วๆ 5555
    #4,069
    1
    • #4069-1 BowAr_taeki(จากตอนที่ 23)
      3 เมษายน 2561 / 17:23
      *ฉากกก
      #4069-1
  25. #4059 raiwawa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 01:44
    กี้ดดดดๆ ทั้งๆที่รู้แต่ฉันก็ยังแอบหวัง(ฉากนั้นนั้นแหละ555)
    #4,059
    0