10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 16 : [13] แค่ไม่คิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,716 ครั้ง
    20 ก.พ. 61



[13] ตารางช่อง 9 เชิญชวนเป็นผล : แค่ไม่คิด

ผมพยักหน้าเมื่อแทนส่งแก้วชาเย็นให้ อีกมือเอื้อมไปหยิบเป้ออกเพื่อให้อีกฝ่ายนั่ง

“แต๊งกิ้ว เดี๋ยวเอาเงินให้”

พรุ่งนี้เป็นวันแรกของสอบมิดเทอมแล้ว อาจารย์ผมหลายคนบอกแนวข้อสอบกันไปหมดแล้วตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน ปีหนึ่งเทอมแรกก็ยังมีแต่วิชาไม่ยากมากนัก พวกแกก็เลยใจดีหยุดให้อ่านหนังสือจนกลายเป็นวันนี้ผมไม่มีเรียน

ช่วงหลังๆ ผมแวะมาที่คณะวิศวะบ่อยอยู่แล้ว ตอนนี้พี่กาจเรียนอยู่แต่ไอ้ฉัตรว่างผมเลยถือโอกาสแวะมาหามัน

“ลูกชิ้นด้วยมั้ย แต่ย่างแบบเตาไฟฟ้าไม่มีกลิ่นถ่านนะ” ไอ้ฉัตรชูถุง

“ถ้าซื้อให้กูก็เอามา ไม่ต้องมาแกว่ง”

“เอ้า นี่เลี้ยงเพราะเห็นว่ายังไม่กินข้าวเที่ยงหรอกนะเว้ย แต่กินรองท้องพอนะมึง ตอนเย็นไปแดกสุกี้กัน กูชวนไอ้ต้ากับโลมาแล้ว น่าจะสักสี่ห้าโมงได้มั้ง มึงทนหิวแดกลูกชิ้นไปก่อนนะเว้ย”

“ขอบใจ” ผมว่า “พรุ่งนี้ก็มิดเทอมแล้ว พวกมึงเรียนเป็นไงบ้าง”

พอได้ยิน ไอ้ฉัตรก็เอนหลังพิงเก้าอี้ปล่อยแขนไหลลู่ลงทันที มันทำหน้าเซ็งๆ ต่างจากแทนที่รักษาระดับความมั่นคงของสีหน้าเอาไว้ได้ “แย่เหี้ยๆ กูไม่ใช่พวกเรียนเก่งไง นี่ขนาดแค่ปีหนึ่งกูก็เซ็งกับดรออิ้งจะแย่แล้ว”

“มึงไม่เคยได้ยินที่เขาว่าถ้าเราไม่เก่งก็ให้ขยันเพิ่มเป็นสองเท่าไง”

“ถ้ากูทำแบบนั้นชีวิตคงเฉาตายพอดีอ่ะ รู้งี้กูน่าจะเลือกเรียนพวกกราฟฟิกเกม”

“งั้นก็ซิ่วดิ”

“ตลกจ้า พ่อกูเอาตายสิฟะ”

“กูเห็นไอ้พี่กาจงานยุ่งมาก ถ้าไม่ซิ่วมึงก็เตรียมใจไว้เหอะ” ผมแสยะยิ้มมองมัน แต่แทนที่ไอ้ฉัตรมันจะหน้าสลดดันฉีกยิ้มหน้าบานเบอะ ทำตามีเลศนัยแบบที่ผมโคตรเกลียดมองมา

“ฮันแน่ ไม่พูดถึงพี่กาจสักวันไม่ได้เลยน้า นี่ขนาดวันนี้กูไม่พูดมึงก็พูดขึ้นมาเองเลย”

โอเค ผมพลาดละ...

“กูสื่อให้มึงรู้เฉยๆ เหอะว่าปีสามงานยุ่ง พ้อยท์คืองานยุ่ง ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่กาจเลย”

“แล้วทำไมต้องเป็นไอ้พี่กาจ พี่น็อต พี่เชส รึพี่เหรียญลุงรหัสไอ้แทนก็มีให้พูด”

“ก็เพราะช่วงนี้กูเจอกับไอ้พี่กาจบ่อยไงละวะ”

มันยิ้มหวาน “กูรู้สหาย”

“หึ ไอ้หน้าส้นตีน”

“กูไม่โกรธ อิๆ ถึงมึงจะไม่พูดแบบนี้กูก็เห็นอยู่คาตา ไม่ใช่ในเพจมอนะ เฟซไอ้พี่กาจเองเลย” ไอ้ฉัตรว่า และพอเห็นว่าคำพูดมันทำให้ผมคิ้วกระตุกได้ก็ยิ่งสนุกสนาน แต่ต่อมาก็เปลี่ยนเป็นอ้าปากหวอ “โอ๊ะ เป็นประเด็นอยู่ก็โผล่มาเลยแฮะ”

ผมหันมองตามสายตามันไป แล้วก็เห็นว่าเป็นพี่กาจเดินตรงมาหาจริงๆ คนเพิ่งมาถึงหันไปพยักหน้ารับไหว้รุ่นน้องคณะตัวเองทั้งสองคน ก่อนที่ไอ้แทนที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมจะรีบลุกขึ้นเปลี่ยนไปนั่งอีกฝั่งเพื่อให้พี่มันได้นั่งที่ข้างๆ ผมแทน

พี่กาจหยิบแก้วชาเย็นผมขึ้นดูดในขณะที่ผมมองพี่มันอย่างข้องใจ

คุยในไลน์กันก่อนหน้านี้ไม่ถึงชั่วโมงว่าพี่มันมีเรียน แล้วจะลงมาข้างล่างทำไมละเนี่ย

“ถ้าจะมาที่นี่ทำไมเมื่อเช้าให้กูไปส่งที่ตึกโน้น”

“ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะมาไง ผมจะเอารายงานไปวางไว้บนโต๊ะอาจารย์ด้วย”

“ไม่มีเรียนแล้ว?”

“อืมครับ อาจารย์หยุดให้อ่ะ”

พี่มันทำหน้ายุ่งนิดนึง “กูเลิกเย็น รอได้มั้ย”

“เอ่อ ผมว่าจะไลน์บอกพี่อยู่พอดี วันนี้ไอ้ฉัตรมันชวนผมไปกินข้าวเย็นอ่ะ” ผมบุ้ยหน้าไปทางไอ้เพื่อนงี่เง่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ไอ้ฉัตรหันไปฉีกยิ้มให้พี่กาจตอนที่พี่แกเลื่อนสายตามอง

“ที่ไหน”

พี่กาจไม่ได้เจาะจงถามใคร ผมยังไม่ทันจะอ้าปากตอบไอ้ฉัตรก็แซงหน้าว่าขึ้นก่อน

“สุกี้ติดแอร์ที่ถัดไปอีกสามซอยเนี้ยพี่ มีไอ้เพชร ผม ไอ้ต้า ไอ้โลมา แล้วก็ไอ้แทน พี่กาจไปด้วยกันป่ะครับ”

“ไม่ล่ะ กูมีช่วยงานไอ้เหรียญพอดี อย่ากลับดึกละกัน”

“โอ๊ย ร้านสุกี้เปิดไม่ถึงดึกอยู่แล้วครับพี่ครับ ไม่ไปต่อที่ไหนด้วยเพราะพรุ่งนี้ไอ้เพชรมันมีสอบ พี่ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวกินเสร็จพวกผมจะไปส่งมันให้ถึงห้องเลย”

ไอ้ฉัตรทำให้ผมอดจะแอบจิ๊ปากไม่ได้ ...คำพูดมันฟังดูน่าหงุดหงิดเกินไปแล้ว

“ถึงแล้วไลน์บอกกูด้วย เข้าใจนะ” พี่กาจหันมากำชับกับผม

“อืม รู้แล้วครับ”

คนข้างตัวพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะลุกขึ้นเดินกลับขึ้นตึกเรียนไป ผมมองตามหลังพี่แกไปนิดหน่อยแล้วหันมาทำหน้าเอือมระอาใส่ไอ้ฉัตรซึ่งยังคงมีสีหน้าล้อเลียนไม่เปลี่ยน

“พี่มันมีเรียนอยู่ไม่ใช่เหรอวะ อุตส่าห์แวะลงมาดูมึงเลยนะเนี่ย” มันยกมือขึ้นเท้าแก้มมองหน้าผม “แล้วนี่จะไปไหนต้องมีขออนุญาตกันขนาดนี้แล้วด้วยนะ ถามจริงเหอะไอ้เพชร คราวนี้กูจริงจัง มึงเป็นแฟนกับไอ้พี่กาจเปล่าวะ”

ผมขมวดคิ้ว “ไม่ได้เป็น”

“ถามจริง?” หน้ามันดูไม่ค่อยเชื่อถือ “มึงกับพี่มันดูเหมือนคู่รักกันมากเลยนะเว้ย นี่กูยังสงสัยเลยนะว่าพวกมึงแอบไปตกลงเป็นแฟนกันลับหลังแล้วไม่บอกพวกกูอ่ะ อย่างเมื่อกี้ตอนที่พี่มันเห็นไอ้แทนนั่งข้างมึงนะ อื้อหืม ตาแม่งเย็นเฉียบจนไอ้แทนแม่งเปลี่ยนที่แทบไม่ทันอ่ะ ใช่มะมึง มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นใช่ป่ะเพื่อน”

ไอ้ฉัตรหันไปขอความเห็น ซึ่งไอ้แทนที่นั่งเงียบก็พยักหน้า

“พี่มันเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว มึงอย่าโยงให้มั่ว”

“ไม่อ่ะเพชร กูไม่ได้โยงรึไซโคอะไรมึงแน่นอน ถ้ามึงไม่ใช่แฟนพี่มัน แปลว่าตอนนี้พี่กาจก็ต้องจีบมึงอยู่ ตอนแรกมึงจีบพี่มัน แต่มาช่วงหลังๆ พี่มันดันมาจีบมึงเองซะงั้น”

“เรื่องจีบพี่กาจกูมีเหตุผล” ผมว่า คิ้วยังผูกกันอยู่ไม่คลาย “เรื่องที่จีบกูก็เคลียร์กับพี่มันเรียบร้อยแล้วด้วย”

“ตอนนี้ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วว่ะเพื่อน มันอยู่ตรงพี่กาจจีบมึงเนี่ยแหละ”

“ไอ้ฉัตร พี่มันไม่ได้จีบกู” ผมปฏิเสธเหนื่อยๆ

“จีบแน่ๆ!

“ไอ้เหี้ย” ผมสบถเป็นเชิงด่า “มึงอย่ามาพูดให้กูคิดตามได้มั้ย กูไม่อยากคิด”

“มึงต้องคิดสิวะไอ้เพชร พี่กาจจีบมึงแล้วมึงจะทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่งี้เนี่ยนะ” ฉัตรมันทำหน้าไม่เข้าใจในปฏิกิริยาตอบรับและคำพูดของผม ขณะที่ผมว่าเพื่อเป็นการย้ำตัวเองไปด้วย

“กูบอกแล้วไงว่าพี่มันปากร้ายใจดีแบบนี้อยู่แล้ว มันก็แค่ใจดีกับกูเพราะกูเป็นรุ่นน้องที่รู้จักก็แค่นั้น”

“ฟังไม่ขึ้นเล้ยไอ้เพชรเอ๊ย! ใจดีกับรุ่นน้องเหี้ยไร กับกูกับไอ้แทนรุ่นน้องคณะพี่มันมันยังไม่ชายตาแลกูเลย”

“นั่นอยู่ที่มึงกับไอ้แทนแล้ว”

“ใช่ไง เพราะไอ้พี่กาจมันไม่ได้จีบกูกับไอ้แทนไง”

“แม่ง! กูบอกว่าพี่มันไม่ได้จีบกูไง พี่กาจมันจะจีบกูได้ไง มันชอบคิริน!” ผมโพล่งขึ้นมาเสียงดังอย่างหัวเสีย มือที่ข้างหนึ่งที่ตั้งพาดตักอยู่ใต้โต๊ะตั้งแต่แรกกำหมัดเข้าหากัน เป็นครั้งแรกที่รู้สึกอยากยกขึ้นไปอัดหน้าไอ้ฉัตรอย่างจริงจังเพราะมันเอาแต่พูดๆๆ เรื่องที่ผมไม่อยากได้ยินและพยายามสะกดจิตตัวเองไม่ให้คิดออกมาไม่หยุด

“เรื่องคิรินน่ะ...”

“ไอ้ฉัตร พอได้แล้ว” แทนที่นั่งเงียบอยู่นานพูดแทรกขึ้น

“อะไรวะ กูพูดเพราะอยากช่วยไอ้พี่กาจมันเฉยๆ ที่จีบแล้วโดนไอ้เพชรทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เนี่ย”

“มึงเงียบดีกว่า เรื่องของใครก็ให้คนนั้นจัดการเองเหอะ”

ไอ้ฉัตรทำปากขมุบขมิบแต่ก็ยอมหยุด ส่วนผมหันหน้าหนีแทบจะไม่อยากมองหน้าแม่ง

จมูกสูดลมหายใจเข้าออกปอดลึกๆ เพื่อเป็นการสงบสติอารมณ์แต่ก็ไม่ค่อยช่วยเท่าไหร่นัก สุดท้ายเลยตัดสินใจลุกขึ้น

“กูไปห้องน้ำแป๊บ”

“อืม เดี๋ยวพวกกูรอตรงนี้แหละ”

คนตอบเป็นไอ้แทนไม่ใช่ฉัตรอย่างทุกที มันเหมือนกำลังงอนแต่ผมไม่สนใจ หมุนตัวเดินออกทางประตูหลังโรงอาหารซึ่งเชื่อมกับห้องน้ำ ยังดีที่ชั่วโมงนี้เด็กวิศวะส่วนมากมีเรียน ห้องน้ำจึงเงียบไม่มีใครนอกจากผมคนเดียว

เรื่องที่ไอ้ฉัตรพูด... มันพูดถูก ผมกำลังทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่จริงๆ

ผมยังทำเหมือนตั้งแต่แรกที่ได้รับบทลงโทษจากพี่โป้ ผมคุยกับพี่กาจเรื่องนี้จนเข้าใจกันดีแล้ว ผมก็มองว่าตัวเองเป็นแค่รุ่นน้องต่างคณะธรรมดาๆ ของพี่มันเท่านั้น ตลอดหลายวันที่ผ่านมาไม่ใช่ว่าผมจะไม่ได้สังเกตบรรยากาศแปลกๆ ที่เปลี่ยนไปของตัวเองและพี่กาจ ...ถึงไม่ได้สังเกตก็ต้องฉุกคิดบ้าง

ผมกับไอ้พี่กาจเคยจูบกันนะ

ถึงตรงนี้ต่อให้เป็นคนโง่ก็ต้องนึกสงสัยอยู่แล้ว แต่ผมแค่ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็เท่านั้น ไม่เข้าใจว่าพี่มันทำไปทำไมน่ะใช่ แต่ไม่เคยตั้งคำถามว่าพี่มันจีบอยู่รึเปล่า ไม่ดิ... ต้องบอกว่าไม่กล้าตั้งจะดีกว่า

พี่กาจชอบคิริน

พี่มันรอคิรินมาตั้งเกือบปี แล้วจะมาจีบผมทำไม? จะบอกว่าทำประชดคิรินก็ไม่น่าจะใช่ นิสัยพี่กาจไม่ใช่คนแบบนั้น พี่เขาไม่เคยบอกว่าจะจีบผม ถ้าสุดท้ายมันเป็นแค่การคิดเองเออเอง เวลานั้นแหละไม่สนุกแน่ๆ

“งี่เง่า”

ผมว่าเบาๆ ไม่รู้ว่าด่าตัวเอง หรือไอ้เวรฉัตรที่ดันพูดให้ผมคิดกันแน่

ยกเว้นตอนขอช่วยพี่มันเรื่องตารางของพี่โป้ รึว่า... ผมควรเว้นระยะของตัวเองกับพี่กาจไว้บ้าง


======================== 50%

เราขอรบกวนสอบถามได้ไหมคะ

อยากทราบว่านักอ่านส่วนมากอ่านกับแอพหรือว่าเบราว์เซอร์ปกติกันเหรอคะ


ผมพยายามสะกดให้ตัวเองอารมณ์ดีตอนนั่งกินสุกี้กับพวกเพื่อน แต่ดูท่าจะไม่ค่อยประสบความสำเร็จเท่าไหร่

หลังจากกลับมาจากห้องน้ำไอ้ฉัตรก็เป็นฝ่ายผมชวนคุยขึ้นมาก่อน เดาว่าไอ้แทนคงจะพูดว่าให้มันคิดได้ไม่น้อยว่าคำพูดของมันก้าวก่ายความคิดของผมมากเกินไป จากตอนแรกที่งอนเลยเป็นฝ่ายเข้ามาง้อก่อน ทั้งผมและมันไม่มีใครเอ่ยขอโทษใคร เปลี่ยนหัวข้อสนทนาดื้อๆ เหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่ได้เถียงอะไรกัน ...ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว

พอมาถึงร้านสุกี้ เพราะอารมณ์ผมยังไม่มั่นคงจนทุกคนสังเกตได้ เลยไม่มีใครเอ่ยแซวเรื่องผมกับไอ้พี่กาจให้ระคายหู

“ว่าแต่พวกมึงสอบกันกี่วันบ้างนะ” ผมถาม

“ของกูกับไอ้แทนสี่วัน”

“มนุษย์อิ้งสองวันว่ะ วิชาส่วนมากสอบไฟนอลหมด มึงล่ะไอ้เพชร”

“สาม สอบวันหยุดสองสามวัน”

“ไอ้โล มึงล่ะ สี่วัน? เฮ้ย เขาสอบสลับๆ คณะนี่หว่า งี้ก็มีวันหยุดอ่ะดิ ไปดื่มมะ”

โลมาหันไปทำหน้าหน่ายใส่ไอ้ฉัตร “หาเรื่องเที่ยวตลอดนะมึงอ่ะ อยากตับแข็งตายว่างั้น”

“แข็งเขิงอะไร มึงอย่ามาแช่งกูสิวะ”

“กูไม่ไปนะ ว่าจะกลับบ้าน” ผมหันไปตอบ

“นี่ไง ถ้าเพชรไม่ไปกูก็ไม่ไป”

“โหยย อะไรวะ”

ผมทำท่าจะว่าต่อ แต่มือถือที่ตั้งคว่ำไว้บนกระดาษทิชชู่สีชมพูข้างๆ แขนก็สั่นเรียกความสนใจไปก่อน

Kittikun : น้องเพชร สามนาฬิกาครับ

ผมเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าคนที่ทักไลน์มาเป็นพี่คุณ

ตั้งแต่วันที่แลกไลน์พี่คุณก็มีทักมาอยู่บ้าง แต่ส่วนมากก็แค่สั้นๆ เป็นเชิงถามไถ่ เช่นงานที่คณะเยอะบ้างมั้ย หรือช่วงนี้นิเทศจัดกิจกรรมอะไรและวานให้ผมไปเชิญเพื่อนๆ มาร่วมทำนองนี้เท่านั้น อาจเพราะผมไม่ค่อยได้ต่อบทสนทนาเวลาพี่แกพิมพ์มาด้วยแหละ พี่เขาชอบทักมาตอนค่ำๆ เป็นช่วงที่ผมเล่นเกมอยู่

ผมหันไปทางสามนาฬิกา แล้วก็เห็นพี่คุณนั่งอยู่กับเพื่อนอีกสองคน พี่เขายิ้มพลางโบกมือให้

Petch : หวัดดีครับพี่

Kittikun : มากินเหมือนกันเหรอ ร้านนี้อร่อยเนอะ

Petch : ผมมาไม่บ่อยอ่ะ เพื่อนพามา

Kittikun : ตอนแรกพี่กะจะชวนน้องเพชรมากินอยู่เหมือนกัน สงสัยต้องหาร้านใหม่

Petch : พี่คุณจะชวนผมจริงดิครับ

Kittikun : จริงสิ ทำไมล่ะ พี่ถูกชะตากับเพชรนะ อยากสนิทด้วย

Petch : ผมอาจจะคุยไม่เก่งถ้ายังไม่สนิทมั้งครับ 555

Kittikun : งั้นก็ต้องออกมากินข้าวกันจริงๆ แล้วแหละ จะได้คุยกันง่ายกว่าเดิมไง

Kittikun : น้องเพชรไม่ต้องกลัวพี่นะ พี่ไม่ได้จะทำอะไรเราหรอก เห็นลิโป้ดูสนิทกับเราดีพี่ก็อยากคุยด้วยบ้าง

“ไอ้เพชร แชทกับใครวะ” ไอ้ฉัตรที่นั่งข้างๆ ถาม

“รุ่นพี่น่ะ ทักมาชวนกินข้าว”

“ใครวะ อย่าบอกนะว่าพี่...” มันทำท่าเกรงใจหน่อยๆ เหมือนไม่กล้าพูด

“ไม่ใช่พี่กาจ คนรู้จักของพี่โป้ เฮ้ดว้ากคณะกู มึงไม่รู้จัก ไม่ต้องสนใจหรอก”

Petch : ถ้าผมว่างๆ ก็แล้วกันนะครับ พี่ลองทักถามผมตอนนั้นอีกทีนะ

Kittikun : ได้เลยครับ

ผมไม่ตอบอะไรกลับไปอีก ก้มหน้ากินสุกี้ต่อจนหมด

ชั่วโมงต่อมาไอ้ต้าก็เป็นฝ่ายมาส่งผมที่คอนโดฯ วันนี้ไม่มีใครยึกยักถ่วงเวลาให้อยู่นานเพราะพรุ่งนี้มีสอบ

ผมนั่งให้มื้อเย็นย่อยก่อนอาบน้ำตรงโซฟา สมองนึกขึ้นมาได้ว่าต้องไลน์บอกพี่กาจ... พอชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวผมก็รู้สึกสับสนอีกแล้ว นั่งมองจอแชทของอีกฝ่ายอยู่นานมากกว่าจะตัดสินใจส่งไป

แม่งเอ๊ย เห็นมั้ยล่ะ มันเป็นเพราะไอ้ฉัตรแท้ๆ

ผมปัดเรื่องนี้ออกไปจากสมองไม่ได้แล้วจริงๆ สมองผุดคำถามตามคำพูดเพื่อน

...พี่กาจจีบผมจริงๆ งั้นเหรอ

 

“ทำไมทำหน้าแบบนี้ ไม่ได้นอน?”

นี่คือประโยคแรกที่พี่กาจทักผมตอนที่ผมเดินออกมาจากลิฟต์ในเช้าวันต่อมา ผมชะงักนิดหน่อยตอนที่เห็นหน้าอีกคน แต่ก็ตอบไปเสียงเบา “นิดหน่อยอ่ะ”

“อ่านหนังสือ? รึว่าเล่นเกมอีก”

“ไม่ได้เล่น อ่านสรุปไปแค่นิดเดียว”

ผมพ่นลมหายใจ จะตอบได้ยังไงว่ามัวแต่คิดปัญญาอ่อนเกี่ยวกับเรื่องของพี่มันเนี่ย ผมล่ะเกลียดอาการแบบสาวน้อยคิดไม่ตกแบบนี้ชิบหาย ดีนะที่ว่าวิชาสอบวันนี้ยังเป็นพื้นฐานไม่ยากอะไร ไม่งั้นคงเซ็งยิ่งกว่าเดิม

“มัวแต่นอนเล่นมือถือรึไง” พี่มันทำหน้าดุๆ “มีอะไรไม่เข้าใจทำไมไม่ถามไอ้โป้”

“โอย ผมไม่อยากกวนพี่โป้อ่ะ พี่มันบอกช่วงนี้มีงานออกบูธยุ่งๆ”

“งั้นก็เพื่อนมัน เดี๋ยวกูไปคุยให้”

“เฮ้ย ไม่ต้องๆ ปีหนึ่งวิชาไม่ได้ยากอะไรหรอก ผมได้ชีทจากพี่รหัสแล้วด้วย”

“แน่ใจ?”

“แน่ใจ” ผมรีบพยักหน้า

ไอ้พี่กาจมันยิ่งดูน่ากลัวอยู่ด้วย ขืนให้มันไปคุยกับเพื่อนพี่ปีโป้ พวกเพื่อนพี่แกคงมีแต่ต้องจำใจรับปากอย่างเดียวอ่ะ

“งั้นก็ไม่ต้องทำหน้าเครียด น่าเกลียด”

“เรื่องของหน้าผมเหอะ”

“หึ ขึ้นรถได้แล้ว”

ตาผมมองพี่เขา แล้วเลยไปยังพอร์ชสีดำ “เอ่อ จริงๆ พี่ไม่ต้องมารับผมก็ได้นะ ช่วงนี้สอบด้วย พี่ไม่อ่านหนังสือเหรอ”

“ไม่ต้องพูดมาก รีบเดิน”

“...”

ผมได้แต่ถอนหายใจอีกครั้ง

พี่กาจเดินนำผมไปทางสปอร์ตคันเดิม ขับพาผมไปส่งที่ตึกคณะอย่างทุกที

“วันนี้พี่ก็มีสอบเหมือนกันเหรอ” ผมถามตอนที่รถของพี่มันจอดนิ่งสนิทตรงข้างตึก

“เปล่า กูมาคุยงานกับพวกไอ้น็อต สอบเสร็จก็ไลน์มา”

“...”

“ได้ยินที่พูดมั้ย”

“โอเคๆ”

ก่อนที่ผมจะเปิดประตูรถ พี่กาจก็เอื้อมมือมาวางไว้กลางศีรษะของผม มือหนานั่นยีเบาๆ แล้วว่าด้วยคำที่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถสงบอารมณ์ลงได้เลย

“ตั้งใจสอบล่ะ”

“ครับ...”

ปากผมตอบรับ แต่ตากลับมองหน้าหล่อๆ ของคนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยอย่างค้นคว้า นานซะจนพี่กาจที่รอให้ผมลงจากรถต้องเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ

“จะไม่สอบรึไงแมวจ้อย”

“อ้อ ไปแล้วๆ”

 

ตอนที่เขาให้ส่งข้อสอบได้ ผมก็เป็นหนึ่งในบรรดานักศึกษาหลายๆ คนที่ลุกจากที่นั่งและออกจากห้องสอบโคตรไว ก้มมองนาฬิกาก็เห็นว่ายังบ่ายสองอยู่เลย ผมมีสอบแค่สามวัน วันแรกและวันสุดท้ายแค่วันละวิชาเท่านั้น

ผมเดินลงจากตึก หยิบมือถือขึ้นมาเปิดเครื่อง แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าพี่กาจไลน์มาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

Gaj : ไอ้แมวจ้อย วันนี้กลับเองได้มั้ย กูมีธุระ

Petch : ได้ดิ ห้องผมอยู่หลังมอเอง

ผมพิมพ์ตอบทันที และยังไม่ทันกดออกจากจอแชท ข้อความก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว

Gaj : สอบเสร็จแล้ว? เดี๋ยวให้ไอ้น็อตไปรับ

Petch : มปร ลำบากพี่น็อต พี่น็อตคุยงานอยู่กับพี่นี่

Gaj : งั้นก็กลับดีๆ ถึงแล้วบอกกูด้วย

Gaj : เข้าใจ?

Petch : (ส่งสติกเกอร์)

ผมมองจอแชทอยู่นานหลายนาที สุดท้ายก็เดินไปรอตรงจุดจอดรถกอล์ฟรับส่งของมหาลัย

พอกลับมาถึงห้องก็กระโดดขึ้นไปนอนทิ้งตัวบนเตียงเป็นอันดับแรก ตามด้วยไลน์รายงานอีกคน และเพราะรู้ดีว่าเดี๋ยวตัวเองต้องเคลิ้มหลับด้วยความเหนื่อย เลยตั้งนาฬิกาปลุกไว้ราวๆ หกโมงก่อนนอนเล่นมือถือพลางอ่านชีทสรุปไปเรื่อยๆ แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเพราะผมเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีก็เพราะเสียงนาฬิกาปลุกมือถือเนี่ยแหละ

ผมลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ก่อนจะกลับมาหยิบมือถือขึ้นดู คิดว่าจะเห็นไลน์จากพี่กาจทักให้เตรียมตัวออกไปกินข้าวอย่างทุกที แต่ปรากฏว่าวันนี้เงียบสนิท

มือกดเข้าไลน์แล้วก็นิ่งอยู่แบบนั้น ...ผมไม่รู้จะพิมพ์ยังไงดี

ทั้งที่ตอนแรกบอกกับตัวเองว่าจะห่างกับพี่มันบ้าง แต่พอมีโอกาสผมกลับรู้สึกแปลกๆ ซะเอง

ผมตั้งใจจะรอต่ออีกสักหน่อยเลยออกมานั่งเล่นทวิตเตอร์และเฟซบุ๊คฆ่าเวลา ก่อนที่จะชักงักไปเมื่อเห็นโพสต์หนึ่งที่หน้าฟีดข่าวเฟซบุ๊คของตัวเอง

 

คลังคนหน้าตาดีมหาลัย S ได้แชร์โพสต์ของ Kirin Pumarin

3 ชม. กรุงเทพมหานคร, Thailand

นึกว่ากาจจะตกลงปลงใจกับน้องเพชรสินกำไปแล้วซะอีก จู่ๆ วันนี้น้องคิรินอัพรูปงี้ลงหมายความว่าไงค๊า

#กาจวิศวะปี3 #คิรินนิเทศปี1

Kirin Pachanon ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ 3 ภาพ

พี่กาจไม่ชอบกินของหวาน แต่วาฟเฟิลดาร์กช็อคโกแลตยังเป็นอย่างเดียวที่กินได้เหมือนเดิมเลย :)

ถูกใจ 1.3K ความคิดเห็น 212 รายการ แชร์ 99 ครั้ง

 

ภาพที่ถูกแชร์มาจากเฟซบุ๊คส่วนตัวของคิรินคือภาพร่างสูงคุ้นเคยของพี่กาจซึ่งกำลังนั่งนิ่งโดยที่มีจานขนมวางอยู่ตรงหน้า บรรยากาศด้านหลังคือร้านเบเกอร์รี่สีหวานตกแต่งน่ารัก พี่กาจยังอยู่ในชุดตัวเดียวกับที่ผมเห็นเมื่อเช้า นั่นเป็นเครื่องยืนยันว่าภาพเพิ่งจะถูกถ่ายไม่นานมานี้ และคนถ่ายเองก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ผมได้แต่จ้องมองนิ่ง ...คิดว่าพี่มันจะคุยงานอยู่กับพวกพี่น็อตซะอีก

ในใจรู้สึกว่าตัวเองอึดอัดทรมานแปลกๆ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังทะลึ่งกดเข้าไปอ่านคอมเม้นท์

 

Mintty S. คืออะไรคะ งงหนักมาก นี่ไม่รู้จะชิพยังไงแล้ว มึน

สุปรียา แสงแก้ว อะไรอ่าพี่กาจจจ เอาน้องเพชรไปไว้ไหน

Aungkana Eng ก็ว่าแล้ว เพื่อนเรามันพายคู่นี้อยู่ พี่กาจตามคิรินมาตั้งนาน จู่ๆ จะเปลี่ยนใจได้ไง

แฟนชื่อมอส สมพงษ์ พี่กาจไม่สมควรคู่กับใครเลยค่ะ แต่สมควรคู่กับเรา แอร้ยยยย

 

“แม่ง”

ผมพึมพำสบถอยู่คนเดียว สุดท้ายก็วางมือถือไว้บนตักปล่อยให้หน้าจอมันค่อยๆ มืดดับไปเอง พิงหัวที่เริ่มรู้สึกว่าหนักๆ ไปตามแนวโค้งของโซฟานุ่ม มือยกขึ้นมาลูบหน้าเบาๆ ตามด้วยถอนหายใจจนเห็นผมหน้าม้าตัวเองปลิวไหว

นี่ไงไอ้ฉัตร กูบอกมึงแล้วว่าอย่ามาพูดให้กูคิด เป็นไงล่ะ

ในตอนที่ผมกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง มือถือเครื่องน้อยบนตักก็สั่นครืดขึ้นมา

Gaj : วันนี้กูไม่ได้ไปกินข้าวด้วย อย่านอนดึกล่ะ

ผมห้ามความรู้สึกหงุดหงิดขุ่นเคืองของตัวเองไม่ได้ สุดท้ายก็กดล็อคหน้าจอรวมทั้งปิดระบบสั่น สะบัดข้อมือโยนไอโฟนหุ้มเคสสีดำของตัวเองไปซุกมุมโซฟาอีกด้านนึงแล้วไม่หยิบมันขึ้นมาดูอีกเลยตลอดคืน




============================= 100%

อย่าลืม โทษตัวละครได้ทุกคนยกเว้นเรา 55


ปล. ตอนแรกจะไปพิมพ์ขอบคุณเรียงคนให้คนที่ตอบ แต่คนตอบเยอะมาก พิมพ์ไม่ไหว ทุกคนน่ารักมากกกก

ขอบคุณคนที่ตอบมากกๆ เลยนะคะ (พอดีเราจะเช็คอะไรหลายๆ อย่าง พวกฟ้อนต์รึเด้งแจ้งเตือน แต่ส่วนมากทุกคนจะอ่านในแอพกันเนอะ คนที่อ่านปกติบอกได้นะคะเรื่องฟอนต์หรืออะไร)


ส่วนดราม่า... อย่าเพิ่งตบตีเรา เดี๋ยวเขาก็รู้เรื่องกันแล้ว นี่เพิ่งเกือบกลางเรื่อง เล่นใหญ่ไม่ได้ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.716K ครั้ง

5,902 ความคิดเห็น

  1. #5753 Chompoo_mg (@Chompoo_mg) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 04:25
    โง้ยยยน้องใจสั่นแ้วมาเคลียร์ล่วยยย
    ปล แอพฮับบบบ
    #5753
    0
  2. #5735 Mint🍃 (@parkwa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 22:17

    อ่านกับแอพจ้าาาา
    #5735
    0
  3. #5720 zCiel (@bloomid) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 20:36
    งอน! เด่วชั้นงอนเป็นเพื่อนนะยัยเพชร
    #5720
    0
  4. #5617 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 22:04

    พี่กาจ อย่าทำให้น้องคิดมาก รีบเคลีย
    #5617
    0
  5. #5601 TigKie_18 (@TigKie_18) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 15:59
    พี่กาจมาเคลียร์ดิ้

    อีกนิดคือน้องจะไปไหนไม่ได้ละไง​ ไก่ตื่นเลยทีนี้
    #5601
    0
  6. #5564 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 00:50
    ชอบมากๆ ชอบความค่อยเป็นค่อยไปของทั้งคู่มาก ชอบทุกอย่าง ชอบความรู้สึกที่ไม่รู้ตัว
    #5564
    0
  7. #5547 Suphaphit13403 (@Suphaphit13403) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 00:45
    คิรินนางร้ายกาจไม่เบานะค่าาาา/ถีบ!! เอายัยคิรินออกไป๊!!
    #5547
    0
  8. #5530 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 18:58
    โมโห!!
    #5530
    0
  9. #5494 Rangsima Anne (@annerangsima) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 19:31
    อ่านในแอพค่ะ
    #5494
    0
  10. #5451 onkgoon (@onkgoon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 06:48
    คิรินเธอมันร้าย!!!!
    #5451
    0
  11. #5429 0986958101 (@0986958101) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 19:04
    แงงง 😭
    #5429
    0
  12. #5404 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 23:39
    น้องงงงงงงงงงงงงงงงง โอ๋ๆนะ
    #5404
    0
  13. #5351 Kingkamonsodsai (@Kingkamonsodsai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 11:09
    ใจร้ายอะ ทำไมทำกะเพชรเราแบบนี้
    #เราอ่านในแอปนะ
    #5351
    0
  14. #5225 ItsYelly (@jjdqn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 21:13
    พี่กาจใจร้ายย ไรท์จ้าพยายามให้จบก่อนวันที่ 5ง่ะ
    #5225
    0
  15. #5189 ppt_shlh (@lovechunji) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:23
    อ่านในแอพค่า
    #5189
    0
  16. #5179 aqua.b (@angeleiei) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 21:58
    งือออหนูเพชร เชียร์นะ
    #5179
    0
  17. #5155 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 18:25
    เหมือนเพชรพยายามหนีแปลกๆแต่ก็เข้าใจแหละ ก็รู้มาอ่ะเนอะ ว่าเขาชอบใครอีกคนมานานแค่ไหน เขาจะมาชอบเราได้ไง มันเป็นขั้นแรกของการปกป้องตัวเอง ถ้าที่คิดมันไม่ใช่ขึ้นมาเราเองแหละจะผิดหวัง แต่ในความไม่ชัดเจนของตัวเองนี้มันก็จะวุ่นวายใจแบบนี้แหละ เพราะยังไงความรู้สึกมันก็ห้ามไม่ได้ต่อให้ยังไม่รู้ว่าเขาคิดยังไง แต่ถ้าเราหวั่นไหวไปแล้ว มันก็คือหวั่นไหวอยู่ดี
    #5155
    0
  18. #5133 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 14:49
    เอ้าอะไรอ่ะ กาจจจจจจเว้ยยย เราอ่านในแอพตลอดเลยค่า
    #5133
    0
  19. #5111 Ize_ize44 (@Ize_ize44) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 01:51
    นังพี่กาจจจจจจจ
    #5111
    0
  20. #5090 withmaBL (@plp00) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 10:46
    อ่านในแอพค่า
    #5090
    0
  21. #5052 ฮ่อยจ๊อ (@21298) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 02:30
    อ่านในแอพตลอด ไม่แน่ใจว่าในคอมมีโหมดกลางคืนมั้ย เลยไม่ได้เข้าเลย5555
    #5052
    0
  22. #5020 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 02:52
    คิรินหวงก้างว่ะมาเห็นค่าพี่กาจอะไรตอนนี้ //อ่านในแอพจ้า
    #5020
    0
  23. #5006 bonusssssssss (@bonusssssssss) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 17:40
    แอปค่ะ
    #5006
    0
  24. #4989 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 23:38
    โว้ยยยยยยย อิคิริน
    #4989
    0
  25. #4954 Ann Healy (@2annan) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 18:14
    แงงงงง
    #4954
    0