10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 11 : [8] แล้วเราก็นัดเดตกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,821
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,800 ครั้ง
    22 ก.พ. 61



[8] ตารางช่อง 7 มื้ออาหารแสนหวาน : แล้วเราก็นัดเดตกัน

“ไอ้เพชร พรุ่งนี้วันเสาร์ คืนนี้พับจีโต้รุ่งกันมา”

ตาผมยังแอบเหลือบมองพี่ผู้หญิงโต๊ะข้างๆ ขณะอ้าปากตอบ “กี่โมงอ่ะ”

“กลับไปนอนก่อน เจอกันสี่ทุ่ม ยาวๆ เลย”

“ก็ได้ พร้อมแล้วไลน์มาก็แล้วกัน”

ตอนนี้ผมอยู่ที่ตึกคณะอักษรของไอ้ต้ามัน หลังจากเมื่อสี่วันก่อนรู้เรื่องจากปากไอ้พี่กาจแล้วว่ามันเป็น แผนยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวของพี่ปีโป้บอกแล้วว่าถึงผมจะโกรธจะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็น้อยกว่าอารมณ์ด้านดีๆ เยอะ ไม่ต้องมาคอยเครียด ถ้าพี่โป้แกให้เวลาอาทิตย์นึง วันสุดท้ายผมค่อยไปขอช่วยพี่กาจก็ยังไม่สาย ...ก็พี่แกตกลงแล้วนี่หว่าว่าจะช่วย

พอสบายใจขึ้น ผมก็เลยมีเวลาว่างมากพอจะมานั่งจีบสาว เอ่อ ความจริงก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เรียกว่ามานั่งมองจะเข้าท่ากว่า ผู้หญิงคณะอักษรศาสตร์น่ารักมากเลยนะ คนเมื่อกี้ที่เดินผ่านมาผิวก็ขาวสะท้อนแสงวิบวับเลย

ถ้าได้มีแฟนสักคน... ผมว่าแฟนที่นิสัยคล้ายๆ พี่พลอยก็ไม่เลวนะ ดูแล เอาใจใส่ อะไรทำนองนั้น

“ไอ้เพชร ทำหน้าเพ้อฝันอะไรของมึงวะเนี้ย ฟังที่กูพูดไปบ้างรึเปล่า”

“เออ ฟังอยู่น่า เอามือออกไปเลย”

ผมปัดสองมือของไอ้ต้าที่ตะครุบแก้มผมให้หันมาจ้องหน้ามัน

“แหม ตั้งแต่จีบพี่กาจก็ดูจะหวงเนื้อหวงตัวขึ้นนะ”

“ตลกละ มึงไม่เห็นเหรอว่ากูมองรุ่นพี่โต๊ะนั้นอยู่ พี่คนที่ผูกผมหางม้าเวลายิ้มน่ารักโคตรๆ เลย”

“เชี่ย ห้ามนอกใจพี่กาจสิวะ”

“มึงจะอะไรกับไอ้พี่กาจนักหนา ถ้าชอบพี่มันก็ไปจีบเองเลยไป”

“กูไม่นิยมแย่งของเพื่อน”

ไอ้xนี่ ตอนที่ผมทำถึงตารางช่องที่สิบเมื่อไหร่ผมจะเอาแฟ้มนั่นมาฟาดใส่หน้ามันให้ตาสว่างสักที

“ตกลงมึงไม่ได้ฟังที่กูพูดเมื่อกี้เลยใช่มั้ย เอาแต่น้ำลายไหลจ้องรุ่นพี่คณะกูไม่เลิกเนี่ย”

“มึงก็กรุณาพูดให้กูฟังใหม่ก็แค่เนี้ย”

มันถอนหายใจใส่ผมทีนึง “กูบอกว่าพี่ปีสามคณะไอ้ฉัตรเขาขอเล่นด้วย พี่เชสพี่เหรียญอ่ะ มึงก็รู้จักนี่”

“หือ มึงไปสนิทกับพวกพี่เขาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แลกไลน์กันตั้งแต่ตอนไปกินพิซซ่านั่นแหละ พี่เหรียญแม่งเล่นเกมโคตรเก่งเลยนะเว้ย ทีมเราจะยืนนานได้ถึงตอนสุดท้ายด้วยการแบกของพี่มัน ...กูปวดประสาทกับการเล่นแบบไม่จริงจังของไอ้ฉัตรมานานละ”

“เออ ก็ดีเหมือนกัน”

“อืม ยาวๆ เลย แจ่มว่ะ ในที่สุดพรุ่งนี้ก็วันเสาร์สักที แต่อีกสองอาทิตย์ก็มิดเทอมแล้ว เร็วชิบหาย” ตอนแรกมันทำหน้าอิ่มเอมใจ สักพักก็เปลี่ยนเป็นห่อเหี่ยว ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นยิ้มกรุ้มกริ่ม “ว่าแต่วันนี้มึงไม่ไปหาพี่กาจเหรอวะ”

เฮ้อ ห้าประโยคที่มันพูด สักสองสามประโยคจะต้องมีชื่อไอ้พี่กาจแปะติดมาให้ระคายหูทุกครั้งสิน่า

“ถึงคาบห้าเดี๋ยวกูก็ไป ไอ้พี่เชสทักมาชวนไปกินข้าวที่วิศวะตั้งแต่เช้าแล้ว กูคิดถึงไอ้พี่กาจแทบจะกลืนกินละเนี่ย”

ไอ้ต้าฟังแล้วหัวเราะหึๆ มันก็คงรู้ว่าท้ายประโยคผมแค่พูดประชด

“เห็นมึงกับพี่เขาไปกันได้ด้วยดีเพื่อนก็ดีใจ”

“เรื่องของมึงเถอะ ว่าแต่พี่คนที่ผูกผมคนนั้นอยู่ปีอะไรวะ มึงรู้จักสินะ”

ผมยังคงแอบชำเลืองมองไปทางโต๊ะนั้นอยู่นิดๆ หน่อยๆ พี่เขาน่ารักจริงๆ นะ ตอนผมกับไอ้ต้าเดินมานั่ง ผมเห็นมันโบกมือทักทายกับพี่เขาด้วย ตั้งแต่นั้นพวกพี่เขาก็ส่งยิ้มหัวเราะน่ารักมาให้ตลอดเวลาผมเผลอหันไปสบตาเข้าพอดี

...ผมว่าสเป๊กของผมต้องประมาณนี้แหละ ดูเรียบร้อยนิดๆ แต่ร่าเริง ยิ้มทีโลกสดใสไปหมดเลย

ต้ามันมองผมแล้วทำหน้าหน่ายๆ “ปีสอง เอกจีน”

“มึงเอกอิ้งนี่ รู้จักกันได้ไง”

“ตอนรับน้องไงฟาย พี่เขาชื่อกิ่ง เขารู้จักมึงด้วยนะ”

“หะ รู้จักกูด้วย!?”

ผมหันขวับไปมองพี่เขาทันที พี่กิ่งเหมือนมองมาทางนี้อยู่ก่อนแล้วเลยโบกมือให้ ผมยิ้มเขินขณะโบกตอบกลับไป

“หึๆ มา เดี๋ยวกูจัดให้มึงเอง พี่กิ่งๆ!” ไอ้ต้าพูดเร็วทำเร็ว รีบหันไปป้องปากเรียกอีกฝ่ายทันที “มานั่งด้วยกันดิครับ ผมนั่งกับเพื่อนสองคนเอง ตอนนี้เหงามากกก”

ตอนแรกผมนึกว่าพี่เขาจะปฏิเสธ แต่ที่ไหนได้ พี่ๆ ทั้งสามคนเก็บของแล้วเดินเข้ามานั่งกับพวกเราอย่างรวดเร็ว ผมมองไอ้ต้าอึ้งๆ ไม่คิดว่ามันจะสนิทกับพี่เขาถึงขนาดชวนประโยคเดียวก็มา

“พูดแบบนี้พี่ก็ไม่เกรงใจนะจ๊ะ หวัดดีจ้าน้องเพชร”

รู้จักผมจริงๆ ด้วยแฮะ

“เอ่อ หวัดดีครับ”

“พี่ขอนั่งข้างๆ นะ”

ผมกับไอ้ต้านั่งอยู่คนละฝั่งกัน พอพี่กิ่งพูดแบบนี้ปุ๊บผมก็รีบสไลด์ก้นเว้นที่ให้คนน่ารักทันที พี่กิ่งยิ้มหวาน วางหนังสือและแก้วชาไข่มุกไว้ก่อนนั่งลงข้างๆ ผม ส่วนเพื่อนเธออีกสองคนนั่งฝั่งเดียวกับไอ้ต้า

นี่มันฟ้าเป็นใจชัดๆ! ผมเหลือบตามองพี่เขา พอเห็นคนที่ตัวเองแอบมองตั้งแต่เมื่อกี้ยังส่งยิ้มมาให้ก็อดเขินนิดๆ ไม่ได้

“ได้เห็นตัวจริงน้องเพชรสักที น่ารักมากเลย พี่อยากเจอเรามานานแล้วนะ”

“เอ๊ะ จริงเหรอครับ” ผมยิ้มกว้าง “พี่รู้จักผมด้วย ไอ้ต้าเอาเรื่องผมมาเล่าให้พี่ฟังเหรอ”

ในอกผมเหมือนมีลูกโป่งรูปหัวใจค่อยๆ พองลมขึ้นเรื่อยๆ และเรื่อยๆ

“หุๆ เปล่าหรอกจ้า น้องเพชรดังขนาดนี้พี่จะไม่รู้จักได้ไง”

“ดัง? ผมเนี่ยนะครับ?”

“ใช่สิจ๊ะ ก็เรื่องน้องเพชรกับพี่กาจในเพจเฟซบุ๊คไง ใครๆ ก็ต้องรู้จักอยู่แล้ว”

ปุ้ง นั่นคือเสียงลูกโป่งที่เพิ่งจะพองถูกเจาะลมจนเหี่ยว

เหี้ย... กูลืมเรื่องนี้ไปเลย

แบบนี้พี่กิ่งก็ต้องคิดว่าผมเป็นเกย์อยู่อ่ะดิ

หน้าผมเริ่มแหยขึ้นเรื่อยๆ นึกอยากจะโพล่งบอกความจริงกับผู้หญิงในสเป๊กออกไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด ไอ้เวรพี่กาจคนหยิ่งนี่แม่งก็จริงๆ เลย ถ้ามันไม่เป็นคนหล่อคนดังในมอผมก็คงไม่ลำบากขนาดนี้หรอก

ถึงอย่างนั้น แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้ “อ๋อ พี่กาจมันหน้าตาดีเลยลงเพจบ่อยอยู่แล้ว พี่กิ่งก็น่าตาดีนะครับ น่ารักมากเลย”

“ว้าย ขอบใจนะจ๊ะ”

พี่เขายิ้มหวานทันที หันไปหัวเราะคิกคักกับเพื่อนที่นั่งฝั่งตรงข้าม พวกเธอพากันมองมาจนผมต้องลูบท้ายทอยแก้เขิน

“มาถ่ายรูปกันนะ ยิ้มกว้างๆ ชูสองนิ้วเลยจ้ะ” พี่กิ่งพูดขณะหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเปิดกล้องหน้า

ผมที่เห็นแบบนั้นก็ไม่รีรอ ขยับเข้าไปใกล้คนน่ารักแล้วยิ้มกว้างชูสองนิ้วอย่างที่พี่เขาบอก ภาพที่ได้หลังกดชัตเตอร์คือผมกับพี่กิ่งที่ยิ้มให้กล้อง พี่กิ่งดูสดใสมาก

พี่กิ่งเปิดดูรูปแล้วหันไปโชว์เพื่อน “ต่าย แกดูภาพน้องเขาเร็ว”

“อุ๊ย เห็นแล้วคู่ควรกับการอุ้มไปดูแลที่บ้าน ได้น้องชายหนึ่งอัตราไว้มาออดอ้อนทุกเช้า”

“ใช่มั้ย ฉันก็มีแค่น้องสาวด้วย อยากมีน้องชายแบบนี้บ้าง”

“...”

น้องชาย!!?

ตลกแล้ว คราวนี้จากลูกโป่งหัวใจที่โดนเจาะลม มันก็ปลิวฟี้ๆๆ ไปทั่วแล้วดีดเพี๊ยะเข้ากับหน้า ขณะที่ผมยังนั่งนิ่งเป็นหินถูกสาปจากความผิดหวัง กลุ่มพี่กิ่งก็พูดเสียงวี้ดว้าย ...นี่กูเป็นได้แค่น้องชายเหรอ

“ยิ่งตอนเห็นเวลาอยู่กับพี่กาจนะน่ารักมากเลย เคมีเข้ากันสุดๆ”

“ใช่มั้ย เห็นมั้ยล่ะอิมิ้น ฉันบอกแล้วว่าแล้วฟินกว่าพี่กาจกับคิรินอีก คู่นั้นธรรมดาจะตายไป จืดๆ”

“ก็พี่กาจเขาดูเทคแคร์น้องคิรินนี่ยะ คู่นั้นก็ดีออก”

“น้องคิรินหน้าเหมือนผู้หญิงขนาดนั้น อยู่ด้วยกันมันจะชายชายตรงไหน ต้องแบบน้องเพชรเนี่ยแหละ”

พวกพี่เขาลืมผมไปแล้ว...

พวกพี่กิ่งไม่ใส่ใจเลยว่าหน้าของผมตอนนี้มีสภาพเป็นยังไง ถ้าให้บรรยายแบบชัดเจนคือบูดเบี้ยวเหมือนมีคนเอาขี้มาปาหน้า สมัยนี้ผู้หญิงจะสนใจความสัมพันธ์ระหว่างคู่รักผู้ชายด้วยกันเองมันไม่แปลกแล้ว เพื่อนในเอกผมก็เคยเล่าว่ามันก็ชอบดูคลิปสาวๆ พาเที่ยวทุ่งดอกลิลลี่อยู่เหมือนกัน แต่ถ้ามาพูดเชียร์ให้เขาได้กันโดยที่เจ้าตัวนั่งอยู่ข้างๆ ก็ไม่ไหวนะ

ผมหันไปทางไอ้ต้า ซึ่งตอนนี้มันก็มองมาทางผมด้วยสีหน้าขำๆ ปนสะใจอยู่ก่อนแล้ว

ผมขยับปากไม่มีเสียง มึงรู้อยู่แล้วสินะ

ก็กูเห็นมึงมองนักมองหนา ไงล่ะ

เดี๋ยวจะโดนไอ้เวร

แทบอยากมอบนิ้วกลางเรียวๆ ให้มันสักดอก พวกพี่กิ่งเหมือนว่าพอหลุดปากคุยเรื่องนี้แล้วจะติดลมไม่คุยอย่างอื่นกันเลย ผมกับไอ้ต้าที่เป็นผู้ชายฟังแล้วก็เริ่มกระดากเข้าไปทุกทีๆ สุดท้ายเลยหันหน้ากลับมาชวนคุยกันเอง

“อ้อ แสดงว่าอาทิตย์หน้ามึงก็ไม่กลับบ้านใช่ป่ะ”

“อืม ทั้งอาทิตย์นี้อาทิตย์หน้าเลย”

ครืด ครืด ครืด ไอโฟนเครื่องน้อยที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้นมา ตอนแรกผมไมได้ใส่ใจ จนกระทั่งมันดังอีกสองสามครั้ง

Gaj : ไอ้แมวจ้อย

Gaj : ซื้อหมากฝรั่งกับไฟเช็คที่แฟมมาหน่อย

Gaj : รอโรงอาหาร

หะ?

ผมมองไลน์ที่เด้งขึ้นมาแบบงงๆ อยู่สักพัก จะไม่ให้งงได้ยังไงในเมื่อชื่อที่ขึ้นเป็นชื่อของไอ้พี่กาจ คนหยิ่งยุค3018ที่ไม่เคยจะทักผมมาก่อนเลยสักครั้ง แค่ตอบกลับวันนั้นก็ว่าไซโคลนเข้าแล้วนะ นี่มันทักผมมาก่อนคงเป็นทอร์นาโดแล้วมั้ง

ผมสแกนนิ้วปลดล็อคเข้าไปที่จอแชทไอ้พี่กาจขณะยังไม่หายแปลกใจ

Gaj : อ่านแล้วไม่ตอบ?

Petch : ผมกำลังงงพี่อยู่ต่างหาก อยู่ดีๆ มาใช้ผมเฉย แล้วแฟมคือ?

Gaj : แฟมิลี่มาร์ท มึงอยู่ตึกอักษรนี่

ผมเงยหน้าหันไปทางฝั่งตรงข้าม เออก็ใช่ ตึกคณะอักษรมีแฟมิลี่มาร์ท แต่คือเรื่องอะไรมาสั่งกูละวะ

Petch : อยู่แล้วไง แล้วพี่รู้ได้ไงเนี่ย

Gaj : อยู่ก็ไปซื้อมา ยังไงมึงก็ต้องมากินข้าวเที่ยงตึกกูอยู่แล้วนี่

คงเป็นไอ้พี่เชสบอกสินะ ผมมองชื่อและรูปประจำตัวของไอ้คนดังอย่างหมั่นไส้ อยากจะพิมพ์กวนตีนมันแล้วไม่สนใจคำสั่งอยู่หรอก แต่ก็ได้แค่คิดอย่างทุกๆ ที จะทำอะไรได้นอกจากเดินเข้าแฟมิลี่เพื่อเลือกเอาหมากฝรั่งกับไฟเช็คไปจ่ายเงิน ผมไม่รู้หรอกว่าพี่มันแดกรสอะไร แต่ดูจากหนังหน้าคงไม่กินพวกมะนาวหรือสตอเบอร์รี่อยู่แล้ว

พอกลับมาที่โต๊ะไอ้ต้าก็ขอตัวแยกไปกินมื้อเที่ยงกับเพื่อนในเอกพอดี ผมเองก็ต้องไปหาพวกพี่เชสแล้วเลยบอกลาพวกพี่กิ่งด้วย พวกพี่เขายิ้มหวานให้แล้วหันไปเม้าท์กันต่อ

สิบนาทีต่อมาผมก็หิ้วถุงพลาสติกเดินเข้าโรงอาหารวิศวะ โต๊ะพวกพี่แกยังหาง่ายอย่างทุกที

“อ่ะ คืนเงินด้วยนะพี่กาจ”

พี่กาจที่นั่งเล่นมือถืออยู่เงยหน้ามองผมนิดนึง ก่อนที่พี่มันจะล้วงหยิบแบงค์ร้อยในกระเป๋าให้

“ไม่ทอนนะ ถือเป็นค่าแรง ผมจะใช้ซื้อข้าวเลย”

“ฮันแน่ ไอ้คู่นี้แอบไปมีซัมธิงอะไรลับหลังโดยที่กูไม่รู้วะเนี่ย มีฝากซื้อขงซื้อของกันด้วยเว้ย” พี่เชสขาแซวรายเดิมเอ่ยขึ้นมา มองผมสลับกับไอ้พี่กาจตาพราวระยับ

แต่ก็เท่านั้นล่ะ เพราะพอโดนพี่กาจปรายตามองดุๆ ถึงกับรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้มาขนาบข้างผม

“มาเพชร เดี๋ยวพี่แนะนำร้านอร่อยให้”

พี่เชสเดินพาผมไปเลือกซื้อข้าว ส่วนมากเป็นร้านที่อาหารปริมาณเยอะ มีร้านของหวานอยู่บ้างแต่ไม่มากเท่าคณะผม สมเป็นโรงอาหารสำหรับพวกผู้ชาย แต่ถึงจะให้ปริมาณเยอะแต่ผมก็สั่งเป็นข้าวผัดกะเพราพิเศษมาจานนึง มันเป็นผัดกะเพราที่มีทั้งแครอท ข้าวโพดอ่อน และถั่วแระจนผมนึกว่าตัวเองสั่งผัดผักรวมมิตรมา

“พี่กินแล้วเหรอ”

“มึงช้า ใครเขาจะรอ”

“หึ จริงๆ ผมเลิกคาบเช้าก่อนพี่อีกนะ แค่นั่งคุยอยู่กับไอ้ต้า”

“แล้วต่างอะไรกับมึงช้า” ไอ้พี่กาจว่าขณะเงยหัวขึ้นจากจอมือถือ แต่แล้วก็เปลี่ยนจากหน้านิ่งๆ เป็นแปลกใจ “ไอ้แมวจ้อย มึงกินเผ็ดไม่ได้ไม่ใช่รึไง”

ผมชะงักช้อนที่จะตักคำแรกเข้าปาก “ก็ใช่ ทำไมครับ”

พี่กาจมองจานข้าวผม แล้วก็หันไปมองพี่เชสที่นั่งอยู่ข้างๆ “พามันไปซื้อร้านไหนของมึง ไอ้แมวจ้อยมันก็โง่พออยู่แล้ว มึงไม่ต้องโง่ตามมันอีกคนหรอก”

เอ้า

ผมทำหน้างงที่อยู่ดีๆ ก็โดนด่า พอหันไปมองพี่เชสก็เห็นว่าพี่แกทั้งปากทั้งตาเบิกกว้างเป็นตัวโอไม่ต่างกัน

“เอ่อ ไอ้เพชร กินเผ็ดไม่ได้ทำไมไม่บอกพี่ล่ะ ร้านนี้ป้าแกทำเผ็ดโคตรเลย”

“อ้าว ผมไม่รู้อ่ะดิพี่”

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปซื้ออีกเจ้ามาให้ แหมม ดีนะที่ไอ้กาจมันบอกก่อน” พี่แกเริ่มเปลี่ยนจากสีหน้าอึ้งเป็นยิ้มๆ ยกมือห้ามไว้ตอนที่ผมจะลุกไปเอง “เพชรนั่งนี่แหละ เดี๋ยวพี่จัดการเอง วันนี้บริการน้องมันหน่อยเว้ย เงินไอ้กาจตะกี้ยังเหลือมั้ย”

ผมล้วงเงินส่งไปให้พี่แก ส่วนผัดกะเพรากึ่งผัดรวมมิตรจานนี้ก็เลื่อนไปให้พี่เหรียญที่กำลังโซ้ยลอดช่องอยู่กินแทน

“ต้องขอบคุณนะเนี่ยที่พี่แสนรู้”

พอได้ข้าวจานใหม่จากพี่เชสที่ลงทุนบริการ ผมก็หันไปพูดกับพี่กาจ ไม่ลืมเหน็บคืนโทษฐานที่เมื่อกี้มาว่าผมโง่

“เหมือนน้องหัวมันพันธุ์คอร์กี้ข้างบ้านผมเล...โอ๊ย ไอ้พี่กาจ!

ทำไมผมถึงร้อง? ก็เพราะว่าไอ้พี่กาจแม่งตีหน้าผากผมอีกแล้วไง ผมยกมือขึ้นไปถูๆ เพราะรู้สึกแสบแปล๊บๆ เขม่นมองมันหน้ายุ่ง ถ้าไม่ติดว่าเป็นรุ่นพี่ผมจะพุ่งเข้าไปตีคืนสักร้อยทีแล้ว

“มือก็หนัก ถ้าพี่ยังกล้าตีผมอีกนะ...”

“มึงจะทำไม”

ผมตักข้าวคำใหญ่เข้าปากเมื่ออีกคนจ้องผมเสียเขม็ง พูดอย่างกล้ำกลืน “ก็ไม่ทำไมทั้งนั้นครับ”

 

ครืด ไลน์เด้งแจ้งเตือนขึ้นมาตอนที่กลับจากลงไปซื้อของตุนที่เซเว่นพอดี

ไอ้ฉัตรลากผมเข้ากลุ่ม ชาวคณะเกมโต้รุ่ง ชื่อเห่ยๆ ที่มีผม มัน ไอ้ต้า พี่เชสและพี่เหรียญ ซึ่งพอผมกดปุ่มเข้าร่วมการโทรแบบกลุ่มปุ๊บ เสียงแหกปากร้องเพลงก็ดังลั่นสวนมาหูฟังแทบแตก

(แก่ก็ง่ายย ตายก็ยากก พูดซ้ำพูดซากต้องทนเอ๊า ทนเอาาาาาา) ไอ้ฉัตร

(เฮ้ยๆๆ ไอ้เพชรมาแล้ว!) ไอ้ต้า

“ฉัตรหุบปาก หนวกหู”

(อะไรวะ มาถึงก็เล่นกูเลย) มันบ่น แต่ก็ยอมปิดเพลงปิดปาก

(เออ กูก็รำคาญไอ้ฉัตรมาได้สักพักละ) คราวนี้เป็นเสียงพี่เชสที่แทรกขึ้นมา ผมหันไปมองจอนิดหน่อยว่ามีใครอยู่ในสายบ้าง ปรากฏว่ามีแค่พี่เหรียญเท่านั้นที่ไม่ขึ้นชื่อ

(โหยพี่เชส นี่กับน้องร่วมคณะนะ ไปโอ๋อะไรกับไอ้เพชรมันเล่า)

(มึงไม่มีคุณค่าให้คู่ควรกับการโอ๋ของกูหรอกไอ้ฉัตร)

“เดี๋ยวนะ พี่เหรียญล่ะ ไม่เล่นเหรอ”

(อ้อ เล่นดิ มันอยู่ข้างๆ พี่เนี้ย พี่เปิดลำโพงไว้ เน็ตคอนโดฯ พี่แม่งเต่า เลยเอาโน้ตบุ๊คมาเล่นที่ห้องไอ้กาจมัน) พี่เชสหัวเราะคิกคัก (นี่ไอ้กาจมันก็อยู่ด้วยนะ นั่งอยู่ตรงโซฟานู่น ทักทายมันหน่อยเร้ว)

ผมนิ่งไปเล็กน้อย ไม่รู้ทำไมรู้สึกเขินขึ้นมาหน่อยๆ ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าพี่มันก็ไม่เห็นจะอะไร พูดกลับเสียงเบา

“ทักทายอะไรล่ะพี่ ละนี่พวกพี่ไปหนวกหูห้องพี่กาจเดี๋ยวก็โดนแดกหัวเอาหรอก”

(ไอ้แมวจ้อย กูได้ยิน)

ผมเกือบหลุดหัวเราะ เสือกมีคนหูดีอีก “ล้อเล่นน่า ไหนๆ จะเล่นยัง ผมเข้าเกมแล้วนะ”

พวกเราเข้าเกมแล้วจอยปาร์ตี้กันในแต่ละรอบ พอมาเล่นกับพวกรุ่นพี่สองคนนี่ผมก็ได้รู้ว่าพี่เหรียญเป็นคนซื่อบื้อที่มีความสามารถทางด้านเล่นเกมโคตรๆ ตอนออกปากชมพี่แกก็เล่าเรื่องเกมอื่นๆ ที่ตัวเองเล่นด้วย น่าสนับสนุนให้ทำคลิปลงแลกค่าโดเนทจริงๆ พอได้เล่นกับคนเก่งๆ แล้วมันก็เพลินจนแทบลืมเวลา

(ไอ้ต้ากลุ่มก่อนที่มึงรูทของมาได้มีกระสุนมั้ย โยนมาดิ๊)

(มี เฮ้ยๆๆ เห็นแล้ว ใต้ตึกสามคนๆ พี่เชสพี่เหรียญเดี๋ยวผมอ้อมหลังนะ รถนั่นน่าจะของมันด้วย)

(เออ ขโมยรถด้วยเลย ช้าๆ นะ เดี๋ยวกูจะ... ชิบละ) จู่ๆ พี่เชสก็เงียบไปพักนึง (กูปวดขี้ว่ะ โอย ไอ้กาจ มานี่ๆๆ มาเล่นแทนกูแป๊บเดียว กูขอเข้าส้วมหน่อย)

ผมเบ้หน้ากับเสียงตะโกนดังลั่นของพี่เชส ได้ยินเสียงเก้าอี้กับเสียงตุ้บตั้บๆ ตามมา

(เหี้ยไรของมึง กูเล่นไม่เป็น)

(เออน่า! แค่เดินๆ ยิงๆ มึงตามหลังไอ้เหรียญรึพวกน้องๆ มันก็ได้ เร็วๆ เดี๋ยวกูตดแตกแล้วเหม็นนะเว้ย)

(ก็ทิ้งไว้อย่างนั้นไป)

(เฮ้ย ไม่ได้ จอยทีมอยู่ทิ้งเพื่อนได้ไง มานั่งเหอะน่า)

เสียงพ่นลมหายใจหงุดหงิดของไอ้พี่กาจเล็ดลอดมา ผมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพอได้ยินว่าไอ้พี่กาจเล่นเกมไม่เป็น ...เกมกับเหล่าชายหนุ่มน่ะเป็นของคู่กันนะ อืม แต่ดูจากลุคพี่มันแล้วจะไม่เล่นก็ไม่ถือว่าแปลก

ตัวละครของพี่เชสเดินแบบงงๆ โง่ๆ มึนๆ กระทั่งเสียงปืนปังๆๆ ดังขึ้น ตัวผมแม่งล้ม... ล้มพร้อมๆ กับตัวไอ้พี่เชสเลย

“พี่กาจ พี่ทำผมตายด้วยเลยเนี่ย” ผมโอดครวญไม่จริงจังนัก

(กูจะไปรู้เหรอ กูบอกแล้วว่าเล่นไม่เป็น)

“เอาเหอะ ขนาดเกมยิงอุกาบาตพี่ยังเล่นซะกากขนาดนั้น ผมไม่แปลกใจหรอก”

(ปากอย่างนี้อยู่ใกล้ๆ กูจะดีดให้สักที)

“ดีแต่ทำร้ายร่างกายคนอื่นนะพี่อ่ะ”

(เถียงไม่หยุด มึงลืมไปแล้วมั้งว่าขอให้กูช่วยเรื่องอะไรไว้)

นั่นไง... แม่งไม่ทำร้ายก็เอาเรื่องที่ตัวเองถือไพ่เหนือกว่ามาขู่

ปากผมเบ้ใส่ แต่เสียงกลับไม่ใช่ “โอเคๆ พี่ก็อย่าจริงจังคำพูดผมสิครับ เออจริงด้วย พอพี่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาผมก็นึกได้ พรุ่งนี้พี่ว่างมั้ย ไปกินข้าวข้างนอกกัน ผมจ่ายเอง”

(ถ้ากูไม่ว่าง?)

“ก็วันอาทิตย์ไง ยังเหลืออีกตั้งวันนึง พี่ไม่ใช่นายกนะธุระจะเยอะขนาดนั้นเลย”

(ที่ไหน?)

“พี่อยากไปไหนอ่ะ เซ็นเวิลด์มั้ย” ผมพยายามเลือกแถบที่มีร้านอาหารหลากหลาย เพราะเผื่อไปถึงแล้วพี่มันงอแงเรื่องมาก “แต่พี่ต้องออกเผื่อเวลาหน่อยนะ รถเยอะ สักสิบเอ็ดโมงก็ได้”

(อืม)

ผมนัดเรื่องเวลาและสถานที่กับพี่มันอีกสักพัก คุยไปขาก็หมุนเก้าอี้ทำงานตัวนุ่มไปด้วย กระทั่งไอ้พี่กาจคนหยิ่งบอกจะกลับไปนั่งดูบอลต่อนั่นแหละ ผมถึงรู้สึกตัวว่าในสายมันเงียบผิดปกติ

“เฮ้ย ฮัลโหลๆ ตายกันหมดแล้วหรอ หรือชนะ? เงียบไมหว่า”

(กูกำลังรอมึงจู๋จี๋กับพี่กาจให้เสร็จอยู่) ไอ้ต้า

(พี่ก็รออยู่เหมือนกัน ขี้เสร็จตะกี้เนี่ย ไม่มีใครกล้าเริ่มแมทซ์ใหม่ ฮ่าๆๆๆ)

ผมเม้มปาก เงียบไปแว้บนึงเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองคุยเพลินไปหน่อย “ตลกละ จู๋จี๋ที่ไหน”

(ไม่จู๋จี๋ก็ได้ แต่นัดกันเดตเลย ฮิ้วว)

“ไอ้ฉัตร เดี๋ยวกูถีบ”

(แล้วงั้นคืนนี้มึงก็โต้รุ่งกับพวกกูไม่ได้แล้วดิไอ้น้องเพชร) พี่เหรียญ

“อ้าว ทำไมอ่ะ ตกลงไว้แล้วนี่ครับ?”

(ก็มึงมีนัดเดตอ่ะ)

คำพูดซื่อๆ ของพี่มันทำให้คนที่เหลือหัวเราะพร้อมผิวปาก ส่วนผมฟังแล้วได้แต่ทำหน้าเบื่อ

เออ ถ้าคิดว่าพูดแบบนั้นแล้วมีความสุขก็พูดไปเถอะ

 

สายวันเสาร์ ผมตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว พิถีพิถันเลือกเสื้อที่จะสวมเป็นพิเศษเพราะวันนี้ต้องไปข้างนอกกับไอ้คนหล่อ หน้าตาผมสู้มันไม่ได้อยู่แล้ว ถ้าไม่แต่งตัวให้ดูดีเดี๋ยวจะยิ่งสู้มันไม่ได้เข้าไปใหญ่

ประมาณสิบเอ็ดโมงสี่สิบ ผมก็มาถึงสถานที่นัด และมันก็เป็นอะไรที่เหลือเชื่อโคตรๆ ที่ผมกับไอ้พี่กาจบังเอิญมาถึงพร้อมกัน ตอนมันเดินตรงเข้ามาหามีกลุ่มสาวๆ ที่ยืนจับกลุ่มกันใกล้ๆ มองตามจนผมขมวดคิ้วใส่อย่างหมั่นไส้

กูว่าวันนี้กูจัดเต็มแล้วนะ ไหงกลายเป็นแจกันประดับให้พี่มันไปซะฉิบ

“นี่คือสีหน้าของคนที่ขอช่วยคนอื่นเขาทำ?”

ผมฉีกยิ้มประชดแม่ง

“จะเที่ยงแล้ว อยากกินอะไรพี่ เลือกเลย”

“มึงเลือกเหอะ รู้ว่าตัวเองกินเผ็ดไม่ได้ก็เลือกเอา”

“แน่ใจนะ พี่อย่ามาบ่นเรื่องมากทีหลังนะเว้ย”

นี่เห็นว่าพี่มันยอมช่วยก็เลยตามใจเต็มที่ กะจะให้พี่แกเลือกแล้วก็ทุ่มเป็นป๋าจ่ายไม่อั้นซะด้วย

“คนบ่นน่าจะเป็นคนเลือกกินอย่างมึงมากกว่า”

“อ่ะ ก็ได้ๆ งั้นไปชาบูกันครับ”

ผมเดินนำพี่มันเข้าร้านบุพเฟ่ต์ ผมไม่มีปัญหาในการกินบุพเฟ่ต์นะ เพราะผมเป็นคนที่กินได้คุ้มโคตรๆ แต่ยกไว้อย่างนึงว่าถ้าหิวมากๆ แล้วมากินมันจะอิ่มไว ต้องเป็นช่วงท้องพอว่างแบบหิวนิดๆ นั่นแหละถึงจะกินได้เรื่อยๆ เพลินๆ

เพราะมากันสองคน ช่วงเสาร์อาทิตย์คนเยอะอยู่แล้ว พวกเราเลยได้นั่งบาร์ริมในสุด

พอก้นแนบเก้าอี้ปุ๊บ ผมก็หยิบจานเทลงในหม้อน้ำซุปใสของตัวเองเป็นว่าเล่น ลืมคนข้างตัวไปชั่วขณะนึง ไอ้พี่กาจก็เป็นคนกินเงียบๆ อยู่แล้วด้วย กินจนเกือบอิ่มผมถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเป้าหมายของการลงทุนออกมาข้างนอกคืออะไร

ผมวางตะเกียบแล้วหยิบมือถือออกมาเปิดกล้องหน้าถ่ายรูปทันทีโดยไม่ปรึกษาใครทั้งนั้น ผมยิ้มกว้างให้กับกล้อง มีพร็อบคือเหล่าจานเปล่ามากมาย ส่วนด้านหลังคือไอ้พี่กาจคนหน้าตาดีที่กำลังคีบอาหารเข้าปาก

แชะ เสียงชัตเตอร์ที่ดังขึ้นทำให้ไอ้พี่กาจหันมามองแรงใส่

“ไอ้แมวจ้อย”

“แค่ถ่ายรูปอย่าทำหน้าดุดิพี่”

ผมพูดพลางเช็ครูปไม่มองหน้าพี่มัน ภาพตัวเองโอเคแล้ว ส่วนไอ้พี่กาจน่ะเรอะ... ถึงมันจะกินอยู่แต่ก็ไม่ได้น่าเกลียดอะไรเลย ยังหน้าตาดีแถมเพิ่มความเป็นธรรมชาติเข้าไปอีก ผมหันมือถือให้ดู

“เห็นมะ พี่หล่อออกจะตาย เคนะ ผมจะเช็คอินลงเฟซ” ผมว่า และพอเห็นมันทำหน้าแปลกใจก็รีบอธิบายต่อเพื่อไม่ให้พี่แกเข้าใจผิด “คำสั่งพี่โป้เพื่อนรักพี่นั่นแหละ นี่ยังมีตารางช่องแปดที่ขอให้พี่ซื้อของให้ผมอีกนะ”

ไอ้พี่กาจพยักหน้านิดหน่อย แล้วก็หันไปกินต่อ

“อืมม ต้องแท็กพี่มั้ยเนี่ย”

“กูตั้งตรวจสอบไทม์ไลน์”

ผมกลอกตา “หึ งั้นไม่แท็กก็...”

“จะแท็กก็แท็กมา เดี๋ยวกินเสร็จกูเข้าไปรับ”

ตาผมเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยกับคำพูดใจดีของมัน เกือบจะหันไปอ้าปากจ้องด้วยความเหลือเชื่อแล้ว แต่พอได้ยินคำอนุญาตนั่นผมก็หันมาพิมพ์แคปชั่นต่อ พยายามเลือกใช้คำเหมือนรุ่นพี่รุ่นน้องมากินข้าวด้วยกันธรรมดา

เวลานี้ผมไม่ได้ซีเรียสเรื่องที่คนอื่นเข้าใจผิดแล้วครับ เพราะสุดท้ายแล้วผมจะถ่ายรูปกระดาษตารางนี่ลงเฟซแม่ง ถ้าทุกคนรู้ความจริงว่ามันเป็นแค่การลงโทษของพี่โป้ เดี๋ยวตลาดก็วายไปเองนั่นแหละ

 

Napoom Tungkiatsopa ได้เพิ่มรูปภาพใหม่ กับ Korkarn kritsadakarn ที่ Central World

12 นาที , กรุงเทพมหานคร

พารุ่นพี่มาเลี้ยง ps ไม่ได้กินนานเพิ่งรู้ว่าราคาขึ้นถึงห้าร้อยแล้ว

 

พอโพสต์ปุ๊บ ยังไม่ทันจะกดพักหน้าจอก็มีไลค์และคอมเม้นท์เด้งพรวดๆ ไอ้ที่เร็วๆ ก็ไม่ใช่ใครเลย พวกเพื่อนๆ ผมกับเพื่อนๆ ของไอ้พี่กาจนี่แหละที่ไวอย่างกับลิง

 

Tar poramate ราคาขึ้นแต่ก็น่าจะคุ้มกับความสวีตใช่มั้ย

เชส มอหกทับสี่ข้างถังขยะ กูให้ยืมตากูปิ้งบาร์บีคิวกิน มันร้อนนน

Not Pijitwarasan เพชรบอกไอ้กาจคืนนี้โทรหาพี่เรื่องโครงงานด้วย

Chat Chattapol กินแล้วจะไปต่อไหนจ๊ะ ให้พี่ฉัตรแนะนำโรงแรมให้ไหม

 

ผมถึงกับขมวดคิ้วพอเห็นข้อความจากไอ้ตัวสุดท้าย กดพิมพ์ตอบทันทีเพราะชักจะรู้สึกว่ามันกามเกินไปละ

“ไอ้แมวจ้อย อย่ามัวแต่เล่น รีบๆ กิน”

“แป๊บนึง”

“มึงไม่เห็นรึไงว่าเวลาจะหมดแล้ว เดี๋ยวแดกไม่อิ่มก็โวยวาย”

“ไม่เคยทำเหอะ อย่าใส่ความ”

“พูดมากอีก อยากจะให้กูซื้อของให้มึงมั้ย”

ผมอ้าปากหวอ เงยหน้าขึ้นจากจอมือถือทันที “พี่จะซื้อให้เหรอ!?”

ปากหยักของพี่กาจพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาเบาๆ “ถ้ากูไม่ซื้อแล้วมึงจะทำยังไง”

“ซื้อเองแล้วยื่นให้พี่เอาให้ผมอีกที”

“ปัญญาอ่อน”

“เอ้า ที่ทำแบบนี้เพราะไม่อยากรบกวนให้พี่จ่ายให้ผมแท้ๆ นะ” ผมว่าหน้าบึ้ง แต่ก็รีบเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง “แต่ถ้าพี่จะซื้อให้ก็ดีเลย พี่รวยอยู่แล้วนี่ ซื้อเสื้อยืดให้ผมสักตัวก็แล้วกัน”

“งั้นก็รีบๆ กินได้แล้ว”

“ครับๆ ทันทีทันใดเลย เดี๋ยวอดได้เสื้อฟรี”

ไอ้พี่กาจมองมาเหมือนมองคนไม่เต็มเต็ง แต่ผมไม่สนใจ ก้มหน้ายัดทุกอย่างลงกระเพาะต่อ ผมหยุดที่ไอติมถ้วยที่สองตอนเวลากินของพวกเราหมดพอดี พอเรียบร้อยปุ๊บผมก็ลากพี่มันพาไปซื้อเสื้อต่อทันที ปกติแล้วผมไม่ได้เป็นคนซื้อเสื้อจากยี่ห้อหรือความหรู แต่ถ้าเห็นว่าร้านไหนถูกใจ ใส่แล้วดูดีเหมาะกับตัวเองก็จะเข้าร้านนั้นมากกว่า

ผมเดินเข้าช็อปร้านพอมีชื่อเสียงร้านหนึ่งหลังจากมองลอดกระจกใสบานใหญ่เข้าไปแล้วค่อนข้างชอบ ร้านแบ่งโซนเป็นฝั่งผู้หญิงและผู้ชาย ด้านในก็เลยมีพวกสาวๆ เดินไปมาให้เห็นอยู่บ้าง

“รับรองไม่นานพี่ พี่ไปเดินดูของตัวเองก่อนก็ได้นะ เสร็จแล้วเดี๋ยวผมเดินหา” ผมโบกมือไล่พี่แกทันที

“มึงเลือกไปเหอะ”

เสียงเรียบๆ ที่ตอบกลับมาทำให้ผมได้แต่มองแบบงงๆ พี่กาจไม่ได้แยกไปอย่างที่ผมคิดว่าพี่มันจะทำ ผมเดินเลือกเสื้อยืดวนไปวนมาระหว่างสองล็อค ซึ่งพี่มันก็ยืนเล่นโทรศัพท์อยู่ใกล้ๆ นี่แหละ และเพราะกลัวอีกฝ่ายรอนานผมเลยพยายามเลือกให้ไวเข้าไว้ ตาชำเลืองมองดูสีหน้าเป็นระยะๆ ถ้าเริ่มหงุดหงิดผมจะได้ถอยทัพทัน

ผมหยิบเสื้อตัวนึงลงมาจากราว แต่พอหันไปมองพี่มันเป็นรอบที่สี่กลับต้องกะพริบตาปริบๆ

ไอ้พี่กาจที่ยืนเท่อยู่คนเดียวตอนแรกเวลานี้มีคนยืนล้อมหน้าล้อมหลังซะงั้น...

กลุ่มสาวๆ พวกนั้นเอ่ยเสียงหวานถามมันไม่หยุดว่ามากับใคร ไปกินเค้กด้วยกันมั้ย กลุ่มนั้นมีผู้หญิงสามคนแล้วก็กะเทยอีกหนึ่ง แน่นอนว่าหน้าหล่อๆ ของพี่กาจตอนนี้เหยเกอย่างเห็นได้ชัด

ผมแม่งเกือบหลุดหัวเราะอ่ะตอนพี่กะเทยแกเอื้อมมือไปลูบท่อนแขนมันขึ้นลงช้าๆ

หึๆ นี่คือโทษของมึงที่บังอาจหล่อกว่ากูไงล่ะ

ไอ้พี่กาจหันมาเห็นผมที่ยืนเม้มปากกลั้นยิ้มพอดีจึงแหวกทางก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหา

“ไอ้แมวจ้อย ยังเลือกไม่ได้อีกรึไง”

“เลือกเสื้อนะพี่ มันต้องใช้เวลาหน่อยดิ เดี๋ยวผมต้องเอาไปลองด้วย”

“เร็วๆ”

“พี่จะรีบไปไหนเนี่ย นี่เข้าร้านมาไม่ถึงยี่สิบนาทีเลยนะ”

ไอ้พี่กาจทำหน้ายุ่งมองผม พี่แกส่งสายตาดุๆ มาให้ คงรู้แล้วว่าผมตั้งใจจะกวน และก่อนที่พี่มันทำท่าจะอ้าปากพูดอะไร ผมก็ชูเสื้อที่อยู่ในมือพลางบอก “โอเค เอาเป็นว่าพี่รอตรงนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวผมไปลองแป๊บ”

ผมรีบเดินผ่านร่างสูงและเหล่าสาวๆ ที่ยังชม้ายชายตามองพี่มันเข้าห้องลองไปทันที หูได้ยินเสียงวี้ดว้ายดังลอดเข้ามาถึงด้านใน ผมพยายามหัวเราะไม่ให้มีเสียง แทบจะหันไปทุบผนังระบายความขำ ขณะถอดเสื้อออกอย่างเชื่องช้า

พรึ่บ

“เหี้ย!

ม่านห้องลองเสื้อของผมถูกตลบพร้อมกับร่างสูงๆ ก้าวเบียดเข้ามา

“ไอ้พี่กาจ!

“...” มันทำหน้าหงุดหงิด

ผมถอยหลังกรูด “อะ...อะไรของพี่วะเนี่ย เข้ามาทำไม!?”

“แค่เสื้อตัวเดียวมึงลองห่าอะไรนานนัก”

“นานอะไรเล่า ผมเพิ่งเข้ามาตะกี้ เสื้อเพิ่งจะถอดเองเนี่ย”

“อย่านึกว่ากูไม่รู้ว่ามึงกำลังจงใจกวนตีนกู”

“โอย โอเคๆ ผมจะรีบเปลี่ยน พี่ออกไปก่อนดิ” ผมเดินไปดันมันออกไป แต่อีกฝ่ายกลับปักหลักยืนนิ่งไม่ยอม มันหมุนตัวหันหน้าเข้าหาผมจนผมต้องถอยห่างเพื่อไม่ให้แขนมันเสียดโดนท่อนบนที่ยังเปลือย

“กูไม่ออก”

“จะบ้าเรอะพี่! ผู้ชายสองคนเข้ามาอัดกันในห้องลองเสื้อมันไม่พิลึกไปหน่อยรึไง”

คราวนี้มันยิ้มเยาะผม “มึงอยากเปลี่ยนแบบอ้อยสร้อยไม่ใช่เหรอ เอาสิ กูรอได้”

แม่ง... เล่นกูละไง

ไอ้พี่กาจคนเหี้ย

ผมคือผู้แพ้ สุดท้ายต้องหมุนตัวหันหน้าเข้ากระจกทั้งๆ ที่ยังมีไอ้พี่เวรยืนกอดอกพิงผนังอยู่ในห้องแคบๆ นี่ด้วยกัน

ผมพยายามเปลี่ยนเสื้อให้ไวที่สุดเพราะรู้สึกกระดากแปลกๆ ยิ่งตอนเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นสายตาคมๆ มองสะท้อนอยู่ในกระจกเงาด้วยแล้ว... ผมยัดหัวเข้าคอเสื้อยืดตัวเก่าของตัวเองทันที

“โอเค เสร็จแล้ว!

“ทีอย่างนี้ล่ะเสือกไวขึ้นมาเลยนะ”

“รีบออกไปเหอะน่า”

ไอ้พี่กาจยกยิ้มมุมปากได้อย่างน่าหมั่นไส้ ผมกับพี่มันเปิดม่านเดินกลับออกไปข้างนอก แต่แล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นว่ากลุ่มสาวๆ กลุ่มนั้นยังปักหลักยืนรออยู่ไม่ยอมไปไหน พวกเธอไม่ได้สนใจผมสักนิดเพราะมีตัวเลือกอย่างพี่กาจอยู่

หึๆ กรณีนี้ให้เรียกว่าความหล่อทำพิษ

“ถ้าพี่อยากไปกับสาวๆ เราแยกกันตรงนี้เลยก็ได้นะ” ผมพูดเสียงกลั้วหัวเราะ

พวกสาวๆ โดยเฉพาะเจ๊กะเทยต่างพากันส่งสายตาหวานหยดย้อยมาให้ไม่หยุด และในตอนที่กลุ่มนั้นทำท่าจะเดินเข้ามาหา จู่ๆ ไอ้พี่กาจก็ใช้มือโอบไหล่ดึงผมให้เข้าไปใกล้จนตัวของเราแนบติดกัน

ผมหันหน้าไปมองอีกคนอย่างไม่พอใจ ขณะที่จะพ่นคำต่อว่าสักหลายคำพี่มันกลับก้มตัวโน้มหน้าลงมาใกล้ ใช้ริมฝีปากของมันแตะเข้ากับแก้มขวาของผม

ผมตัวแข็งทื่อ

คนข้างๆ ไม่ใช่ทำแค่เอาริมฝีปากแตะเบาๆ แต่ใช้ทั้งปากทั้งจมูกบดเบียดลงมา พอผละออกไปก็ก้มลงมาอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าจนได้ยินเสียงดังฟอดใหญ่

“เพชร ตกลงเอาตัวนี้ใช่มั้ยครับ พี่จะได้จ่ายตังค์”

“...!!

มันก้มลงมากระซิบข้างหูผมเบาๆ “ไอ้แมวจ้อย ตอบไป”

“ชะ...ใช่ เอ๊ย ไม่ใช่! ไม่เอาแล้ว พี่มานี่เลย”

ผมที่เพิ่งคืนสติกลับมาก็รู้สึกว่าหน้ามันร้อนแปลกๆ ยิ่งเห็นกลุ่มสาวๆ กลุ่มนั้นพากันมองมาอย่างตกตะลึงก็ทนอยู่ต่อไม่ได้ วางเสื้อที่หยิบมาลองบนเก้าอี้แล้วคว้าแขนพี่มันลากจ้ำอ้าวเหมือนหนีตายออกจากตรงนั้นทันที

สายตาผมมองแต่พื้นสีขาวสะอาด ในหัวสมองเต็มไปด้วยความสับสนไม่หาย พอก้าวออกมาได้ไกลพอประมาณแล้วผมก็ปล่อยมือของอีกฝ่ายเหมือนต้องของร้อน ผมหันไปพูดเสียงลอดไรฟัน

“ไอ้พี่กาจ พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย หอมแก้มผมทำไม?”

พี่มันแม่งหอมแก้มผม...

ใช่ หอม และหอมสองทีด้วย เวรเอ๊ย!

ยิ่งพอนึกถึงตอนที่มันใช้คำพูดเพราะๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดูนั่นก็ขนลุกซู่

“มึงจะอะไรนักหนา ทำอย่างกับว่าไม่เคยหอมแก้มกู”

“อันนั้นมันเกมต่างหากเล่า แต่นี่พี่ใช้ผมเป็นไม้กันหมา แถมในร้านเสื้อเลยด้วย”

อีกฝ่ายยักไหล่ได้น่าหมั่นไส้สุดๆ “ทำไม มึงเขิน? ไอ้เด็กที่ตะโกนบอกจะจีบกูลั่นคณะคนนั้นน่ะนะ”

“พี่อย่ากวนตีนดิวะ”

“มึงนั่นแหละอย่ากวนตีน ตกลงจะซื้อมั้ยเสื้อ ไม่ซื้อก็กลับ”

“ไม่เอาแล้ว ค่อยซื้อวันอื่น ผมอยากกลับแล้ว” ผมว่าหน้าบูด

เวลานี้ไม่มีอารมณ์ใจกล้าหน้าด้านเดินกลับไปที่โซนเครื่องแต่งกายอีกแล้ว ที่แย่ไปกว่านั้นคือ... ตอนนี้ก็ไม่กล้าสู้หน้าหล่อๆ ของไอ้พี่กาจด้วยเหมือนกัน

 

สรุปตารางช่องที่ 7 มื้ออาหารแสนหวาน

ความสำเร็จ : กินข้าวด้วยกันข้างนอกสองต่อสอง, เช็คอินลงเฟซบุ๊ค

ความคิดเห็น โอเค กินกับไอ้พี่กาจก็ไม่ได้รู้สึกเบื่ออะไร ถ้ามองผ่านเรื่องที่พี่มันชอบเหน็บก็รู้สึกว่าสนุกดีเหมือนกัน พอได้คุยกันไปเรื่อยๆ ก็รู้สึกว่าพี่กาจก็มีมุมใจดีอยู่บ้าง


======================== 100%

น้องกาจกี้มาแล้วแจร้

ยังเป็นมนุษย์ผู้น่าสงสารผู้ลากสังขารออกไปคุยงานมาเช่นเดิม O<---<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.8K ครั้ง

5,902 ความคิดเห็น

  1. #5884 NatapornJan (@NatapornJan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 02:19
    ไอคนฉวยโอกาส
    #5884
    0
  2. #5858 19MTBB98 (@zahatyai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:09
    อิพี่กาจจจจจ เทอมันร้ายยยย
    #5858
    0
  3. #5808 tarun_ (@tarun_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 02:13
    อดใจไม่ไหวละสิ ไม่ใช่สถานการณ์บีบบังคับ ดูออก555
    #5808
    0
  4. #5752 Chompoo_mg (@Chompoo_mg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 03:27
    แกกก หอมแรบมากกกก ฮืออออใจนุ
    #5752
    0
  5. #5743 itsmememe (@JudJudJud_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 15:54
    กรี๊ดดดด อิพี่มันร้ายนะคะ
    #5743
    0
  6. #5715 zCiel (@bloomid) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 01:10
    สรุปก็คือ เขินนั่นแหละค่าาาาา
    #5715
    0
  7. #5703 ~PiToN~ (@nightsza) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:29
    แอบเอากำไรชัดๆ
    #5703
    0
  8. #5680 theskyandsea (@thesky13) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:14
    พี่กาจร้ายกาจมาก หอมแก้มน้องหน้าตาเฉยเลย
    #5680
    0
  9. #5661 airssara (@airssara) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 23:30
    งื้อออออออ เขินนนน
    #5661
    0
  10. #5640 MaiNatkamon (@MaiNatkamon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 20:05
    อือหือๆๆๆๆพี่กาจจจ
    #5640
    0
  11. #5614 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 17:32

    พี้กาจน่ารักอ่ะ
    #5614
    0
  12. #5596 TigKie_18 (@TigKie_18) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 14:35
    แกร๊~~~~เค้าหอมแก้มกันนนนน
    #5596
    0
  13. #5557 อ๊ากกก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:47

    ฮันแน่ พี่กาจหอมสองทีเลยน้าา กิ้วๆ

    #5557
    0
  14. #5487 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 16:26
    น้องเพชรก็คือหวั่นไหนหน่อยๆเเหละเเต่แบบน้องไม่อ่อนง่ายๆ
    #5487
    0
  15. #5446 onkgoon (@onkgoon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 05:43
    เอาแล้วๆๆๆๆๆๆ แต่ดูไปดูมาเหมือนว่าน้องเพชรจะใจแข็งกว่าพี่กาจน่ะะะ
    #5446
    0
  16. #5425 0986958101 (@0986958101) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 17:59
    แงงง อีพี่เริ่มมีใจให้น้องแล้วชิมิ
    #5425
    0
  17. #5399 Sweet_Memory (@sweet_memory) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 23:01
    น่ารักกกกกก แก้มน้องหอมมั๊ยคะพี่กาจจจ
    #5399
    0
  18. #5334 Vmouth (@Vmouth) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 12:17
    น่ารักอ่ะ ฮือออ น่ารักไม่หยุด
    #5334
    0
  19. #5211 Micky Petch (@micky_petch) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 12:35
    โอ้ยเขินมากกก
    พี่กาจมาหอมแก้มน้องแบบนี้ได้ไงงง
    #5211
    0
  20. #5166 aqua.b (@angeleiei) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 20:09
    เอาละโว้ยยยยยยยยยฟินนนนน
    #5166
    0
  21. #5134 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 15:10
    กรี๊ดดดดดดดดด อะไรคืออยู่ๆก็หอมแก้มน้องคะ แถมสองฟอดด้วย ใช้น้องเป็นไม่กันหมาจำเป็นต้องลงทุนขนาดนี้เลยนะคะ 555 เอ็นดูคนเขิน อยากให้มีคนเก็บโมเม้นในร้านเสื้อนี่ได้จัง ลูกเรือกาจเพชรคงติดเทอร์โบเลย ฮาาา ทั้งเดินเลือกเสื้อด้วยกัน เข้าห้องลองเสื้อด้วยกัน แถมออกมามีความจุ๊บโชว์อีก หวานมว๊ากกกกกกก
    #5134
    0
  22. #5125 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:46
    หอมแก้มแบบนี้ หรือว่าชอบน้องแล้วหรอออ ฮั่นแน่
    #5125
    0
  23. #5091 อีธีพี (@earthetp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 10:49
    สาบานไหมว่าที่หอมรอบสองนั่นแค่แสดงจริงๆ ไม่ได้อยากหอมเอง
    #5091
    0
  24. #5030 PATASIQI (@PATASIQI) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 00:54
    พี่กาจ ชอบน้องแล้วแน่ๆ
    #5030
    0
  25. #5016 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 23:51
    แหน่ะทำเนียนนะ55555
    #5016
    0