10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 10 : [7] ตารางช่องพิเศษ : กาจ (PART 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,231 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63



[7.5] ตารางช่องพิเศษ กาจ (จัดเต็ม 200%)

คิรินนัดผม แล้วก็ยกเลิกนัดผมเอง...

ผมรู้ คิรินจงใจจะประชดและเอาคืนผมเรื่องคืนวันนั้น ผมว่าอะไรคิรินไม่ได้ เพราะมันเป็นเรื่องที่เคยตกลงกันไว้แล้วว่าเราแค่ศึกษาดูใจกัน ผมเองก็เคยรับนัดและออกเดตกับสาวคนอื่นอยู่บ้าง แต่ถ้าเทียบกับคิรินแล้วไม่ได้ถือว่าบ่อยเลย

หกเดือน มันเป็นการศึกษากันและกันที่ยาวนานมาก

NOT : แล้วมึงจะเอายังไง กูกลับมาหอแล้ว มาดื่มกับกูไหมล่ะ

Gaj : มึงอยู่กับใคร ไอ้เชส?

NOT : มันไปดื่มกับพี่ปีสี่ ไม่อยู่กวนตีนมึงแน่

Gaj : เดี๋ยวกูไป

ผมพิมพ์ตอบไอ้น็อต พอได้ข้อสรุปแล้วก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบให้ปอดมันได้อุ่นสักหน่อย ควันบุหรี่สีเทาถูกพ่นออกมาเป็นสาย ผมมองมันที่ค่อยๆ กระจายหายไปในอากาศนิ่งๆ พี่สาวไม่แท้ของผมก็เคยพูดเรื่องเลิกบุหรี่อยู่เหมือนกัน คิดจะทำ แต่พอโดนปู่ประชดก็เลือกจะสูบต่อ

แต่แล้วผมก็ต้องเงยหน้าเมื่อเงาดำของใครบางคนทาบทับลงมา

“พี่กาจ มานั่งจ๋องอะไรมืดๆ ตรงนี้คนเดียวอ่ะพี่”

ไม่ต้องทายก็เดาได้...

ไอ้แมวจ้อยอีกแล้ว ช่วงนี้ผมกับมันเจอหน้าบ่อยเกินไปจริงๆ

หน้าตาน่ารักของมันยิ่งดูทั้งน่ารักและตลกเข้าไปอีกพอมียางห้อยรูปสตอร์เบอร์รี่มัดเป็นจุกอยู่กลางหัว

ผมไม่ค่อยมีอารมณ์เสวนาเท่าไหร่นัก ตอนแรกกะจะไล่ตะเพิดมันไปไกลๆ จากสายตา แต่พอมันเปิดปากหลุดออกมาแต่ละประโยค ผมก็เผลอต่อปากต่อคำกลับไปซะอย่างนั้น กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนความรู้สึกเบื่อหน่ายหายไปจนหมด กลายเป็นตลกและสะใจที่ได้เห็นหน้าเอ๋อๆ และสีหน้าเหมือนจำใจตอนที่ผมบอกว่าจะเป็นคนซ้อน และมันเป็นคนปั่นจักรยาน

เพราะอีกฝ่ายตัวเล็ก แรงก็เลยมีไม่มากตามไปด้วย กว่าจะออกแรงถีบลงไปแต่ละทีก็โคตรช้า ผมขัดใจอยู่บ้าง แต่พอได้กวนตีนมันคืนก็อดอมยิ้มเอ็นดูไอ้เด็กจุ้นจ้านนี่ไม่ได้เหมือนกัน

ไอ้แมวจ้อยมันเสนอเลี้ยงข้าวผม ผมเพิ่งเคยได้ร่วมโต๊ะกับมันครั้งแรก แล้วก็ได้รู้ว่ามันเป็นเด็กที่ไม่กินเผ็ด และกินเยอะสวนทางกับส่วนสูงที่หยุดอยู่แค่นี้ของมันมาก กินเยอะไม่พอ มันยังปิดท้ายด้วยของหวานเหมือนผู้หญิงด้วย

วันนี้มันขอเบอร์มือถือผม ก็คงตามเรื่องตามราวที่มันได้คำสั่งให้เข้ามาจีบนั่นแหละ ผมกวนตีนมันนิดๆ หน่อยๆ แต่หนนี้ก็ยอมให้เบอร์ไปง่ายๆ จากที่ได้เห็นว่าแม้จะด่าไล่มันยังไงไอ้แมวจ้อยก็ไม่ยอมแพ้ ผมก็เลิกทำแบบนั้นให้เสียเวลาแล้ว

ชั่วโมงต่อมาผมก็มายืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องไอ้น็อต

มันยังอยู่หอเดิมของมหาลัยมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ไอ้หอที่ผมบอกว่าห้องข้างมันคือไอ้ลิโป้นั่นแหละ

“อ้าว ไอ้กาจ”

ผมหรี่ตา เพราะคนที่เปิดประตูให้ก็คือคนที่ผมกำลังคิดอยู่ในใจพอดี

“คืนนี้มึงจะค้างกับไอ้น็อตเหรอวะ”

“เออ รถกูยังอยู่ใต้ตึก ขี้เกียจกลับเข้าไปเอา” ผมนั่งลงบนโซฟา รับกระป๋องเบียร์จากมือเจ้าของห้องมาเปิด

“ก็ดีเหมือนกัน วันนี้วันศุกร์ด้วย ยาวๆ เลยมา”

ไอ้น็อตเอาพวกกับแกล้มที่ซื้อตุนติดไว้ในห้องออกมาเทใส่จาน จัดวางไว้เต็มโต๊ะ แต่ผมเพิ่งกินข้าวกับไอ้แมวจ้อยมาก็เลยไม่แตะสักนิด ทีวีเครื่องใหญ่ที่เชื่อมบลูธูทกับคอมฯ ตั้งโต๊ะของมันเปิดบอลคู่เซาแธมป์ตันกับเลสเตอร์ซิตี้ เสียงพากย์ดังลั่น

“ไอ้น็อตบอกว่าวันนี้คิรินไปกับไอ้คุณเหรอวะ” ไอ้ลิโป้ถาม

ผมยกเบียร์ขึ้นดื่มอีก ยักไหล่เบาๆ “อืม”

“มันบอกว่ามึงดูเซ็งๆ”

“อืม”

“แต่กูว่ามึงก็ดูปกติดี ดูอารมณ์ดีหน่อยๆ ด้วย”

“มึงสนใจมาเป็นพ่อกูมั้ยไอ้โป้”

แล้วแม่ก็ยกให้ไอ้เชสมันไป แม่งน่ารำคาญพอกันทั้งคู่เลย

คนฟังเสยผมของตัวเองนิดหน่อย “กูแค่ถามน่า เห็นมึงไม่ได้ใส่ใจอะไรคิรินขนาดนั้นกูก็โอเคละ”

“...”

ไม่ได้ใส่ใจเหรอ... เออว่ะ ผมลืมเรื่องคิรินไปเลยจริงๆ

“คิรินมันหน้าตาดี คนเข้าหาเยอะจะเป็นแบบนั้นก็ไม่แปลก แต่ที่แปลกคือมึงไม่ควรอยู่เป็นของตายให้มัน พอมันไม่พอใจคนไหนแล้วก็จิ้มมาเลือกมึง ดูตลกชิบหาย” ไอ้โป้เหมือนจะกรึ่มๆ แล้ว ถึงได้พูดออกมา ปกติถึงมันจะไม่ชอบคิริน แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาทางคำพูดมากเท่าไอ้เชส “น้องกูดีกว่าตั้งเยอะ ถึงจะกวนๆ ไปบ้าง แต่ตอนขู่แล้วมันทำหน้างอก็น่ารัก...”

“มึงเริ่มเมาสินะไอ้โป้ หลุดคำพูดน่าขยะแขยงไม่หยุดเลยไอ้สัด”

ไอ้น็อตว่า ผมฟังแล้วหัวเราะออกมา

กูไม่เถียงหรอก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากเออออให้มันฟังเหมือนกัน

กับคิรินตอนนี้ผมสับสน และเพราะยังสับสนผมเลยไม่พูดอะไรให้พวกมันฟัง

“ขยะแขยงเหี้ยไร เรื่องปกติ เพื่อนในคณะกูก็มีคบกับผู้ชายเยอะแยะไป อย่างไอ้ปริ๊นเซส...”

“นั่นมันกะเทย ห่า!

“กะเทยก็มีกล้วยเหมือนมึงเถอะว่ะ”

“ถ้าไม่หยุดกูจะอ้วกใส่หน้ามึง”

ผมปล่อยให้ไอ้น็อตรับมือกับไอ้โป้ไป อย่างที่รู้ๆ ว่าผมไม่ใช่พวกพูดเก่งเท่าไหร่แม้จะอยู่ในวงเหล้าก็เหอะ กินไปหลายกระป๋องเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน โทรศัพท์มือถือบนตักก็ขึ้นแจ้งเตือน

ไอ้เชสที่น่าจะดื่มอยู่กับพวกปีสี่แท็กผมเข้ากับความคิดเห็นของใครบางคน

Napoom Tungkiatsopa ลงรูปคนอื่นโดยไม่ขอแบบนี้มันผิดพรบ.คอมพิวเตอร์นะครับ

ผมเลิกคิ้วน้อยๆ สุดท้ายก็เห็นว่าเป็นคลิปตอนที่ไอ้แมวจ้อยมันขี่จักรยานพาผมซ้อนออกไปที่ร้านอาหารหน้ามอ ผมหลุดขำกับสีหน้าตลกๆ ของน้องมันนิดหน่อยตอนที่โดนผมต่อว่า เพิ่งได้มาสนใจโพสเรื่องของไอ้เพชรกับผมในเพจก็วันนี้ ไอ้เชสเคยพูดอยู่หลายรอบว่าช่วงหลังเพจลงเรื่องผมกับน้องมันบ่อยซะยิ่งกว่าผมกับคิริน

ความเห็นหลายๆ คนก็ดูจะชอบไอ้เพชรอยู่ ก็ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่ เพราะไอ้แมวจ้อยมันมีหน้าตาและท่าทางที่ทำให้พวกพี่สาวเอ็นดูจนยกให้เป็นน้องชายได้ไม่ยาก

ครืด ครืด ในตอนที่ผมกำลังดูคลิป โทรศัพท์ก็ขึ้นชื่อคิรินที่โทรเข้ามาซะก่อน

ผมลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินออกไปนอกระเบียงห้องไอ้น็อตก่อนจะกดรับ อีกมือที่เท้าอยู่ตรงรั้วยังถือกระป๋องเบียร์ไว้

“ฮัลโหล”

(พี่กาจ... พี่ออกไปกินข้าวกับคนนั้นมาเหรอครับ) เสียงน้องดูซึมๆ

“อ้อ ใช่ พี่บังเอิญเจอเพชรเข้าพอดี”

(พี่กาจโกรธที่ผมไปกับพี่คุณเหรอฮะ)

“...” ผมไม่ตอบ เพราะผมตอบไม่ถูก ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงไม่พอใจอยู่บ้าง...ละมั้ง

(ผมขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะยกเลิกนัดพี่กาจเลย)

“ไม่เป็นไร เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนี่ คิรินมีสิทธิ์ไปกับไอ้คุณ พี่เองก็เหมือนกัน”

(พี่กาจ... ประชดผมอยู่)

“พี่เปล่า” ผมพูดตามความจริง

(ผมขอโทษครับ งั้นพรุ่งนี้เราไปดูหนังกันนะ)

“ดูหนังเหรอ...”

เหมือนคิรินจะเห็นว่าผมลังเลก็เลยส่งเสียงออดอ้อนมาตามสาย (นะครับ ถือว่าผมไถ่โทษที่วันนี้ผิดนัดพี่กาจไง เราไปกินข้าวเย็นกัน แล้วดูหนังรอบค่ำนะครับ)

“อืม... เอาอย่างนั้นก็ได้”

(เย้ งั้นพี่กาจมารับผมที่บ้านเหมือนเดิมนะครับ)

ผมนัดแนะกับคิรินอีกสักพัก ก่อนที่ตัวเองจะเป็นคนขอวางเอง ผมหมุนตัวกลับเอื้อมมือไปเปิดประตูมุ้งลวด แต่แล้วก็สะดุ้งเมื่อเห็นไอ้น็อตยืนจังก้าขวางทางอยู่ ...เหี้ยนี่

“เด็กมึงสินะ คนไหนนะ เด็กไอ้โป้รึเด็กคิริน”

“มึงคิดว่ากูไม่รู้เหรอว่ามึงได้ยินหมดแล้วน่ะ” ผมถอนหายใจ มันเลยหัวเราะขณะใช้แขนพาดไหล่ผมลากไปดื่มต่อ

คืนนั้นผมค้างห้องไอ้น็อตอย่างที่ว่า ไอ้โป้เองก็เหมือนกัน แอลกอฮอลล์ที่ซัดเข้าไปเยอะแยะออกฤทธิ์จนทำให้พวกเรานอนระเกะระกะอยู่ตรงโซฟา ทีวีที่ฉายบอลคู่ต่อไปก็เปิดค้างไว้อยู่อย่างนั้น

มารู้สึกตัวอีกทีตอนได้ยินเสียงดังโวยวาย พอสมองทำงานปุ๊บอาการปวดหัวก็พุ่งเข้าใส่ทันที

“ไอ้สัดเหรียญ ทีมเลือกตัวเหี้ยๆ แบบนี้แล้วใครโรม”

“ทีมไก่ เปิดไมค์ด่าแม่ง ฮัลโหลลล เรียวมะ ไอริ มึงเอามาแย่งกันจีบมังกรเล็กเหรอสาดดด”

“แล้วดู เข้าลึกแบบนั้นใครเขาจะไปซ้อนทันวะครับ ตายห่าไปเลยไป กล้วยเถอะ!

แม่ง

ไม่ต้องลืมตาก็รู้เลยว่าเสียงหมาตัวไหน

“ตื่นแล้วเหรอไอ้กาจ กาแฟมั้ย” ไอ้น็อตที่ยืนอยู่ใกล้ชั้นวางกาต้มน้ำเอ่ยถาม

“เออ”

ผมยันตัวขึ้นจากพื้นข้างๆ โซฟา หน้ายุ่งนิดหน่อยที่ลุกขึ้นมาแล้วปะทะเข้ากับฝ่าตีนของไอ้ลิโป้ที่ยังนอนหลับไม่รู้เรื่อง มือผลักออกอย่างหัวเสียแล้วเดินสะโหลสะเหลเข้าห้องน้ำ

ล้างหน้าล้างตาให้พอสดชื่น แต่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยเมื่อก้าวออกมาแล้วเห็นว่าห้องเดี่ยวที่ไม่ได้ใหญ่อะไรมากอัดแน่นไปด้วยผู้ชายตัวควายๆ หลายคน เป็นควายก็หนักพออยู่แล้ว ไอ้เชสไอ้เหรียญยังมาเล่นเกมเสียงดังไม่เกรงใจอีก

ผมรับแก้วกาแฟหอมๆ มาจากเจ้าของห้อง “พวกเหี้ยนี่มาได้ไง”

“มันไลน์มาหาเมื่อตอนสิบเอ็ดโมง...”

“...”

“กูเผลอบอกไปว่าบ่ายนี้มึงออกไปกับคิริน”

ผมหรี่ตา “มึงจงใจสินะ”

“...” ไอ้น็อตไม่ตอบอะไรมานอกจากเอื้อมมือมาตบบ่าผมแปะๆ ผมเลยได้แต่มองมันอย่างหัวเสีย ใช้เท้าเขี่ยไอ้ลิโป้ที่นอนแผ่หรากินที่บนโซฟาให้ขยับออกไปแล้วทิ้งตัวนั่งจิบกาแฟแก้ปวดหัว

กระทั่งเที่ยงกว่า ผมให้ไอ้เหรียญขับพาไปเอาพอร์ชตัวเองใต้ตึกวิศวะ ก่อนจะขับกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อที่ห้อง

ผมออกจากที่พักอีกครั้งเพื่อไปรับคิริน กว่าจะมาถึงพาราก้อนก็บ่ายสองพอดี ครั้งนี้ไม่ใช่เดตอะไรทั้งนั้น เพราะว่าพอมาถึงหน้าโรงหนังผมกับคิรินก็ได้เห็นไอ้เพื่อนทั้งสี่คนยืนหน้าสลอนดักรออยู่ก่อนแล้ว

ใจผมเหมือนจะขำปนๆ กับเหนื่อยใจ ...เอากับพวกแม่งสิวะ

“พี่กาจนัดให้เพื่อนๆ ออกมาด้วยเหรอครับ” คิรินถาม หน้าดูบูดบึ้ง “พี่ก็รู้ว่าพวกเพื่อนๆ พี่ไม่ค่อยชอบผมอ่ะ”

“คิรินก็ไม่ต้องไปใส่ใจพวกมันหรอก รอตรงนี้นะ เดี๋ยวพี่ไปซื้อตั๋ว”

“ก็ได้ครับ เดี๋ยวเราไปกินข้าวกันนะ”

ผมพยักหน้า ขณะเดินเข้าไปซื้อตั๋วไอ้เชสก็ประกบติดตามหลังมาทันที ตอนยืนล้วงกระเป๋ารอคิว ผมเลยพูดขึ้น

“ขนาดนี้แล้วมึงถามกูก็ได้นะว่าจะดูเรื่องอะไร”

“เมื่อวานมึงเพิ่งไปกินข้าวดู๋ดี๋กับน้องกูมาแท้ๆ วันนี้ก็แจ้นมาดูหนังกับไอ้เด็กนี่แล้ว” มันพูดไปอีกเรื่อง

หึ ถ้าไม่รู้นิสัยมันดี บางทีผมอาจจะคิดว่ามันแอบชอบผมไปแล้วก็ได้

ผมโคลงศีรษะ

ไอ้เชสมันรักเพื่อนมาก ติดเพื่อนก็ด้วย...แต่บางครั้งผมว่ามันก็มากไปหน่อย

“ตามกูมาแล้วไม่ต้องพูดกวนตีนให้ยุ่งยากก็ได้”

“กูไม่ได้ตามมึงอย่างเดียวครับ กูจะขัดขวางมึงด้วย ฮ่าๆๆ” มันหัวเราะสะอกสะใจ “กูดูเฉยๆ มานานพอละ ตอนนี้มีไอ้น้องเพชรอยู่ กูจะได้ไม่ต้องมาเห็นหน้าไอ้เด็กคิรินนี่สักที เด็กเหี้ยอะไรกับไอ้น็อตแม่งยังส่งสายตา”

ผมไม่พูดอะไร เดินไปซื้อตั๋วแล้วก็ไม่ลืมซื้อเผื่อให้ไอ้พวกนั้นเองเลยด้วย พอกลับมารวมคิรินก็เป็นฝ่ายชวนไปกินข้าว พวกผมเดินเลือกร้านอยู่สักพักหนึ่ง แต่แล้วจู่ๆ ไอ้เชสที่เดินเล่นมือถือก็โพล่งออกมาเสียงดัง

“พวกมึง! ไปหาไรกินที่มาบุญครองดีกว่าว่ะ”

ไอ้เหรียญขมวดคิ้ว “ไปทำไมอ่ะ กูขี้เกียจเดิน กินตรงนี้ก็ได้ เข้าๆ สักร้านอ่ะ”

“เหอะน่า ไปกินที่นู่น”

“บอกมา ไม่งั้นมึงก็ไปคนเดียว”

ไอ้เชสทำหน้าหงุดหงิด แต่ก็ยอมตอบ “ไอ้ฉัตรมันเช็คอินว่าอยู่ที่มาบุญครอง มันเป็นน้องสายรหัสของไอ้ขิมเลยนะ จะจีบพี่สายรหัสมันก็ต้องเทคแคร์หลานรหัสเขาหน่อย”

“ข้ออ้าง” ไอ้น็อตว่าอย่างหมั่นไส้

ไม่ต้องง้างปากมากกว่านี้ก็รู้เจตนามันดี ท่าทางไอ้แมวจ้อยคงจะมาด้วยละสิท่า

“ตามนี้แหละสัด เดินไป ไมได้ไกลมากไม่ต้องบ่นเว้ย” มันตัดสินใจเอาเองแล้วหันมาทางคิรินที่ยืนอยู่ข้างๆ ผม “น้องคิรินโอเคใช่มั้ย พี่อยากไปหารุ่นน้องที่คณะ คงไม่มีปัญหาอะไรนะ”

“ครับ... ผมยังไงก็ได้”

ถูกมันพูดขนาดนี้ ถึงคิรินจะไม่อยากไปแล้วจะว่าอะไรได้ ในที่สุดพวกเราก็ต้องเปลี่ยนสถานที่กินข้าว และเพราะความหาเรื่องของไอ้เชสเนี่ยแหละ ไอ้ลิโป้ก็เลยต้องแยกไปเพื่อไม่ให้ความแตกซะก่อน ดูเหมือนมันยังไม่รู้เลยมั้งว่าผมรู้เรื่องแล้ว ไอ้เชสเองก็ไม่ได้บอก พอเห็นมันโดนแบบนี้ก็นึกสมน้ำหน้าอยู่เหมือนกัน

พวกผมไปถึงมาบุญครอง ไอ้เชสโทรนัดไอ้ฉัตรให้ลงมาชั้นล่างเพื่อกินพิซซ่าด้วยกันทันที ไอ้ปีหนึ่งมันมาพร้อมเพื่อนอีกคน แต่ผมไม่เห็นเพชรตามหลังมาด้วย

“มันเล่นเกมอยู่ชั้นเจ็ดนู่นพี่ แลกเหรียญมาปุ๊บก็ไม่สนใจพวกผมละ นี่ผมกับไอ้ต้าแยกไปดูเสื้อมาไง”

ผมเลิกคิ้ว หูเผลอตั้งใจฟังบทสนทนาของคนอื่นโดยไม่รู้ตัว เหมือนว่าไอ้แมวจ้อยจะชอบเล่นไอ้เกมเซ็นเตอร์นี่มากเอาการ ผมยังจำได้ว่าไอ้ลิโป้ก็เคยบอกเรื่องที่มันโดดเชียร์เพื่อไปเล่นเกมเซ็นเตอร์คนเดียว

ไอ้เหรียญอาสาขึ้นไปตามอีกคนเอง พวกเราเลยมานั่งและสั่งอาหารรอก่อน ไม่นานนักผมก็เห็นเพื่อนเดินนำร่างเล็กที่หิ้วถุงตุ๊กตาเดินเข้ามาในร้าน น้องมันยังแต่งตัวได้เท่เกินหน้าเกินตาอีกเช่นเคย

ไอ้เชสบังคับให้มันนั่งตรงข้ามผมและคิริน ดูหน้าน้องมันก็รู้ว่าอึดอัดแค่ไหน

พอมีเพชรอยู่ ไอ้เชสก็ยิ่งกวนตีนจนผมนึกหงุดหงิด และยิ่งหงุดหงิดเมื่อเห็นไอ้สองตัวตรงหน้ากระซิบกระซาบกัน ไอ้แมวจ้อยมันไม่มองผมสักนิด นอกจากตั้งหน้าตั้งตายัดห่าอยู่คนเดียว พอผมจ้องไปมันก็หลบสายตาจนผมไม่พอใจมากกว่าเดิม

มันทำท่าเหมือนเกรงใจคิริน...

ผมนึกอยากจะดีดหน้าผากนูนๆ นั่นอย่างเคยสักที แต่ไม่มีโอกาส

พอมื้ออาหารมื้อนั้นผ่านไป ไอ้ปีหนึ่งสามตัวก็ขอตัวแยกออกไปทันที ไอ้เชสดูจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะฝ่ายนั้นมีสีหน้าไม่อยากตามไปด้วยเต็มที่

หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้เจอหน้าไอ้แมวจ้อยสองวันเต็มๆ...

 

“...”

“...”

“ทำหน้าส้นตีนอะไรของพวกมึง”

ผมว่า ขณะเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้ถัดจากไอ้เหรียญ ตลอดเวลาไอ้สามตัวนั่นก็ยังมองมาที่ผมไม่เลิก

ไอ้เชสทำหน้าพิลึก “มึง... นี่มึงป่วยเหรอวะ ถึงได้เดินถือตุ๊กตามามออ่ะ”

คำพูดของมันทำให้ผมปรายตามองตุ๊กตาแมวขาสั้นที่วางอยู่ตรงหน้านิดหน่อย พอมองแล้วก็นึกไปถึงร่างเล็กๆ ของคนให้ที่เพิ่งจะแยกกันตรงร้านโจ๊กหน้ามอเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนี่เอง

เมื่อคืนผมนอนที่คอนโดฯ และจัดการเรื่องโครงงานวิเคราะห์ที่อาจารย์สั่งให้ทำทั้งเทอมของตัวเองเกือบทั้งคืน สภาพเช้านี้ก็เลยดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่ นี่ขนาดแค่เลือกหัวข้อนะ ถ้าถึงเวลาลงมือทำจริงแล้วต้องเอาไปให้อาจารย์คอยวิจารณ์ทุกๆ อาทิตย์สงสัยว่าพวกผมคงมีสภาพย่ำแย่เละเทะมากกว่านี้แน่

วันนี้มีคาบเรียนตั้งแต่เช้า ผมเลยต้องลากตัวเองมากินข้าวที่มอเพราะมีเรียนยาว คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเจอไอ้เพชรเดินเข้ามาสั่งโจ๊ก ตอนนั้นมันไม่เห็นผม กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ปากเผลอเรียกมันออกไปแล้ว

มันก็ยังกวนตีนเหมือนเดิม แต่แทนที่ผมจะไม่สบอารมณ์กลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

“สาวๆ ให้มาเหรอ ปกติมึงไม่รับของจากพวกนั้นนี่นา” เหรียญว่า

ก็ใช่ ถ้ารับคนนึงแล้วแปลว่าผมต้องรับของคนอื่นอีก ถึงตอนนั้นของในแต่ละวันที่ได้จะเยอะจนถือไม่หมด

สาวๆ เป็นนักทุ่มเท พวกเธอใช่ว่าจะตามส่องหรือซื้อของขวัญให้ผมแค่คนเดียว เดือนหรือไอ้พวกกลุ่มนักดนตรีประจำมหาลัยเองก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นัก ของผมยังดีที่หลายคนรู้ดีว่าไม่ชอบให้เอาของมาวางกองไว้ เลยไม่มีใครทำ

“นอกจากมันถือตุ๊กตาแมวแล้ว ยังดูอารมณ์ดีด้วยว่ะ ใครให้มา สาวที่ไหน สัดกูตาร้อน!

“...” ผมทำหน้ารำคาญใส่มันไป

ไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนให้ เพราะรู้ดีว่าจะได้ยินคำพูดอะไรตามมา

“จะว่าไปกูไม่ได้เห็นไอ้น้องเพชรมาสองวันแล้วนะเนี่ย มันทักมาถามหามึงก็จริง แต่ไม่ได้แวะมาเลยแฮะ”

“น้องมันเบื่อแล้วมั้ง”

ผมเบี่ยงหน้าไปมองไอ้น็อตนิดหน่อย

“อุ๊ยๆ ไอ้กาจหันขวับเลยว่ะ” ไอ้เชสที่บังเอิญเห็นพอดีฉีกยิ้มกว้าง “ฮันแน่ มึงเริ่มใจอ่อนสินะไอ้เพื่อน กูบอกแล้วถึงน้องมันจะกวนตีนแต่มันก็น่ารัก คุยด้วยแล้วสบายใจ ฮ่าๆๆ”

ดูท่าไอ้เหี้ยนี่จะกลายเป็นแฟนคลับไอ้แมวจ้อยไปแล้วมั้ง ผมมองมันอย่างหมั่นไส้

“เลิกคิดเลอะเทอะได้แล้ว”

ผมว่า เป็นจังหวะเดียวกับที่อาจารย์เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี

 

สายวันนี้พอผมเดินผ่านลานเกียร์ไปถึงที่โต๊ะประจำก็เห็นไอ้น็อตนั่งอยู่กับไอ้เหรียญก่อนแล้ว ยังไม่ทันได้วางของลงบนโต๊ะ ไอ้เชสก็โบกมือแต่ไกลวิ่งเข้ามาพอดี ใต้ตามันดำเป็นแพนด้า แต่ยังเสือกพลังกายเต็มจนน่าเหลือเชื่อ

“โอ๊ย กูนึกว่าสายละ ทำไมพวกมึงยังนั่งอยู่ อีกสิบนาทีนะ ขึ้นห้องสิวะ”

“วันนี้อาจารย์ยกคลาส”

ผมกับไอ้เชสหันไปทางไอ้น็อตทันที

เอาอีกแล้ว อาจารย์วัยกลางคนคนนี้แม่งชอบให้แม่บ้านเอาป้ายมาติดหน้าห้องก่อนเข้าเรียนไม่กี่นาที เด็กมันก็มากันหมดแล้ว ป่านนี้ไอ้พวกที่เรียนคาบเดียวกันคงนึกดีใจระคนสาปแช่งอยู่แน่ๆ

ผมเองก็ทำหน้ายุ่งอย่างหงุดหงิด ถ้ารู้ตั้งแต่แรกจะตื่นให้สายกว่านี้อีกสักนิด

“เยส!” ไอ้เชสชูหมัด “ว่าแต่จารย์แกแก่แล้วนะ ไหวหรอวะ”

“ไหวเหี้ยไรมึง”

“ยกคลาสอ่ะ ออกจะหนัก ผ่ามม!

“...” ทุกคนทำหน้าเหม็นเบื่อ

ไอ้เชสพอรู้ว่าไม่ต้องเรียนแล้วก็สอดตัวนั่งลงเล่นโทรศัพท์อย่างอารมณ์ดี ผมคว้าคอเสื้อปีสองสั่งให้มันไปซื้อกาแฟเย็นมาให้ ก่อนจะนอนฟุบลงกับโต๊ะเพราะยังรู้สึกง่วงๆ แต่แล้วมือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปก็สั่นจนต้องหยิบขึ้นมาดู

Petch : พี่กาจ

ผมเลิกคิ้วหน่อยๆ ทันทีที่เห็นว่าใครไลน์มาหา

ปกติแล้วไอ้แมวจ้อยจะไม่ไลน์หาผม ถ้าอยากรู้ว่าผมอยู่ไหนทำอะไรจะทักถามไอ้เชสแทน มันเคยไลน์มาครั้งนึงเหมือนกัน แค่ครั้งนั้นครั้งเดียว และผมก็ไมได้ตอบ

ผมปัดหน้าจอเข้าแอพไลน์ มองจอแชทของน้องมันนิดหน่อย สุดท้ายก็พิมพ์ตอบกลับไป

ไอ้เพชรดูจะอึ้งเหมือนกันที่ผมตอบมัน นึกสีหน้าเหวอๆ ตอนนี้ของมันออกเลยว่าจะเป็นยังไง น้องมันบอกว่าจะมารับผมไปกินมื้อเที่ยงที่คณะของมัน คงกลัวว่าผมไม่ตอบรับถึงได้ถ่ายบรรยากาศพร้อมเมนูแต่ละร้านมาให้ดูเป็นสิบภาพ ที่อยากให้ผมไปที่คณะศิลปกรรมก็คงจะมีสาเหตุอะไรเกี่ยวกับคำสั่งของไอ้ลิโป้อีกนั่นแหละ

ผมตอบตกลงไปอย่างง่ายดายจนตัวเองก็ยังแปลกใจ ไอ้แมวจ้อยรีบส่งภาพต่อมาทันที เป็นภาพถนนในมหาลัย ผมมองเห็นแฮนด์และมือขาวๆ อยู่ตรงริมล่างรูปด้วย เหมือนมันจะกลัวผมเปลี่ยนใจเลยยืนยันว่าตัวเองออกมาแล้ว

สิบนาทีต่อมาข้อความก็เด้งขึ้นอีกครั้ง

พอผมอ่านเสร็จก็เก็บมือถือเข้ากระเป๋าตามเดิมก่อนลุกขึ้น

“อ้าว จะไปไหนวะ เดี๋ยวไปกินข้าวเจ๊พันหน้ามอกัน”

“พวกมึงไปเลย เดี๋ยวกูไปกินเอง”

ผมไม่รอให้พวกมันมีโอกาสถามอะไรมากกว่านั้น เดินผ่านลานเกียร์ออกไปตรงหน้าป้ายคณะ

เห็นร่างคุ้นตาฉีกยิ้มปั่นจักรยานเข้ามาใกล้ ปั่นซะเร็วจนน่าหวาดเสียว พอมันเบรกอยู่ตรงหน้าผมก็ดีดหน้าผากนูนๆ นั่นไปทีนึงด้วยความหมั่นไส้ เพชรดูท่าทางจะอารมณ์ดีมากที่ชวนให้ผมไปด้วยกันได้สำเร็จ

“รู้ใช่มั้ย จะให้กูไปกินข้าวด้วยใครปั่น”

“รู้แล้วน่า ผมเอง ขึ้นมาเลย”

มุมปากผมขยับยิ้มที่แกล้งมันได้ ก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนอยู่หลังร่างเล็กทันที


===================== หนึ่งร้อยเปอ

วันนี้มีคนใจดีนะ 5555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.231K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5945 tripleM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 16:13
    เอ็นดูน้องงงเยอะๆน้าพี่กาจ
    #5,945
    0
  2. #5927 Spices_smile (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 11:40
    น่ารักมากเลย
    #5,927
    0
  3. #5917 icescreammmm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 09:19
    ไรท์คะขออนุญาต กระโดดถีบนางคิรินสักทีสองที
    #5,917
    0
  4. #5911 Sun_Kun (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 18:34
    วงวารพี่โป้อ่ะโดนทิ้ง555
    #5,911
    0
  5. #5883 NatapornJan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 01:18
    ยอมน้องหมดแล้ววว
    #5,883
    0
  6. #5839 26430 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 20:52
    น่ารักมากแม่
    #5,839
    0
  7. #5807 tarun_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 01:51
    เอร้ยยยย พี่เค้าน่ารักกกก
    #5,807
    0
  8. #5774 a.mm (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 03:06
    ใจอ่อนกับน้องแล้วพี่กาจจจ
    #5,774
    0
  9. #5760 Ar Kml (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 00:38
    แงงงงงง มีความน่ารักกก เอ็นดูน้องใช่มั้ยพี่กาจ
    #5,760
    0
  10. #5702 ~PiToN~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:16
    เอ็นดูน้องแล้วล่ะสิ
    #5,702
    0
  11. #5660 airssara (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:49
    ทำไมแลดูน่ารักกกกกก รักเลยยยยย
    #5,660
    0
  12. #5639 MaiNatkamon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 19:53
    พี่ดูเริ่มชอบน้องแล้วนะะะะะ555555
    #5,639
    0
  13. #5595 TigKie_18 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 14:00
    แหมมมมมมมมมม~อยากจะแหมให้ถึงดาวอังคาร
    #5,595
    0
  14. #5579 ISixG2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 21:51
    เหมือนเห็นตัวเองตอนเล่น rov กับเพื่อน 55555555555
    #5,579
    0
  15. #5556 อ๊ากกก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 21:18

    ง้อวว หลงน้องแล้วล่ะซี่

    #5,556
    0
  16. #5506 SunnySimba (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 17:58
    โง้ยยยยยยยยย หมั่นไส้คนเริ่มเอ็นดูเด็กโว้ยยยยยยย55555
    #5,506
    0
  17. #5488 Ppjk0109 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 12:35

    ชอบความ RoV อ่ะ 5555

    #5,488
    0
  18. #5486 mytty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 10:05
    ก็ชอบแล้ว เพราะเริ่มดูเหมือนว่าเเคร์น้องนะ
    #5,486
    0
  19. #5445 onkgoon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 05:05
    รู้สึกว่าพี่กาจจะนิ่งๆ แต่ก็ดูชอบอยู่กับน้องนะะะ
    #5,445
    0
  20. #5424 0986958101 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 17:42
    โง้ยย น่ารักกกก
    #5,424
    0
  21. #5398 Sweet_Memory (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 22:50
    พี่กาจจจจจจจ เอ็นดูน้องเยอะๆนะ
    #5,398
    0
  22. #5163 aqua.b (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 19:43
    หูยยยยยยยยยยยยยยยยน่ารักนะคะเนี่ยยยย
    #5,163
    0
  23. #5132 baekbow (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 14:02
    งุ้ยยยยๆๆๆ เอ็นดูคนเขาจีบกัน แต่คงต้องรอคำตอบกาจแล้วแหละว่าจะช่วยน้องไหม
    #5,132
    0
  24. #5121 ojay2 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 12:01
    แน่ะ เริ่มสนใจน้องแล้วสิ
    #5,121
    0
  25. #5015 xxxlilly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 23:03
    พี่กาจจะรู้ตัวมั้ยว่าเอ็นดูเพชรและคิดว่าน้องน่ารักเหมือนที่เพื่อนพี่รู้สึก5555555
    #5,015
    0