10 ช่องตารางรัก (Yaoi) END

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 87,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,326 ครั้ง
    11 มิ.ย. 63

        

บทนำ : ก่อนขึ้นตาราง

ใครเป็นคนเสนอให้ไอ้พวกนั้นมาดื่มถึงที่นี่วะเนี่ย...

หัวคิ้วของผมขยับเข้าหากันเรื่อยๆ และยิ่งมากกว่าเดิมเมื่อมองผ่านกระจกหน้าไปแล้วเจอแต่บรรดาท้ายรถ ท้ายรถ แล้วก็ท้ายรถคันอื่นยาวจนแทบมองต้นสายไม่เห็น วันนี้เป็นคืนสิ้นเดือนวันศุกร์ ถึงจะผ่านช่วงหัวค่ำไปแล้วก็เถอะ ย่านทองหล่อที่เป็นสถานที่ตั้งของพวกแหล่งบันเทิงหลายๆ ร้านก็ทำให้รถติดได้เหมือนกัน

ผมตบไฟเลี้ยวเมื่อมองเห็นป้ายชื่อร้านใหญ่ๆ ทางขวามือใกล้เข้ามา พี่ยามเชิร์ตฟ้ากั๊กดำรีบขยับเข้ามาโบกไม้โบกมือให้ผมถอยเข้าซองอย่างขยันขันแข็ง พบดับเครื่องเรียบร้อยก็เลยคุ้ยหาแบงค์สีฟ้าหน้าเก๊ะรถส่งให้อีกฝ่าย

มองไปแล้วที่นี่สมเป็นผับกึ่งบาร์ระดับหรูที่ไอ้ฉัตรเพื่อนผมแนะนำมา ผมเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก ค่อนข้างจะประทับใจที่พี่ยามเขาบริการอย่างดีแม้ว่าผมจะขับฮอนด้าซีวิคที่โคตรจะไม่เข้าพวกมา

ดูเอาเหอะ รถคันอื่นเป็นบรรดาสปอร์ตและซูเปอร์คาร์มียี่ห้อซะส่วนมาก เรียงยาวเป็นตับละลานตาเหมือนอยู่ในโชว์รูมรถ ก็รู้อยู่หรอกว่ามาเที่ยวสังสรรค์กลางคืนจะต้องอวดร่ำอวดรวยกันบ้าง แต่ร้านหรูๆ และการที่พร้อมใจกันขับมาไม่ได้ทำให้ดูพิเศษแตะตาขึ้นมาเลย กลายเป็นซีวิคคันน้อยของผมที่เด่นแทนซะฉิบ

จริงๆ ฮอนด้าซีวิคคันนี้ไม่ใช่ของผม แต่เป็นของพี่ทัต สามีพี่พลอย พี่สาวแท้ๆ ของผมต่างหาก พี่เขาเปลี่ยนไปเล่นรถยุโรปเลยยกคันนี้มาให้ผมใช้ ที่จริงเสี่ยกับซ้อจะควักเงินซื้อคันใหม่ให้ผมด้วยซ้ำ แต่ผมรีบร้อนเบรกอย่างเกรงใจไว้ก่อน

ไม่เกรงใจไม่ได้หรอก เสี่ยกับซ้อที่พูดถึงท่านใช่พ่อกับแม่แท้ๆ ของผมซะที่ไหน ...พ่อแม่ผมเสียได้สักพักแล้ว

ตอนนั้นผมอยู่ประมาณมอสี่ได้มั้ง ชีวิตที่เหลือแค่ผมกับพี่สาวในบ้านคุณป้าญาติเจ้าระเบียบไม่ได้ทำให้อบอุ่นขึ้นเลย ช่วงนั้นเรียกได้ว่าเป็นช่วงเวลาขาลงสุดๆ ของผมเลยก็ว่าได้ ทั้งโรงเรียน... อืม แต่ประเด็นนี้ผมไม่อยากพูดถึงเท่าไหร่ ข้ามๆ ไปก็แล้วกัน ผมรู้แค่ว่าชีวิตผมเริ่มดีขึ้นตั้งแต่พี่พลอยมาพบรักกับพี่ทัตนั่นแหละ

พี่พลอยเป็นแฟนกับพี่ทัตช่วงเรียนมหา’ลัย พอจบปุ๊บทั้งคู่ก็หมั้นกันแล้วย้ายไปต่อโทที่ไต้หวัน

บ้านพี่ทัตรวยมากกก พ่อแม่ของพี่ทัตถือว่ามีชื่อเสียงในวงการธุรกิจ ผมเลยเรียกเสี่ยกับซ้อตามคนอื่นๆ พวกเขาใจดีมากกก นอกจากจะมองผมกับพี่พลอยเป็นเหมือนลูกแท้ๆ แล้ว ยังส่งเสียงค่าเรียนให้ผมติดสอยห้อยตามไปด้วยอีกคน พวกเขาบอกผมที่ปฏิเสธรัวๆ ว่าทำงานมีเงินเมื่อไหร่ค่อยเอามาคืน

ผมเรียนมัธยมที่ไทเปอยู่ปีกว่า สุดท้ายก็ตามกันกลับมาบ้านเกิด

ปีนี้ผม 18 ย่าง 19 แล้ว มหา’ลัยที่พี่ทัตแนะนำให้เข้าก็เพิ่งเปิดได้เดือนกว่าๆ เท่านั้นเอง ส่วน...

“ขอตรวจบัตรด้วยครับ”

ผมชะงัก ตอนที่คิดเพลินๆ จะเดินผ่านประตูฝั่งโซนร้านบาร์การ์ดก็พรวดเข้ามาขวาง

“...”

เอ้า ผมยังไม่ถึงยี่สิบอ่ะ...

“คุณลูกค้าครับ ขอตรวจบัตรด้วยครับ”

“คือ...”

“ไอ้เพชร!”

เสียงตะโกนดังลั่นจนกลบเพลงภายในได้ชั่วขณะหนึ่ง ผมผงะเมื่อร่างสูงๆ ของใครอีกคนที่เหมือนดักซุ่มรออยู่ใกล้ๆ ก่อนแล้วโฉบเข้ามาคว้าข้อมือผมไว้ กระชากให้เข้าไปด้านใน

“พวกกูรอมึงนานจนแทบจะได้รับเงินบำนาญช่วงบั้นปลายชีวิตอยู่แล้ว! นี่ครับพี่” ท้ายประโยคมันหันไปยิ้มแผล่ให้การ์ดที่ยังทำหน้าเหวอก่อนหยิบนามบัตรสีเงินในกระเป๋าเสื้อส่งไปให้ จากนั้นหันมาลากผมต่อ

ตอนแรกผมคิดว่าการ์ดชุดสูทจะตามเข้ามา แต่ปรากฏว่าพวกเขามองนามบัตรก่อนหันกลับไปยืนเฝ้าร้านตามเดิม

“เฮ้ย ไม่ต้องลากก็ได้ กูเดินเป็น”

“ก็มึงช้า!”

คิ้วที่คลายไปแล้วเริ่มผูกเข้าหากันใหม่อีกครั้ง “ก็กูบอกแล้วว่าวันนี้ไม่มีอารมณ์เที่ยว มึงก็ยังโทรมาตื๊อ แล้วนี่ร้านหรูระดับนี้พวกมึงผ่านเข้ามาได้ยังไง ค่าเข้าก็ไม่จ่าย”

“กูมีแบ๊คดี รุ่นพี่ที่สนิทอยู่กลุ่มเดียวกับคนที่มีนามสกุลเดียวกับเจ้าของที่นี่อ่ะ”

ไอ้ฉัตรว่าขณะหันกลับมายักคิ้วให้ ผมมองแล้วอดกลอกตาใส่หลังมันไม่ได้ ไม่ถามอะไรอีก เดินตามมันไปยังโซนที่นั่งยกพื้นสูงของร้าน ดูแล้วเหมือนมันจะมีแบ๊คดีอย่างที่ว่าจริงๆ เพราะจากตำแหน่งบรรดาโต๊ะตรงนี้มองเห็นเวทีที่มีเหล่านักดนตรีมาแสดงสดชัดเจน แถมพนักงานที่คอยผสมเครื่องดื่มให้ก็ยืนบริการอย่างดี

“มาแล้วๆ ไอ้เพชรมันมาแล้ว!” ไอ้ฉัตรตะโกนเสียงดังก่อนเดินถึงโต๊ะด้วยซ้ำ มันเบี่ยงให้ทุกคนเห็นผม ท่าทางกระดี๊กระด๊า “ไอ้ต้าไอ้โลมาพวกมึงรู้จักกันอยู่แล้ว ส่วนนี่ไอ้แทน เพื่อนในคณะกูเอง แทน นี่ไอ้เพชรณภูมิ ตั้งเกียรติโสภา ปีหนึ่งจากสินกำ ไอ้คนหน้าตาดูเด็กๆ แต่แต่งตัวเท่ๆ ที่กูเคยบอกมึงไง”

ผมถลึงตาส่งให้คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที แนะนำเพื่อนนี่จำเป็นต้องบอกทั้งชื่อทั้งนามสกุลด้วยเหรอ นี่ถ้ามันรู้โคตรเหง้าศักราชผมมากกว่านี้ไม่เปลือยข้อมูลผมให้ชาวบ้านหมดเลยรึไง

“หวัดดี”

ผมพูดกับแทน ผงกหัวนิดๆ เมื่อมันพยักหน้ามาให้ ขยับตัวนั่งลงบนเบาะข้างๆ ไอ้ต้า ซึ่งอีกฝ่ายก็รีบเลื่อนแก้วเครื่องดื่มที่จัดการผสมให้เสร็จสรรพมาเกยไว้ตรงหน้า

“มาๆ ดื่มให้พอกรึ่มๆ เดี๋ยวสักห้าทุ่มเที่ยงคืนเปลี่ยนโซนไปมันส์กัน”

เชื่อไหมว่า สี่คนที่นั่งร่วมโต๊ะด้วยกัน พวกมันไม่ใช่เพื่อนจากคณะเดียวกันกับผม แล้วก็ไม่ใช่เพื่อนเก่าด้วย

สนิทกันไวขนาดนี้คิดแล้วก็แปลกดี ต้องย้อนไปช่วงเปิดเทอมใหม่ๆ เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน พอพวกรุ่นพี่ปล่อยตัวจากกิจกรรมรับน้องปุ๊บ คืนนั้นผมนึกครึ้มอะไรไม่แน่ใจ ออกไปนั่งร้านเหล้าแถวมอคนเดียว ดื่มไปเล่นโทรศัพท์ไป จู่ๆ ก็มีไอ้หน้าเข้มที่แนะนำตัวเองว่าชื่อฉัตรเข้ามาทักพร้อมตื๊อให้ไปนั่งด้วยกัน โต๊ะมันมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วสอง ก็คือไอ้ต้าและโลมา

ไอ้ฉัตรบอกว่ามันมาดื่มคนเดียวเพราะอกหัก จู่ๆ ดันอยากมีเพื่อนคุยก็เลยเดินไปลากคนที่นั่งคนเดียวจากโต๊ะนั้นโต๊ะนี้ให้มารวมกลุ่ม พวกเราบังเอิญปีหนึ่งเหมือนกัน แต่ผมเรียนอยู่ศิลปกรรม ไอ้ฉัตรอยู่วิศวะ ไอ้ต้าอยู่อักษร และโลมา เด็กเภสัชตัวขาวๆ ดัดฟันท่าทางเรียบร้อยน่ารักชนิดที่ไม่น่ามาปรากฏตัวอยู่ในร้านได้ แน่นอน... จากนั้นพวกเราก็แลกไลน์

ไอ้ฉัตรสร้างกรุ๊ปทันที และมักจะชอบทักชวนไปนั่นมานี่ประจำ

“กูขอแค่เบียร์พอ”

“เอ้า ได้ไง อุตส่าห์สั่งเขาชงให้แล้วก็ดื่มหน่อย ไอ้ฉัตรได้ร้านดีมาเลยเปิดซะเยอะ”

ผมดันแก้วไปทางโลมาแทน เห็นหน้าตาแบบนี้แต่โลมาคอแข็งมากนะ สวนทางกับผมเลย

สำหรับผมจะบอกว่าคอแข็งก็ได้ แต่เฉพาะกับเบียร์เท่านั้นแหละ สมัยอยู่ไต้หวันพี่ทัตชอบซื้อมาตุนไว้เต็มตู้เย็น

“กูบอกในไลน์ตอนพวกมึงชวนแล้วว่าวันนี้ไม่มีอารมณ์เที่ยว”

“ไม่มีอารมณ์เที่ยว?” ไอ้ต้าถาม “แล้วก่อนหน้านี้มึงไปอยู่ไหนมา กูขับผ่านคอนโดฯ มึงไม่เห็นรถจอด”

“กูแวะไปเกมเซ็นฯ ที่เอ็มบีเคแป๊บเดียว”

“นี่ไง!” คราวนี้เป็นไอ้ฉัตร “แล้วมึงบอกไม่มีอารมณ์เที่ยว กูงอนนะเว้ยเพชร กูอุตส่าห์ไปตามเทียวไล้เที่ยวขื่อรุ่นพี่ที่คณะมา เห็นเขาอัพเตตัสลงเฟซว่ามาร้านนี้ ไอ้เราก็อยากให้เพื่อนได้ลองร้านระดับร้อยดาวดูบ้าง แต่มึง! มึงกลับเย็นชาใส่กู!”

“...”

ไอ้ฉัตรเล่นใหญ่มาก ทำหน้าเจ็บปวดตัดพ้อ พอผมขยับปากว่าไม่มีเสียงว่าเรื่องของมึง มันถึงหัวเราะก๊าก

“เฮ้ย กูล้อเล่นน่า ดื่มด้วยกันมาหลายรอบก็พอรู้นิสัยมึงหรอก มีแต่ไอ้แทนนั่นแหละที่ยังไม่รู้ เออไอ้แทน ไอ้เพชรมันก็เป็นแบบนี้แหละ เดี๋ยวมึงก็ชิน มันเรียนพวกศิลป์ๆ บางทีก็อินดี้ไปดูหนังคนเดียว วันนึงจู่ๆ ก็โทรหาบอกเหงา อยากได้เพื่อนเล่นเกมด้วย พออีกวันดันเงียบไปบอกไม่อารมณ์จะคุยกับใคร เท่ป่ะล่ะ”

คือไอ้แทนมันไม่ได้ถาม มึงก็ไม่ต้องสะเออะบอกก็ได้มั้ง

“ไม่ต้องมาประชดไอ้ฉัตร” ผมว่า แล้วหันไปสั่งเบียร์กับสาวเชียร์หน้าตาน่ารัก สุดท้ายเพราะไม่อยากให้ไอ้ฉัตรและไอ้ต้าที่ชอบกวนตีนได้มีโอกาสกวนขึ้นมาอีก เลยเบี่ยงไปทางโลมาแทน “โลมาอ่ะ ไม่เจอนานเหมือนกัน เป็นไงบ้าง”

“ก็ดีนะ ช่วงนี้ก็รับน้องยุ่งๆ หน่อย แต่คณะเราคงไม่หนักเท่าเพชรกับไอ้ฉัตรมั้ง”

“ก็มึงมันอนาคตคนขายยา รุนแรงไม่... โอ๊ย!”

โลมาคงกระทืบเท้าใส่ไอ้ต้าใต้โต๊ะ “พ่อมึงสิคนขายยา กูคุยกับเพชร มึงไม่ต้องสอด ว่าไงเพชร ที่คณะเป็นไงบ้าง”

ทั้งวาจาและท่าทางเวลาโลมาคุยกับผมจะต่างจากไอ้สองตัวนี่เหมือนสวรรค์ชั้นฟ้ากับหุบเหวลึก ผมไม่เคยถามสาเหตุ ส่วนตัวเองก็ยังมีแทนมึงกูบ้าง เพชรบ้างสลับกันไป

“ไม่รู้เหมือนกัน ครั้งล่าสุดก็ส่งใบล่าลายเซ็นรุ่นพี่อ่ะ นี่ไม่ได้เข้ามาสองสามวันแล้ว”

“หา ไม่ได้เข้าตั้งสองสามวันเลยเหรอ”

“รุ่นพี่ไม่ว่าเอาเหรอวะ เพื่อนเก่ากูก็อยู่คณะเดียวกับมึง เขาว่ารับน้องเข้มจะตาย” ไอ้ต้าถาม

“ก็เพราะงี้แหละกูถึงไม่อยากเข้า กูฝากเพื่อนหาข้ออ้างให้แล้ว”

ที่ต้องเข้าไปนั่งจ๋องตัวแข็งทื่อห้ามกระดุกกระดิกก็นรกพออยู่ละ ยังต้องมาทนฟังคนตะโกนใส่อีก ความจริงผมนับถือพวกพี่ว้ากมากเลยนะ การที่พี่เขาสามารถสรรหาเรื่องร้อยแปดพันเก้ามาว้ากรุ่นน้องได้เนี่ยถือว่าต้องมีความคิดสร้างสรรค์พอตัว อย่างตอนที่มีแมลงสีดำตัวอ้วนบินหึ่งๆๆ กวนในห้องเชียร์พี่แกยังด่าได้เลยว่าใครไปตกถังขี้เชิญมันตามกลิ่นมา

แต่ผมรู้น่า กิจกรรมนี้มีไว้สานสัมพันธ์ พวกพี่เขาก็คนปกติแต่แค่ทำท่าทางให้เข้มงวด ผมก็บ่นไปตามประสาแหละ

“แล้วมึงยังรอดเนี่ยนะ เขาไม่มาตามหรอวะ”

“ก็ไม่นะ ไอ้ต้า มึงเลิกถามเรื่องนี้เหอะ ถามมากๆ เดี๋ยวกูจะเครียดเอา” ผมยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มอึกหนึ่ง เอ่ยเปลี่ยนเรื่องเอง “เออโลมา หลังรถมีตุ๊กตาอีกถุงนะ เดี๋ยวก่อนกลับแวะไปเอาหน่อย ห้องเพชรเริ่มไม่มีที่เก็บแล้ว”

“จริงดิ เพชรคีบได้เป็นถุงอีกแล้วเหรอ”

“อืม แต่ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้น”

“เอ๊ะ เดี๋ยวนะ เอามาให้เราอีกแล้ว เพชรไม่เก็บไว้ให้แฟนบ้างหรอ”

ผมทำหน้ายุ่ง “ให้โลมาเนี่ยแหละ โลมาเอาไปให้พวกน้องๆ ไม่ใช่เหรอ เพชรคงไม่ต้องให้แฟนแล้ว”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“มึงถูกสาวทิ้งอีกแล้วเหรอ?” ไอ้ฉัตรที่ตอนแรกคุยกะหนุงกะหนิงอยู่กับไอ้แทนเสือกโพล่งขึ้นมา “กูเดาถูกสินะ”

ผมถอนหายใจใส่มัน ทำท่าจะไม่ตอบไม่เล่าอะไรทั้งนั้น แต่พอหันไปทางอื่นแล้วบังเอิญสบตากับไอ้ต้า โลมา แม้กระทั่งแทนที่มองมานิ่งๆ ...ความสอดรู้สอดเห็นนี่เป็นสิ่งพื้นฐานสำหรับมนุษย์จริงๆ

“จริงๆ ก็ไม่ใช่แฟนหรอก แค่คุยๆ กัน” ผมเปิดปากอย่างช่วยไม่ได้

“มึงอาภัพรักป่ะเนี้ย ถ้าอยากมีแฟนขนาดนั้น กูบอกแล้วว่าถ้าผู้หญิงมันลำบากนักก็ลองผู้ชายดู ไม่เรื่องมาก ไม่ขี้งอน คุยง่าย นี่มันยุคสมัยไหนเข้าไปแล้วด้วย พวกกูไม่รังเกียจหรอกเว้ย” ไอ้ฉัตรโน้มกายข้ามโต๊ะมาตบไหล่ผมหนักๆ จนสะเทือน

“เกี่ยวเหรอวะ อกหักจากผู้หญิงแล้วต้องเปลี่ยนเป้าหมายเป็นผู้ชายเนี่ย” ไอ้ต้าออกความเห็น ซึ่งคราวนี้ปราศจากคำพูดกวนตีนจนผมแอบพยักหน้าอย่างพอใจ

เดี๋ยวขากลับกูแบ่งตุ๊กตาให้สามตัวก็แล้วกัน

ถึงผมจะหน้าตาไม่ได้จัดอยู่ในแวดวงหนุ่มหล่อ แต่พี่พลอยก็เคยบอกว่าผมเป็นหนุ่มหน้าตาน่ารักในแบบฉบับของตัวเองอยู่แล้ว ปกติพี่สาวไม่ค่อยชมผมเท่าไหร่ ฟังแล้วจั๊กจี้จนต้องโผเข้าไปกอดเอวคอดๆ นั่นไว้แก้เขิน

หึ ไอ้ฉัตร มึงมันเป็นเด็กวิศวะหน้าเหี้ยมหน้าโหดนี่นะ คงไม่รู้หรอกว่าสมัยนี้สาวๆ เขาชอบหนุ่มไอดอลหน้าใสเหมือนกันแหละโว้ย ผมนึกเสียดสีมันอยู่ในใจ แต่ว่า...

“แฮ่ม ไอ้ฉัตร ความจริงกูก็ทำตามที่มึงบอกแล้ว”

“หะ” มันหยุดวาจาที่กำลังโต้เถียงกับไอ้ต้า หันมามองผมงงๆ “ทำตามที่กูบอกอะไร”

ผมหรี่ตา พูดเสียงเบาลงหลายระดับ “ก็ลองคุยกับผู้ชายไง”

“...”

“...”

“...”

ทุกคนหันมาเบิกตากว้างใส่ผม

“หะ!! เดี๋ยวๆๆๆ เดี๋ยวนะ มึงจะบอกว่าไอ้คนคุยๆ ที่เลิกคุยไปล่าสุดนี่คือผู้ชาย!!?”

“มึงอย่าตะโกนสิวะ!” ผมดึงแขนมันให้นั่งลง “ก็เออไง กูแค่ลองทำตามที่มึงแนะนำแล้วมึงจะตกใจทำไม”

“ไม่ๆๆ เดี๋ยวนะ ...กูขอเรียบเรียงแป๊บ คือกูแนะนำก็จริง แต่ไอ้เพชร ถึงหน้าตามึงจะอย่างนี้ ความจริงนิสัยมึงก็มาดแมนสมชาย กูเลยสับสนนิดหน่อย ไม่คิดว่ามึงจะฟังคำพูดกู”

“อะไร มึงจะบอกว่ามึงหลอกกูเหรอ”

“เฮ้ย ไม่ใช่ๆๆ ไม่ใช่ครับคุณพี่เพชร กูแค่... ยังไงวะ ทึ่งอ่ะ ทึ่งที่มึงอยากได้แฟนมากไง ฮ่าๆๆ”

“...” คราวนี้ผมเงียบไป

ที่ไอ้ฉัตรพูดมามันก็ไม่ผิดหรอก ผมหาคนคุยคนนู้นคนนี้ไปทั่วเพราะผมมอยากจะมีแฟนจริงๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าผมเจ้าชู้ หรือกระเหี้ยนกระหือรือขาดความรักอะไรเลย เวลาตัวเองกำลังคุยศึกษาอยู่กับใคร ผมก็จะคุยแต่กับคนคนนั้นแค่คนเดียว แต่ที่เห็นผมเปลี่ยนคนบ่อย ส่วนมากเพราะพวกเธอนั่นแหละที่เอ่ยออกมาก่อนว่าไม่เข้ากัน

“ไหน มึงเล่ามาดิ้ มึงไปเจอกับไอ้หนุ่มคนคุยๆ นี่ได้ยังไง”

ผมหันไปมองคนถาม ถ้าไม่เล่าคงโดนถามไม่หยุดอยู่ดี

“เขาเข้ามาทักกูก่อน ขอแลกไลน์แล้วทักมาคุย ก็เลยคุยกันมาเรื่อยๆ”

“เพชรคุยกับเขาได้กี่วันอ่ะ”

“ก็สักพักนึง ราวๆ เกือบสองอาทิตย์ได้มั้ง มาเมื่อวานซืนเนี่ยแหละที่พี่เขาบอกว่าเมื่อไหร่จะได้คบกันเป็นผัวเมียสักที”

“ฮิ้ววว คบกันเป็นผัวเมียเลยเหรอวะ”

“ฮิ้วหาอะไร ระคายหู”

ผมจิ๊ปากใส่ไอ้ฉัตรที่ทำหน้าทำตาจงใจแซวให้อาย แต่เพราะเป็นมันเนี่ยแหละผมถึงหน่ายมากกว่าอาย

“มีรูปป่ะเพชร เราอยากเห็นอ่ะ”

“ตอนเพชรเดินเล่นที่เซ็นลาดพี่เขาแวะมาหา มีถ่ายรูปคู่อยู่ แต่แค่รูปเดียวอ่ะ” ผมหยิบโทรศัพท์สไลด์เปิดแกลเลอรี่ส่งให้อีกคน โลมารับไปดู พยักหน้าหงึกหงักแล้วมิวายส่งวนให้คนรอบโต๊ะ ไอ้ฉัตรยังยื่นเสนอให้ไอ้แทนดูด้วย

กูว่าจากที่กูไม่อาย กูจะเริ่มอายขึ้นมานิดๆ ละ

“ก็หล่อนี่หว่า ดูเรียบร้อยสะอาดสะอ้านดี แล้วไหงเลิกคุยกันละวะ” ต้าถามขณะส่งมือถือคืน

“ไม่รู้แม่ง ก็ที่พี่แกส่งมาว่าเมื่อไหร่จะคบเป็นผัวเมียอะไรนั่น กูก็จะตอบตกลงแหละ แต่ก็เกริ่นๆ ไปก่อนว่ากูอาจเป็นผัวที่ดีมากไม่ได้ พวกมึงก็รู้ว่าบางทีกูก็อยากไปไหนมาไหนคนเดียว”

พรวด!

“เหี้ยอะไรมึงเนี่ยไอ้ฉัตร สกปรก” ผมหน้ายุ่งทันที ดึงกระดาษทิชชู่มาเช็ดแขนอย่างรังเกียจ

ไอ้ฉัตรที่ยกเหล้าขึ้นดื่มจู่ๆ ก็พ่นพรวดออกมา น้ำเมาปนน้ำลายนั่นกลับลงแก้วไม่พอยังเผื่อแผ่ให้คนอื่นอีกต่างหาก มันจ้องมาทางผมอึ้งๆ โลมาก็อึ้งไม่ต่างกัน มีแต่ไอ้ต้าที่ลุกขึ้นไปตบหัวโทษฐานที่มันโดนแจกน้ำลายไปเต็มหน้า

ไอ้สกปรกมันสำลัก ไออยู่สักพัก “แค่กๆ คือ... มึงบอกว่ามึงเป็นผัวที่ดีไม่ได้?”

“หูมึงมีปัญหาหรอ กูว่ากูก็ไม่ได้พูดเบาขนาดนั้นนะ”

“ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นโว้ย! มันอยู่ตรงที่มึงเอาความมั่นใจที่ไหนจะไปเป็นสามีเขาต่างหาก” ฉัตรมันใช้แขนเสื้อเช็ดปาก “ถึงกูจะไม่ใช่เกย์ แต่กูว่ามึงตกลงตำแหน่งให้ตัวเองผิดแล้วมั้งไอ้เพชร”

ผมถอนหายใจใส่มัน “มึงนั่นแหละมาสรุปให้กูมั่วๆ”

รุ่นพี่คนนั้นเขาเป็นยังไงมันก็ไม่เคยเจอด้วยซ้ำ จริงอยู่ที่พี่เขาสูงกว่าผม แต่นิสัยอ่อนโยนเรียบร้อยกว่ามาก ถึงจะเป็นฝ่ายเข้ามาขอไลน์ก่อนแต่ก็เป็นผู้ชายขี้อาย เขาคงไม่กล้าที่จะเป็นฝ่ายนำหรอกน่า

ผมเองก็ไม่ใช่เกย์มาตั้งแต่แรก ให้คิดภาพว่าถูกคนอื่นกอดมันก็...

“กูว่าที่พี่เขาเลิกคุยกับมึงเพราะมึงไปตอบเขาแบบนี้เนี้ยแหละ” มันตอบด้วยสีหน้าเวทนาสงสาร ผมเห็นแล้วอยากจะถีบให้สักที แต่เพราะไม่อยากไปต่อความยาวด้วย เลยยกมือขึ้นโบกตัดบทแทน

“พอๆ เปลี่ยนเรื่อง เลิกคุยไปแล้วก็ไม่ต้องเอามาพูดแล้ว ถ้าว่างก็มารินเบียร์ให้กูนี่”

ที่ผมตัดสินใจลองคุยกับผู้ชาย ไม่ได้เพราะเป็นไบหรือเกย์ใดๆ ทั้งสิ้น ก็แค่ผู้ชายชอบผู้หญิงปกติเนี่ยแหละ คิดไปแล้วคงเป็นเพราะตอนนั้นถูกไอ้ฉัตรไซโคบอกให้ลองดูมากกว่า พอลองแล้วก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษหวือหวาอะไร คุยกับพี่ผู้ชายคนนั้นแล้วมองเหมือนเขาเป็นรุ่นพี่คนหนึ่งด้วยซ้ำ พอๆ ...หลังจากนี้ผมคงกลับไปคุยกับสาวๆ ตามเดิมแล้ว

พวกเรานั่งดื่มไปคุยไปสักพัก เนื้อหาส่วนมากก็เป็นเรื่องมหา’ลัย ถ้าไม่ใช่รับน้องก็เรื่องเรียน

กระทั่งไอ้แทนที่ดื่มอยู่เงียบๆ ลุกขึ้น “ไปสูบแป๊บ”

“กูไปด้วยดิ”

ผมเพิ่งเห็นว่าไอ้แทนเองก็หน้าตาดีเหมือนกัน แต่ออกไปทางเข้มๆ มันดูไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ อีกฝ่ายเลิกคิ้วมองผมอย่างแปลกใจ “มึงสูบด้วยเหรอ”

“เปล่า จะไปห้องน้ำ”

แทนมันพยักหน้า ทำท่าจะเดินนำไป ผมก้าวขาตาม แต่ยังไม่ทันพ้นเขตโต๊ะก็เป็นอันต้องชะงัก เมื่อจู่ๆ ดันมีร่างสูงใหญ่ของใครบางคนมายืนกอดอกจังก้าขวางไว้ก่อน

ผมอ้าปากเตรียมติ พอเงยหน้าก็เห็นว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีแต่งตัวค่อนข้างเซอร์ มันจ้องผมเขม็ง และ...หน้าตึงมาก

“เอ่อ...”

“คุณณภูมิ”

อ้าว รู้จักชื่อผมด้วย แต่เขาก็หน้าคุ้นๆ อยู่นะ

ผมเก็บหน้าเหลอๆ กลับไป เอ่ยสุภาพเพราะเขาเรียกผมว่าคุณก่อน “เอ่อ ไม่ทราบว่าใครครับ”

“ไม่เจอหน้าสามวันคุณก็ลืมหน้าผมแล้วรึไงคุณเพชรณภูมิ”

“สามวัน?” ผมกะพริบตา

ใครกันที่ผมไม่ได้เจอสามวัน? ผมว่าผมก็...เดี๋ยวนะ คนที่เรียกผมด้วยชื่อเล่นต่อชื่อจริงว่าเพชรณภูมิก็มีแค่...

ชิบหาย

มือรีบยกขึ้นแนบกลางหน้าอก ก้มหัวต่ำทันที “สวัสดีครับพี่”

หนุ่มในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์เซอร์ๆ ตรงหน้าคือปีสามเฮ้ดว้ากคณะผมเอง

“มาดื่มเหมือนกันเหรอพี่ นั่งอยู่ตรงไหนเนี่ย ทำไมผมไม่เห็น”

คนตรงหน้าทำแค่พยักพเยิดไปที่โต๊ะซึ่งอยู่ห่างไปอีกทาง ผมนั่งหันหลังให้โต๊ะนั้นเลยไม่แปลกที่จะไม่เห็น ผมไม่ได้หันไปมอง แค่เห็นจากหางตาแว้บๆ ว่าพี่เขามากับกลุ่มเพื่อน

“คุณเพชรณภูมิ” พี่แกเอ่ยเสียงเย็น

“ครับพี่”

“คุณฝากเพื่อนมาบอกพวกผมว่าท้องเสียไม่สบายติดต่อกันสามวันทั้งที่ยังเข้าเรียนปกติ คุณไปกินยาดีอะไรที่ทำให้ขี้แตกขี้แตนเฉพาะเวลารับน้องมารึไงครับ”

หน้าผมเริ่มเครียด “คือ...”

“วันแรกผมไม่ว่าเพราะนึกว่าคุณป่วย แต่วันที่สอง วันที่สาม ผมไม่ไปตามเพราะให้โอกาสสำนึกด้วยตัวเอง แต่คุณกลับให้เพื่อนมาบอกด้วยข้ออ้างโง่ๆ ว่าขี้แตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า อ้อ แล้วยังจำหน้ารุ่นพี่ไม่ได้ด้วย ความผิดคุณกี่กระทงรู้ไหมครับ”

ไอ้x ผมบอกให้เพื่อนหาข้ออ้างให้ แล้วไหงมันอ้างให้ผมขี้แตกทั้งสามวันเลยวะ!

“เดี๋ยวสิ ผมจำหน้าพี่ได้นะ แต่แค่ในนี้มันมืดเฉยๆ ก็เลยมองอะไรไม่ค่อยชัด” ผมพยายามแถ

จำหน้าไม่ได้ผมไม่ผิดนะเว้ย เวลาว้ากทีไรนอกจากจะยืนอยู่ไกลโพ้นขอบจักรวาล พวกพี่ว้ากยังเอาแต่สั่งให้ก้มหน้า แล้วผมจะเอาสมองส่วนไหนไปรีดเค้นให้จำหน้าพวกพี่ๆ แกขึ้นมาได้กันล่ะ

“...” พี่ว้ากยังจ้องเขม็ง

“ส่วนเรื่องที่ผมท้องเสีย ปกติผมก็เป็นคนถ่ายตรงเวลา ต่อให้กินของผิดสำแดงผมก็ท้องเสียตรงเวลาอยู่ดี ช่วงเย็นๆ หลายวันมานี้ผมวิ่งเข้าออกห้องน้ำไม่ได้หยุดเลย”

ผมว่าเสียงอ่อนระโหย พอชำเลืองไปทางพวกเพื่อนร่วมโต๊ะก็เห็นว่าพวกมันมองมาเหมือนมองคนปัญญานิ่ม

เออ กูรู้! ไม่ต้องมองแบบนั้น ไอ้ที่ผมพูดออกไปมันโคตรจะงี่เง่าสิ้นดี แต่มันช่วยไม่ได้ ผมพูดไปแล้วก็จำเป็นจะต้องไปต่อให้ได้ ถ้าหากไอ้พี่โหดตรงหน้ามันไม่มีหลักฐาน มันก็ยัดเยียดข้อหาให้ผมได้ไม่สุดหรอกน่า

ผมคิดทางรอดไว้ให้ตัวเองในใจ แต่กลับต้องหน้าเหวอเมื่อพี่แกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดรูปให้ดู

“แล้วนี่ล่ะ แบบนี้คุณไม่ขี้แตกกลางห้างไปแล้วเหรอ”

มันเป็นรูปผมที่ยืนเท้ามืออยู่หน้าตู้เครนเกม กำลังมองผ่านแผ่นอะคริลิกใสเล็งตุ๊กตาตัวที่อยากได้อยู่อย่างเมามัน พอเลื่อนไปทางขวาคราวนี้มีมาเป็นคลิปเลย ไอ้เวรตัวไหนมันบังอาจวะ! หรือ... อย่าบอกนะว่าพี่แกยอมลงทุนสะกดรอยตามผม

ผมยิ้มเจื่อน “เอ่อ...”

“ถ้าพี่ปีสองไม่ไปซื้อวัสดุมาทำอุปกรณ์คงไม่ได้เห็นคุณ เวลานี้ยังอยากจะแก้ตัวอะไรอีกมั้ยครับคุณเพชรณภูมิ”

ในใจผมอยากจะตะโกนกลับไปด้วยความอัดอั้น แต่ที่ทำกลับมีแค่เอ่ยน้ำเสียงขยันขันแข็ง “ผมจะไม่ทำอีกแล้วครับ!”

“คุณไม่มีโอกาสได้ทำแน่ เข้าใจนะ พรุ่งนี้ผมต้องเห็นหน้าคุณที่ห้องเชียร์”

“...”

“แน่นอนว่าผมจะเตรียมบทลงโทษโคตรพิเศษไว้ให้คุณด้วย”

เชี่ย...


re - 31/3/2018

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.326K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,954 ความคิดเห็น

  1. #5924 Spices_smile (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 19:27
    น้อง55555555555
    #5,924
    0
  2. #5910 Sun_Kun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 15:27
    เฮดว้ากคือพี่โป้ใช่มั้ยถ้าจำไม่ผิด
    #5,910
    0
  3. #5874 NatapornJan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 17:44
    ซวยแร้วรูกกกก
    #5,874
    0
  4. #5855 Cryingforcake (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 10:14
    ตามมาอ่านเพราะพี่โป้ แงงงง น่ารัก
    #5,855
    0
  5. #5827 oilxxii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 21:11
    อ่านเหนือคุณตอนล่าสุดแล้วรู้สึกคุ้นๆ พอมาดูนิยายเพิ่มเติมของนักเขียนก็ อ๋ออออออ กลับมาอ่านอีกรอบเลย
    #5,827
    0
  6. #5770 Noname07 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:10
    เพชรแมนมากลู๊กกก555
    #5,770
    0
  7. #5737 /blxh/ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 00:43
    นายเพชรนายตั่ยแน่😂
    #5,737
    0
  8. #5636 MaiNatkamon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 18:20
    โอ้ยน้องงง เหตุผลแบบ5555555
    #5,636
    0
  9. #5585 TigKie_18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 09:33
    เชี้ยยยยย​
    #5,585
    0
  10. #5477 mytty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 19:07
    คนเเอบถ่ายน้องนี่พี่พระเอกรึเปล่าคะ555
    #5,477
    0
  11. #5419 0986958101 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 14:54
    แงง ชอบ ❤
    #5,419
    0
  12. #5388 Sweet_Memory (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2561 / 20:16
    พิเศษมากเว่อร?~
    #5,388
    0
  13. #5381 ULTARJIRAPAT (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 13:05
    พิเศษใส่ไข่ซะด้วยยยย
    #5,381
    0
  14. #5106 ojay2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:19
    เพชรงานเข้าาาาา
    #5,106
    0
  15. #5105 baekbow (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 22:15
    เป็นมนุษย์ผู้ไม่ค่อยอ่านคำโปรย เปิดมาทีแรกก็เดาๆว่าใครจะเมะตอนแรกเล็งแทน พอพี่ว้ากโผล่มาปุ๊บน่าจะพี่ว้ากนะ 555
    #5,105
    0
  16. #4819 Kimpuaypark (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 17:54
    งานเข้าน้องเพชรแล้วววว
    #4,819
    0
  17. #4702 PU SU (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 21:57
    ซวยแน่ๆ งานเข้า บทลงโทษพิเศษเฉพาะคุณคนเดียวววว
    #4,702
    0
  18. #4614 Morly (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 13:35
    ชอบตรงจะไปเป็นผัวเขาอะ5555555555555 น้องจะเป็นรุกไม่ได้นะคะ
    #4,614
    0
  19. #4448 yzminion (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 14:23
    ทำเค้าโกรธซะแล้วน้องเพชร
    #4,448
    0
  20. #4229 Miki_milky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 14:32
    สงสารเพชรจังโดนจัดหนักแน่
    #4,229
    0
  21. #3985 Yeme_sama (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 15:28
    น่ากลัว จำได้ว่าปีหนึ่งไม่เคยโดดประชุมเชียร์เลย ขกมีปัญหา
    #3,985
    0
  22. #3579 Makito_Alio (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 20:17
    รู้สึกคิรินไม่ดีแน่ๆ เราสัมผัสได้ ส่วน-พี่โป้เนี่ย น่าจับยัดท่อจริงๆ แกล้งน้องแกล้งนุ่งอยู่ได้ ตีเลยยย พี่กาจขาชอบน้องไวๆนะคะ
    #3,579
    0
  23. #3310 WayVe❤ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:49
    คุณเพชรณภูมิเป็นคนตลก
    #3,310
    0
  24. #3293 Kim-kibom (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 16:06
    หึหึ..หนีไม่พ้น
    #3,293
    0
  25. #3242 fantase (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 17:14
    อย่าแกล้งน้องงงงง
    #3,242
    0