เหนือคุณเท่ากับแฟน (Yaoi) END

ตอนที่ 4 : [3] พี่โป้หล่อมานานแล้ว รู้ไว้ (150%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2,613 ครั้ง
    19 ส.ค. 62


[3] พี่โป้หล่อมานานแล้ว รู้ไว้

“กูไม่ได้อยากจะพูดให้มึงเสียใจนะเว้ยไอ้โป้ แต่ว่า...”

“...”

“กูลงให้ไม่ได้จริงๆ”

คิ้วผมขยับชนกันทันที “ทำไมไม่ได้”

“คือ... มึงก็รู้ใช่มั้ยว่าไอ้การจัดโหวตของกูเนี่ยมันไม่ใช่กิจกรรมของกองกิจฯ เป็นกูช่วยกันทำเล่นๆ กับไอ้หมิวมัน พี่เอ็มเขามอบเพจนี้ให้กูดูต่อ กูก็ต้องรักษาความเป็นมาตรฐานของเพจกูเอาไว้”

หน้าคนพูดดูจะลำบากใจ มันพูดๆ หยุดๆ อยู่สักพัก ขณะที่ผมกอดอกเอนหลังพิงเก้าอี้ในห้องสโลป

ไอ้คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมคือคนดูแลเพจ คลังคนหน้าตาดีมหาลัย S’ ที่รวบรวมเอาคนหน้าตาดีทุกคณะทุกชั้นปีมาลง มีแม่งทุกอย่าง ภาพเดี่ยว ภาพคู่ ภาพคู่จิ้น มีแม้กระทั่งวันนี้คนหล่อคณะนี้กินข้าวกับอะไร เข้าส้วมกี่รอบอย่างที่ว่าไปนั่นแหละ เมื่อก่อนผมเคยมองว่าเพจนี่ดูติงต๊องบ๊องตื้นไปหน่อย ส่วนตอนนี้...

ก็ยังมองว่าติงต๊องอยู่

สำหรับพวกผู้ชาย บางทีก็ไม่ได้มานั่งว่างส่องดูรูปคนหน้าตาดีอยู่แล้ว ถ้าอยากดูอยากชักก็เสิร์ชหาตรงตามเป้าหมายไปเลย อีกอย่างสำหรับหนุ่มโสดธรรมดาๆ ไม่คิดจะดูรูปดาวสวยๆ ไปเพ้อหรอก เพราะรู้ดีว่าพวกเธอมีแฟนกันอยู่แล้วทั้งนั้น

“จู่ๆ จะให้กูใส่ชื่อมึงเข้าไปด้วย มันก็แปลกๆ ดิวะ”

“ก็แค่ใส่ๆ เข้าไป เรื่องคนโหวตกูหาเอง”

“นี่มึงไปเมาแล้วถูกเล่นเกมลงโทษมาเหรอวะ กูเห็นใจมึงนะ แต่ยังไงก็ไม่ได้อยู่ดี มันไม่เกี่ยวว่าจะมีคนโหวตให้มั้ย แต่มันเกี่ยวตรงที่คนจะงงว่าทำไมแอดมินเพจ... แบบ... นั่นน่ะ”

“พูดมา”

“ก็แบบ...ไม่คัดหน้าตาคนหน่อยเหรอ”

ผมหรี่ตา “พูดมาให้หมดดิ๊”

“คือ... กูไม่ได้จะว่าจริงๆ นะ มึงน่าจะสังเกตว่าทำไมคณะสินกำผู้ชายไม่ค่อยมีรายชื่อติดมาเท่าไหร่ เพราะว่าพวกมึงไม่ค่อยดูแลตัวเองกันเลย เนี่ย มึงแม่งผมยาวรุงรังเป็นโจรใต้แบบนี้ มึงจะให้กูลงชื่อได้ไงวะ” ไอ้เปปมันทำหน้าโคตรลำบากใจ ชำเลืองมองผมแล้วหันไปทางด้านข้างขณะพูดเหมือนจะกลัวว่าผมจะเสียใจจะไม่พอใจ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสโลปที่มีแค่เราสองคน

มองหน้ามันนิ่ง ขณะที่มันเริ่มเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มจืดเจื่อนส่ายก้นอยู่ไม่สุข

ผมไม่ได้โกรธ ไอ้ที่มันพูดก็พอจะเดาได้ตั้งแต่ประโยคแรกแล้ว รู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนที่ดูดีชวนให้ถ่ายรูปไปลง ผมเองไม่ใช่คนใส่ใจแต่งตัวเท่าไหร่ด้วย พวกเครื่องประดับ... หูซ้ายที่เจาะก็แค่เพราะช่วงมอต้นคึกคะนองไปตามเพื่อน ส่วนแหวนนี่เพราะแฟนเก่าให้มา ใส่มานาน ถอดแล้วมันโหวงๆ นอกนั้นเสื้อผ้าหน้าผมก็ตื่นมาแค่หวีหยิบอะไรได้แค่ใส่เท่านั้น

ดูแลตัวเองไปตามอัตภาพ ออกกำลังกายน่ะออกอย่างที่บอก แต่ไอ้เข้าร้านตัดผมบ่อยๆ ตื่นเช้ามาพิถีพิถันทาครีมทุกวันน่ะไม่มีทาง กูไม่ว่างขนาดนั้นเว้ย

“คือ... หุ่นมึงโอเคนะ ผิวขาวลูกคนจีนแบบที่คนไทยชอบ ถ้ามองดีๆ...” มันนิ่งไป ใช้สายตาสอดส่องไปทั่วร่างผม “ขามึงเพรียวดีมาก กูว่าถ้าหันข้างก้นก็ชัดเจนดูเซ็กซี่น่าตี...”

“เฮ้ย”

“หะ...อะไร”

“พูดให้ดีๆ เดี๋ยวจะโดน”

มันทำหน้าเอ๋อ ต่อมาก็มุบมิบปาก “ตอนด่าไม่โกรธ แต่พอชมทำไมเสือกโกรธวะ”

“เอางี้ มึงบอกมาแค่ว่าต้องทำไงถึงจะยอมใส่ชื่อกูลงไปด้วย”

“ก็ต้องหล่อ... กูถึงบอกไงว่ามันยากง่ะ”

“มันยากเพราะมึงนั่นแหละที่ทำให้วุ่นวาย แค่ใส่ๆ ไปก็จบ ถ้าจะโดนคนหัวเราะก็กูมากกว่า”

“ก็กูบอกแล้ววว มันต้องดูมาตรฐานเพจด้วย...”

คุยกับไอ้เปปอยู่นาน สุดท้ายผมก็พ่นลมหายใจแบบเซ็งๆ เดินออกมานอกห้อง อุตส่าห์ถามตารางคณะบริหารจากคนอื่นแล้วมาดักมันตอนเลิกเรียน แต่แห้วจำต้องหน้าบูดกลับตึกคณะตัวเอง

ไม่ใช่ว่าผมอยากจะลงโหวตบ้าบอไร้สาระนี่หรอก

...แต่เพราะกูรับคำไว้แล้ว บวกกับคำพูดสุดท้ายของไอ้คุณที่มันพูดไว้นั่นแหละ

เพจของไอ้เปปคนติดตามเยอะ ธรรมดาที่บางทีจะจัดโหวตจัดอะไรให้คนฟอลฯ ได้สนุกกัน ไอ้การโหวตคนหน้าตาดีประจำภาคเรียนก็เป็นหนึ่งในนั้น อันดับแรกจะเปิดสเตตัสให้คนเสนอชื่อก่อนว่าอยากให้มีใครบ้าง จากนั้นก็จะลงรูปพร้อมกับข้อมูลของกลุ่มคนที่แอดมินเพจคัดเลือกมาแล้ว ใช้เวลาราวๆ ห้าถึงเจ็ดวันก่อนประกาศผล

จริงๆ แล้วไอ้การโหวตนี่ทำให้มีดราม่าเกิดมาแล้ว เมื่อปีก่อนมีรุ่นพี่ดาวมหาลัยปีสามคนหนึ่งถูกใส่รายชื่อ แต่แฟนเขาไม่พอใจ หลังๆ มาก็เลยมีการขออนุญาตก่อน ไม่ได้มีกิจกรรมแข่งกันให้เรียกโหวต ไม่ได้เชิญตัวผู้ชนะมาขึ้นเวที คนที่โดนตามตื๊อขอเอาชื่อไปลงเลยไม่ได้สนใจอะไรมาก ปล่อยให้ทำๆ ไป บางคนชอบซะอีก เรียกเรตติ้งให้ตัวเองได้มากกว่าเดิม

แต่ผมมองว่ามันก็แค่โหวต

...เพราะงั้นชื่อกูก็ลงๆ ไปเหอะ คะแนนอ่ะเดี๋ยวจัดการเองได้

เดินกลับมาที่คณะ ไม่ได้นั่งโต๊ะประจำใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์เพราะวันนี้พวกน้องปีหนึ่งจับจองกันอยู่ เด็กมันเพิ่งมาใหม่ ก็เลยไม่รู้ว่าตรงนี้เป็นที่ประจำของพวกรุ่นพี่

ไม่ได้เข้าไปไล่ แต่เดินเข้าไปใต้ตึก เห็นว่าไอ้พลไอ้สหัสนั่งอยู่อีกฝั่ง เลยก้าวเข้าไป

“อ้าว กลับมาละเหรอ”

“เป็นไงมั่ง ไปคุยกับไอ้เปป มันโอเคป่ะ?”

ผมส่ายหน้า “...”

แอบเห็นจากหางตาว่าไอ้สหัสหันไปพยักพเยิดกับไอ้พลผมก็กลอกตา

“น่ามึง ไอ้เปปมันไม่ลงให้ก็อย่าไปอะไรเลยว่ะ”

“เออ นั่นดิ” ไอ้พลมันตบไหล่ผม “ถือว่าแล้วๆ ไปเหอะ เปลี่ยนไปเล่นอย่างอื่นดีกว่า กูว่าไอ้คุณไม่แฟร์เลยที่เลือกเล่นอันนี้ มันหล่อนี่ มันเลยได้เปรียบ”

ไอ้พลดูจะไม่เข้าข้างไอ้คุณอย่างชัดเจน อาจเพราะเพราะมันอยู่ในมุมหนุ่มปุถุชนคนธรรมดาแบบผมก็ได้

กูก็ดีใจนะที่มึงเข้าข้างเพื่อน ...แต่โทษทีเหอะว่ะ เลิกใช้คำว่าเล่นกันอะไรนี่สักทีได้มั้ย

“มันตั้งใจจะแกล้งมึงบวกกับเลือกหัวข้อเล่นกันมาแบบส่งๆ ขี้เกียจๆ ด้วยนั่นแหละ มันรู้อยู่แล้วว่าชื่อมึงจะติดรึไม่ติด”

“เออ กูรู้”

ที่พวกเพื่อนพูดมาทำไมผมจะไม่รู้ ไอ้เชี่ยคุณนิสัยดีซะที่ไหน ในความใจดียิ้มแย้มของมันคือความกวนส้นนั่นแหละ แต่เข้าใจความเสียหน้ามั้ย เพราะรับปากไปแล้วเมื่อวันก่อน ถ้าผมเปลี่ยนใจบอกว่าผมไม่แข่ง หรือไปบอกว่าลงชื่อไม่ได้แล้วต้องฟังมันหัวเราะหาตีนแบบนั้นอีกแม่งก็ไม่โอเคแล้ว

“แล้วมึงจะชนะมันได้ยังไง มันเป็นเดือนมหาลัยนะเว้ย” ไอ้สหัสถามหน้างงๆ

“แล้วไง หล่อมากมั้ง ถ้ามันเป็นเดือน กูจะเป็นกาแลกซี มีไรไหม”

“เอิ่ม...”

“ก่อนหน้าที่แพ้มัน ยังมีคำสั่งทำตามคนชนะอีกอย่าง ถ้าคะแนนโหวตกูชนะ มันจะย้ายมาเป็นของกูแทน”

คนฟังพยักหน้าเข้าใจ “เออ แต่พอพูดถึงเรื่องคำสั่งแพ้ชนะกูว่าอันนี้น่าเสี่ยงให้เล่นจริงๆ ใครจะไปรู้ว่าไอ้คุณมันจะสั่งอะไร มันอาจจะสั่งให้ไอ้โป้โอนเงินเป็นแสนสองแสนให้มันก็ได้”

“เดี๋ยว” ไอ้พลทำสีหน้าดูถูก “มึงคิดเลอะเทอะไปถึงไหน ทำแบบนั้นเราก็มีสิทธิ์แจ้งความป่ะวะ ลายลักษณ์อักษรอะไรก็ไม่มีว่าจะต้องทำตามคำสั่งคนชนะจริงๆ”

“งั้นมันอาจจะสั่งให้ไอ้โป้พลีกายให้มันก็ได้”

“ยิ่งแล้วใหญ่ มันจะมาเอาไอ้โป้ทำไม ทะเลาะกันตายทุกคืน”

“ใครจะไปรู้...”

ผมเคี้ยวฟันอย่างเคืองๆ เอื้อมมือไปตบหัวพวกมันคนละที “พลีกายกับผีสิวะ พูดอะไรช่วยเห็นใจน้ำย่อยกระเพาะกูด้วย อยากให้กูอ้วกรดหน้าเหรอ”

“ก็แค่สมมติฐานเอง ไม่งั้นมึงจะชนะโหวตมันยังไง คิดแล้วเหรอ”

“ขอช่วยคนอื่นโหวตไง” ผมว่าง่ายๆ

“เฮ้ย แบบนั้นคนอื่นเขาจะไม่โมโหเอาเหรอ เดี๋ยวเขาก็รู้ดิว่ามึงซื้อเสียงจนคนที่เขาอยากโหวตให้ลำดับรวนอ่ะ”

“ถึงตอนนั้นกูจะบอกให้ไอ้เปปบอกว่าชื่อกูเป็นกิจกรรมบางอย่าง คะแนนกูไม่นับ โหวตจบก็ตัดชื่อกูออก เท่านี้ลำดับก็เป็นปกติแล้ว กูถามไอ้เปปมาแล้วด้วย คนที่โหวตส่วนมากเป็นผู้หญิง ไปขอช่วยพวกผู้ชายมาโหวตไม่น่าจะเป็นปัญหาหรอก ...กูมีพวกไอ้กาจกับไอ้น็อตอยู่ด้วย ขอให้พวกมันเรียกเสียงให้ พวกมึงเองปกติก็ไม่ได้โหวตใครอยู่แล้วนี่”

“...” ไอ้สหัสมองมา จากนั้นยิ้มเจื่อน “ปกติกูโหวตพี่ใบตาล ดาวอักษรอ่า”

ผมยิ้ม “อ๋อ? แล้วรอบนี้มึงจะโหวตใคร พูดให้ฟังซิ”

“โหวตมึงๆๆ รอบนี้!

ไอ้พลแม่งขำ หันมาถามผม “กับเรื่องเรียนมึงมุ่งมั่นแบบนี้ป่ะ”

“กูมุ่งมั่นทุกเรื่อง”

อีกฝ่ายยังคงมองผมด้วยสายตาสงสาร “แต่อันดับแรกมึงทำให้ไอ้เปปยอมลงชื่อมึงให้ได้ก่อนเหอะ อย่างน้อยไปตัดผมจัดการหน้าให้มันดูดีๆ ขึ้นมาบ้าง ไปขอช่วยมันใหม่มันอาจจะยอมก็ได้ ...มั้ง”

ผมฟังคำพูดของมัน ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไปนอกจากหยิบมือถือขึ้นมาไล่หารายชื่อหนึ่งที่เมมฯ เอาไว้

 

วันต่อมา ผมเดินเข้าเขตตึกคณะศิลปกรรมตามเวลาปกติทุกวัน แต่วันนี้สิ่งที่ไม่ปกติคือมีนักศึกษาบางกลุ่มมองมาตาไม่กะพริบ ผมปรายตาไปยังทิศทางนั้นนิดหน่อย พอบังเอิญสบตาน้องผู้หญิงคนไหนเข้าพวกเธอก็จะยิ้มหวานส่งให้ ไม่ก็หันไปสะกิดเพื่อนแล้วชี้ไม้ชี้มือมาเหมือนมองดูสัตว์ในสวน แน่นอนว่าทุกทีไม่ใช่อย่างนี้

ใครมันกล้า

ถึงผมจะปีสอง แต่พี่รหัสผมอยู่ในกลุ่มพี่ว้าก ผมอยู่ในตำแหน่งที่คอยช่วยพวกพี่มัน ดังนั้นเลยพอจะมีอำนาจคุมเด็กปีหนึ่งได้อยู่บ้าง เพราะฉะนั้นเวลาบังเอิญเดินผ่าน พวกน้องๆ เห็นหน้าแม่งก็อยากมุดตูดหนีกันมากกว่า

“คริๆๆ”

ผมกลอกตา เบี่ยงวงหน้าไปทางคนด้านข้างแล้วว่าอย่างอดไม่อยู่ “มึงจะหัวเราะคิกคักแบบนี้อีกนานมั้ยไอ้ปริ๊น”

“ปริ๊นเซสย่ะ!

“มันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ ย่อมาจากชื่อมึงไม่ใช่รึไง”

“ตกภาษาอังกฤษเหรอจ๊ะโป้ ตัดเซสออกก็เท่ากับฉันมีงูสิยะ”

“มึงก็มีอยู่นี่”

“ต๊าย อีโป้ หุบปาก!” มันค้อนให้ผมวงใหญ่ ตีไหล่ผมสามทีรัวๆ “ที่ฉันหัวเราะก็เพราะว่าดีใจแทน ดูสิ พวกน้องๆ พี่ๆ มองมาตาไม่กะพริบเลย ปกติจะหลบหน้ามึงกัน คราวนี้จีบใครก็ไม่นกแล้วนะ คริๆๆๆๆ”

ผมขนลุกกับการหัวเราะใส่จริตของมันมาก ได้แต่ปรายตามองแล้วสะบัดศีรษะกลับมาทางเดิม

ไอ้ปริ๊นเซสเป็นเพื่อนสาวประเภทสองของผม เราไม่ได้เรียนอยู่เอกเดียวกัน แต่มาสนิทและรู้จักกันตอนทำกิจกรรมของมอ บังเอิญได้อยู่ยูนิตเดียวกับมันตั้งแต่ปีหนึ่งโน่น ไม่ได้ติดต่อไปไหนมาไหนด้วยกันเพราะไลฟ์สไตล์ของชายแท้แบบผมและไอ้ปริ๊นเซสมันคนละแนวอยู่แล้ว มีแค่เจอกันในมอบ้างบางที กินข้าวตอนเที่ยงรึหน้ามอตอนเย็นอะไรง่ายๆ

ถามว่ารังเกียจอะไรพวกเกย์กะเทยมั้ย ขอตอบว่าไม่เลย แต่อย่ามาคิดไม่ซื่อใส่กันก็พอ

ผมปล่อยให้ไอ้ปริ๊นเซสหัวเราะคิกคักต่อไป เดินตรงไปยังลานกว้าง ก่อนเบี่ยงไปทางซ้ายซึ่งเป็นที่นั่งประจำ กวาดสายตาก็มองเห็นพวกเพื่อนๆ อยู่กันครบ แล้วยังมีไอ้เปปกับหมิวแอดมินเพจคลังคนหน้าตาดีนั่นอีก

เท้าเดินไปหยุดอยู่ใกล้ๆ “ไง”

“ไง... โอ๊ะ!” ไอ้สหัสที่นั่งใกล้หัวโต๊ะมากที่สุดเป็นคนแรกที่หันมา พอเห็นผมก็เบิกตาโต “ใครครับเนี่ย”

“กูเอง”

“กูเองไหนครับ” ตามด้วยไอ้พล “จะมาขอเบอร์หมิวเหรอ”

จากนั้นหมิวที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็หน้าแดงขึ้นมาทันควัน เล่นเอาผมขนลุกซู่

“อย่ามัวไร้สาระ ใกล้จะถึงเวลาเรี...”

“นาย!” ยังพูดไม่ทันจบ ไอ้เปปที่นั่งหน้าเหวอมองผมตั้งแต่ก้าวเข้ามาใกล้จนตอนนี้ จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง วิ่งดุ๊กๆ อ้อมโต๊ะมาแตะบ่าผม ยิ้มกว้างหน้าบานกลมอย่างกับฝาโอ่ง “นายสนใจให้เราเอาชื่อไปลงประกวดในเพจรอบนี้มั้ย ช่วยเรียกแฟนคลับได้ด้วยนะ รับรองว่าหลังจากนี้สาวๆ เต็มแน่นอน”

“กูโทรเรียกมึงมาก็เพราะเรื่องนี้นั่นแหละ” ผมมองอย่างเหนื่อยหน่าย “เลิกเล่นปัญญาอ่อนได้แล้ว”

พอว่าแบบนี้ พวกมันก็เลิกเล่นละคร

“ไอ้โป้!!

“มึงไปทำอะไรมาวะไอ้สาดด!

ผมดึงมือไอ้เปปออกจากไหล่ โบกมือให้หมิวขยับไปด้านในแล้วนั่งลงแทนที่ จังหวะนั้นไอ้ปริ๊นเซสที่เดินตามหลังผมเข้ามาก็ยังส่งเสียงหัวเราะคิกคักก่อนเอ่ย “เป็นไงบ้าง ฝีมือปริ๊นเซสเอง”

“มึงผ่าตัดโมหน้าให้ไอ้โป้ใหม่เหรอวะปริ๊นเซส” ไอ้ตั๊กกะพริบตาปริบๆ ถาม

“ก็แค่พาไปตัดผมทรงใหม่ก็แค่นั้นแหละค่า”

“ตัดผม!? แค่ตัดผมเนี่ยนะ? ตัดผมหน้ามันเปลี่ยนได้ขนาดนี้เลยเหรอวะ”

“มันก็ไม่เปลี่ยนมากหรอกถ้าทรงเก่าไอ้โป้มันจะไม่รุงรังจนกูนึกว่าพี่เสกมาเองน่ะจ้ะ”

“ไม่ๆๆ ไม่ใช่ละ”

“ไม่ใช่อะไร ก็ไอ้โป้มันก็หน้าตาดีอยู่แล้ว แค่ก่อนหน้านี้โป้มันผมยาวบังหน้าบังตาไม่ยอมตัด นี่ฉันเลยพาไปตัดให้ ซอยด้านหน้านิดหน่อย หน้าม้าปัดข้าง ฝั่งหนึ่งปรกๆ หน้าผากกับตาไว้อย่างนี้จะได้เห็นตาเรียววับๆ แวมๆ พอให้ดูมีเสน่ห์ ไอ้โป้มันขี้เกียจ เจลจะได้ไม่ต้องใส่ด้วย มองตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เข้ากับการแต่งตัวเซอร์ๆ ดี สรุป เพอร์เฟ็กต์ค่า!

“โปรสาด...”

ฟังคำสาธยายของไอ้ปริ๊นเซส พวกมันทุกตัวก็พร้อมใจกันหันมามองผมใหม่อีกรอบ เห็นสายตาที่สื่อความหมายประมาณว่ามันช่างน่าเหลือเชื่อเหลือเกินของไอ้พวกนี้แล้วก็รู้สึกคันตีนขึ้นมาตะหงิดๆ

หลังจากที่คุยกับไอ้เปปและไอ้พวกเพื่อนเมื่อวาน คำพูดของไอ้พลมันช่วยจุดไอเดียในสมองผม เพราะงั้นเลยโทรหาไอ้ปริ๊นเซสเพื่อขอคำปรึกษา มันเองพอได้ยินว่าผมอยากจัดการตัวเองก็รีบบึ่งมาหาแล้วลากตัวพาไปร้านทันที เลือกทรงคุยกับช่างให้เองเสร็จสรรพ ถึงจะรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้บ่นอะไรมากเพราะคิดว่าไอ้ปริ๊นเซสมันตาถึงอยู่แล้ว

อย่างที่บอกว่าเพราะขี้เกียจเข้าร้านตัดผมบ่อยๆ ผมจะยาวก็ปล่อยไว้ก่อน มามอเวลาร้อนบางทีก็มัดรวบๆ เอาไว้ พอตัดออกแล้วเปลี่ยนเป็นทรงใหม่นี่รู้สึกเบาสบายหัวขึ้นเยอะ สระผมก็ง่าย รอแป๊บเดียวแห้ง เพราะงั้นพอไอ้ปริ๊นเซสมันบอกว่าต่อมาก็ให้มาตัดแบบนี้บ่อยๆ มันคุยกับพี่เจ้าของร้านไว้แล้ว เจอหน้าปุ๊บแค่บอกเหมือนเดิม ผมเลยรับคำมันอย่างว่าง่าย

“นี่ความจริงแล้วไอ้โป้มันหน้าตาดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย”

“จะว่าไปไอ้โป้ตอนปีหนึ่งสองสามเดือนแรกที่เข้ามาเรียนมันหน้าตาเป็นไงวะ ตอนนั้นผมสั้นๆ เหมือนหญ้าอยู่เลยนี่ ไหนมึงอย่าทำหน้าบึ้งดิ๊ ไม่ก็ยิ้มก็ได้”

“...” ผมทำตามมันแบบขอไปที

“เชี่ยยย พอทำหน้าเฉยๆ อย่างหล่อ แต่ยิ้มแล้วเสือกน่ารัก ขี้โกงอ่ะ! มาแลกหัวกัน”

“ถ้าหล่องี้แล้วจะไว้ผมยาวสกปรกนั่นทำไมวะ”

“หรือว่าที่จริงมึงแอบไปศัลยกรรมมา”

“พอๆ กูก็หน้าแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้ว” สุดท้ายถึงยกมือโบกปัดแบบรำคาญ เพราะตั้งใจจะมาคุยเรื่องโหวตในเพจของไอ้เปป กลับโดนพวกมันวนอยู่ในอ่างกับเรื่องเบ้าหน้าผมไม่หยุด แม่งจะถึงเวลาเรียนอยู่แล้วเนี่ย

“ไอ้เปป”

“ครับ” มันยังเหม่อมองหน้าผม

“ทีนี้จะลงชื่อให้กูได้ยัง”

“ได้ๆๆๆ เดี๋ยวเราจัดการให้เลย นายสะดวกถ่ายรูปตอนนี้เลยมั้ย”

มันจะพูดเพราะทำไมวะ...

“เออ รีบๆ เหอะ จะถึงเวลาเรียนแล้ว”

“ได้ครับๆ เฮ้ย ไอ้หมิว เอากล้องมาถ่ายโป้หน่อย”

จากนั้นผมก็ปล่อยให้หมิวมาถ่ายรูปให้ อีกฝ่ายไม่ได้บอกให้ผมโพสต์ท่าหรือยิ้มแย้มอะไร ผมเลยปล่อยให้เธอถ่ายไปเท่าที่อยากจะถ่าย ระหว่างนั้นก็ตอบคำถามพวกประวัติส่วนตัวเล็กๆ กับไอ้เปปไปด้วย

“แล้วไลน์กับเฟซฯ”

“ไม่ต้องลง เดี๋ยวยังไงพอผลโหวตออกมามึงก็ตัดชื่อกูออกได้เลย อ้างว่าเป็นกิจกรรมอะไรก็ว่าไป”

ไอ้เปปมันเบิกตา ต่อมาก็ส่ายหน้า “ไม่ต้องๆ มึงไม่ต้องซีเรื่องนั้น ทีแรกที่กูกังวลเรื่องโหวตแล้วก็อันดับว่าคนโหวตคนอื่นๆ จะไม่พอใจว่ามึงบังคับให้คนอื่นโหวตเหมือนซื้อเสียง แต่ตอนนี้มึงหล่อขนาดนี้ ไม่ต้องซื้อเสียงก็มีคนโหวตให้อยู่แล้ว!

“...” ผม

เออ เอาไงก็เอา กูตั้งใจแค่จะชนะไอ้คุณอย่างเดียวแค่นั้นแหละ

“โอเค ขอบใจมาก เดี๋ยวไงช่วงสองสามวันนี้ไอ้หมิวจะตามถ่ายรูปมึงนะ เริ่มลงรายชื่อโหวตอาทิตย์หน้า”

ผมพยักหน้า ไม่ได้อะไรมากเพราะเห็นว่าพวกนักศึกษาเริ่มทยอยกันขึ้นตึกเพราะคาบเรียนแรกเริ่มแล้ว ยื่นมือไปตบบ่าไอ้เปปเป็นเชิงขอบใจมันไม่ต่างกัน

ที่จริงก็รู้สึกแปลกๆ นะที่มานั่งจับกลุ่มพูดคุยเรื่องโหวตติงต๊องนี่แบบจริงจังเอาการเอางานเหมือนจะลงสมัครผู้ว่าฯ แถมยังลงทุนไปตัดผมนี่อีก ไม่ได้นึกอายใคร อายตัวเองเนี่ยแหละ แต่พอคิดไปถึงว่าถ้าไม่ทำแล้วต้องมาเห็นสีหน้าไอ้คุณทำนองยิ้มแต่สายตาสบประมาทคงจะหัวเสียมากกว่านี้ ความกระดากตัวเองก็ปลิวหายไปทันควัน

เออ กูนี่มันลงทุนแบบที่ไอ้พลบอกจริงๆ

“อะไรของพวกมึง”

ก้าวออกมาจากลิฟต์ ตอนหลุดจากภวังค์ความคิดของตัวเองแล้วเงยหน้า ก็เห็นไอ้พวกเพื่อนกำลังมองกันมาอยู่แล้ว

“ไอ้โป้”

“อะไร?”

“ต่อไปอย่ากลับไปไว้ผมรุงรังแบบนั้นอีกนะ”

“ทำไม”

“มันเสียสุขภาพสายตาพวกกู”

“...” ผม

ไอ้สัด

 

ผมเป็นคนไม่แคร์สายตาคนอื่นอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นไอ้การเปลี่ยนลุคใหม่นี่เวลาเดินไปไหนมาไหนแล้วมีบางคนสนใจก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร มีบางพวกพอรู้ว่าผมคือใครแล้วกลับไปมีทีท่าถอยห่างหลีกเลี่ยงหน้าเหมือนเดิมด้วยซ้ำ แต่ที่ไม่ชินคือการโต้ตอบของผู้หญิงบางกลุ่มมากกว่า

อย่างเช่น...

“อุ๊ย”

ซ่า!

“เชี่ย” ผมหลุดอุทาน

เดินผ่านร้านน้ำ จู่ๆ ก็ถูกน้องปีหนึ่งในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทสั้นให้เหมือนเด็กมอปลายญี่ปุ่นหันมาชน น้ำเปล่าในมือเธอแม่งถูกบีบบี้ทะลักออกจากขวดราดรดเสื้อเชิร์ตสีขาวที่ผมสวมเป็นวงใหญ่

ก้มมองรอยเปียก คิ้วเริ่มขยับชนกันอย่างช่วยไม่ได้

“นี่น้อง”

“ขะ...ขอโทษค่ะพี่โป้ หนูไม่ได้ตั้งใจ...”

ไม่ได้ตั้งใจอะไรมุกแม่งอย่างกับในหนังวัยรุ่นน้ำเน่า

“คราวหลังเดินให้มันระวังหน่อย ซุ่มซ่ามแบบนี้ไม่ต้องออกจากบ้านดีกว่ามั้ง”

เพราะถูกทำให้เปียกแบบนี้ผมเลยอดจะพูดเสียงห้วนไม่ได้ เห็นคนก่อเรื่องและบรรดาคนรอบข้างที่ได้ยินพากันชะงัก หน้าหวานที่แต่งมาอย่างดีของเธอจืดเจื่อน

แต่ท่าทีใจเสียนั่นทำผมถอนหายใจ ดึงขวดที่เหลือน้ำแค่ครึ่งหนึ่งในมือเธอมาวางไว้ตรงเคาน์เตอร์ร้านน้ำด้านข้าง จากนั้นหยิบขวดใหม่จ่ายเงินให้ป้าเขาแล้วยัดใส่ในมือเล็กเล็บสีแจ๊ดฟรุ้งฟริ้งนั่น

“ช่างเหอะ เอ้า เอาไป แล้วอย่าเดินให้มันซุ่มซ่ามอย่างนี้อีกล่ะ”

เธอเบิกตากว้าง “ขอบ...ขอบคุณค่ะ!

“ไปเรียกแม่บ้านมาเช็ดพื้นด้วย”

ผมทิ้งท้ายแบบนั้นด้วยสีหน้าเซ็งๆ จากนั้นเดินต่อไปยังร้านอาหารตามสั่งริมสุดที่ก่อนหน้านี้สั่งผัดกะเพราหมูทอดง่ายๆ จานหนึ่งกับลุงแกไว้

กลับมาถึงโต๊ะ หน้าผมแม่งยังบูดอยู่หน่อยๆ เพราะรู้สึกเย็นวูบวาบตรงรอยเปียก

ไอ้เชสที่นั่งอยู่ตรงข้ามทำสายตากรุ้มกริ่ม “อัยยะ เล่นละครเรียกโหวตเก่ง”

“เรียกโหวตบ้านมึง ดูสภาพเสื้อกู ไหลลงไปถึงบ๊อกเซอร์แล้วไอ้ห่า”

“เดี๋ยวก็แห้งน่า น้องเขาอุตส่าห์ทอดสะพาน ไม่ตอบรับหน่อยละวะ หน้าตาก็โอเคนะ สวยเฉี่ยวเชียว”

อยู่ตั้งไกลเสือกประเมินความสวยเขาได้อีกนะไอ้นี่

“กูไม่ชอบ”

“วะ แล้วมึงชอบแบบไหน? อ้อๆ แบบถ้าตอนแรกยังไม่สนิทจะดูเรียบร้อยไม่พูด แต่ถ้ารู้จักจริงๆ แล้วจะซนๆ ใจกล้าใช่มั้ย” มันเอ่ยนิสัยของแฟนเก่าผมออกมาเป๊ะทุกอย่าง พอยกเท้าขึ้นเตะขามันที่ใต้โต๊ะมันก็หัวเราะ “ตั้งแต่ตัดผมเปลี่ยนลุคมึงก็หล่อขนาดนี้ มีคนเข้าหาเยอะงี้ก็หาใหม่เลยสิวะ มาทำหน้ามุ่ยใส่สาวๆ แบบนี้เดี๋ยวต่อไปจะถูกมองติดลบนะเว้ย”

“กูไม่ชอบผู้หญิงที่เข้าหาคนอื่นเพราะหน้าตา”

ไอ้เชสมันฟังแล้วยิ่งยิ้มกริ่ม ลากเสียงยาวแซว “หูยยยย”

อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้ผมไม่ได้ถูกมองว่าเป็นคนหน้าตาดี ผมรกรุงรัง ถ้าชอบใคร เข้าไปคุยแล้วเธอชอบกลับมันทำให้รู้สึกว่าอย่างน้อยเธอก็รักผมจริงๆ เทียบกับคนที่เข้าหาเพราะหน้าตาดี ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วเจอเรื่องที่ผิดหวังขึ้นมาจะไม่ขอเลิกกันง่ายๆ เหรอวะ ผมไม่อยากมาเสียใจทีหลัง เพราะงั้นขอบาย

“แต่ยังไงช่วงนี้มึงก็อย่าไปทำหน้าดุใส่ชาวบ้านเขาล่ะ เดี๋ยวโหวตก็หาย”

“เออ รู้แล้ว”

“แล้วโหวตมึงกับไอ้คุณอะไรนั่นเป็นยังไงบ้าง”

ผมเคยเล่าเรื่องที่ตัวเองมีปัญหากับไอ้คุณให้พวกเพื่อนกลุ่มวิศวะฟัง แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดลึกอะไรขนาดนั้น เล่าเพราะผมจะขอให้ไอ้กาจกับไอ้น็อตมันช่วย...

ยังคิดอยู่ในใจไม่ทันจบ เสียงซุบซิบและหวีดร้องเบาๆ จากรอบด้านที่ดังขึ้นก็ทำให้ผมหันไปตามเสียงทันที ไอ้น็อตนี่นับว่าตายยากมาก เพราะคิดถึงมันปุ๊บ มันก็เดินถือจานข้าวกลับมาที่โต๊ะพอดี

“ไอ้โป้วันนี้เดี๋ยวแวะไปรับกูที่ตึกคณะด้วย ขอติดมอไซค์มึงกลับหอหน่อย”

“แล้วรถมึงอ่ะ”

“กูเอาไปให้เขาเช็คเครื่องเมื่อวาน”

ผมพยักหน้า ตักข้าวเข้าปากอีกคำ ไอ้เชสที่ถามคำถามค้างไว้ก็ทวงคำตอบต่อ “แล้วตกลงโหวตมึงกับคุณคนนั้นว่าไง”

“โหวตกูไม่แย่ ยังดีหน่อยที่มีไอ้น็อต ไอ้กาจแล้วก็ไอ้อาร์ตช่วยพูดขอให้แฟนคลับมาโหวตกู”

...ถึงไอ้อาร์ตทีแรกมันจะไม่เต็มใจเพราะมันสนิทกับไอ้คุณก็เหอะ

“ถึงดูจากในรูปที่เพจลงแล้วกูจะเห็นว่าไอ้คุณเดือนนิเทศนั่นจะหน้าตาดีกว่ามึงก็เถอะ แต่เพราะกูเป็นเพื่อนมึง กูจะระดมชาวบ้านทั่วทั้งมอมาโหวตให้มึงเอง เชื่อมือได้เลย”

ผมแยกเขี้ยวเอ่ยขอบใจ

ถึงจะเป็นความจริง แต่ฟังคำพูดที่บอกว่าไอ้คุณมีอะไรเหนือกว่าผมนี่แม่งชวนให้คันยุบยิบในใจไม่หายจริงๆ

 

ผมมองรูปผู้ชายในชุดนักศึกษาและกางเกงยีนส์ขาดเข่าไม่ถูกระเบียบนิ่ง คนในรูปหันหน้าไปอีกทาง กล้องเลยจับได้แค่เสี้ยวหน้าด้านข้างเท่านั้น อีกฝ่ายมีตาเรียวแต่ไม่ได้ตี่ ดูรู้ว่ามีเชื้อสายจีน หน้าไม่ได้แบนเรียบเหมือนอาแปะขายเต้าหู้เพราะจมูกโด่งที่เห็นดั้งค่อนข้างชัด มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังอารมณ์ดีขณะคุยกับเพื่อน

คนในรูปนี่คือ...เออ กูเอง

เอาตรงๆ เลยนะ หมิวนี่มีความสามารถในการถ่ายรูปไม่น้อยเลย ตอนที่ผมเห็นครั้งแรกยังขมวดคิ้วแน่นเพ่งมองอยู่นานว่าไอ้นี่มันใครวะ เหมือนว่าหมิวจะรู้ว่าแต่ละคนต้องถ่ายภาพในมุมไหนถึงจะออกมาดูดี

ภาพพวกนี้ที่ได้มาก็คงเป็นช่วงทีไอ้เปปบอกว่าหมิวจะตามถ่ายรูปผมอยู่สองสามวันนั่นแหละ ผมรับคำแต่ไม่ได้ใส่ใจ แล้วก็มารู้เอาเมื่อวานตอนเย็นว่าตัวเองถูกถ่ายรูปตอนเผลอเอาไว้เยอะแยะ

ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว ยังมีอีกหลายคน หนึ่งในนั้นก็นั่นแหละ ...ไอ้เชี่ยคุณ

โหวตเหมือนจะเริ่มเมื่อวาน ผมดูรูปตัวเองอยู่แป๊บเดียว จากนั้นเลื่อนไปที่รูปไอ้เดือนนิเทศคู่แข่ง

“เหอะ”

ภาพแรกของไอ้คุณเป็นตอนที่มันกำลังส่งยิ้มกว้างในมาดของผู้ชายใจดีให้กับสาวน้อยคนหนึ่งหน้าตึก ตาคู่นั้นของมันฉายชัดถึงความใจดี เป็นมิตร ปลอบประโลม แล้วก็เอ็นดูของผู้ชายซึ่งมอบให้เพศตรงข้ามที่อ่อนแอกว่า เห็นแบบนี้แล้วผมก็หรี่ตา พนันได้เลยว่าร้อยทั้งร้อยสาวๆ แพ้สายตาแบบนี้ของมันแน่ๆ

ผมทำหน้าอ้วกใส่มือถือไปที ความหมั่นไส้แล่นพล่านขึ้นมาเลยตัดสินใจออกจากเพจ

เป็นการโหวตสร้างโพลแบบง่ายๆ ไม่ได้มีกติกาเข้มงวดประมาณแบบห้ามไปปั๊มเฟซบุ๊คมาโหวตให้แต่อย่างใด ไม่มีพวกที่ไปสร้างเฟซฯ ใหม่ขึ้นมาเพื่อเอามากดโหวตตัวเองด้วย เพราะทำแบบนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงจะสมัครเป็นสิบเป็นร้อย ยังไงพวกที่ติดท็อปห้าท็อปสิบแรกๆ ก็คะแนนสูงลิ่วแซงยากอยู่ดี

นับตั้งแต่เมื่อวาน...

คะแนนผม 1465

คะแนนไอ้คุณ 1687

มันเป็นอะไรที่ผิดคาดเล็กน้อย นอกจากที่ขอช่วยพวกเพื่อนกับพวกรุ่นพี่ที่รู้จักแล้ว เหมือนว่าจะมีคนอื่นโหวตให้ผมอยู่พอสมควรเหมือนกัน ถึงตอนนี้จะยังนำไอ้คุณไม่ได้ แต่ก็ถือว่ามันไม่ได้นำห่างไปไกลลิ่ว เวลาโหวตยังมีอีกตั้งหกวัน

ไถหน้าจอเล่นๆ อยู่พักหนึ่ง แจ้งเตือนเฟซบุ๊คที่เข้ามาก็ทำให้ผมกดดูอย่างสนใจ

Tanatip Drew ได้กล่าวถึงคุณในความคิดเห็น

“...?”

ธนาธิป ดริว?

ใครคือธนาธิปวะ

ผมขมวดคิ้วจ้องแจ้งเตือนอย่างงงๆ เพราะชื่อที่ปรากฏนั่นไม่ใช่รายชื่อเพื่อนในเฟซบุ๊คของผม ทีแรกคิดว่าแท็กผิด เลยไม่ได้สนใจ แต่ชั่วแว้บหนึ่งความอยากรู้ก็แล่นเข้ามา นิ้วมือเลยกดเข้าไป

 

Tanatip Drew ได้แชร์โพสต์จากเพจ คลังคนหน้าตาดีมหาลัย S

ลิโป้ (ปกรณ์ ลิ้มสกุล) ปี2 คณะศิลปกรรมศาสตร์ เอกออกแบบผลิตภัณฑ์

ไลน์ : x Facebook : x iG : x

ประวัติอันดับโหวต : ไม่มี

วันเกิด 17 มีนาคม 1996 ของที่ชอบ : ก๋วยเตี๋ยวเป็ด ของที่ไม่ชอบ : กาแฟ

 

สรุปคือไอ้ธนาธิปอะไรนี่มันแชร์โพสต์แนะนำผมในเพจคลังคนหน้าตาดีมา จากนั้นแท็กผมลงในนี้

เพื่อ?

ผมกดดูความเห็นในสเตตัสมัน

 

Tanatip Drew @Kittikun Piampaiboon ถ้าไม่เห็นชื่อว่าเป็นลิโป้ กูคงคิดว่านี่มันหนุ่มหล่อแบดบอยจากไหน

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon 55555

(ตอบกลับ) Tanatip Drew หัวเราะกวนตีนนะมึงเนี่ย เป็นไง หล่อมั้ย

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon ไม่เท่าไหร่

(ตอบกลับ) Tanatip Drew กล้าพิมพ์ กูเห็นมึงจ้องมือถืออยู่ตั้งนานตอนที่เห็นครั้งแรก 55555555

(ตอบกลับ) Tanatip Drew ระวังจะแพ้นา นี่แท็กให้ดูเพราะเป็นห่วงเลยนะ

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon ว่าไป 555 ไม่แพ้หรอก

(ตอบกลับ) Nicha Netty มั่นใจไม่เปลี่ยนเลยนะยะอีคุณ 5555

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon มึงจะให้กูแพ้ตี๋น้อยได้ยังไง

(ตอบกลับ) Sittisak Kajornkeaw 5555555555555

(ตอบกลับ) Tanatip Drew @LIPO limsakul ฟ้องๆๆ

(ตอบกลับ) บาสส อยากเปลี่ยนชื่อเฟซ ไปหาเฟซฯ เขาเจอได้ไงนั่น 5555

 

“...”

ผมมุมปากกระตุกรัวๆ หลังอ่านความเห็นใต้สถานะนั้น ถึงจะไม่รู้ว่าแต่ละคนคือใคร แต่ก็เดาไม่ยากเพราะรูปประจำตัวพวกมันก็ลงเบ้าหน้าตัวเองกันทั้งนั้นแหละ แม้เพื่อนในกลุ่มไอ้คุณบางคนผมจะไม่รู้จักและจำหน้าไม่ได้ แต่ไอ้ธนาธิป ดริวคนแชร์นี่เห็นแค่สีผมก็จำได้อยู่ ...ไอ้หัวแดงวันก่อนนั่นไง

พูดเล่นถึงกูไม่พอ แม่งยังแท็กให้กูมาอ่านด้วย กำเริบเสิบสานฉิบหาย

ผมไม่ได้ตอบกลับคนแท็ก แต่ตอบกลับไอ้เชี่ยคุณ

 

(ตอบกลับ) LIPO limsakul @Kittikun Piampaiboon ปากเก่ง

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon ไอ้ดริว ไปแท็กเขามาทำไมเนี่ย 555

(ตอบกลับ) LIPO limsakul @Kittikun Piampaiboon olo

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon เนี่ย โมโหอีกแล้ว

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon แซวเล่นเฉยๆ น่า

(ตอบกลับ) LIPO limsakul ไปเล่นกับหมาที่บ้านไป ใครอยากเล่นกับมึง

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon อ้าว ก่อนหน้านี้เราก็เล่นกันไปตั้งเยอะ

(ตอบกลับ) บาสส อยากเปลี่ยนชื่อเฟซ ฮันแน่ 55555 เล่นอะไรกันไป

(ตอบกลับ) บาสส อยากเปลี่ยนชื่อเฟซ เล่นแบบแฮ่กๆ มั้ย

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon ได้เหรอ 5555

(ตอบกลับ) Kittikun Piampaiboon (สติกเกอร์)

(ตอบกลับ) LIPO limsakul กูไม่เล่นสัปดนแบบนั้นกับมึงหรอก จะอ้วก

 

ผมรัวนิ้วพิมพ์ด่ากับไอ้คุณรัวๆ อยู่พักใหญ่ๆ เลย สุดท้ายแม่งรู้สึกว่าตัวเองเปลืองเวลาอันมีค่าไปใช้ทิ้งๆ ขว้างๆ กับไอ้คนอย่างมันก็ตัดสินใจไม่เข้าไปตอบอีก ปิดแจ้งเตือนชั่วคราวไม่ให้เห็นด้วย

เจอมันมากวนในโซเชียลแบบนี้ พลังใจที่อยากจะชนะของผมก็พุ่งสูงขึ้นมากกว่าเดิม เสียดทะลุเพดานออกไปนอกโลกแล้ว แต่ไม่ใช่แค่ผม...

ผมรู้มาว่าไอ้คุณเองก็ใช่ย่อย ได้ยินจากไอ้อาร์ตมา ปีก่อนที่มันติดรายชื่อโหวตเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่ได้สนใจอะไรมาก ก็ปล่อยให้เขาโหวตไป ใครชนะใครแพ้ก็แค่นั้น แต่ครั้งนี้เหมือนมันอาจจะเห็นว่าผมตั้งใจแข่งกับมันแบบจริงๆ จังๆ ละมั้ง ไม่คิดว่าผมจะทำ เลยอาจจะกลัวแพ้ขึ้นมา เพราะงั้นเลยเห็นมันตั้งสเตตัสอันเดียวโดดๆ โน้มน้าวสาวๆ อยู่ในเฟซบุ๊ค ถึงจะไม่ได้เล่นใหญ่ แต่การที่มันออกมาเคลื่อนไหวแบบนั้นก็พอทำให้คะแนนมันสูงขึ้นกว่าเดิมได้แล้ว

กระทั่งตอนนี้ ผมกับมันเป็นที่หนึ่งและที่สองในรายชื่อโพล

คะแนนผม 7895

คะแนนไอ้คุณ 7926

ไอ้คุณปกติก็ท็อปไฟว์อยู่แล้ว แต่ผมนี่ดิแม่งเบียดคนอื่นๆ ขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ

กระทั่ง... วันอาทิตย์วันสุดท้ายก่อนที่ผลโพลจะสิ้นสุดในตอนเที่ยงคืน ผมได้รับโทรศัพท์จากไอ้เปป

(โป้ กูเองนะ)

“เออ ว่าไง”

(ช่วงนี้ชาวบ้านเขารู้หมดละว่ามึงกับไอ้คุณแม่งเล่นแข่งกันโหวตในเพจกู เล่นเอาโหวตปีนี้มั่วไปหมด)

ฟังมันแล้วผมก็ถอนหายใจออกมาหน่อยๆ “โทษทีละกัน”

(เฮ้ย ไม่เป็นไรๆ ไม่ได้จะโทรมาบ่นอะไร ตอนแรกกูก็เครียดๆ อยู่ที่พวกมึงทำซะเละ แต่ตอนนี้กูเห็นคนในเพจสนุกไปด้วย คอยลุ้นกับพวกมึงก็เลยแบบ เออ คิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้)

ผมเลิกคิ้ว “...”

(ตอนนี้มึงกับไอ้คุณเป็นที่หนึ่งที่สองแซงคนอื่นซะลิ่ว กูเลยว่าเย็นนี้จะไลฟ์สัมภาษณ์มึงกับไอ้คุณสักหน่อย)

“ไม่มีทาง”

ไอ้เปปชะงักไปกับการตอบอย่างว่องไวทันควันของผม (ง่ะ อย่ารีบปฏิเสธอะไรเร็วขนาดนั้นนน แค่นิดเดียวเอง ไม่มีอะไรมาก ไลฟ์เสร็จเดี๋ยวกูเลี้ยงข้าวมึงกับไอ้คุณด้วย)

“มึงคิดว่ากูอยากร่วมโต๊ะแดกข้าวเฮฮาปาร์ตี้กับมันเหรอ บอกแล้ว ไม่-มี-ทาง”

(โป้ มึงนี่ใจร้ายนะ มาใช้เพจกูเป็นสนามแข่งกับไอ้คุณ พอกูจะขอช่วยหน่อยก็ไม่ยอม) มันทำเสียงไม่พอใจระคนผิดหวังลอดมาตามสาย (กูโทรไปหาไอ้คุณแล้วเมื่อกี้ มันไม่เห็นจะมีทีท่าแบบมึงเลย พอกูบอกเจตจำนง มันก็เข้าใจง่ายๆ ยอมช่วยกูแบบง่ายๆ เลย กูว่ามันเองก็คงเข้าใจกู)

“...”

(ไลฟ์แป๊บเดียว ไม่ถึงชั่วโมงหรอก เดี๋ยวเลี้ยงข้าวด้วยจริงๆ)

แม่ง มันเล่นซะกูปฏิเสธลำบากเลยเนี่ย

(ไอ้โป้...)

“เออๆๆๆ รู้แล้ว ไม่ต้องเลี้ยงข้าว กูไม่อยากแดกพร้อมมัน”

(ได้ๆ ขอบใจมาก สักหกโมงนะ เจอกันในมอที่ตึกกลาง แต่งตัวหล่อๆ หน่อยล่ะ)

และแล้วไอ้เปปมันก็วางสายไป ผมมองโทรศัพท์ในมือตัวเองหน้ายุ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาหนักๆ มองนาฬิกาก็เห็นว่าห้าโมงแล้ว มันนัดหกโมง อีกแป๊บเดียวเดี๋ยวก็ถึงเวลา

หอผมอยู่หน้ามอ จริงๆ ไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ แต่ว่าตั้งแต่ตื่นมาก็มัวแต่นอนเล่นมือถือ ยังไม่ได้กินอะไรเลย เพราะงั้นเลยตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง อาบน้ำเปลี่ยนชุดจากชุดนอนเป็นเสื้อกล้ามทับด้วยแจ็กเก็ตสีดำและกางเกงยีนส์ ไม่ได้พิถีพิถันการแต่งตัวตามที่ไอ้เปปบอก เพราะทั้งตู้ผมก็มีแค่นี้ รีบแต่งรีบขึ้นคร่อมขับไอ้เซ็กเธาว์ออกมาหาอะไรกิน

พอใกล้ถึงหกโมงผมก็จ่ายเงิน ขับเข้าไปในมอซึ่งเป็นสถานที่นัด มาถึงผมก็เห็นไอ้เปปกับไอ้นั่นอ่ะ...ไอ้เดือนมหาลัยปีสองนั่งคอยกันอยู่ก่อนแล้ว

“ไง”

“เหอะ” ผมเบ้ปากใส่ไอ้คุณ มองเห็นมันจ้องผมด้วยสีหน้ายิ้มๆ ไม่วางตามาตั้งแต่เดินอยู่ไกลโพ้นนู่นแล้ว ขยับจะสอดตัวนั่งข้างไอ้เปป แต่กลับโดนมันขัดขึ้นก่อน

“โป้ นั่งฝั่งเดียวกับไอ้คุณดิ กูเป็นคนถือมือถือไลฟ์ นั่งด้านนี้มันจะไปเห็นได้ยังไง”

“...”

“ขยับเข้ามาอีกนิด” มันขยับโบกมือเหมือนโบกรถ “มันจะหลุดขอบเอา ดูแปลกๆ”

“...”

ผมหน้ายุ่ง

...กูติดโรคขึ้นมาใครจะรับผิดชอบวะ

“โอเค กูเตรียมคำถามมาแล้ว แต่ไม่ต้องห่วงนะ กูไม่ถามให้พวกมึงตอบหรอกว่ามาแข่งแบบนี้กันได้ไง แค่ถามทั่วๆ ไปกับคำถามที่ทำให้พวกลูกเพจตื่นเต้นกันนิดหน่อย กูก็ไม่เคยไลฟ์แบบนี้มาก่อน คิดว่าน่าจะสนุกอยู่เหมือนกัน พวกมึงตอบคำถามแบบที่อยากตอบได้เลยนะ แต่อย่าลืมว่ามันจะมีผลกับโหวตอีกสี่ชั่วโมงที่เหลือของตัวเองด้วย เพราะโพลในเฟซฯ มันเปลี่ยนได้” ไอ้เปปพูดพลางเอาขาตั้งมือถือเล็กๆ ออกมา จัดการตั้งให้เรียบร้อย

หน้าผมเซ็งนิดหน่อย ถึงจะพยายามบังคับไม่ให้ขมวดคิ้ว แต่คิ้วก็ยังมุ่นเข้าหากันเล็กๆ อยู่ดี ชำเลืองสายตาไปทางไอ้คนที่นั่งอยู่ด้านซ้ายมือ ก็เห็นว่ามันยังมีรอยยิ้มสบายๆ ติดหน้า

“โอเค พร้อมนะ”

พอมันให้สัญญาณก็กดเผยแพร่ พอสติสมาธิรู้ว่ามันถ่ายแล้วปุ๊บ ในที่สุดผมก็คุมสีหน้าเอาไว้ได้ รู้สึกชื่นชมตัวเองอยู่ในใจเหมือนกันที่อดทนเก่งไม่เบา

นั่งนิ่งๆ รอให้ไอ้เปปมันพูดเปิดงานเรียบร้อย จากนั้นผายมือมาทางไอ้คุณก่อนบอกให้แนะนำตัว จากนั้นก็เป็นตาผม “อ่ะ มาทางลิโป้บ้าง ปีนี้เป็นปีแรกที่มีชื่อติดโหวต น่าจะมีคนไม่รู้จักเยอะเลย แนะนำตัวหน่อย”

“ก็... ชื่อลิโป้ ปีนี้อยู่ปีสอง สินกำเอกออกแบบผลิตภัณฑ์”

“อ้อ อือฮึๆ”

“...”

“...เอ่อ แค่นี้เหรอ”

ผมชะงักไป กะพริบตามองไอ้เปปที่อยู่หลังกล้อง

เหมือนมันจะเห็นทีท่างงๆ ของผม เลยรีบหยิบกระดาษขึ้นมาเขียนให้อ่าน แนะนำอีกดิ

เห็นแบบนั้นผมก็ชำเลืองสายตาไปทางคนข้างๆ เหมือนจะบอกใบ้มันว่าทีไอ้คุณยังพูดแค่นี้เลย ต้องพูดอะไรอีก มันก็เขียนกระดาษตอบมาอีกว่า ไอ้คุณมันติดท็อปโหวตหลายรายการแล้ว คนอื่นเขารู้ข้อมูลกันหมดแล้ว มึงอ่ะพูดอีกดิ

อ่านแล้วผมก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

“อืม... เกิดวันที่ 17 มีนา 1996 ที่บ้านมีน้องชายหนึ่งคน พี่ชายอีกคน แล้วก็พ่อแม่ อยู่หอ ปกติขับมอไซค์มามอ งานอดิเรกวาดรูป ออกไปดื่มกับพวกเพื่อน สิ่งที่เกลียดกับกลัวไม่มีเป็นพิเศษ ตอนนี้โสด ชอบผู้หญิง สเป๊กที่ชอบไม่ต้องสวยมาก น่ารักโอเค ขอนิสัยแมนๆ หน่อย ไม่ติดผู้หญิงเกินไป ไม่ซีเรียสถ้าเป็นฝ่ายเข้ามาคุยก่อน”

“...”

“โอเคยัง?”

“เอ่อ... โอเคๆ” ไอ้เปปที่นิ่งไปแล้วหุบที่อ้าค้างลง ส่วนไอ้คนที่นั่งข้างๆ ผมแม่งเสือกหัวเราะขึ้นมา

“หืม? ไม่ซีเรียสถ้าผู้หญิงจะเข้ามาจีบก่อนสินะ”

“เสือก”

“ไม่น่าเชื่อนะว่าเป็นคนขี้อายเหมือนกัน มีแฟนมากี่คนแล้วล่ะ”

ผมถลึงตา “ใครเขาให้มึงถาม เขาให้ไอ้เปปถาม”

“น่า แค่อยากรู้”

“แต่กูไม่อยากบอก จะทำไม”

“เอ่อ... อะแฮ่ม! โอเค มาที่คำถามต่อไปนะ” ไอ้เปปที่หน้าซีดไปแล้วปรบมือแปะๆ แล้วรีบเอ่ยแทรก “เพราะตอนนี้คะแนนของคุณกับลิโป้นำลิ่วเลย มาถามคำถามเกี่ยวกับฝ่ายตรงข้ามกันหน่อยดีกว่า รอบนี้เริ่มจากลิโป้ก่อนบ้าง คำถามคือ คิดว่าคู่แข่งของตัวเองเป็นยังไงบ้าง ถ้าจะให้เปรียบเทียบจะเปรียบเป็นอะไรดี”

“...” ผม

อะไรดลบันดาลใจให้มึงตั้งคำถามแบบนี้ขึ้นมาวะไอ้เปป

แม่งไม่น่าถาม ไอ้คุณสำหรับผมก็เป็นไอ้งี่เง่าไง ขยะเปียก ไม่มีอะไรดี กวนส้นตีน ทำมาเป็นยิ้มงี้นึกว่าหล่ออ่ะ

ผมยิ้มมุมปาก ขยับเตรียมจะเอ่ย “ไอ้คุณมัน...”

ตอบให้ดีนะ หล่อๆ ระวังโหวตลด ...คือใจความกระดาษที่ไอ้เปปเขียนชูอยู่ด้านหลังเหมือนอ่านใจกันได้

รอยยิ้มผมค้าง “ก็... เป็นคนดี คนปกติเนี่ยแหละ ยิ้มแย้ม พูดคุยง่ายดีด้วย” ผมกล้ำกลืนพูดที่สุดในชีวิต ส่วนในใจรู้สึกว่าอยากจะอ้วกเอาของที่เพิ่งกินมาก่อนหน้านี้ออกมาให้หมด อ้วกเอากระเพาะกูออกมาด้วยเลย

กระดากปากฉิบหาย

ไอ้เปปมันยกนิ้วโป้งให้ “ถ้าให้เปรียบเทียบคุณล่ะ โป้คิดว่าเหมือนอะไร”

“เหมือน... พระเอกหนังไง”

ถุย หนังผีน่ะสิ ไอ้คุณอ่ะตัวร้ายตายไม่ดีชัดๆ

“อ้อ เป็นความคิดที่น่าสนใจดีมาก โอเค งั้นมาทางคุณบ้างดีกว่า ยังไง เปรียบโป้เป็นอะไรดี”

“นั่นสิ...” มันยิ้มอยู่ ทำท่าทีเหมือนนึก “กระทิงที่พร้อมขวิดตลอดเวลามั้ง”

“สัด ตลกเหรอ”

ผมหันขวับไปทางมันทันที พอว่าแบบนั้นมันก็หัวเราะ “ล้อเล่นน่า ไอ้ท่าทีขู่แบบนี้เนี่ยแหละ เหมือน...”

“...”

“เสือน้อย”

“...” ผม

ขนทุกเส้นบนตัวพากันลุกพรึ่บ

มองเห็นไอ้เชี่ยเปปที่เม้มปากไหล่สั่นพยายามกลั้นขำด้วย ผมบดกรามกรอดๆ แต่เพราะกำลังไลฟ์อยู่ เลยไม่อยากให้ตัวเองแสดงอะไรไม่ดีออกไปตอนนี้

ไอ้เปปยังถามอีกหลายคำถาม มีให้เหล่าลูกเพจที่กำลังดูไลฟ์ถามสิ่งที่อยากถามด้วย ผ่านไปพักใหญ่ สุดท้ายไลฟ์ก็จบจนได้ ทันทีที่ไอ้เปปเก็บมือถือ ผมก็เด้งกายลุกขึ้นยืนทันที

“ขอบใจมากนะเว้ยไอ้โป้ ไปกินข้าวเปล่า เดี๋ยวกูเลี้ยงเอง”

“ไม่ล่ะ กูกินมาแล้ว เดี๋ยวจะกลับเลย”

“อ้อ โอเคๆ”

ผมบอกลามันแค่คนเดียว จากนั้นเดินลิ่วๆ ออกมาทันที ได้ยินเสียงไอ้เปปมันชวนไอ้เชี่ยคุณไปกินข้าวแว่วๆ ลอยมาด้วย แต่ฝ่ายนั้นตอบว่านัดคนอื่นไว้ก่อนแล้ว

ผมไม่แม้แต่จะหันกลับไปดู รีบเสียบกุญแจรถขึ้นคร่อมแล้วขับออกมาจากมอทันที

อย่าให้กูอยู่ใกล้ๆ ไอ้เดือนนั่นนานๆ เลย ขนจะพากันร่วงหมด...

กลับมาถึงห้อง สิ่งแรกที่ผมทำคือนอนเล่นมือถือ เช็คงานที่จะต้องส่งอาจารย์ในช่วงที่จะถึงเล็กน้อย ต่อมาใช้เวลาสองสามชั่วโมงในการนั่งคอยผลโหวตจากในเพจ จากการพยายามอดทนตอบคำถามไอ้เปปตอนไลฟ์ ผมก็คิดในเชิงบวกไปว่าอย่างน้อยคนอื่นที่เห็นจะต้องโหวตให้แน่ๆ แต่ดันลืมไปว่าเรื่องทำให้สาวๆ กรี๊ดกร๊าด ...ผมยังแพ้ไอ้คุณอยู่หลายขุม

สรุปคะแนน

ผม 9153

ไอ้คุณ 9965

 

“ไอ้โป้ๆ ทางนี้”

ตอนที่กำลังเดินตรงไปทางลิฟต์ เสียงเรียกคุ้นเคยซึ่งดังมาจากอีกด้านก็หยุดขาผมเอาไว้ได้ทัน หันไปมองก็เห็นว่าเป็นไอ้สหัสกับไอ้ตั๊กที่นั่งกันอยู่ตรงพื้นยกระดับ แดกขนมเบื้องกับน้ำแดงเหมือนเพิ่งไปซื้อมาจากโรงอาหาร

ผมเลิกคิ้วนิดหน่อย แต่ก็เดินเข้าไปหาพวกมัน

“มานั่งอะไรบนพื้น ไอ้พลล่ะ”

วันนี้ผมมีเรียนแค่ช่วงบ่าย เพราะเมื่อคืนแม่งอย่างเฟล หลังจากพ้นเที่ยงคืน ผมก็ไปเคาะห้องไอ้น็อตเพราะไม่อยากอยู่คนเดียวให้ยิ่งเฟล กว่าจะกลับห้องตัวเองอีกทีก็เลยตีสี่เข้าไปแล้ว เพราะงั้นเลยกว่าจะได้นอนกว่าจะตื่นก็กินข้าวเช้าไม่ทัน ไม่อยากเสียเวลาด้วย ผมเลยยอมปล่อยให้กระเพาะว่างแล้วมาเรียนก่อน

“ไปหาแฟน เอาป่ะ” ไอ้สหัสชูถุงกระดาษใส่ขนมในมือแต่ผมส่ายหน้า

“เอาเลย”

“หน้าเครียดๆ นะมึงอ่ะ อย่าบอกนะว่ายังโกรธเรื่อง...” คนถามมันจงใจเว้น

เว้นไว้ก็รู้ดีว่าเรื่องอะไร...

พอประกาศผลปุ๊บ กรุ๊ปไลน์ที่มีไอ้พวกนี้อยู่ก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมารัวๆ แม้แต่ไอ้เชสกับไอ้เหรียญก็ยังทักมา แต่ผมไม่มีอารมณ์จะพิมพ์ตอบ ทำแค่นั่งดูหนังกับไอ้น็อต ลงไปซื้อเครื่องดื่มของกินเล่นมากินให้เลือดสูบฉีดกันสองคนก็เท่านั้น

เพราะผมแพ้โหวต... จากคะแนนที่สูสีกันกลายเป็นไอ้คุณชนะแบบขาดลอย เพราะอะไร?

ทีแรกผมไม่เข้าใจ แต่พอเข้าไปอ่านความเห็นในเพจก็รู้ทันที ข้อความของสาวๆ ไปในทางเดียวกันคือ ...ไอ้คุณโรแมนติก น่ารัก เป็นผู้ชายที่ดูอบอุ่นมาก ฟังคำว่า เสือน้อยที่ออกมาจากปากแล้วจั๊กจี้ใจไปหมด

ตอนนั้นผมแดกจุด สบถในใจตามมาเป็นพรวน

เสือน้อย!? เสือน้อยเนี่ยนะ??

ไอ้คุณแม่งเรียกโหวตได้จากคำว่าเสือน้อย ตลกเหรอ การที่มันเปรียบเทียบชาวบ้านเขาเป็นสัตว์นี่มันจั๊กจี้ใจใช่มั้ย? แล้วกูที่อุตส่าห์เปรียบเปรยมันว่าเป็นพระเอก เป็นมนุษย์เดินสองเท้านี่คือไม่มีประโยชน์ใดๆ ว่างั้น? รู้งี้กูน่าจะตอบให้มันเป็นสัตว์บ้างน่าจะดี จิ้งเหลนน้อย หนอนน้อย ฟังแล้วจะได้จั๊กจี้จนขนลุกไปเลย สัด

โลกแม่งเพี้ยน กูไม่เข้าใจจิตใจผู้หญิงจริงๆ

คิดขึ้นมาได้ผมก็จิ๊ปาก “...”

“หวา หน้าหงิดเชียว”

“เรื่องนี้ช่างแม่งเหอะ กูไม่อยากพูดถึงละ”

“เออๆ อย่าซีเรียส แพ้ชนะมันของธรรมดา ไว้ค่อยเล่นกันใหม่รอบหน้า”

“...”

ก็บอกแล้วว่าไม่ได้เล่นโว้ย

“ป่ะๆ ไปเรียนกันดีกว่า”

ไอ้สหัสชวนขึ้นตึก ตลอดเวลาเรียนผมพยายามทำสมาธิอยู่กับอาจารย์ที่สอนให้ได้มากที่สุด สุดท้ายพอเลิกเรียน ผมที่หิวจนไม่รู้จะหิวยังไงก็รีบบอกลาพวกเพื่อนเพื่อไปหาอะไรลงท้อง

วันนี้ไม่ได้ชวนใครไปแดกเป็นเพื่อน ง่วง เลยกะจะรีบๆ กินแล้วกลับไปนอนต่อ เดินล้วงกระเป๋าลงจากอาคารอ้อมตึกไปทางจุดจอดมอเตอร์ไซค์ ทางเดินค่อนข้างโล่งเงียบ อาจเพราะยังไม่ถึงคาบสุดท้ายของวัน นักศึกษาส่วนมากเลยยังเรียนกันอยู่ ซึ่งก็เพราะทางมันโล่งเงียบแบบนี้นั่นแหละ เดินพ้นมุมตึกมาเท้าผมก็ชะงักเมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างสองร่างที่ตรงสวนมา

เชี่ยเถอะ... ดวงกูซวยอะไรอย่างนี้วะ

“ลิโป้”

ไอ้คุณแม่งเรียกชื่อผมซะเต็มยศ

หน้าผมเปลี่ยนไปทันควัน หันมองมัน จากนั้นกลอกตาแล้วสะบัดศีรษะไปอีกทางเพื่อเตรียมจะเดินต่อ

เสียงหัวเราะแผ่วๆ ลอยมา “พอแพ้แล้วไม่ยอมคุยด้วยเลยนะ”

ผมหยุด อดจะตอบกลับมันไม่ได้ “คนเขาไม่อยากเสวนาด้วย ยังไม่รู้อีก”

“ก็บอกแล้วว่าอย่าเล่น เปอร์เซ็นต์แพ้มันเยอะ”

“เออ กูแพ้ แล้วไง”

พอเห็นผมถลึงตามันก็หัวเราะเสียงดังกว่าเดิม ผมเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิด หมุนตัวเตรียมจะเดินต่อ

“ฟังที่พวกมึงพูด ...คนนี้สินะเสือน้อย”

ได้ยินคำนี้ผมก็คิ้วกระตุก หันกลับไปมองอีกหน “เสือน้อยพ่อง มึงใครเนี่ย”

เพื่อนมันคนนี้ผมไม่เคยเห็น วันที่แข่งดื่มคงไม่ได้ร่วมโต๊ะด้วย เพราะดูเหมือนมันจะเพิ่งเคยเห็นหน้าผมตัวเป็นๆ เป็นครั้งแรกเช่นกัน มันสวมเสื้อช็อปที่ดีไซน์เองของคณะ หน้าตาค่อนข้างดี ผิวสีเข้ม ออกจะคมๆ มาทางสไตล์หนุ่มไทยแท้ ตอนที่มองหน้าผมพร้อมสำรวจก็เลิกคิ้วไปด้วย ไม่ได้ปิดบังแววตาว่ารู้สึกยังไง

อาจเพราะโดนผมด่า มันถึงไม่พอใจขึ้นมา ปากว่าเสียดสี “ก็ดุเหมือนเสือจริงๆ นั่นแหละ”

“ใช่มั้ย?” ไอ้คุณแม่งรับต่อทันที

ผมกลอกตา “ถ้าว่างมากวนตีนกูก็ไปโดดหน้าผามั้ย พื้นมันจะได้เบาขึ้น”

“โมโหอีกแล้ว”

“แล้วไง เรื่องของกู” ผมยักไหล่เบ้ปาก จะแสดงท่าทีกวนตีนมันคืนไปบ้าง

แต่ตอนนั้นเอง มันก็ยิ้มขณะเดินเข้ามาใกล้ จากที่ห่างกันสี่ห้าก้าวก็เหลือแค่ไม่ถึงก้าว ผมขมวดคิ้วมองมันทุกอากัปกิริยา แต่แล้วปรอทวัดความหงุดหงิดก็พุ่งปรี๊ดเมื่อมันเอื้อมมือมาวางบนหัวผมแล้วตบเบาๆ เหมือนลูบหัวหมาแมว

“อย่าพองขนน่า เสือน้อย”

ขนผมลุกซู่ เพราะไม่ชอบให้ใครมาแตะศีรษะ รีบปัดมือมันทิ้งแล้วยันให้ไอ้คนกวนตีนตรงหน้าให้ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว “กูเพื่อนเล่นมึงเหรอ”

ถูกผมกระชากกะทันหัน มันก็ยังยิ้ม “ก็เปล่า เห็นมึงโมโหดูโง่ๆ แล้วมันอดไม่ได้”

“ไอ้...”

“เฮ้ย” ตอนที่จะอ้าปากด่า เสียงของเพื่อนไอ้คุณที่ยืนอยู่ห่างออกไปก็ดังขึ้นมาซะก่อน “จะทำอะไร”

“น่า ไอ้ทิม แค่เล่นขำๆ”

“ขำไร ไม่ขำ แพ้แล้วอย่าพาล”

หนนี้ผมไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ จังๆ แล้ว หันไปมองมัน เหมือนจะเห็นแววตาไม่พอใจมาจากคนพูด ท่าทางมันดูจะไม่ชอบขี้หน้าผม แต่ผมเองก็ไม่ได้ชอบขี้หน้าพวกมันเหมือนกัน ฟังคำพูดที่มันว่า แพ้แล้วอย่าพาลตัวเองก็ส่งเสียงอย่างหงุดหงิด มองหน้าพวกมันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากตรงนั้นทันที

ไม่ได้ยินเสียงอะไรลอยตามมาอีก ...ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว

เชี่ยเอ๊ย พรุ่งนี้แม่งดื่มน้ำล้างซวยแล้วอธิฐานให้ไม่ต้องมาเจอหน้าแม่งอีกท่าจะดีกว่า


========================= 150%

ส่งคนมาปลอบใจพี่โป้หน่อยค่ะ...

โป้ลูกชายเราหล่อมานานแล้ววว น้องเพชรยังเคยบอกไว้หลายรอบ 5555 โสดด้วยตอนนี้


ไงฝากพี่โป้คนของขึ้นง่ายไว้หน่อยนะคะ

ใครที่ไม่ชอบคนหัวร้อน ใจเย็นๆ รอพี่โป้ใจเย็นกันก่อน 55555


- 30/6/62 รีไรท์เพิ่มชื่อตัวละครบางชื่อนิดหน่อยนะคะ


แฮชแท็ก #เหนือคุณเท่ากับแฟน

วาฬกลิ้ง

FB > https://www.facebook.com/rosewankling/

TW > https://twitter.com/rose_wankling

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.613K ครั้ง

6,617 ความคิดเห็น

  1. #6580 AgainstAllOdds (@AgainstAllOdds) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 20:02
    เราว่าถึงโป้จะขี้โมโห
    แต่ฝั่งนั้นก็กวนประสาทจริงๆอ่ะ
    #6580
    0
  2. #6547 JusOH (@JusCake) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:53
    พี่โป้-น่าหยิก แงงงน่าย้ากก
    #6547
    0
  3. #6531 The paradizy (@phattarasuchanat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 08:04
    เมินไปเลย เมินยั้นเสียง!
    #6531
    0
  4. #6495 รักไรท์ทุคน (@pichayapa-sk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 17:55
    ฟีลถ้าคนที่ไม่ชอบมาทำแบบนี้กับเราคือต้องซักยกแล้วนะ555555
    #6495
    0
  5. #6483 VaranyaSittitet (@VaranyaSittitet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 09:27
    อ่านเพลินดี แต่ถ้าเป็นโป้เราโกรธจริงๆนะแบบนางก็ไม่ยุ่งแล้วไงมาปั่นประสาททำไมงงอะ แพ้ก็ยอมรับแล้วไม่ได้ยุ่งได้คุยเลยทำไมต้องมาทำให้นังหนูฉันโมโหจะตีมือเลยนะ
    #6483
    0
  6. #6452 smbydj (@smbydj) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 17:49
    อ่านแล้วรำคาญแทนโป้เลย หงุดหงิดแทน เป็นนี่นะจะไม่สนใจเลยทำให้เป็นอากาศไปเลย
    #6452
    0
  7. #6169 alittletigerp (@firstlylifu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 17:26
    รำคาญ อยู่กับคนแบบนี้ปสด.พอดี โป้ไม่น่าไปคุยด้วยอะ ควรจะเมินทำเหมือนไม่มีตัวตน คนรอบข้างแต่ละคนก็นะ คนเขาไม่ชอบก็อะไรนักหนาไม่รู้
    #6169
    0
  8. #6157 N_joon (@N_joon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 11:21
    อ่านละหงุดหงิดแปลกๆ
    #6157
    0
  9. #6007 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 15:18
    น่ารำคาญมาก ๆ บอกตรง ไม่อยากพูดด้วยเลยเจอคนแบบนี้ เราก็รำคาญแบบโป้แต่ถ้าเป็นเราจะไม่เสียเวลาคุยด้วยเลย เปลืองน้ำลาย
    #6007
    0
  10. #6006 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 15:17
    โว๊ะ รำคาญว่ะ
    #6006
    0
  11. #5999 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 12:45
    อย่าไปยุ่งกับเขาเลยย
    #5999
    0
  12. #5942 YouareDna (@YouareDna) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 22:44
    คนอ่านกำหมัดแล้วน้า555+
    #5942
    0
  13. #5854 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 09:54
    โป้น่ารักกกกกกกกก สู้มันลูกแม่
    #5854
    0
  14. #5673 ThePimz (@ThePimz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 01:49
    เพื่อนคุณมีแต่พวกน่ากระทืบ แบ่บ มอหออ่ะ ปั่นประสาทมากเวอร์แม่ อยากต่อยๆๆๆๆ
    #5673
    0
  15. #5436 0624930021 (@0624930021) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 10:30
    ขำตอนเพื่อนขอเปลี่ยนหัวนี่แหละ55555555
    #5436
    0
  16. #4750 maworldmm2 (@Maworldmm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 17:03
    อ่านแล้วหงุดหงิด อยุ่กับคนที่ทำเป็นเล่นไปซะทุกอย่างมันทำให้รู้สึกประสาทแ_ก
    #4750
    0
  17. #4436 หม่ามี้เลม่อน (@raindemon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 01:07
    หือ คนรอบตะวโป้โคต รจะน่าหงุดหงิด
    #4436
    0
  18. #4422 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 22:04
    นี่แบบหงุดหงิดแทนแล้วอ่ะ
    #4422
    0
  19. #4101 Angun1998 (@angunpraio) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 00:49
    รำคาญอ่ะเอาจริง ดูถูกมาก โป้หนีไป มันจะให้ทำไรก็ทำจบๆ ไป เริ่มไม่ชอบคุณและ
    #4101
    0
  20. #4079 Strawberrybunny (@strawberrybunny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 18:41
    อ่ะ เริ่มรำคาญละ 55555 เปนนี่ก้ไม่ชอบ เปนโป้นะ คงเเบบ ไม่คุยด้วย อยากพูดไรพูดเหอะ- อยากให้ทำไรมาบอก เรื่องอื่นจะไม่คุยด้วยเลย 55555 หงุดหงิดจริงอ่ะ
    #4079
    0
  21. #4057 Beom_0601 (@Beom_0601) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 10:53
    ทั้งคุณทั้งเพื่อนโป้ก็น่ารำคาญจริง ๆ นั่นแหละ
    #4057
    0
  22. #3871 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 18:35
    พี่โป้น่ารักกก เหมือนแมววว
    #3871
    0
  23. #3716 tangthaiparichat (@tangthaiparichat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 10:47
    ไม่เป็นไรนะคะพีี่โป้ค่อยเอาคืนทีหลัง
    #3716
    0
  24. #3496 0949593973 (@0949593973) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:57
    ลิโป้เราเกิดวันเดียวเดือนเดียวกันเลยนะ
    #3496
    0
  25. #3439 yuminajina (@yuminajina) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:17
    รู้สึกว่าโป้เป็นคนนิสัยเดียวกับเรอ่ะ ตอนนี้คือหงุดหงิดตาม55555
    #3439
    0