เหนือคุณเท่ากับแฟน (Yaoi) END

ตอนที่ 21 : [19] ขี้โมโหกับขี้หึงก็ครือๆ กันนั่นแหละ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,343 ครั้ง
    21 ก.ย. 62


[19] ขี้โมโหกับขี้หึงก็ครือๆ กันนั่นแหละ

ลูกตาล?

“...”

ชื่อนี้...

ทั้งคำพูด การกระทำ และสีหน้าของผมหยุดชะงัก

จ้องไอ้คุณอยู่ครู่หนึ่ง มองเห็นความแปลกใจและตกใจฉายชัดในแววตามัน ผมจำได้ว่ามันเคยเล่าว่าแฟนเก่าย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนมันเองก็ไม่ได้คุยกับคนนั้นนานแล้ว บังเอิญเจอกันและเห็นว่าเธอกลับมาที่ไทยแล้ว มันเองก็คงไม่รู้

โลกนี้ เรื่องบังเอิญ บางทีจะเกิดก็เกิดขึ้นมาเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ จริงๆ

ผมบอกความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูก หันไปมองคนที่ชนกันจนล้มไปอีกรอบ เธอยังนั่งอยู่บนพื้น น้ำตาหยุดไหลไปแล้วเพราะความอึ้งตะลึงงันเข้ามาแทนที่ สีหน้ามีความกระดากอายแฝงอยู่บ้าง ผมไม่เคยเห็นรูปแฟนเก่าไอ้คุณมาก่อน ตอนยื่นมือส่งให้ก็เห็นว่าตัวเองชนผู้หญิงหน้าตาดีเข้า แต่เพิ่งจะได้มาพิจารณาให้ละเอียดเมื่อรู้ว่าเธอเป็นใครก็ตอนนี้

ลูกตาลแฟนเก่าไอ้คุณเป็นผู้หญิงสวย จากการแต่งหน้าแต่งตัวก็รู้ว่าเป็นคนแต่งตัวเก่ง คนละสไตล์กับแพรเลย ผมย้อมสียาวดัดลอนปลาย ตาสวยเฉี่ยว

ก็เป็น... สเป๊กผู้หญิงแบบที่คิดว่าไอ้คุณน่าจะชอบนั่นแหละ

“พี่คุณ...”

เธอกระวีกระวาดลุกขึ้น เสียงที่เอ่ยยังแหบ

ไอ้คุณขมวดคิ้ว เปลี่ยนสีหน้าทันที “ตาล ทำไมมาอยู่นี่ได้ แล้ว... ร้องไห้ทำไม?”

“ไม่มีอะไรค่ะ ตาลแค่ทะเลาะกับเพื่อนนิดหน่อย” เธอยิ้มเจื่อนๆ ใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาที่ยังค้างอยู่บนแก้มลวกๆ “ตาลกลับมาไทยตั้งแต่เปิดเทอมที่ผ่านมาแล้ว แต่ไปเข้าเรียนต่อที่ W

“มหาลัย W ?”

“ใช่ค่ะ”

เห็นทั้งคู่คุยกันก็ไม่ได้เอ่ยแทรก ขยับยืดกายยืนตัวตรงบ้าง แต่เบี่ยงออกทางด้านข้างเล็กน้อย

ผมไม่ได้พูดอะไรเลยก็จริง แต่สายตาเคลื่อนไปทางวงหน้าหล่อของไอ้คุณโดยไม่รู้ตัว จากนั้นหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้น เก็บสีหน้าและอารมณ์ความรู้สึกที่มันแสดงออกมาตั้งแต่ต้นจนจบ

อยากรู้ว่ามันคิด และมีความรู้สึกยังไง...

คิ้วเข้มๆ ของไอ้คุณคลายออกเล็กน้อย “ไม่ได้ติดต่อเพื่อนเก่าเลยเหรอ ไม่มีใครรู้เลยว่าเรากลับมาแล้ว?”

“ตาลไม่ได้ทักใครไปเลยอ่า ยุ่งๆ หลายอย่างเลย ทั้งเรื่องของ เรื่องต้องจัดการที่มอเพราะเข้าเรียนช้ากว่าคนอื่นเขา”

“ติดต่อไปบ้างก็ดีนะ ไอ้ทิมถามถึงอยู่บ่อยๆ”

“พี่ทิม...” ร่างเล็กชะงักไป เธอก้มหน้าลงต่ำ “คือ... ตาลยุ่งๆ คงไม่ว่างติดต่อ ช่วงนี้ต้องเทคแคร์แฟนด้วย”

“แฟน?”

“อื้ม คบกันได้หลายเดือนแล้ว รู้จักกันตั้งแต่ตาลอยู่ต่างประเทศเลย”

เห็นสีหน้าแปลกใจของไอ้คุณ ผมก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ดึงสายตาออกจากใบหน้ามัน

“คนจากมอเดียวกันเหรอ”

“ใช่ พี่คุณล่ะ มีแฟนใหม่รึยัง แต่พี่น่าจะมีไปตั้งนานแล้วใช่มั้ย”

“พี่...”

“กูกลับโต๊ะก่อนละกัน” ผมแทรกขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

ดูเหมือนเสียงผมจะทำให้ทั้งคู่รู้สึกตัวว่ากำลังยืนคุยกันอยู่หน้าซอยเข้าห้องน้ำ

ผมไม่ได้มองหน้าใคร แต่ชำเลืองไปมองนาฬิกาดิจิตอลไฟวิ่งเรือนใหญ่ที่ทางร้านติดเอาไว้เด่นหรา จู่ๆ ก็หมดอารมณ์นั่งดื่มขึ้นมา คิดว่าพอกลับไปที่โต๊ะแล้วคงบอกพวกเพื่อนๆ ว่าจะกลับไปอาบน้ำพักผ่อนที่หอเลย

“เดี๋ยว เสือน้อย” หมุนตัวแต่ยังไม่ทันก้าวขาเดิน ข้อมือก็ถูกมือหนาเอื้อมมาคว้าเอาไว้ซะก่อน “กลับพร้อมกัน”

“...” ผมปรายตามอง แต่ไม่ได้พูดอะไร

“ตาล พี่ไปก่อนนะ วันนี้มาดื่มกับพวกเพื่อน” มันว่า พออีกฝ่ายพยักหน้าให้ก็รั้งแขนผมเตรียมจะเดิน แต่เหมือนนึกขึ้นมาได้ เลยหันกลับไปถามอีกครั้ง “แล้วนี่มากับใคร ให้พวกพี่ไปส่งที่โต๊ะก่อนมั้ย”

พอมันถามแบบนี้ ผมก็หันไปมองร่างบางเช่นกัน

เธอส่ายหน้ายิ้มๆ “ไม่เป็นไรๆ ตาลมากับแฟนกับเพื่อน แต่พอทะเลาะกันนิดหน่อยเลยจะมาเข้าห้องน้ำ”

ไอ้คุณยังมองพิจารณาฝ่ายตรงข้าม แต่พอเจ้าตัวตอบยืนยันแบบนั้น มันก็พยักหน้าเบาๆ กระทั่งเธอคนนั้นเดินหายเข้าห้องน้ำไป มันก็หันกลับมาทางผม

ผมเองก็มองมันอยู่เช่นกัน สบตากันครู่หนึ่งไม่มีหลบ สุดท้ายผมก็ดึงมือตัวเองกลับมา

ออกห่างบริเวณห้องน้ำไปได้ไม่ไกล จู่ๆ ข้อมือตัวเองก็ถูกคว้าเอาไว้อีกหน คราวนี้โดนดึงรั้งจนเซหงายหลังไปกระแทกหน้าอกคนด้านหลัง มือหนาข้างหนึ่งทาบลงบนเอว

“อะไรของมึงเนี่ย?”

หันกลับไปมองผมก็เห็นว่าหน้าหล่อๆ นั่นเริ่มมีรอยยิ้มเกลื่อน “หึงเหรอ?”

“แล้วคิดว่าไงล่ะ”

“หึง”

ผมหงุดหงิดเล็กๆ อยู่จริงๆ เพราะงั้นพอมาเห็นมันยิ้มกว้างแบบนี้ถึงได้คิ้วชนกัน มือยกขึ้นปัดมือที่แตะอยู่ตรงเอวให้ออกไปก่อน “ถ้ากูหึง มึงยังมีหน้ามายิ้มหน้าบานแบบนี้อีกเหรอ?”

“ไม่ใช่ ถ้า แต่ กำลังต่างหาก”

“ประเด็นมันอยู่ที่มึงกำลังยิ้ม” ผมยกมือไปยันหน้าอกมันเพื่อรักษาระยะห่างระหว่างกันไว้ ฟันกรามด้านในขยับขบกระพุ้งแก้มเบาๆ “เชี่ยคุณ มึงกวนตีนกูอีกแล้วนะ”

“โอ๋ คนเก่ง ไม่เอา ไม่โมโห”

“ก็มึงทำหน้า...”

“กูยิ้มเพราะดีใจ” มันแทรกขึ้นมาเสียงนุ่ม “มึงหึงกูก็แปลว่าชอบกู”

“...”

“มึงชอบกู กูก็เลยดีใจ แค่นั้นเอง” คนพูดขยับมุมปากยกขึ้นอย่างเปิดเผย เหมือนจะแสดงให้รู้ว่ากำลังดีใจอยู่จริงๆ

ผมจ้องมองตรงไปด้านหน้า สิ่งที่ได้ยินทำให้ฝ่ามือค่อยๆ ผ่อนแรงลงมาครึ่งต่อครึ่ง สุดท้ายถึงก้าวถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวยาวๆ จ้องหน้ามัน แล้วเลือกจะพูดสิ่งที่กำลังคิดอยู่ออกไปตรงๆ “กูจะชอบมึงหรือไม่ชอบมึง กูยังไม่ให้คำตอบ... ก่อนหน้านี้ที่เคยคุยกัน มึงพูดไว้ยังไง อย่าลืมก็แล้วกัน”

รอยยิ้มไอ้คุณค่อยๆ จางลง แต่ยังคงหลงเหลือเอาไว้ที่มุมปากบางเบา สบกับสายตาคู่นั้น ผมก็ยังเลือกจะมองนิ่ง แม้คราวนี้มันจะก้าวเข้ามาใกล้ให้ระยะห่างเหลือเท่าเดิมก็ไม่ได้ถอยหนี

“ไม่ลืมอยู่แล้ว กูไม่ได้ชอบลูกตาลแล้ว คิดว่ามึงเองก็น่าจะดูออก”

“...” ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ไอ้คุณเองก็เหมือนไม่ได้ต้องการคำตอบเหมือนกัน มันวาดแขนมาคล้องคอผม จากนั้นเดินกลับไปที่โต๊ะพร้อมกัน ถึงตอนนี้ ความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นมาถึงค่อยๆ จางหายไปบ้าง

ใช่ ผมดูออกว่าที่คุยกันเมื่อกี้ ไอ้คุณไม่ได้มีท่าทีหรือคิดอะไรกับแฟนเก่าแล้ว เธอคนนั้นเองก็ดูไม่ได้ติดใจอะไรแล้วเหมือนกัน สีหน้าไอ้คุณตอนที่รู้ว่าลูกตาลคนนั้นมีแฟนใหม่แล้วก็ไม่ได้มีความรู้สึกอื่นปะปนนอกจากความแปลกใจ

วินาทีแรกที่เห็นสีหน้าไอ้คุณตอนมันเห็นเธอ สำหรับเรื่องความรู้สึกที่อยู่นอกเหนือจากการควบคุมของสมอง ผมไม่สามารถสั่งการอะไรมันได้ ยอมรับว่านอกเหนือจากไม่พอใจ ความระแวงระคนหวั่นใจก็มีไม่ต่างกัน ผมอาจจะไม่ได้ตั้งคำถามทบทวนตัวเองบ่อยๆ ว่ารู้สึกยังไงกับไอ้คุณ แต่การไปไหนมาไหนกับมันตลอดเวลา ไปค้างที่บ้านมัน หรือการที่นึกถึง มองหามันไปเองโดยอัตโนมัติก็เป็นหลักฐานชัดเจนแล้ว...

 

เช้าวันอาทิตย์

ผมไม่ค่อยได้กลับไปนอนหอหน้ามอของตัวเองแล้ว ตอนนี้ที่นั่นเหมือนเป็นห้องสำหรับเก็บของหรือไปนอนพักแป๊บๆ ก่อนออกไปไหนหรือช่วงที่มีคาบว่างยาวติดกันแล้วอยากหลับสักงีบสบายๆ มากกว่า ถ้ากินข้าวอาบน้ำนอน ทุกวันนี้ผมมาอาศัยบ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านจัดสรรของไอ้คุณไปแล้ว ...เสาร์อาทิตย์นี้ก็ด้วย

ตั้งแต่วันไปดื่มวันศุกร์ วันนั้นผมไม่ได้เมา ไอ้คุณก็ไม่ ตอนนั้นขอพวกเพื่อนกลับก่อนเวลาด้วยซ้ำ

“ตกลงเอาแบบนี้นะพี่เสือน้อย ให้เพิ่มหัวใจ ...โหล?”

“...”

“โหลๆๆ? พี่โป้!

ผมสะดุ้งเบาๆ มือที่ค้ำข้างแก้มอยู่ยกออก “เออ ว่าไง”

ไอ้ไนน์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้าบูด “คิดไรอยู่เนี่ย ผมถามว่าจะเอาหัวใจด้วยมั้ย”

“เอาทำไม ขนลุก เอาแบบธรรมดาเนี่ยแหละ”

“โอเค ขนาดนิ้วเดี๋ยวผมจัดการเอง ว่าแต่เอาวงเดียวเหรอ เอาอีกวงมั้ย ตอนนี้พี่ใส่แบบเรียบๆ อยู่ น่าจะลองแบบอื่นบ้างนะ จะได้ดูหลากหลาย ผมมีคอเลคชั่นหลายแนวเลย เดี๋ยวไปหยิบเล่มมาให้ดู” มันว่าด้วยท่าทีกระตือรือร้น ลุกขึ้นจะเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ซึ่งตั้งนิ่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก แต่ผมคว้าแขนมันไว้ทัน

“พอแล้ว พี่ฝากวงนี้วงเดียวพอ”

ไนน์มันเคยพูดกับผมหลายครั้งแล้วว่าตัวเองรู้จักกับรุ่นพี่ที่เปิดร้านเครื่องประดับผู้ชายในห้างชื่อดัง ชอบไปช่วยเขาอยู่บ่อยๆ บางทีก็ดีไซน์แบบบ้าง ดีไซน์คำสลักบ้าง เหมือนจะกลายเป็นผู้ช่วยรับเงินเดือนของเจ้าของร้านไปแล้วโดยปริยาย เห็นท่าทางและสไตล์การแต่งตัวของผม มันก็พูดโฆษณาแนะนำให้ซื้อเครื่องประดับจากมันอยู่บ่อยๆ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก กระทั่งวันก่อนอยากได้แหวนขึ้นมาวงหนึ่ง เลยไลน์ติดต่อไปหา

ตั้งแต่มันรู้ว่าผมมาค้างเป็นเพื่อนพี่ชายตัวเองที่บ้านบ่อยๆ อาทิตย์ก่อนเพิ่งเจอ อาทิตย์นี้มันก็มาอีกแล้ว

“โอเค น่าจะประมาณหนึ่งอาทิตย์ เสร็จแล้วเดี๋ยวผมไลน์ไปบอกนะ”

“แนบเลขบัญชีมาด้วย”

มันพยักหน้าทำมือโอเค “แล้วนี่พี่คุณยังไม่ตื่นอีกเหรอ ผมหิวแล้วเนี่ย”

“พี่ตัวเองนอนเหมือนตาย น่าจะรู้ไม่ใช่รึไง”

คนเป็นน้องหัวเราะเสียงดัง “รู้ๆๆ แต่รบกวนพี่สะใภ้ปลุกให้หน่อยได้มั้ยครับ น้องสามีหิวแล้ว”

เห็นใบหน้าออดอ้อนพร้อมยกมือขึ้นลูบท้องแล้วผมก็เลิกคิ้ว หันซ้ายหันขวา ตามด้วยหันหลัง ก่อนหันกลับมาถาม “อยู่ไหนวะพี่สะใภ้นาย พี่ไม่เห็นใครเลย”

“แหม ก็ตรงหน้าผมนี่ไง”

นิ้วผมกระทบหน้าผากมันดังป๊อก ตามด้วยเสียงโอดโอยต่อให้สะใจ “หิวก็ทำกินเอง มาม่าไป จะไปปลุกมันทำไม”

“ไม่เอา ผมไม่อยากกินมาม่าอ่ะ อยู่หอก็กินบ่อยแล้ว ขี้เกียจขับรถออกไปซื้อด้วย ทำไม พี่สะใภ้เป็นห่วงไม่อยากให้ผมใช้งานพี่คุณเยอะเหรอ”

“กูไม่อยากไปปลุกไง น่ารำคาญจะตายห่า”

ปลุกก็ยาก แถมพอมันรู้สึกตัวแล้วกว่าจะยอมลุกจากเตียงนี่เหมือนต้องแซะขึ้นมา

“น่า ฝึกไว้ๆ แต่งเข้ามาจะได้ชิน”

ผมปรายตามอง ไม่ไปต่อล้อต่อเถียงด้วยให้คนล้อเลียนมันยิ่งได้ใจ หึ หนักกว่านี้อย่างไอ้เชสก็เคยรับมือมาแล้ว

ทำแค่พ่นลมหายใจเซ็งๆ ใส่ก่อนขยับกายลุกขึ้นจากโซฟา บอกให้น้องมันนั่งรอ ส่วนตัวเองก็ขึ้นบันไดไปชันบนเพื่อไปปลุกไอ้เชี่ยคุณที่หลับอุตุให้นั่นแหละ

ไอ้คุณมันไม่ใช่คนประเภทติดนอนดึกโต้รุ่งตีสี่ตีห้าแบบไอ้เชสไอ้เหรียญหรอก ถึงวันที่มีเรียนจะปลุกยากอยู่บ้าง แต่ก็ง่ายกว่าเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุด ความขี้เซาของมันผมก็เคยถามนะว่าตื่นไปมอคนเดียวไหวได้ยังไง วิธีมันก็เบสิกๆ นั่นแหละ ตั้งนาฬิกาปลุกจากมือถือมากกว่ารอบเดียว แต่พิเศษกว่าชาวบ้านเขาตรงที่มากกว่าห้ารอบ...

แต่เดี๋ยวนี้ หน้าที่นั้นดูเหมือนจะกลายเป็นของผมไปแล้ว

เปิดประตูห้องนอนเข้ามา แอร์เย็นฉ่ำก็พัดมาลามเลียใบหน้า บนเตียงหลังใหญ่ เจ้าของห้องนอนอยู่ตรงไหนก็นอนอยู่ตรงนั้น มันคว่ำร่างสูงๆ ซุกเสี้ยวหน้าครึ่งหนึ่งลงกับหมอนนุ่ม ตั้งแต่เอวลงไปมีผ้านวมผืนใหญ่คลุมไว้

ผมเดินไปหยุดอยู่ใกล้ๆ ก้มไปมองดูก็เห็นว่าหลับสนิทตามเคย ไอ้คุณมันหล่อ เขาว่าเวลาคนเราหลับหน้าตาจะดูไร้เดียงสา ตอนนี้มันเลยดูเด็กลงหลายปี เหมือนย้อนไปเป็นเด็กมอปลาย แต่... กูไม่เอ็นดูด้วยหรอกนะ มือขยับไปตลบผ้าห่มผืนหนาออกไปกองไว้ปลายเตียงทันที

“เฮ้ย ไอ้คุณ”

“...”

“ตื่นได้แล้ว” ผมเขย่าตัวมันแรงๆ “ทำตัวให้มันดูสมกับความหล่อที่มีหน่อย ขี้เซาแม่งอะไรทุกวัน”

“อืม” คิ้วเข้มขยับเข้าหากันตามคาด “กูตื่นนานแล้ว”

“มึงคิดว่ากูมีเขาเหรอ”

“ก่อนหน้านี้ลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันมาแล้ว” มันว่าเสียงเนือย ตายังปิดสนิท เห็นแบบนั้นผมเลยกำหมัดกระแทกไหล่มันไม่เบาไม่แรงนักไปทีหนึ่งถือเป็นการสะกิด

“แล้วไอ้ที่นอนต่อนี่คืออะไร น้องมึงบ่นหิวข้าว ลงไปรับใช้มันไป”

“ค่อย”

“...”

“ขออีกสักยี่สิบนาที”

“ตื่นแล้วก็ตื่น”

คราวนี้ตาคู่คมหรี่ปรือขึ้นมา มันสบตากับผม “งั้นจูบก่อน”

“ตีนเอามั้ย”

“โอเค งั้นอีกยี่สิบนาทีค่อยว่ากันใหม่”

ผมหรี่ตา ตีหน้าผากมันดังเพียะ

“โอ๊ย บอกหลายรอบแล้วว่าให้เบาๆ กับผัวหน่อย”

ได้ยินเสียงร้องผมก็หัวเราะหึๆ ด้วยความสะใจ อ้าปากเตรียมจะเอ่ย แต่เสียงพูดกลับต้องเปลี่ยนเป็นเสียงอุทานสั้นๆ ในลำคอเมื่อไอ้คนที่นอนคว่ำหน้าอยู่จู่ๆ ก็พลิกตัวขยับมือมากระชากแขนผมจนตัวผวาหล่นลงไปบนเตียง กลายเป็นสบโอกาสให้มันกลิ้งร่างมาทับเอาไว้ หน้าเบียดแทรกซุกลงมาตรงหลังหู

“นอนด้วยกันก่อน” ลมหายใจตอนมันพูดกระทบโดนผิวเนื้อจนต้องย่นคอหนี

“ไม่”

“งั้นก็จูบ”

“ส้นตี... อืม!

ปากผมถูกประกบทันควัน ไม่ทันตั้งตัวอะไรก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นมินต์ของยาสีฟันและปลายลิ้นที่พัวพันอยู่แล้ว ทีแรกยังเชื่องช้า แต่ต่อมาก็บดริมฝีปากลงมาแรงขึ้น ดูดดุนจนได้ยินเสียงน่าอาย มือข้างหนึ่งมันตรึงแก้มผมไว้ เลยทำให้ขยับลำบาก

ผมขมวดคิ้วแน่น พยายามออกแรงเบี่ยงหน้าหนีไปทางด้านข้าง สบถด่ามันเป็นชุดขณะใช้มือจับมือหนาที่สอดเข้ามาใต้เสื้อไว้ด้วย ไอ้หอก เพราะงี้ไงกูถึงไม่อยากมาปลุก เป็นแบบนี้แทบทุกวัน

“ไอ้คุณ!

“ไหน จูบตอบกลับให้ชื่นใจหน่อย”

“เลิกเล่นได้...”

ก๊อก ก๊อก

เสียงประตูที่ถูกเคาะกลืนเสียงพูดของผมไปจนหมด ยังไม่ทันไตร่ตรองอะไรเพิ่มทั้งนั้น เสียงของคนเคาะก็ลอดเข้ามา

“พี่คุณ พี่โป้ ทำไรอยู่ ตื่นรึยังเนี่ย ผมหิวข้าวจริงๆ นา”

ผมหน้าอย่างยุ่ง มือที่กำเป็นหมัดวางอยู่ตรงไหล่หนาออกแรงดัน “น้องมึงมาตามแล้วเห็นมั้ย ลุกไป”

คนฟังทำท่าทางเหนื่อยหน่าย แต่ก็ยังไม่ยอมลุก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม เหมือนจะบอกว่ายังไงก็ต้องกวนตีนผมให้สำเร็จซะก่อน “ถ้าไม่จูบก็หอมแก้มก็ได้”

“นี่มึงจะ...”

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ฮัลโหล? ไม่ตอบ? ไม่ใช่ว่าพี่โป้มาหลับอีกคนใช่มั้ยเนี่ย ผมเปิดนะ”

เฮ้ยๆๆ

ประโยคถัดมาของไนน์ทำให้หน้าตัวเองเปลี่ยนสี ตอนเข้ามาก็ไม่ได้ล็อคประตูด้วย ถ้าไอ้เด็กมันเปิดเข้ามาจริงๆ สภาพนี้แม่งต้องหามีดสั้นมาแทงท้องตัวเองแล้ว ปากรีบละล่ำละลักตะโกนตอบ “อย่าเพิ่งเปิดๆ ไนน์ลงไปรอข้างล่างก่อนไป ไอ้คุณมันเข้าห้องน้ำอยู่ ไม่เกินสิบนาทีเดี๋ยวมันก็ลงไปแล้ว”

“แน่นะ ผมหิวจริงๆ”

“แน่ ลงไปรอข้างล่างดีๆ ไป”

“ห้ามแอบจู๋จี๋กันนะ”

“เออ!

ได้ยินเสียงไนน์มันเดินลงบันไดไปแล้ว อารมณ์ก็คลายลงไปได้ระดับหนึ่ง แต่พอหันมาประสานสายตาเข้ากับไอ้เชี่ยคุณที่พยายามกลั้นหัวเราะก็กระชากคอเสื้อมันอย่างแรง ก่อนที่มันจะตั้งตัวทนและหาเรื่องผมกลับ ก็ยื่นหน้ากดจมูกและริมฝีปากเบียดลงไปที่แก้มของอีกฝ่ายอย่างแรง ถ้ากัดแก้มแม่งให้เนื้อหลุดได้ด้วยคงจะทำไปแล้ว

สีหน้ามันเปลี่ยนเป็นอึ้งๆ ผมก็เค้นเสียง

“พอใจยัง?”

ตาคนฟังวาววับ “อืม จุ๊บแรงแบบนี้ กูรับรู้แล้วว่ามึงรักกูมาก”

สุดท้ายมันก็เลิกกวนตีนผมแล้วยอมถอยออกไปได้สักที ร่างสูงถอดเสื้อที่สวมอยู่แล้วเปิดตู้เอาเสื้อยืดคอกลมออกมาสวม เพราะล้างหน้าแปรงฟันมาแล้วก่อนหน้านี้จริงๆ มันเลยดูไม่ได้สะลึมสะลือมากนัก ไม่ต้องเสียเวลาเข้าห้องน้ำอีกรอบ หยิบมือถือที่ชาร์จอยู่ตรงหัวเตียงแล้วเดินมาพาดแขนกับไหล่ผมเดินลงไปยังชั้นล่าง

ไนน์ที่นั่งรออยู่ตรงโซฟาหน้าบูด ท่าทางมันจะหิวมาก ส่วนผมที่ไม่กินข้าวทันทีหลังตื่นเป็นประจำอยู่แล้ว เลยชิน

พวกเราย้ายไปตรงห้องครัว ผมกับไนน์ทำอาหารไม่เป็นสักอย่าง ไม่เป็นแม้แต่จะช่วยเหลือ นอกจากหยิบจานช้อนส้อมก็ได้แต่นั่งรอ ปล่อยให้ไอ้คุณมันจัดการของมันไป

“ใกล้จะเที่ยงแล้ว อยากกินอะไรล่ะ ไข่ยัดไส้?” ไอ้คุณดูของสดที่มีอยู่แล้วเสนอขึ้นมา แต่ดันทำไอ้ไนน์ตาโต

“เดี๋ยวนะ พี่ทำเป็นด้วยเหรอ เมื่อก่อนทำได้แต่เดิมๆ ไม่กี่อย่างนี่”

“เน็ตก็มี กูฝึกเอาไม่เป็นรึไง”

“แหม ผมก็แค่อึ้งอ่ะ ทำให้พี่สะใภ้ผมกินล่ะสิ”

ผมกลอกตา ส่วนคนถูกถามหัวเราะหึๆ ชี้นิ้วไปทางหม้อหุงข้าว “ลุกมาหุงข้าว”

“ผมหุงไม่เป็นอ่ะ พี่สะใภ้มา...”

“กูก็หุงไม่เป็น”

คำตอบนั้นเป็นการตัดบทอยู่แล้ว ไอ้คุณมันไม่มาสั่งให้ผมวุ่นวายหรอก แต่จ้องกดดันน้องชายตัวเองจนไนน์มันต้องจำใจลุกไปจัดการ ซาวข้าวใส่น้ำวัดระดับตามคำพูดของพี่ตัวเองด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ

มีไข้ยัดไส้เป็นกับแล้วหนึ่งอย่าง คนกินเป็นผู้ชายทั้งสามคน แค่นี้ไม่น่าจะพอ มันเลยต้องทำอะไรง่ายๆ เพิ่มอีกสองอย่าง พอหม้อหุงข้าวดีด ก็เป็นเวลาพอๆ กับที่ของอย่างอื่นเสร็จพอดี ทั้งกลิ่นแล้วก็หน้าตาจานอาหารที่ถูกยกมาวาง ไอ้คุณก็ไม่ใช่เชฟมือฉมังอะไรหรอก แต่ก็ทำให้ท้องร้องขึ้นมาได้

กินข้าวจานหนึ่ง ตักเพิ่มอีกครึ่งจาน แค่นั้นผมก็อิ่ม ไอ้คุณที่เพิ่งตื่นก็กินไม่เยอะ คนที่จัดการแทบจะเลียเกลี้ยงคือไอ้ไนน์ และเพราะก่อนหน้าไม่ได้ช่วยแล้ว ผมเลยเสนอตัวล้างจานให้เอง

เช็ดไม้เช็ดมือ จังหวะที่เดินกลับมาที่โต๊ะ มือถือสีดำสนิททั้งเคสทั้งเครื่องซึ่งวางนิ่งอยู่บนนั้นของไอ้คุณก็สั่น

ครืด ครืด ครืด

ผมมองผ่านๆ ไม่ได้สนใจอะไรมาก จะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองที่ตั้งข้างๆ ขึ้นมา แต่จังหวะหนึ่งที่หน้าจอทัชสกรีนนั่นสว่างวาบ ตาก็ดันไวเห็นการเปลี่ยนแปลงบนนั้นเข้าพอดี

LukTan : จะรบกวนพี่รึเปล่า?

“...”

ลูกตาล?


==================== 50%


LukTan : ถ้าเป็นพรุ่งนี้หลังสี่โมงเย็นก็ได้

ข้อความไลน์เด้งขึ้นมาเป็นระยะ เห็นชื่อที่ปรากฏ ความไม่สนใจในทีแรกก็กลายเป็นหยุดนิ่งมองมือถือเครื่องนั้น

แฟนเก่าไอ้คุณไลน์มา เหมือนว่า... อยากจะนัดเจอ?

ข้อความแรกๆ ส่งมาว่ายังไงไม่รู้เพราะผมไม่เห็น แต่ข้อความที่เหลือทั้งหมดแม้หน้าจอจะล็อคอยู่แต่ก็รับรู้ได้จากแจ้งเตือนหมดแล้ว ตั้งแต่คืนวันศุกร์ที่ไอ้คุณได้เจอกับแฟนเก่าคนนั้น มันกับเธอก็กลับมาติดต่อกัน? คิดแบบนี้ในอกมันก็ยุ่งเหยิงขึ้นมาทันที ถึงมันจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับฝ่ายนั้นแล้ว แต่การไลน์หากันมันก็ทำให้รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

เห็นคนคนนั้นกลับไปติดต่อกับแฟนเก่า ไม่ว่าจะเป็นไอ้คุณ หรือเป็นใครหน้าไหน ถ้าผมชอบเขา ความไม่พอใจมันก็ต้องพุ่งขึ้นมาอยู่แล้ว แฟนเก่าเป็นสถานะที่ไม่เหมือนสถานะอื่น ไม่เหมือนการที่คนอื่นเข้าหามันเพราะว่าชอบ นั่นน่ะคือความโกรธ แต่ถ้าเป็นคนที่เคยคบ นอกจากโกรธ ยังมีความหวาดระแวงแทรกอยู่ด้วย

ผมจ้องมองโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นไม่วางตา เพราะช่วงนี้อยู่ด้วยกันบ่อย เวลามันเข้าห้องน้ำหรือไม่ว่างแตะโทรศัพท์ก็เคยบอกให้ช่วยตอบกลับรึรับแทนอยู่หลายครั้ง ผมรู้รหัสมัน แต่ไม่ได้เลือกจะหยิบขึ้นมาเปิดอ่านเอง

“เสือน้อย เสร็จแล้วเหรอ”

“...”

ได้ยินเสียงเดินตรงเข้ามาใกล้ จากนั้นเป็นอุณหภูมิร่างกายร้อนๆ อวลอยู่ใกล้ๆ เสียงทุ้มดังมาแค่นั้นก่อนจะหายไป กลายเป็นประโยคแปลกใจเข้ามาแทนที่ “ดูอะไรอยู่หืม?”

“...” ผมไม่ได้หันไปมองมัน ยังจ้องไอ้มือถือเครื่องนั้นอยู่

เพราะยอมรับกับตัวเองแล้วว่าชอบไอ้บ้างี่เง่าตรงหน้านี่ เพราะฉะนั้นถึงยอมรับเหมือนกันว่าตอนนี้โคตรจะไม่พอใจเลย รู้ตัวเองดีด้วยว่ากับพวกเรื่องความรักไม่ใช่คนแสดงอะไรแบบเปิดเผย

“แฟนเก่ามึงไลน์มา”

ไอ้คุณชะงักไป ตอนที่พูดผมก็มองหน้ามันด้วยสีหน้าที่ต้องพยายามควบคุมให้เรียบเฉย มองเห็นความแปลกใจในแววตา ก่อนที่คิ้วเข้มของมันจะขยับเข้าหากัน “แฟนเก่ากู? ลูกตาลน่ะเหรอ”

“มึงติดต่อกับแฟนเก่าหลายคนรึไง”

คนฟังจ้องหน้าผม จากนั้นว่าเสียงนุ่ม “กูไม่ได้ติดต่อใครเลยต่างหาก ลูกตาลก็ไม่ได้คุยเลยด้วย”

“เอาเป็นว่าแฟนเก่ามึงไลน์มา เมื่อกี้”

“โอเค ไหนมาดูซิ” มันพยักหน้า เอื้อมมือข้างหนึ่งมาดึงรั้งตัวผมให้เข้าไปใกล้ ส่วนอีกข้างหยิบมือถือขึ้นมาสแกนใบหน้า เข้าแอพฯ สีเขียวแล้วเปิดอ่าน มันเบี่ยงหน้าจอมาในทิศทางที่ทำให้ผมมองเห็นด้วยเช่นกัน ตาคมกวาดมองเนื้อหาบนนั้น ขณะที่ผมเองก็ตวัดมองไม่ต่าง ในเมื่อมันแสดงท่าทีเปิดเผยให้ผมเข้าไปยุ่งได้ ผมก็ไม่เกรงใจอีก

ในห้องแชทไม่มีข้อความเก่าๆ อยู่เลย อาจเพราะไอ้คุณเปลี่ยนไอโฟนทุกครั้งที่รุ่นล่าสุดออก พอเลิกกับแฟนไปแล้ว ไม่ได้ติดต่อกันจริงๆ พอย้ายเครื่อง ประวัติเลยหายไป

และหนนี้ เหมือนเธอจะเพิ่งทักมาหาในรอบปีพอดี

LukTan : พี่คุณ หวัดดีค่ะ

LukTan : ไม่ได้ติดต่อนานเลย วันศุกร์พอเจอพี่ก็เลยอยากคุยด้วย

LukTan : ตาลมีเรื่องอยากจะปรึกษา

LukTan : อย่าหาว่าตาลทักมาปุ๊บก็เอาปัญหามาให้นะ จริงๆ ตาลคิดมาสักพักแล้ว ทีแรกอยากจะปรึกษาเพื่อน แต่ตาลไม่กล้า เพื่อนต้องไม่เข้าใจแน่ๆ เพราะพี่คุณเป็นคนมีเหตุผล เชื่อถือน่าวางใจด้วย อาจจะให้คำตอบหรือทางออกอะไรดีๆ กับตาลได้ก็ได้ ตอนนี้ตาลเครียดมากจริงๆ

LukTan : จะรบกวนพี่รึเปล่า?

LukTan : พี่คุณออกมาเจอตาลได้มั้ยคะ

LukTan : เป็นพรุ่งนี้หลังสี่โมงเย็นก็ได้

“...”

ผมหรี่ตากับเนื้อความทั้งหมดนั่น ความไม่พอใจยิ่งพุ่งสูงกว่าเดิม ผมหันหน้าไปมองคนข้างๆ จากนั้นพูดขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่ “มึงไม่ได้คุยกับแฟนเก่าก็นานแล้ว แต่พอทักมาก็บอกมีเรื่องจะปรึกษาเนี่ยนะ”

“อืม...” ไอ้คุณครางรับในลำคอเบาๆ สีหน้ามันก็แปลกพิกลเช่นกัน

สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ปัดมือมันออกจากไหล่ตัวเอง “มึงคบแฟนคนนี้ไปได้ยังไง?”

ผมไม่ใช่พวกอ่อนโยนหรือพูดจาสุภาพใจดีอะไรกับผู้หญิงอยู่แล้ว ยึดจากการกระทำหรือนิสัยของอีกฝ่ายเป็นที่ตั้งมากกว่า ตัวเองยังไม่รู้จักลูกตาลคนนี้ลึกซึ้งขนาดเอ่ยวิพากวิจารณ์ก็จริง แต่เท่าที่เห็นความไม่เกรงใจของเธอแล้วมันก็อดจะไม่พอใจไม่ได้... ถ้าผมเป็นคงจะพิมพ์กลับไปตำหนิตรงๆ สักสองสามประโยค

“ใจเย็นคนเก่ง”

มันจะเอื้อมมือมาใกล้ แต่ผมยกมือตัวเองมาขวางไว้ “แค่เห็นก็หงุดหงิดแล้ว”

“หงุดหงิดอะไร ขนาดกูยังไม่หงุดหงิดเลย”

“กูหงุดหงิดแทนมึงนั่นแหละ”

ทั้งที่ผมกำลังไม่พอใจแต่ไอ้คุณกลับยิ้มบาง ดวงตามันที่จ้องมองมาลุ่มลึก “กูรู้”

“...”

“กูถึงได้ไม่หงุดหงิดแล้วก็อารมณ์ดีเพราะปลื้มใจนี่ไง”

เห็นท่าทีของมันแล้วผมก็ได้แต่พ่นลมหายใจผ่านจมูกแรงๆ เบี่ยงหัวออกเมื่อมันเอียงศีรษะตัวเองเข้ามาชนแล้วสีไปมาเหมือนปลอบใจแมว “แล้วมึงจะเอายังไง”

“มึงอยากจะให้กูทำยังไงล่ะ”

“ตัดสินใจเอง” ผมว่า เสียงติดจะห้วนหน่อยๆ

ที่พูดอย่างนี้เพราะใจหนึ่งก็อยากจะรู้ว่าไอ้คุณมันจะจัดการกับเรื่องคนเก่าของตัวเองยังไง มันเคยพูดกับผมว่าจะมาเอาคำตอบตอนที่ผมเชื่อว่ามันไม่ได้สนใจแฟนเก่าตัวเองแล้วจริงๆ พอวันที่ผมมั่นใจกับคำตอบแล้วก็ดันมีเรื่องแบบนี้?

“งั้นปฏิเสธไปก็แล้วกัน กูเองก็ไม่ได้ติดต่อกับลูกตาลนานแล้วด้วย”

“...” ผมไม่ได้ตอบ

มองดูไอ้คุณที่พิมพ์ข้อความกลับไปให้เงียบๆ ต่อมาถึงเลิกคิ้วเมื่อมันหันมือถือให้ดูพลางถาม “โอเคมั้ย?”

“มึงไม่ต้องทำขนาด...”

LukTan : ตาลมีเรื่องเครียดจริงๆ ถ้าพี่คุณไม่อยากจะช่วย อย่างน้อยก็แค่รับฟังได้มั้ยคะ

ข้อความไอ้คุณถูกตอบกลับมาทันที เจ้าของมือถือไม่เห็นเพราะจออยู่ทางผม สีหน้าผมเปลี่ยนไปอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองมัน มันเลยเลิกคิ้ว ดึงมือถือกลับไป

ไอ้คุณจ้องมองข้อความจากลูกตาลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายมันก็ถอนหายใจออกมา

“เอาอย่างนี้ดีกว่า”

“...”

“กูจะตอบตกลงไป” มันเอ่ยด้วยโทนเสียงทุ้มนุ่ม แต่ผมยังไม่ทันขมวดคิ้วประโยคต่อไปก็ดังต่อขึ้นมาทันที “มึงเองก็ไปกับกูด้วยแล้วกัน กูจะได้บอกให้ลูกตาลรู้ด้วยว่ามึงเป็นคนที่กูกำลังตามจีบอยู่”

“...”

“แบบนี้ดีมั้ยคนเก่ง?”

ผมสบเข้ากับสายตาคู่คมของร่างสูงตรงหน้า ทั้งความรู้สึกที่อีกฝ่ายแสดงให้เห็น และทำให้ผมมั่นใจ สมองตัวเองครุ่นคิดอยู่ครู่เดียว สุดท้ายก็ตอบกลับไปแค่ประโยคสั้นๆ

 

“ไอ้โป้ ไอ้คุณรออยู่ข้างล่างแล้ว”

เสียงเปิดประตูหลังห้องเรียนพร้อมเสียงตะโกนของไอ้พลทำให้ผมที่นั่งคุยเล่นขำๆ อยู่กับไอ้ตั๊กชะงัก มันเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม หลังจากลงไปส่งเอกสารที่ตึกกลางของมหาลัยมา

ฟังแล้วก็เลิกคิ้ว จากนั้นว่าเสียงเรียบ “มันจะรีบอะไรนัก ให้รอไปก่อน”

“มีนัดกินข้าวกันอีกแล้ว?”

“ก็เหมือนทุกที”

“อ้อ วันนี้มันคงเลิกเร็ว เราก็เลิกนานแล้ว ไมไม่ลงไปหามันล่ะ”

ถึงจะเห็นสีหน้าท่าทางแปลกใจของเพื่อนแต่ผมก็ไม่ได้ตอบอะไร เรื่องกลับบ้านพร้อมไอ้คุณทุกเย็นเป็นที่ชินตาไอ้พวกพวกนี้ไปนานแล้ว วันที่ผมเลิกก่อนอาจนั่งคอยพลางเคลียร์งานล่างตึกคณะ แต่บางวันก็กลับไปอาบน้ำนอนรอที่หอ ส่วนวันไหนเลิกไล่เลี่ยกันก็ออกไปเลย ไม่ค่อยได้มานั่งคุยเล่นแบบนี้เท่าไหร่

พออาจารย์ปล่อย นักศึกษาทยอยกลับกันไปหมดแล้ว ผมยังนั่งเอกเขนกเล่นอยู่ในห้องเรียน คิดว่าอีกพักหนึ่งไอ้คุณถึงจะเลิก ไม่คิดว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้

เหอะ... หมั่นไส้

ชำเลืองสายตามองนาฬิกาก็เห็นว่าบ่ายสามโมงกว่าแล้ว ในหัวมีความคิดอยากจะปล่อยให้มันรออีกสักหน่อย แต่กายดันขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เลคเชอร์ คว้าแฟ้มมาถือแล้วโบกมือลวกๆ ให้ไอ้พวกเพื่อน

เดินเอื่อยเฉื่อยเลือกจะใช้บันไดลงมาแทนลิฟต์ เห็นไอ้คุณยืนมือหนึ่งล้วงกระเป๋าอีกมือกดโทรศัพท์อยู่ใกล้เสาต้นหนึ่งใต้อาคารก็เดินไปหยุดอยู่ข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร หน้าที่แสดงออกคือง่วงๆ เบื่อๆ

มันหันมาหา ปากแม้จะมีรอยยิ้ม แต่คิ้วเข้มก็ยกสูง “วันนี้เลิกตั้งแต่ชั่วโมงก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมเพิ่งลงมา”

“นั่งเล่น นึกว่ามึงยังไม่เลิก ทำไม? รีบ?”

“ยังไม่ได้พูดเลยสักคำคนเก่ง” ไอ้คุณมีสีหน้าแปลกใจ “แค่ถามเพราะไม่เห็นว่าเหมือนทุกวันเฉยๆ”

“มึงนั่นแหละ เหลืออีกยี่สิบนาทีเลิกไม่ใช่เหรอ โดดมา?”

“ที่ไหนล่ะ อาจารย์ปล่อยก่อนเวลา”

“อ้อ”

อีกฝ่ายยังมองสีหน้าของผมอยู่ ต่อมาถึงถามเสียงกลั้วหัวเราะ “หงุดหงิดอะไรเนี่ย หน้าบูดไม่น่ารักหมดแล้ว”

“ผู้ชายจะน่ารักไปเพื่ออะไร”

“เพื่อให้กูอยากฟัดมึงมากขึ้นไง” มันว่า จากนั้นก้มหน้าลงมากดปากกับจมูกที่แก้มแรงๆ

เรายืนกันอยู่ใต้ตึก การกระทำโจ่งแจ้งของมันทำให้คนที่นั่งอยู่และเดินไปเดินมาพากันเบิกตากว้างอ้าปากค้างหันมามอง แต่ผมไม่มีอารมณ์จะสนใจเท่าไหร่ นอกจากหรี่ตามองคนทำก็พูดสั้นๆ ไปอีกเรื่อง

“มึงนัดไว้กี่โมง”

“หืม?”

“ทำหน้าโง่ทำไม ก็ลูกตาลไง”

คนฟังเปลี่ยนสีหน้า แต่ปากก็ยังไม่ขาดยิ้ม “ราวๆ สี่โมงครึ่ง”

“งั้นจะไปได้ยัง?”

“ไปสิ รีบไปรีบกลับ คนขี้หึงจะได้ไม่ต้องหงุดหงิดนาน”

“...” ผมทำแค่ถอนหายใจเซ็งๆ ให้รับรู้

ไม่หงุดหงิด ไม่สิ ไม่ได้อยากจะหงุดหงิด แต่พอคิดว่าที่กำลังจะเจอคือแฟนเก่าที่ไม่ได้ติดต่อมานานแต่พอมีปัญหากลับเลือกจะพึ่งพาของไอ้คุณ จะให้รู้สึกยินดีเต็มใจมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว

ไอ้คุณบอกว่ามันนัดกับลูกตาลคนนั้นไว้ที่สยาม เป็นร้านอาหารที่คนไม่ค่อยเยอะร้านหนึ่งที่ชั้นบนของสยามเซ็นเตอร์ กลางเมืองรู้อยู่ว่ารถติดยังไงก็อย่างนั้น กว่าจะฝ่ารถมากมายเป็นร้อย กว่าจะวนจนเจอที่จอดว่างๆ สักที่ ขึ้นมาถึงร้านที่นัดกันเอาไว้ก็ตรงเวลาสี่โมงสามสิบนาทีพอดีไม่ขาดไม่เกิน

ร้านอาหารไทยราคาแพงมีแต่นักท่องเที่ยวจีน ตอนก้าวเข้ามาและกวาดสายตามองหาก็เจอร่างเล็กบางของลูกตาลได้ไม่ยาก เธอเป็นคนเดียวในร้านที่สวมชุดนักศึกษาสีขาว พอเห็นไอ้คุณก็ยิ้มกว้าง ยกมือขึ้นไหว้

“พี่คุณ” กระทั่งวงหน้าสวยๆ นั่นหันมาเห็นผมด้วย ถึงชะงักไปด้วยความแปลกใจ

ไม่ได้มีความไม่พอใจแสดงออกมา มีแต่ความแปลกใจและกลืนไม่เข้าคายไม่ออกบางอย่าง เธอยังจำหน้าคนที่ชนกันหน้าห้องน้ำเมื่อวันศุกร์ได้ ผมสังเกตเห็นสีหน้าซีดๆ และใต้ตาคล้ำๆ บางส่วนซึ่งเครื่องสำอางปกปิดไม่ได้ เหมือนว่ามีเรื่องเคร่งเครียดบางอย่างที่หาทางออกไม่ได้อยู่จริงๆ

มองแล้วได้แต่ถอนใจกับตัวเอง คลายความรู้สึกไม่พอใจลง

“พี่คนนั้นนี่นา... หวัดดีค่ะ”

“ครับ”

ผมพยักหน้า ขยับเข้าไปนั่งเก้าอี้ด้านในเมื่อไอ้คุณดึงแขนเป็นสัญญาณเบาๆ ส่วนมันพอนั่งลงข้างๆ ก็หันไปพยักหน้าให้ร่างเล็ก “มานานแล้วรึเปล่า”

“ไม่นานเท่าไหร่ วันนี้ตาลเลิกเร็วน่ะค่ะ เลยคิดว่าออกมารอน่าจะดีกว่า”

“วันก่อนพี่ไม่ได้บอกตาล นี่ลิโป้ คนที่พี่กำลังจีบอยู่” ไอ้คุณว่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ พูดแล้วมันก็หันมาทางผมพร้อมรอยยิ้มเย้า ยกแขนข้างหนึ่งพาดไปบนเก้าอี้

แต่ประโยคนั้นทำให้คนฟังอ้าปากค้าง เธอจ้องมองมาที่ไอ้คุณ จากนั้นหันมามองผม

“เอ๊ะ... เอ่อ”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

“เปล่าๆ ตาลแค่ไม่คิดว่าคนที่พี่คุยด้วยจะไม่ตรงตามที่ตาลคิดเฉยๆ” เธอว่า ยังใช้ตากลมหวานมองหน้าผมด้วยสายตาที่ทั้งแปลกใจทั้งคาดไม่ถึง แต่ต่อมาเหมือนนึกได้ก็รีบโบกมือ “เอ่อ ตาลไม่ได้ว่าพี่นะคะ ตาลหมายถึงพี่โป้หล่อออกแบบนี้ ไม่น่าจะมาคุยกับพี่คุณ น่าจะคบกับคนน่ารักๆ ใจดีมากกว่า”

ไอ้คุณหน้ายุ่งทันควัน “ทำไมบอกให้แฟนพี่นอกใจมีชู้แบบนั้น”

ผมกลอกตา ขณะที่ลูกตาลยิ้ม

“แฟน? ไหนตอนแรกบอกว่าเป็นคนที่ตามจีบไงคะ”

“เป็นแฟนแล้วก็ยังจีบได้ ไม่งั้นจะให้พี่ตามจีบใครที่ไหนล่ะ”

“ก็พี่โป้หล่อ ตาลยังถูกใจเพจมอเก่าอยู่ เห็นเมื่อก่อนพี่มีแต่รูปคู่กับคนหน้าตาน่ารักอย่างกับผู้หญิง กับหล่อๆ แบบพี่โป้ คบกับพี่แล้วน่าเสียดายออก”

“เลิกชมแฟนพี่ได้แล้ว แล้วไอ้โป้มันก็ทั้งหล่อทั้งน่ารักนั่นแหละ”

“...” ผม

ก็ไม่ได้อยากจะฟังหรือให้มันมาพูดชม แต่เสียงมันดันลอยเข้าหูมาเอง ได้ยินแล้วก็อดจะเบ้ปากไม่ได้

ถุยเถอะ ก่อนหน้านี้มึงยังว่ากูหน้าบูดไม่น่ารักอยู่เลย

“แค่ชมก็หึงได้ด้วยเหรอ... งั้น สั่งอาหารมั้ย? ก่อนหน้านี้ตาลสั่งของตัวเองไปแล้ว พี่โป้อยากกินอะไรมั่งมั้ยคะ”

เห็นเธอมีน้ำใจยื่นเมนูมา และก็ถึงเวลาที่ผมท้องร้องพอดี เลยรับมาเปิดดูแบบว่าง่าย ผมสั่งกับหนึ่งอย่างกับข้าวสวยให้ตัวเอง ไอ้คุณที่เห็นแบบนั้นเลยสั่งกับมาอีกอย่างเพื่อจะกินด้วยกัน

เรื่องที่ลูกตาลจะขอปรึกษาก็ยังไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้นมา ไอ้คุณกับแฟนเก่ามันก็คุยกันถามไถ่สารทุกข์สุขดิบตามประสา เธอหันมาถามเรื่องของผมหลายอย่าง เช่นรู้จักไอ้คุณเมื่อไหร่ มันมาตามคุยกับผมได้ยังไง คิดว่ามันเป็นคนแบบไหน แต่ทุกคำถามอยู่ในขอบเขตไม่ได้ละลาบละล้วงมากนัก ซึ่งผมก็ตอบและถามกลับพอเป็นมารยาท

กระทั่งอาหารทั้งหมดตรงหน้าถูกจัดการจนเกลี้ยง ระหว่างที่ผมยกแก้วน้ำดื่มเย็นๆ ขึ้นจิบ ไอ้คุณก็เอ่ย

“แล้วเรื่องที่ตาลอยากจะคุยกับพี่?”

คนฟังชะงัก “...”

พอไอ้คุณเข้าเรื่อง ผมก็เห็นว่าสีหน้าที่เริ่มจะผ่อนคลายของร่างบางเริ่มจะกลับมาเคร่งเครียดอีกครั้ง ตาคู่เฉี่ยวสวยของเธอกลับไปหม่นลงเหมือนตอนที่นั่งอยู่ในร้านคนเดียว

“ค่ะ...”

“มันเป็นปัญหามากขนาดนั้น?”

“สำหรับตาลแล้วก็ใช่...”

“โอเค เรื่องอะไร”

เธอเม้มปากเบาๆ “เมื่อวันศุกร์ ที่ตาลบอกพี่ว่าตาลร้องไห้เพราะทะเลาะกับเพื่อน ที่จริง... ตาลทะเลาะกับแฟนค่ะ”

“ทะเลาะกับแฟน?”

ไอ้คุณมีสีหน้าแปลกใจ ผมเองก็ชำเลืองสายตามองคนพูดไม่ต่างกัน

“ค่ะ ตาลมีปัญหากับโอมมาตั้งแต่ช่วงก่อน โอมเรียนอยู่ปีเดียวกับตาล เราเจอกันที่ต่างประเทศน่ะค่ะ พอจบปีหนึ่งแล้วก็ย้ายกลับมาที่นี่พร้อมกัน มอ W ที่ตาลเข้าก็เลือกเข้ากับโอมเนี่ยแหละ”

“...”

“แต่ว่าหลังๆ มานี้ โอมเปลี่ยนไป...”

“แฟนนอกใจ?”

“ไม่ใช่ค่ะ”

คิ้วผมเริ่มขยับเข้ามาชนกันทีละนิด ไอ้คุณตั้งคำถาม แต่ดูเหมือนเธอจะอึกอักไม่ยอมเอ่ย ผมพอจะอ่านความรู้สึกออกอยู่บ้าง เหมือนผู้หญิงคนนี้เองก็ลำบากใจมากจริงๆ เห็นท่าทางแบบนั้นมันก็ดูน่าเห็นใจเหมือนกัน

“คือ...”

“เราบอกว่าอยากจะปรึกษา ก็ต้องเล่าให้พี่เข้าใจ แต่ถ้าไม่อยากเล่า ถ้าพี่ช่วยอะไรไม่ได้พี่ก็จะกลับ”

“พี่คุณ! เล่าๆ ตาลก็อยากจะเล่า แต่ว่า...” จู่ๆ นัยน์ตาที่เริ่มแดงเรื่อก็หันมาทางผม สีหน้าเธอมีแววเกรงใจ “ตาลขอโทษนะคะพี่โป้ แต่ตาลขอคุยกับพี่คุณแป๊บหนึ่งได้มั้ย แค่แป๊บเดียวค่ะ”

คำพูดนั่นทำให้ผมชะงัก

ไอ้คุณที่นั่งข้างๆ ก็ขมวดคิ้ว “มีอะไรเราก็พูดมาเลยดีกว่า โป้เป็นแฟนพี่ ไอ้โป้กับพี่ก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“เรื่องนี้... ตาลไม่อยากให้ใครรู้”

“ไม่อยากให้ใครรู้? งั้นตาลเลือกจะมาคุยกับพี่นี่คิดดีแล้วเหรอ”

“ตาลคิดดีแล้วค่ะ ตาลบอกพี่ไปในไลน์แล้วว่าถ้าพูดเรื่องนี้กับคนอื่น ต้องไม่มีใครเข้าใจตาล”

ร่างสูงผงกศีรษะรับ แต่สีหน้ามันยังดูค่อนข้างยุ่งเหยิง “ที่ตาลพูด พี่ก็เข้าใจ แต่ที่พี่มากับโป้ พี่คิดว่าตาลก็น่าจะเข้า...”

“ไอ้คุณ”

ก่อนที่ไอ้คนข้างๆ จะพูดออกมาจนจบประโยคและทำให้แฟนเก่าตัวเองยิ่งหน้าเสียมากกว่าเดิม ผมก็ตัดสินใจแทรก “กูออกไปรอข้างนอกก็ได้ มึงก็คุยไปเหอะ”

“โป้ มึงไม่ต้อง...”

“กูไม่ได้ว่าอะไร มาก็มาแล้ว ลูกตาลก็ดูจะมีปัญหาจริงๆ ถ้ามึงกลับ จะไม่มาคิดวุ่นวายทีหลังเอาเหรอวะว่าไร้น้ำใจ” ผมว่า หันไปมองหน้าหล่อๆ ที่ยังคลายลงไม่ได้ของมัน “รีบคุย จะได้รีบจบ”

“...”

ไอ้คุณฟังแล้วเงียบไป เห็นแบบนั้นผมเลยขยับลุกขึ้นจากเก้าอี้ พยักหน้ารับการขอโทษพร้อมขอบคุณหลายๆ คำของลูกตาลแล้วบอกแค่สั้นๆ อีกประโยคว่าจะอยู่แถวๆ นี้

เดินออกมานอกร้านได้ราวสิบก้าว ตัวเองก็อดใจไม่ไหวหันกลับไปมอง มองเห็นผ่านกระจกร้านอาหารว่าทั้งคู่กำลังเอ่ยพูดคุยกันต่อจากที่ค้างไว้ สีหน้าของลูกตาลสับสนร้อนใจ ส่วนไอ้คุณก็เริ่มจะเคร่งเครียดขึ้น เหมือนจะเป็นปัญหาจริงๆ ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรนอกเหนือจากนั้น ผมก็ทิ้งตัวนั่งพิงราวจับสแตนเลสเตี้ย

ถามว่าไม่พอใจบ้างมั้ยที่ถูกให้ออกมา วินาทีแรกก็แน่นอนอยู่แล้ว ถึงทั้งคู่จะดูไม่ได้มีท่าทีอะไรต่อกัน แต่ผมก็ยังจำได้อยู่ดีว่าสถานะเก่าคืออะไร เหตุผลที่ยอมเพราะส่วนหนึ่งเชื่อใจไอ้คุณ มันเองก็แสดงชัดเจนว่าใส่ใจกับความรู้สึกของผม ถ้าไม่ยอมออกมา ไอ้คุณอาจจะกลับพร้อมผมเลยก็ได้ อีกอย่าง... เพราะตอบรับว่าจะออกมาหาลูกตาลแล้ว ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรงและช่วยให้คำปรึกษาอะไรเธอได้ก็รีบพูด รีบคุย แล้วมันก็จะได้ผ่านไป

อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่กำลังเดือดร้อน ยังไม่เคยทำเรื่องแย่อะไรใส่ให้นึกไม่ชอบ ถ้าจะไม่สนใจ บางทีก็อาจเกินไปหน่อย

ร่ายความคิดและเหตุผลออกมาเป็นข้อๆ ใจถึงสงบลงได้บ้าง แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้าๆ คิ้วก็ไม่สามารถวางเฉยได้

จะคุยอะไรกันนานนักวะ มันเลยคำว่าแป๊บเดียวไปไกลแล้วมั้ง

ผมไม่ได้มองเข้าไปในร้าน เพราะรู้สึกว่าเดี๋ยวมันจะยิ่งเป็นตัวแปรที่ทำให้เซ็งมากกว่าเดิม นิ้วโป้งกับนิ้วกลางขวาหมุนแหวนที่สวมอยู่ตรงมือซ้ายไปมาเบาๆ ขณะถอนหายใจ

รำคาญตัวเองฉิบ...

“เสือน้อย”

ในที่สุดเสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้น อาจเพราะเหม่อคิดอะไรกับตัวเองไปชั่วขณะ เงยหน้าก็เห็นว่าร่างสูงคุ้นเคยของไอ้คุณเดินออกจากร้านอาหารมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้ว

ผมกวาดสายตามองเลยไปด้านหลัง ไม่เห็นร่างบางของลูกตาลคนนั้น “ลูกตาลล่ะ?”

“กลับไปแล้ว”

สีหน้าไอ้คุณตอนพูดมีรอยยิ้มประดับอยู่ก็จริง แต่ผมสังเกตเห็นว่ามีความหนักใจบางส่วนแฝงอยู่จากเรื่องที่คุยกับผู้หญิงคนนั้นติดมาด้วยบางเบา “ปัญหาหนักมากรึไง?”

คนถูกถามนิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นถึงพยักหน้า “ค่อนข้าง”

“แล้วคุยเสร็จแล้ว? ไม่มีอะไรแล้ว?”

“เรื่องของลูกตาลเป็นเรื่องของแฟนกัน นอกจากเอ่ยความเห็นแนะนำเท่าที่ช่วยได้ไป”

“...อ้อ เออ เอาเหอะ”

ผมไม่ได้ออกปากถามว่าเรื่องอะไร เจ้าของปัญหาเขาก็ไม่อยากให้คนอื่นรับรู้ เข้าใจว่าผมกับลูกตาลเพิ่งเคยคุยกันเป็นครั้งแรก จู่ๆ จะให้เอาเรื่องส่วนตัวมาพูดต่อหน้าคนไม่สนิทก็คงเป็นไปไม่ได้

สะโพกที่ทิ้งน้ำหนักพิงราวจับอยู่ขยับลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันยืดกายยืนเต็มฝ่าเท้า กลางศีรษะก็รู้สึกถึงน้ำหนักและฝ่ามืออุ่นๆ ที่ทาบทับลงมา

“ไม่ได้หึงกูใช่มั้ย?”

ผมมองหน้าคนถาม จากนั้นว่า “ตอนนี้เปล่า”

ริมฝีปากหยักของมันขยับเป็นรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม “ป่ะ เดินเล่นสักแป๊บแล้วค่อยกลับบ้านกัน”

ไม่ได้ปฏิเสธแขนหนาที่ขยับมาพาดตรงไหล่ของตัวเอง ความรู้สึกที่ก่อตัวอยู่ก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆ ลดน้อยลง เพราะเป็นปัญหาของคู่รักและไอ้คุณก็นับว่าเป็นคนนอกคนหนึ่ง นอกจากให้คำปรึกษาได้เท่าไหนก็เท่านั้น ผมถึงคิดว่าไม่มีอะไรแล้ว...ไม่ได้คิดว่าเหตุการณ์จริงๆ บางอย่างก็ไม่ได้เป็นไปตามที่คิด


แฮชแท็ก #เหนือคุณเท่ากับแฟน

วาฬกลิ้ง

FB > https://www.facebook.com/rosewankling/

TW > https://twitter.com/rose_wankling

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.343K ครั้ง

6,628 ความคิดเห็น

  1. #6570 The paradizy (@phattarasuchanat) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 03:43
    มีความอยาก-เรื่องชาวบ้าน5555555555หยักยู้วง่า จะเฉลยมั้ยย555555
    #6570
    1
    • #6570-1 The paradizy (@phattarasuchanat) (จากตอนที่ 21)
      7 ตุลาคม 2562 / 03:44
      อยากยุ่งก็ดั้ย อันนั้นมันหยาบขอท่ดค้าบบ
      #6570-1
  2. #6555 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:25
    ปัญหาอะไร
    #6555
    0
  3. #6539 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:15
    ประสาท เอาเรื่องแฟนใหม่มาคุยกับแฟนเก่า
    #6539
    0
  4. #6186 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 20:19
    มันจะมาม่าเหรอ ไม่น่าจะมีอะไรนี่....
    #6186
    0
  5. #4931 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 20:46
    คุณน่ารักมากเลยอะ ฮือแงงงงง
    #4931
    0
  6. #4778 hh_9094 (@9094_hh) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 11:09
    เหมือนจะมีดราม่าเลยอ่ะ ความรู้สึกมันบอกหรือเราระแวงไปเอง555
    #4778
    0
  7. #4772 JJesinee1803 (@JJesinee1803) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:43
    งื้อออ รอไม่ไหวววว
    #4772
    0
  8. #4771 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:13
    อ่านวนหลายรอบแล้ว เจิมสัก10% ได้มั้ยอ่าาา
    #4771
    0
  9. #4770 Yooika (@Yooika) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:12
    คิดถึงพี่คุณ พี่โป้แล้วววว
    #4770
    0
  10. #4765 aammu (@aammu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 11:47

    รอออออออออ คิดถึงไรท์

    #4765
    0
  11. #4764 คุณยายหัวใจYoai (@maleeACC) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 08:07

    คิดถึงไรท์ = คิดถึงโป้VSคุณ


    คิดถึงจริงๆนะ

    #4764
    0
  12. #4762 mingpong15082000 (@mingpong15082000) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 16:10
    ถ้าพี่คุณทำพี่โป้เสียใจ

    พี่คุณ!ต้องตายคามือเราแน่!
    #4762
    0
  13. #4760 JKCGV (@LITTLETATATAETAE) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:23

    ประโยคสุดท้ายนี่ไว้ใจไม่ได้เลยอ่ะ มีอะไรแน่ๆเลย ลูกตาลท้อง?? แฟนนอกใจ?? หรืออะไรเนี่ย พี่คุณอย่าทำให้พี่โป้ผิดหวังนะคะ นุเชียร์พี่อยู่นะ

    #4760
    0
  14. #4757 lovelove25 (@lovelove25) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 02:02
    ถ้าโป้เสียใจ ใครเป็นคนทำมันต้องตาย!!!!!
    #4757
    0
  15. #4756 XONATTOX (@nattanicha091) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 19:52
    ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ พี่คุณโดนแน่ๆ
    #4756
    0
  16. #4754 chymx (@yaplow) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 08:17
    แรกๆทุกคนยังมีแอบบ่นว่า พี่โป้หัวร้อนเกินไปนู่นนี่ ตอนนี้ทุกคนคือ ใครทำพี่โป้เสียใจโดนรุมด่าแน่นอน5555555555555 รักมากสปอยมาก ทำตัวดีๆนะพี่คุณ!
    #4754
    0
  17. #4749 shamash_y (@shamash_y) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 14:02
    ถ้าเรื่องลูกตาลไม่กระทบความสัมพันธ์ของสองคนก็โอเคไป แต่ถ้าช่วยแล้วทำพี่โป้เสียใจ พี่คุณก็ไม่ควรได้โอกาสครั้งใหม่แล้วล่ะนะ
    #4749
    0
  18. #4748 ひかり (@tobikko) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 10:13
    เหมือนพี่โป้คนหัวร้อนจะกลับมาแล้ว 55555
    #4748
    0
  19. #4747 Rose_GirL (@Rose_GirL) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 06:14
    จะม่าอะไรอีก ม่ายนะ ม่ายยยยย
    #4747
    0
  20. วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:39
    เดานะ โป้สั่งแหวนให้คุณ แล้วคงจะให้แหวนแล้วบอกครส แต่คงเกิดม่าเรื่องคุณกับแฟนเก่าก่อน แงงแค่คิดก็สงสารโป้
    #4746
    0
  21. #4745 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 19:29
    มาม่าแน่ๆ แบบนี้
    #4745
    0
  22. #4743 sany sanny (@sainah4911) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 17:58
    จะมีอะไรละเนี่ย
    #4743
    0
  23. #4742 silverOrain (@ARS_fOnfOn) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 17:42
    ขออย่าให้เรื่องจากแฟนเก่ามาทำให้ทั้งคู่มีปัญหาอีกเลยนะ รอบแรกก็ทำโป้คิดมากไปแล้วถ้ามีอีกรอบนี้ขอให้คุณเคลียตัวเองดีๆน้าาาา แต่การคุยกับแฟนเก่านี้ปัญหาจริงๆนะถึงโป้จะพยายามเข้าใจแล้วก็เถอะ
    #4742
    1
    • #4742-1 KuravamiHoshi (@KuravamiHoshi) (จากตอนที่ 21)
      22 กันยายน 2562 / 21:13
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ คนที่เราคิดว่าน่าจะเจ็บปวดมากที่สุดน่าจะเป็นโป้เพราะน้องแทบจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยนอกจากที่นางทะเลาะกับแฟนแค่นั้น คุณก็น่าสงสารน่ะแต่เราคิดว่าเราสงสารโป้มากกว่า
      #4742-1
  24. #4741 apichaya5566 (@apichaya5566) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 17:14
    อะไรคือไม่เป็นอย่างที่คิดคะ
    #4741
    0
  25. #4740 คุณยายหัวใจYoai (@maleeACC) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 16:23

    เข้าใจโป้ จะคิดมากก็ไม่แปลก ..

    เห็นใจ. พี่คุณอ่ะ คนกลาง

    น้องตาล กำลังบั่นทอน.

    และกำลังพิสูจน์ความรัก

    ของสองคน


    #4740
    0