เหนือคุณเท่ากับแฟน (Yaoi) END

ตอนที่ 17 : [16] ถ้าถอดออกเดี๋ยวโดนปล้ำ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48,655
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,228 ครั้ง
    6 ก.ย. 62



[16] ถ้าถอดออกเดี๋ยวโดนปล้ำ

ตั้งแต่นั้นมา ผมกับไอ้คุณก็เจอหน้ากันแทบตลอดเวลา

ถูกเค้นคอถามเรื่องเพื่อนไอ้เฮียโจจนมันพอใจ ไอ้คุณก็เอาแต่มาหาจนต้องกลอกตาถามว่าว่างนักเหรอ

เมื่อก่อนว่าเห็นหน้ามันบ่อยจนชินแล้ว แต่ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาความรู้สึกนั้นก็ค่อยๆ หายไป ช่วงนี้ผมต้องทำเป็นไม่สนใจกับสายตาไอ้พวกเพื่อนที่แม่งแอบมองมา กับคนอื่นผมไม่ใส่ใจอยู่แล้ว รู้ว่าตัวเองโดนแฟนคลับไอ้คุณหลายคนแอบด่าสาปแช่งด้วยซ้ำ ผมสนใจความเห็นของเพื่อนมากกว่า

เมื่อก่อนพูดไว้ตั้งเยอะว่ารำคาญ ไม่อยากเจอหน้า แล้วตอนนี้กลายเป็นหลายคนรู้ว่าถ้าหาไอ้คุณไม่เจอ ให้ลองมาหาผม ไม่แน่จะเจอมันอยู่ด้วย ไม่ได้เขินห่าเหวอะไรทั้งนั้นแหละ แต่แม่งโคตรเสียหน้า

ผมลากเส้นด้วยดินสอเป็นอักษรยึกยือๆ เคลียร์สรุปจนถึงแผ่นสุดท้าย ผมก็ปล่อยทุกอย่างที่อยู่ในมือทันที ยืดแขนไปด้านหน้าเพื่อคลายกล้ามเนื้อ

แตะมือถือดูนาฬิกาก็เห็นว่าบ่ายโมงกว่าแล้ว วันนี้ผมเลิกตั้งแต่สิบเอ็ดโมง จัดการมื้อเที่ยงเรียบร้อยก็มานั่งสรุปเนื้อหาที่เรียนไปเพราะจันทร์หน้ามีควิซ ไม่ได้กลับหอก็เพราะไอ้เดือนมหาลัยข้างๆ นั่นแหละ มันมีเรียนต่อช่วงบ่ายแต่ดันพักตรงกับเวลาเลิกของผมพอดี นี่ใกล้จะได้เวลาแล้ว รีบไล่ไปเรียนแล้วตัวเองจะได้ไปอาบน้ำนอนตากแอร์เย็นๆ สักที

ผมหันไปเตรียมจะเอ่ย แต่กลับต้องชะงักเมื่อสบสายตาเข้ากับไอ้คุณที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว

มันจ้องนิ่ง เหมือนจะเห็นประกายวิบวับซ่อนอยู่ด้วยจางๆ เห็นแล้วผมก็รู้สึกแปลกๆ จนต้องเอ่ยเรียกเสียงห้วน

“เฮ้ย”

“หืม?”

“มึงทำหน้าโรคจิตอะไรอยู่”

คนฟังยิ้ม

ตาคมๆ เหมือนจะวิบวับมากกว่าเดิมจนผมทนไม่ไหวต้องเอื้อมมือไปดันหน้านั่นแรงๆ “กูไม่ได้ไล่มึงแล้วก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าจะให้มึงมาจ้องแบบนี้ หันไป”

มันแสร้งสูดปาก “เบาๆ กับผัวหน่อยสิ กูเจ็บนะ”

“ผัวพ่อง”

ผมออกแรงมือมากกว่าเดิม แต่เหมือนมันจะเจ็บขึ้นมาจริงๆ ถึงได้ขยับมือมาดึงมือผมออก เปลี่ยนไปกุมไว้เฉย

เพราะนั่งกันอยู่ที่โต๊ะประจำหน้าตึกศิลปกรรม ไม่ได้มีแค่ผมกับมัน ถึงผมจะไม่ได้สนใจสายตาคนอื่นมากขนาดนั้น แต่แบบนี้มันก็ไม่สนใจเกินไปหน่อย มือออกแรงสะบัด แต่ไอ้เชี่ยคุณไม่สนใจ หาเรื่องด้วยการขยับมานั่งเบียด ทั้งไหล่ ต้นขา สะโพกถูกรั้งไปชิดจนไม่มีช่องว่าง อีกนิดหนึ่งมันจะขึ้นมานั่งเกยบนตักผมอยู่แล้ว

“อะไรมึงเนี่ยไอ้คุณ”

ตั้งแต่มันบอกว่าชอบ... นอกจากเห็นหน้าแม่งทุกวันแล้ว ไอ้คุณยังทำอะไรโคตรตามใจตัวเอง เหมือนรู้ว่าเดี๋ยวนี้ผมเหมือนเป็นผู้ปกครองใจอ่อน ไม่ลงมือเฆี่ยนตีอะไรมันแน่ๆ เลยชอบเข้ามาเบียด มากอดคอเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น

“เฮ้ยๆ มาทำอะไรกันหน้าตึกวะ เกรงใจคนอื่นเขาหน่อย” ไอ้อาร์ตเดินเข้ามาพอดี พอเห็นผมกับไอ้คุณที่นั่งอยู่ก่อนแล้วก็ทำหน้าพิลึก ขยับเท้าสอดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้าม

ไอ้คุณเป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เอิ่ม ไม่ต้องถอนหายใจใส่กันขนาดนั้นก็ได้ แค่จะมาคุยเรื่องกิจกรรมของกองกิจฯ เฉยๆ ตอนนี้มึงก็หายหงุดหงิดแล้ว ไอ้ที่ปฏิเสธไปรอบก่อน คราวนี้ว่าไง”

“วันไหนล่ะ”

“ศุกร์หน้าไง มอหยุดเรียนครึ่งวันจัดงาน น่าจะขึ้นเวทีตรงหอประชุม ด้านล่างเป็นจัดบูธ”

“อืม ฝากมึงไปบอกพี่มินให้ด้วยแล้วกัน”

คุยรายละเอียดกันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายพอไอ้คุณพยักหน้าตอบรับไอ้อาร์ตมันก็ยิ้มกว้างทันควัน ลุกขึ้นโน้มตัวมาตบไหล่ไอ้คุณหนักๆ แต่จู่ๆ ก็หันมาพยักหน้าให้ผม “ขอบใจมึงมาก”

“ขอบคุณกูทำไม”

“ขอบคุณที่มึงทำให้ไอ้คุณอารมณ์ดีได้สักที”

“...” ผมทำหน้าประหลาด แต่ยังไม่ทันพูดตอบโต้อะไรกลับไปไอ้อาร์ตก็ลุกขึ้นโบกมือหัวเราะหึๆ ห่างออกไปแล้ว ได้ยินเสียงลอยแผ่วๆ มาอีกว่าไม่อยากจะนั่งอยู่เป็นก้างขวางคอ ถุยเถอะ

หันกลับมามองไอ้คนข้างๆ ใหม่อีกครั้ง มันผ่อนแรงมือลงผมเลยดึงมือตัวเองกลับมาแล้วไถก้นถอยห่าง

“มึงก็ไปเรียนได้แล้ว จะถึงเวลาแล้วไม่ใช่รึไง”

“อืม ป่ะ”

“อะไร กูจะกลับหอ”

“ค่อยกลับพร้อมกัน เมื่อเช้ามึงมาพร้อมกู ถ้ากลับก่อนจะกลับยังไงล่ะ”

ผมทำสีหน้าดูถูกใส่มัน “หอกูอยู่หน้ามอ ไม่ได้อยู่รามอินทรา”

“กูมีเรียนแค่สองชั่วโมง แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เลิกแล้ว”

“กูไม่ได้อยู่คณะมึง”

“ไม่เป็นไร วันนี้เรียนรวมที่ห้องสโลป คนเยอะแยะ ไม่มีใครว่าอะไรหรอก”

“ไม่” ว่าสั้นๆ แล้วก็เก็บกระดาษยัดลงในแฟ้มแล้วลุกขึ้น แต่ไอ้คุณแม่งลุกขึ้นตาม ใช้แขนรวบเอวผมเอาไว้

“น่า อย่าดื้อ นั่งรอแป๊บเดียวเอง คืนนี้ไปนอนที่บ้าน พอเลิกแล้วกินข้าวเรียบร้อยก็ตรงไปที่นู่นเลย กูจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปมา พรุ่งนี้วันเสาร์ด้วย”

“แล้วใครตกลงกับมึงไม่ทราบว่ากูจะไปค้างด้วยวันนี้”

มันเอี้ยวหน้าหันมาหา จากนั้นส่งยิ้มให้ “มึงต้องไปค้างกับกูอยู่แล้ว”

เห็นท่าทางแบบนั้นของมันแล้วผมก็แค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก

ไอ้คุณเดินใช้ผมเป็นที่วางแขนขึ้นลิฟต์มาจนถึงชั้นที่เป็นห้องเรียนของตัวเอง ผลักประตูเข้าไปก็เห็นว่าห้องสโลปกว้างมีนักศึกษานั่งกันอยู่แล้วค่อนข้างเยอะ อาจเพราะใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วด้วย บรรดาเพื่อนๆ ร่วมคณะมันพอเห็นไอ้เชี่ยคุณหลายๆ คนก็ส่งเสียงทัก สาวๆ แม้จะตาเยิ้ม แต่ยังดีที่ไม่วี้ดว้ายดีอกดีใจกันเหมือนสาวๆ คณะอื่นเพราะได้เห็นหน้าบ่อย

เพราะไม่รู้จักใคร ถึงจะมีสายตาหลายคู่ที่จ้องมาเพราะเรื่องผมกับไอ้คุณ แต่ก็ไม่ได้สนใจ

“นั่งนี่มา”

เดินขึ้นบันไดมาจนถึงแถวกลางๆ ค่อนไปทางหลัง ไอ้คุณก็โบกมือให้เข้าไปนั่งข้างไอ้ดริว ผมเลื่อนสายตามองผ่านๆ ก็เห็นว่านอกจากเพื่อนมันคนอื่นแล้ว ริมสุดอีกฝั่งหนึ่งคือไอ้ทิม...

มันมองมาทางผมกับไอ้คุณอยู่ สีหน้าบอกบุญไม่รับชัดเจน เห็นแล้วผมก็แสยะปาก รู้ว่ามันไม่พอใจเรื่องอะไร ขยับเข้าไปใกล้คนข้างๆ โชว์แม่งเลย

“เบียดแบบนี้หรือจะนั่งตักกู?” วงหน้าหล่อๆ นั่นก้มลงมาใกล้ “หนักแบบนี้กูขาหักก่อนแน่ๆ เลย”

“สัด”

มันยิ้ม เปลี่ยนเป็นปลอบเสียงนุ่มขณะรั้งมือที่ยังพาดตรงไหล่ผม “ไม่ต้องไปสนใจคนอื่นหรอกคนเก่ง นั่งได้แล้ว”

“ตรงนี้มึงนั่งไปเหอะ จะให้กูนั่งคั่นเพื่อนมึงทำไม”

ผมสอดตัวนั่งลงเก้าอี้ตัวถัดไป ไอ้คุณขมวดคิ้วนิดๆ สุดท้ายมันก็ก้มไปหยิบกระเป๋าเป้ของไอ้ดริวที่วางอยู่บนพื้นมาวางไว้ริมสุดอีกฝั่งหนึ่งของผม

ผมมองกระเป๋า แล้วเงยหน้ามองมัน “เพื่อ?”

“มันกลัวคนอื่นมานั่งข้างมึงไง เห็นมันดูเฟรนด์ลี่งี้แต่ขี้หึงจะตาย มึงไม่รู้เหรอ” ไอ้ดริวที่นั่งเงียบมองอยู่นานพูด ไม่ใช่แค่นั้นเพราะมันทำหน้าทำตาเป็นขีดแล้วแบมือ “เพราะงั้นรบกวนมึงหยิบปากกาจากในเป้มาให้กูด้วย”

อาจเพราะรู้สึกแปลกๆ กับคำพูดไอ้ดริว ผมเลยเสหันไปหยิบปากกาที่เสียบอยู่ตรงช่องเล็กของกระเป๋าส่งให้โดยไม่พูดอะไร สิบนาทีอาจารย์ก็เปิดประตูเข้าห้องมา

ผมไม่ได้กังวลว่าแกจะจำได้ว่าผมเป็นนักศึกษาแปลกหน้าจากคณะอื่นมั้ย คนเยอะแบบนี้แกคงไม่ทันสังเกต แต่ถ้าสังเกตผมก็จะชี้ไปที่เชี่ยคุณแล้วบอกว่ามันเนี่ยแหละบังคับมา กูอยากกลับไปอาบน้ำนอนตากแอร์จะแย่

“เบื่อมั้ย?”

คนข้างๆ หันมาถามเสียงเบา อาจเพราะรู้ว่าช่วงนี้ผมพยายามไม่เล่นมือถือบ่อยๆ เลยกลัวว่าผมไม่มีอะไรจะทำ

“ถ้าเบื่อกูกลับก่อนได้มั้ยล่ะ”

“เย็นนี้อยากกินอะไร”

“ถามไรตอนนี้ เลิกแล้วค่อยคิด”

“คิดไว้ก่อนไง ตอนนั้นจะได้ไม่ต้องขับวน”

“ไม่รู้ มึงไม่ต้องมาชวนกูคุยก็ได้ กูไม่ได้เบื่อ ตั้งใจเรียนไปเหอะ” ผมโบกมือปัดๆ ให้มันสนใจโปรเจ็กเตอร์และเนื้อหาที่อาจารย์พูด ส่วนตัวเองก็ก้มหน้าฟุบลงกับแขน เป็นการบอกว่าตัวเองจะนอน

ไอ้คุณไม่พูดอะไรอีก แต่เอื้อมมือมาลูบหลังศีรษะผมเบาๆ จนต้องเสียเวลายกมือไปดันออก

เนื้อหาที่พวกนิเทศเรียนลอยเข้าหูผมมาเป็นระยะ ฟังแล้วเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับการสื่อสารทั่วไปของเด็กคณะนี้นั่นแหละ เสียงอาจารย์ที่ลอดไมค์เข้ามาผสมกับเสียงพูดคุยไม่ตั้งใจเรียนเบาๆ ของนักศึกษารอบด้าน ถึงจะหนวกหู แต่ฟังไปฟังมาจนเริ่มชินก็ทำให้เคลิ้มๆ ง่วงๆ ได้เหมือนกัน

ผมตกอยู่ในสภาวะมึนๆ เคลิ้มๆ จะหลับ ขยับแขนเปลี่ยนท่า จะปล่อยใจลอยไปอีกรอบ แต่หูก็ได้ยินเสียงทุ้มคุ้นเคยของไอ้คุณดังลอยมาซะก่อน

“ไอ้ดริว หันไปถามไอ้ภพหน่อยว่าวันนี้มันเอาหมอนมามั้ย”

“หมอน? เอามาทำ... อ๋อออ... เอิ่ม”

“เอิ่มอะไร”

“ไอ้คุณ มึงนี่... ดูชอบไอ้โป้มากเลยนะ กูขนลุกเลยเนี่ย”

“อ้าว ก็ต้องชอบอยู่แล้ว”

กล้ามเนื้อผมเกร็งขึ้นมาฉับพลัน แต่ไม่ได้ขยับตัว ยังฟุบหน้าลงกับโต๊ะอยู่แบบนั้น

“ไม่ได้หมายถึงแบบนั้น หมายถึงชอบมากๆ กว่าปกติอ่ะ ขนาดกับลูกตาลกูว่ามึงยังไม่เป็นแบบนี้...”

“ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น กูไม่อยากให้โป้มันได้ยิน”

“มันหลับอยู่เถอะ”

“ก็ไม่ต้องเอามาพูดแล้ว”

ผมมองไม่เห็นสีหน้าและแววตาคนพูด...

บอกไม่ถูกว่าความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เป็นยังไง แต่ไอ้อาการเคลิ้มๆ ง่วงๆ จะหลับแทบหายเป็นปลิดทิ้ง สีหน้าตัวเองที่ก้มซ่อนอยู่ก็แปลกพิลึก แม้คิ้วจะชนกัน แต่มุมปากข้างหนึ่งเหมือนจะควบคุมไม่ให้มันยกขึ้นสูงแทบไม่ได้ กระทั่งต่อมามือหนาและสัมผัสคุ้นเคยที่ขยับมาแตะแขนเบาๆ ผมก็ขยับตัว ไอ้คุณสอดหมอนใบหนึ่งเข้ามาแบบยัดเยียด

มันคิดว่าผมหลับอยู่ และตอนนี้รู้สึกตัวนิดหน่อยแบบมึนๆ ซึ่งนั่นก็ดีแล้ว ผมฟุบหน้ากอดหมอนของใครก็ไม่รู้ เปลือกตากะพริบเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าคนข้างๆ แตะมืออยู่กับกลุ่มผมผม สางนิ้วสอดลูบเบาๆ

ผมผ่อนลมหายใจจางๆ หนนี้ยอมให้มันทำตามใจชอบ...

 

ผมเผลอหลับไปจริงๆ รู้สึกตัวอีกทีเพราะคนข้างๆ สะกิด นอนสองชั่วโมงมันไม่ได้น้อยพอให้ผ่อนคลาย แล้วก็ไม่ได้มากจนหายง่วง กลับกลายเป็นยิ่งง่วงจนผมอยากนอนต่อ ยกมือปิดปากหาวตาแทบจะปิด

“ง่วงฉิบหาย” อดจะบ่นไม่ได้

“ดูหน้าก็รู้แล้ว” มันว่าเสียงติดจะขำหน่อยๆ “กินข้าวก่อน”

“ซื้อใส่กล่อง ค่อยเอาไปเวฟที่บ้าน”

“บ้านใคร”

ได้ยินคำถามนี้ทั้งที่รู้อยู่แล้วผมก็ทำหน้ายุ่งไม่จริงจังใส่มัน “หอกูมีไมโครเวฟมั้ง”

“ยอมไปค้างกับกูแล้วเหรอ”

“ก็ถ้าไม่ไปมึงแม่งก็ต้องหาเรื่องให้กูไปอยู่ดีไม่ใช่รึไง”

“คนเก่ง” สีหน้าพอใจพร้อมมือที่ขยับมารั้งให้เดิน ผมก็จิ๊ปากเบาๆ อย่างหมั่นไส้

ใจจริงก็ไม่อยากจะยอมง่ายๆ ให้มันได้ใจ แต่อาจเพราะคำพูดที่ได้ยินตอนฟุบหลับก่อนหน้านี้ก็ได้ ...เอาเหอะ

ออกจากห้องเรียนตรงไปยังลานจอดรถด้านล่าง ไอ้คุณมันขับออกมาตรงหน้ามอ เพราะผมไม่เรื่องมาก ไอ้คุณเองก็ไม่ได้เรื่องมาก ชี้ไปที่ร้านอาหารสักร้านแล้วลงไปสั่งใส่กล่องกลับขึ้นมาก็เรียบร้อยแล้ว

กลับมาถึงบ้าน เพราะเหนียวเหนอะตัวเองกับอากาศประเทศไทยมาตั้งแต่เช้า ผมรีบขึ้นห้องไปอาบน้ำสระผมก่อน มันไม่ได้ตามมา บอกแค่ว่าจะรอกินข้าวอยู่ที่ในห้องครัว ผมเปิดตู้รื้อเสื้อสวมสบายของเจ้าของห้องสุ่มๆ มาสักตัวก่อนจะกลับลงไปด้านล่าง พอได้อาบน้ำก็สดชื่นขึ้นมาเยอะ จากอาการง่วงๆ ก่อนหน้านี้ก็หายไปเกือบหมด

มาถึงห้องครัว ผมก็เห็นร่างสูงนั่งกดมือถือ ตรงหน้ามีข้าวสองจานที่น่าจะอุ่นเรียบร้อยแล้ว เห็นแบบนั้นผมเลยเป็นฝ่ายเดินไปหยิบแก้วสองแก้วพร้อมขวดพลาสติกบรรจุน้ำเย็นมาวาง

“นี่บ่ายสาม กินตอนนี้ดึกๆ ถ้ายังไม่นอนน่าจะหิวอีกใช่มั้ย”

“ก็น่าจะ”

“เดี๋ยวทำทิ้งไว้ก็แล้วกัน”

ผมที่เคี้ยวข้าวอยู่เงยหน้ามองมัน ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

ก่อนหน้านี้แวะมาค้างบ้านมันหลายรอบแล้ว เลยพอรู้ว่าไอ้คุณมันทำอาหารเป็น ถึงจะไม่ได้ทำเป็นทุกอย่างหรือเก่งระดับเชฟ อย่างน้อยมันก็ต้มทอดผัดนึ่งเป็น ต่างจากผมที่ปอกผลไม้แดงเองยังลำบาก

เพราะพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ กินเสร็จก็กลับขึ้นห้องไปนอนตากแอร์เย็นฉ่ำๆ อย่างที่อยากทำได้สักที แผ่หลากดรีโมททีวีเครื่องใหญ่เบิ้มต่างจากในหอตัวเองอย่างสบายใจ

กูชอบห้องนี้เพราะเตียงนุ่มนี่แหละ

ไอ้คุณอาบน้ำแล้วหายไปเคลียร์งานของตัวเองที่หน้าคอมฯ บ้านมันมีคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะจัดเป็นห้องแยกอยู่อีกที่หนึ่ง รู้มาว่าห้องมีว่างหลายห้อง พ่อกับแม่มันไม่อยากให้กลายเป็นห้องเก็บของหรือทิ้งว่าง

ประตูถูกผลักเปิดอีกทีตอนสองทุ่ม ร่างสูงๆ นั่นเดินตรงมาที่เตียง

“เสือน้อย”

“ไร” ตาผมปรายมองอีกฝ่ายเล็กน้อย มองเห็นสีหน้าเหนื่อยๆ ของมัน

หายไปนั่งหน้าคอมฯ ตั้งหลายชั่วโมง ก็สมควรจะเมื่อยอยู่หรอก

“มากอดหน่อย”


====================== 50%


ผมนอนอืด ยังไม่ทันสนใจหรือโต้ตอบอะไรมันก็ขยับลงเตียง ใช้แขนกับขาวาดพาดมาบนตัวผม ล็อคให้เข้าไปใกล้

“โอ๊ย หนักนะเว้ย ทำบ้าอะไรเนี่ย”

แขนมันไม่ได้เบาๆ กดลงมาเล่นเอาหน้าผมยุ่ง พอยกมือไปดึงออกมันก็ก้มหน้าลงมาแนบปากกับจมูกที่แก้มผมแรงๆ

“ไอ้คุณ!

“อืม?”

“กูกับมึงยังไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำแบบนี้อีกกูจะต่อยมึงให้หน้าแหก”

“ใครว่า” มันยิ้ม ใช้สายตาวิบวับมองจ้องมา จากท่าอย่างนี้ หน้าของผมกับมันอยู่ใกล้กันแทบชิด “กูก็เคยบอกมึงไปแล้วไง สำหรับมึงกูไม่รู้ แต่สำหรับกูมึงก็คือคนรักนั่นแหละ”

มันก้มลงมาใกล้อีกครั้ง คราวนี้เป็นใกล้มุมปาก ไอ้เชี่ยคุณแรงเยอะกว่าผม เรื่องนี้รู้มาสักพักแล้ว ดิ้นไปเหอะ ถ้ามันไม่ปล่อยมันก็ไม่ปล่อยหรอก ความเคืองทำให้ผมยกมือขึ้นไปยันหน้ามันไม่เบาไม่แรงนัก จะดันให้มันเลิกมาหายใจรดหูสักที แต่มันกลับร้องโอ๊ยออกมาสั้นๆ ไม่ใช่ท่าทีเสแสร้งเหมือนทุกที มือหนายกขึ้นมากุมข้อมือผมแล้วดึงออก

คิ้วเข้มมันขยับชนกันนิดๆ ขณะที่กวาดสายตามอง

“อะไร?”

ไอ้คุณจ้องไปที่แหวนบนนิ้วชี้มือซ้ายของผม ดูเหมือนว่ามันจะถูกแหวนกระแทกโดน เลยเจ็บขึ้นมาจริงๆ เห็นแบบนั้นแล้วผมก็ลดแรงลงหน่อยหนึ่ง

“อาบน้ำจะนอนอยู่แล้วทำไมไม่ถอด?” มันถามด้วยความสงสัย ตายังจ้องไม่วาง

“แพรให้มา วงนี้กูใส่จนชินแล้ว”

อย่างที่รู้ว่าเมื่อก่อนผมไม่ได้เป็นคนแต่งตัว กระทั่งไอ้ปริ๊นเซสพาไปตัดผมจัดการตัวเองใหม่ก็คงสภาพแบบนั้นมาตลอด ช่วงวันเกิดปีที่แล้วเลยมีคนให้ของเป็นพวกเครื่องประดับผู้ชายมาซะเยอะ แต่ผมไม่ใช่คนแต่งตัวอยู่แล้ว เห็นแก่ที่เพื่อนให้มาเวลาออกไปข้างนอกเลยใส่บ้างไม่ใส่บ้าง แต่วงนี้ผมใส่มาตั้งแต่ผมยาวนู่นเลย

แรกๆ ที่ได้มา ถึงจะใส่แล้วรำคาญ แต่ผมก็ไม่ได้ถอดออกเพราะอยากเอาใจแฟน นานเข้าสุดท้ายเลยกลายเป็นชิน

“แพร? แฟนเก่ามึง?”

ผมเลิกคิ้ว แต่ต่อมาก็พยักหน้า “อืม มึงรู้ได้ไง”

ไอ้คุณไม่ตอบ แต่ทำหน้ายุ่งมากกว่าเดิม มันจ้องแหวนวงนั้นอยู่นานมาก สุดท้ายก็ขยับมาใช้มืออีกข้างหมุนแหวนผมแล้วถอดมันออกเองหน้าตาเฉย ไม่พูดไม่จาสักคำ

นิ้วชี้รู้สึกโล่งวูบวาบ ผิวเนื้อตรงนั้นเป็นสีขาวซีดหน่อยๆ

“อันนี้ริบ”

“หะ?” หน้าผมเปลี่ยนเป็นเหวอ จู่ๆ ไอ้ตรงหน้าก็พูดขึ้นมาแบบนั้นแล้วเอาแหวนวงนั้นไปวางไว้ตรงโต๊ะข้างเตียง รู้สึกตัวแล้วก็ขยับจะตามไปเอาคืนมา “ริบเหี้ยไร นั่นของกู มึงมีสิทธิ์อะไรมาริบ”

“เลิกก็เลิกไปแล้ว มึงจะใส่ไว้ทำไมอีก”

“แล้วทำไมกูจะใส่ไม่ได้”

ไอ้คุณขยับมือมาจับแขนผมอีกข้างเอาไว้ ตอนนี้เลยกลายเป็นทั้งสองข้างถูกมันยึดไว้แน่น กดให้ติดกับเตียง ขณะที่ตัวมันพลิกมาทับตัวผมเอาไว้ “มึงยังชอบแฟนเก่าอยู่?”

สีหน้าและน้ำเสียงของอีกฝ่ายทำให้ผมชะงักไป แรงที่เตรียมจะเค้นออกมาใช้ดิ้นให้หลุดก็หยุดลง

ตาสบเข้ากับนัยน์ตาคู่นั้น “เปล่า กูก็บอกไปแล้วไงว่าใส่จนชินเฉยๆ กูกับแพรเลิกกันไปนานแล้ว เลิกกันเพราะตอนหลังรู้สึกว่าไม่ได้ชอบกันแบบคนรักด้วย”

“...”

“ไม่ได้ซื้อวงอื่นมาใส่แทนเพราะขี้เกียจไปเลือกก็แค่นั้น”

นอกจากความชิน ที่ใส่แล้วไม่ได้รู้สึกแปลกๆ อะไร เพราะคิดไปว่าของชิ้นนี้ได้มาจากน้องสาวคนหนึ่งด้วย ถือเป็นไมตรีธรรมดาๆ เท่านั้น

คนตรงหน้ายังจ้องมองมา มองด้วยนัยน์ตาคมนิ่งคู่นั้น ครู่หนึ่ง หลังจากผมพูดจนจบ สีหน้ามันถึงค่อยๆ คลายลง

“ถ้างั้นก็ไม่ต้องเอาคืน”

“ไม่เอาคืนได้ไง มึงมาเอาของกูไป”

“ชอบเอาชนะคนอื่นเขาเก่ง” คราวนี้มันว่ายิ้มๆ คลายแรงตรงข้อมือของผมออก ไอ้คุณขยับตัวเปลี่ยนเป็นคุกเข่า โน้มกายไปเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียง ลิ้นชักเดียวกับที่มันชอบเก็บกุญแจบ้านกุญแจรถเอาไว้นั่นแหละ

ผมมองตาม เห็นว่ามันรื้อค้นเสียงดัง ล้วงมือเข้าไปด้านใต้ลึกๆ ต่อมาก็หยิบของอย่างหนึ่งออกมา มันถูกบรรจุอยู่ในซองพลาสติกสีขุ่น พอปลดซิปล็อคออกมันก็จับมือซ้ายผมขึ้นมา

ได้แต่มองด้วยความแปลกใจผสมอยากรู้ รู้ตัวอีกที นิ้วก็รับรู้ถึงแรงรัดรอบๆ และความเย็นของโลหะแล้ว

“ถ้าอยากใส่ก็ใส่วงนี้แทน”

“...”

“กูให้ ไม่ต้องเสียเวลาไปหาซื้อใหม่”

คิ้วผมยังขยับขึ้นสูงด้วยความงุนงง มองแหวนเงินเนื้อเรียบบนนิ้วนางตัวเองอย่างสนใจ ใช้ปลายนิ้วอีกมือมาหมุนดู แต่เมื่อสังเกตเห็นอะไรเข้าก็เม้มปากแน่น เตรียมจะรูดออก

ไอ้เชี่ยคุณยกมือมาจับไว้อย่างรู้ทัน “จูบนะ”

“สัด มันสลักชื่อมึงเอาไว้ มึงจะให้กูใส่แหวนมีชื่อมึงไปไหนมาไหนเนี่ยนะ”

“ก็ไม่เห็นจะเป็นไร”

“ไม่เป็นบ้านมึง กูไม่ใส่”

“ได้ ถอดก็ได้ แต่เปลี่ยนจากจูบเป็นปล้ำเลยดีกว่า” มันว่าเหมือนเป็นเรื่องง่ายๆ

“ส้นตีน”

ได้ยินเสียงหัวเราะนิดๆ ดังมาเบาๆ ก่อนที่มันจะพูดขึ้นมาอีกหน แต่คราวนี้น้ำเสียงไม่ได้เหมือนทีแรก “ใส่ของคนอื่นได้ จะใส่ของที่กูให้บ้างไม่ได้เหรอ”

“มึงอย่ามาใช้มุกงี้” หน้าผมพิลึก สะบัดมือมันออกเบาๆ แต่ไม่ได้ถอดแหวนออก ขยับมาดูใกล้ๆ ใหม่อีกครั้ง ขนาดแหวนวงนี้พอดีกับนิ้วของผม...

ตัวอักษรภาษาอังกฤษพิมพ์ใหญ่สามตัวเว้นช่องไฟได้พอประมาณ ดูๆ ไปแล้วมันก็เท่อยู่หรอก ถ้าไม่สังเกตก็อาจจะไม่เห็นว่าสลักไว้ว่ายังไง แต่เพราะผมเป็นคนใส่ แล้วก็รู้ว่ามันคือชื่อใครนั่นแหละ ถึงได้อยากจะถอดออก

“มึงใส่ไอ้พวกนี้ด้วย?” สุดท้ายผมก็ถาม ตายังจ้องของบนนิ้วตัวเองอยู่ จากนั้นปรายตาไปมองมัน ผมไม่เคยเห็นมันใส่เครื่องประดับเลยสักชิ้น ทั้งๆ ที่ดูเป็นคนน่าจะสนใจตัวเอง ขนาดต่างหูที่ผมเจาะ มันยังไม่เจาะเลย

ก็ไม่ได้อยากจะชมหรอกว่ะ ไอ้คุณมันเป็นคนที่ดูดีจากความเรียบง่ายแต่มีเสน่ห์ของมันนั่นแหละ

“เปล่า แต่กูเคยใส่แค่วงนี้วงเดียว เมื่อสามปีก่อนน้องชายกูมันเอามาให้เป็นของขวัญ”

“...”

แล้วมึงเอาของขวัญมาให้ชาวบ้านเขาเนี่ยนะ...

“ใส่เอาไว้อย่างนั้นแหละคนเก่ง นะ”

ผมยังมองหน้ามัน สุดท้ายก็เคลื่อนสายตาไปทางอื่น พ่นลมหายใจผ่านปาก ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก อาจเพราะเห็นทีท่าของผม มันถึงขยับริมฝีปากเป็นรอยยิ้มกว้างขวางมากกว่าเดิม

ตาผมที่เหลือบมองเห็น จากนั้นจังหวะหนึ่งเหมือนจะรู้สึก... กระดากขึ้นมาหน่อยๆ

มือซ้ายดึงกลับมาแล้ว วางค้ำอยู่บนเตียงนุ่ม นิ้วที่กำเข้าหากันหลวมๆ ทำให้ผิวเนื้อแหวนแตะโดนฝ่ามือเบาๆ ครู่หนึ่งเหมือนจะจมอยู่กับความคิดของตัวเอง มาสะดุ้งเบาๆ ตอนที่รู้สึกว่าหูถูกนิ้วเย็นๆ แตะลงมา

แม่ง...

ผมปัดมือมันออก หมุนตัวเตรียมจะหาเรื่องลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันอ้าปากเอ่ย คนตรงหน้าก็ก้มลงมาใกล้ เอียงศีรษะไปทางด้านใบหูข้างที่แตะลงมาก่อนหน้านี้

คราวนี้ไม่ใช่นิ้ว แต่เป็นริมฝีปากที่ร้อนไม่ต่างกัน

“มึงทำ... อืม”

ผมห่อไหล่เมื่อมันกดลงมาจนได้ยินเสียงจุ๊บ ปลายลิ้นเปียกชื้นไล่ลงมาจนถึงติ่งหู ดูดเม้มเบาๆ พอเป็นส่วนที่อ่อนไหวง่าย ทั้งจั๊กจี้แล้วก็ขนลุกแปลกๆ

มือที่ค้ำเตียงเปลี่ยนเป็นยกขึ้นไปยันเอาไว้ แต่เพราะอย่างนั้นแหละถึงโดนโถมกายใส่จากนั่งต้องหงายหลังนอนลงไป

หน้าผมเบ้เล็กน้อยเมื่อร่างสูงๆ หนักๆ ทาบทับตามลงมา เนื้อตัวเราตั้งแต่ช่วงท้องลงไปแนบสนิทกัน ขาเกี่ยวเสียดสีจนขยับพลิกกายไม่ได้ ศอกข้างหนึ่งของไอ้คุณค้ำอยู่ใกล้ๆ ส่วนมืออีกข้างแตะอยู่ที่เอวผม จ้องมองมานิ่งๆ พอสบด้วยแล้วเหมือนเห็นว่าในแววตาเวลานี้มีพายุลูกหนึ่งซึ่งกำลังก่อตัวท่ามกลางฟ้าหม่น

มุมปากข้างหนึ่งมันยกขึ้น ตอนที่แนบลงมาที่ริมฝีปากผมก็คลายออกเพื่อใช้ฟันงับเบาๆ ลิ้นมันแทรกผ่านเข้ามา อุณหภูมิที่สูงขึ้นทำเอามึนเมาไปครู่หนึ่ง กระทั่งไอ้คุณถอยห่างไป ผมเผลอกลืนน้ำลายที่ปนเปกันโดยไม่รู้ตัว

“ไอ้คุณ กูจะ...!

ผมสะดุ้งเบาๆ คำพูดที่จะเอ่ยหายเข้าไปในลำคอกระทันหันเมื่อรู้สึกถึงฝ่ามือหนาข้างหนึ่งที่สอดผ่านเสื้อยืดที่สวม มันไล่ขึ้นสูงมาจนถึงหน้าอกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พอปลายนิ้วกดลงมา ถ้าเมื่อก่อนผมคงไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เหมือนมีกระแสไฟฟ้าเล่นปราดตั้งแต่ส่วนนั้นลงไปถึงท้องน้อย

“อ๊ะ”

นิ้วที่สะกิดเบาๆ ทำให้ผมเผลอหลุดเสียงออกมา การควบคุมไม่ได้ทำให้ต้องเม้มปากแน่น มือมันยิ่งขยับ ชายเสื้อก็ยิ่งร่นสูงขึ้น สุดท้ายโดนรวบไปกองเอาไว้ใต้ไหปลาร้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เรียวปากอีกฝ่ายมีรอยยิ้มประหลาด นัยน์ตาเจิดจ้า “โป้”

“...”

“กูมีอารมณ์ ทำไงดี”

เห็นแววตาและการแสร้งถามคำถามนี้ของมันก็ทำให้ผมเม้มปากแน่นกว่าเดิม

น้องชายตัวเองสัมผัสถึงบางอย่างที่บดเบียดลงมา หลักฐานทางด้านอารมณ์ของผู้ชายทำให้ผมแสดงสีหน้าไม่ถูกขึ้นมาช่วงจังหวะหนึ่ง ไม่ได้อายอะไรเพราะผมเองก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ที่รู้สึกแปลกๆ เพราะมันเอามาถูไถเหมือนทางหนึ่งก็จงใจแกล้ง อีกทางก็รุกเร้าให้ผมโต้ตอบหรือโอนอ่อนผ่อนตาม

มือไอ้คุณลูบวนอยู่แถวหน้าอกผม แต่พออ้าปากจะก้มหน้าลงมาใกล้ ผมก็รีบใช้มือขวางไว้ทันที

“หยุดเลยไอ้สัด”

มันเลิกคิ้วเข้มขึ้น เสียงยังแหบพร่า “ทำไม”

“มึงจะทำอะไรไม่ทราบ”

“ปล้ำมึง”

“ลุก!

วงหน้าหล่อๆ ปรากฏร่องรอยความลำบากใจ “กูเป็นขนาดนี้แล้ว มึงไม่สงสารเหรอ”

มันขยับท่อนล่างตัวเองมาเบียดอีกครั้งอย่างหน้าไม่อาย

“ไอ้คุณ หยุดโรคจิตได้แล้ว”

“โรคจิตตรงไหน ผู้ชายปกติถ้าอยู่ใกล้คนที่ชอบก็ต้องมีปฏิกิริยาอยู่แล้ว”

จนถึงตอนนี้ผมเริ่มจะรู้สึกขายขี้หน้าขึ้นมาบ้างแล้ว ตัดสินใจจะขยับตัวถอยหนี แต่เพราะการทำแบบนั้นนั่นแหละที่ทำให้เนื้อตัวสัมผัสกันมากยิ่งขึ้น กางเกงเนื้อผ้านิ่มสบายที่อยู่บนตัวผมกับมันเวลานี้ให้ความรู้สึกเหมือนไม่ได้สวมอะไรเลย

ไอ้คุณมันขมวดคิ้ว ก้มหน้าลงมาฝังอยู่ตรงซอกคอผมขณะสูดลมหายใจหนักๆ

“ถ้าไม่ลุก กูจะยันไอ้จ้อนมึง”

“ทำไมชอบใจร้ายกับผัวนักหืม? กูเจ็บแล้วจะใช้อะไรปรนเปรอมึงล่ะ”

“เลิกพูดเล่น ไปจัดการในห้องน้ำเองไป” ผมว่าเสียงห้วน ใช้ฝ่ามือยันไหล่มันทั้งสองข้างให้ลุกขึ้น “ตอนนี้กูกับมึงยังไม่ได้เป็นอะไรกัน อย่ามาทำแบบนี้”

“...”

อาจจะเพราะความจริงจังของผมที่แผ่กระจายออกมาอย่างชัดเจนในตอนหลัง คนฟังถึงได้นิ่งไป ครู่หนึ่งก็ผ่อนลมหายใจช้าๆ ยังอยู่ใกล้กันผมถึงรู้สึกถึงลมร้อนๆ นั่นด้วย

มันยอมขยับถอยห่างออกไป แต่ก่อนจะก้าวลงจากเตียงยังจะก้มลงมากดจมูกลงที่ขมับผม

ไอ้เชี่ยคุณมันเดินเข้าห้องน้ำไปแบบเปิดเผยหน้าไม่อาย ส่วนผมโคตรจะอิหลักอิเหลื่อเพราะไม่คิดว่ามันจะมาช่วยตัวเองเอาตอนนี้จริงๆ คิดว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย อย่างน้อยมันก็น่าจะใช้วิธีทำสมาธิให้ผ่อนคลายและอารมณ์ลดต่ำลง...

ปากเม้มเบาๆ ดึงชายเสื้อที่ร่นขึ้นไปเยอะให้กลับเข้าที่

พยายามไม่ไปนึกถึงว่าในห้องน้ำที่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าวมีคนกำลังขยับมือทำอะไรอยู่ในนั้น หันไปทางโทรทัศน์ ตั้งหน้าตั้งตาให้ความสนใจกับมัน สีหน้าเลยกลับมาดีขึ้น แต่ก็ดีได้อยู่ไม่ถึงสิบนาทีกลับต้องรู้สึกร้อนๆ ขึ้นมาเพราะช่วงที่รายการหนึ่งจบไป ห้องที่เงียบเชียบขึ้นมาชั่วขณะทำให้หูดันได้ยินเสียงทุ้มคุ้นเคยลอดผ่านประตูมาแผ่วๆ

มือขยับไปหยิบหมอนข้างๆ ปาใส่เสียงดังตุบ

“ไอ้เหี้ยคุณ!

กูจะไม่ไปยุ่งอะไรกับมันเลยถ้าเสียงครางต่ำๆ ที่ดังมาจะไม่ใช่ชื่อกู


============================= 100%

พี่คุณ ไปให้สุด 5555


ใครคิดว่าถอดผ้าถอดผ่อนคะ สารภาพความหื่นมา 5555555


แฮชแท็ก #เหนือคุณเท่ากับแฟน (คนที่ติดแฮชแท็กแล้วเราไม่ได้ตอบหรือรีทวิต บางทีทวีตขึ้นไม่ครบนะคะ TT)

วาฬกลิ้ง

FB > https://www.facebook.com/rosewankling/

TW > https://twitter.com/rose_wankling

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.228K ครั้ง

6,617 ความคิดเห็น

  1. #6589 Micky Petch (@micky_petch) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 01:25
    พี่คุณเปิดเผยสุด 5555555555
    #6589
    0
  2. #6567 The paradizy (@phattarasuchanat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 02:23
    ว้อยยยยยยยย555555
    #6567
    0
  3. #6544 girlgirl137 (@girlgirl137) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 13:16
    อิพี่คุณ5555555555555
    #6544
    0
  4. #6518 รักไรท์ทุคน (@pichayapa-sk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 00:01
    พี่มุง555555
    #6518
    0
  5. #6464 pearlybeyour (@pearlybeyour) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:35

    พออ่านถึงตอนนี้ เปลี่ยนชื่อเรื่องเถอะ 'เหนือคุณเท่ากับโซผัว' คือความหลัวสูงปรี๊ดดดดดด

    #6464
    0
  6. #6187 chanchan. (@Priyanat1523) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 20:25
    โว้ยยยสนุกมากกหยุดอ่านไม่ได้เลย พี่คุณน่ารักพี่ตื้อพี่โป้บ่อยๆเลย
    #6187
    0
  7. #6135 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 03:02
    สงสารปนขำ คุณเอ้ย 55555555555555555 เนี่ยจะบอกว่าชอบความตื้อความแบบพาเขาไปนอนบ้านตัวเองทุกวัน ยึดโป้เป็นของตัวเองคนเดียวแล้วตอนนี้
    #6135
    0
  8. #6014 its-meeeee (@its-meeeee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 16:13
    โธ่เอ้ยย พ่อคุณ5555555555555555
    #6014
    0
  9. #4775 Cryingforcake (@cnnn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 01:14
    น้องโป้ใจอ่อนให้ขนาดนี้แล้ว พี่คุณก็ตื้ออีกหน่อยนะ55555
    #4775
    0
  10. #4758 JKCGV (@LITTLETATATAETAE) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 09:14

    นี่ก็จะโรคจิตมั้ยนะ ชอบเห็นพี่คุณหึงลิโป้อะ 555555555555 แบบพอพี่คุณหึงแล้วเรียก โป้ หรือ เสือน้อย คนเก่ง ใจเหลวไปหมดเลยอ่ะ เขิลลลลล

    #4758
    0
  11. #4481 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 21:55
    ไอพี่คุณ
    #4481
    0
  12. #4123 Cream_2546 (@Cream_2546) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 14:32
    ปัดโธ่55555555555
    #4123
    0
  13. #4104 M1WMIRACLE (@MiwMiracle) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กันยายน 2562 / 08:29
    โง้ยยยย พี่คุณ 555555
    #4104
    0
  14. #4080 mmaijii (@mmaijii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 18:53
    คิดว่าถอดผ้า กี้ดดดดดดดดด
    #4080
    0
  15. #4074 Mimmim2003mimmim (@Mimmim2003mimmim) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 17:59
    ก็นึกว่าถอดผ้า555
    #4074
    0
  16. #3530 ME>_< (@1809900834691) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 16:42
    รอค่าาาาา
    #3530
    0
  17. #3522 katekate (@fairykate27) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กันยายน 2562 / 13:57

    อิพี่ มะไหร่จาจีบติดดด ฮ่าๆๆๆๆ โอยยย สงสารนาง มีเมียก้อยังต้องทำเองน่อ

    #3522
    0
  18. #3511 cloudy93 (@cloudy93) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 06:01
    โหย ตลกอิพี่คุณ
    #3511
    0
  19. #3510 --M=o=D-- (@poonbabor) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 03:28
    วรั้ยยยยย -////- พี่คุณง่าาา จับจองพี่โป้แล้วววว จับจองด้วยแหวนชื่อตัวเองด้วย มาถึงขั้นนี้แล้ว ขอพี่โป้เลยเหอะะะ
    #3510
    0
  20. #3504 BamTTP (@thitaporn-bam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:13
    พี่คุณนี่ใช้ได้เลยนะคะ555555555
    #3504
    0
  21. #3502 mikky14 (@mikky14) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:01
    ไปให้สุด และหยุดที่ เอิ่มมม....
    #3502
    0
  22. วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:30
    พี่คุณนี่ถ้าจะเป็นหนักละ คุณคนหื่นนนน
    #3501
    0
  23. #3500 zienzio cb (@zienziio) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 20:04
    สงสารพี่คุณ
    #3500
    0
  24. #3498 Mysterygrey (@Mysterygrey) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 19:38
    คุณอาการหนักจริง ๆ ว่ะ 5555
    #3498
    0
  25. #3495 คนใจจะวาย (@opor-opor2011) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 18:49
    คุณคนหื่น
    #3495
    0