เหนือคุณเท่ากับแฟน (Yaoi) END

ตอนที่ 11 : [10] วันอาทิตย์รอบหนึ่งทุ่ม (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 38,181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,112 ครั้ง
    27 ก.ค. 62



[10] วันอาทิตย์รอบหนึ่งทุ่ม

ก่อนหน้าผมคิดว่าได้เฟซได้ไลน์ผมไปแล้วจะไม่โดนรังควานอีก แต่...

กูคิดผิด

ดูท่าผมจะมีเจ้ากรรมนายเวรชื่อคุณจริงๆ เพราะคืนวันอาทิตย์จู่ๆ มันก็เสือกทักมา ทักเฟซมาก่อน พอผมไม่ตอบก็ย้ายไปไลน์ ดีหน่อยที่เป็นวันหยุด ไม่ตอบแบบนี้รับรองว่ามันต้องมากวนตีนถึงตึกแน่ๆ เมื่อก่อนผมดีใจมากที่ข้างๆ เป็นคณะนิเทศ ทางเดินมุงกันสาดใกล้ๆ หันไปมองทีไรก็เห็นสาวๆ น่ารักเดินกันขวักไขว่ แต่ตอนนี้... กูอยากย้ายตึกไปอยู่หลังมอมาก

Kittikun : ดื้อไม่ตอบกูอีกแล้ว

Kittikun : พรุ่งนี้ตอนเย็นออกไปข้างนอกกัน

ตามองข้อความที่เด้งๆ มาตรงมุมบนจอ ยิ่งเด้งคิ้วก็ยิ่งค่อยๆ ชนกัน

อะไรของมันวะ... หรือมันอยากจะเป็นเพื่อนกับกูขึ้นมาจริงๆ?

Kittikun : กูรู้ว่ามึงจ้องมือถืออยู่ ไม่ตอบกูไปเคาะห้องนะ อยู่แถวมอพอดี

Kittikun : (ส่งรูปภาพ)

“ไอ้เวรนี่”

ผมพึมพำด่ามันกับมือถือ ทีแรกก็ว่าจะไม่ตอบต่อไปนั่นแหละ แต่ข้อความล่าสุดที่มันส่งมาเล่นเอาหวั่นๆ

เพราะมันรู้ที่อยู่หอและห้องผม ถ้าแม่งมาจริงๆ ตอนนี้ผมต้องประสาทแดกมากกว่าเดิมแน่ เห็นมันส่งรูปภาพมาเลยกดเข้าไปดูทันควัน คิดว่าไอ้คุณส่งหลักฐานมาให้ดูว่าอยู่แถวหน้ามอจริงๆ แต่สิ่งที่เห็นคือ...

รูปเสือโคร่งอ้วนๆ ตัวหนึ่งนอนแผ่พุงในกรงสวนสัตว์

Lubu (lipo) : ส้นตีนเถอะ

Lubu (lipo) : ว่างนักเหรอวะหะ

Kittikun : 5555

สัด...

Kittikun : ถ้าไม่ทำแบบนี้มึงจะอ่านเหรอ

Kittikun : ไม่อ่านเดี๋ยวก็อ้างกูว่าไม่รู้อีก

Kittikun : ตอนนี้รับรู้แล้วนะ

Lubu (lipo) : กูรับรู้ แต่กูไม่ไป

Kittikun : (ส่งสติกเกอร์)

มันส่งสติกเกอร์สัตว์เอียงคอพร้อมอักษร WHY มา

Lubu (lipo) : ไม่น่าถาม ทำไมกูต้องออกไปข้างนอกกับมึงด้วย

Kittikun : ดูหนัง

Lubu (lipo) : แล้วทำไมกูต้องไปดูหนังกับมึง เพื่อนไม่มีรึไง

Kittikun : เพื่อนมี แต่กูจะไปกับมึง

Kittikun : พรุ่งนี้เดี๋ยวไปรับ

Kittikun : ฝันดีนะเสือน้อย

Lubu (lipo) : ไม่ไปโว้ย

Lubu (lipo) : มึงมากูก็ไม่ไป

Lubu (lipo) : เชี่ยคุณ กูไม่ไป

มันแม่งไม่อ่านแล้ว พิมพ์ไปมันก็ไม่ตอบ สุดท้ายผมก็กดล็อคหน้าจอ โยนมือถือลงไปบนเตียงอย่างเซ็งๆ

ครั้งก่อนว่ามันสมองเพี้ยนเลยกลายเป็นบ้า แต่ตอนนี้ดูท่ามันจะโดนขโมยสมองไปเลย

ผมจิ๊ปาก หันไปมองจอโทรทัศน์ที่กำลังฉายบอลต่อ

เวลาผ่านไปเร็ว แป๊บๆ ก็ผ่านไปอีกแปดชั่วโมง จากฟ้ามืดสนิทก็กลายเป็นสว่างจ้า ผมลืมตั้งนาฬิกาปลุกแต่ก็ตื่นขึ้นมาเพราะความรู้สึกเหนียวตัวหลังเปียกซ่ก เพิ่งรู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปโดยที่ไม่ได้เปิดแอร์รึพัดลมนอน รีบอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยหยิบมือถือก็เห็นว่าตัวเองลืมกระทั่งชาร์จแบตด้วย แม่งเอ๊ย...

เพราะไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก วันนี้เลยมาเกือบสาย เข้าห้องมาอาจารย์ก็เริ่มสอนไปได้ครู่หนึ่งแล้ว ผมหอบแฮ่ก พอนั่งลงข้างๆ ไอ้สหัสมันก็ถามทันที

“ไอ้โป้ ทำไมวันนี้มึงมาสา...”

ผมแบมือ ขัดขึ้น “เอาพาวเวอร์แบงค์มายืมก่อน”

“อะไรฟะ แอบพาสาวไปบะบะโอ้บะบะที่โรงแรมมารึไง มาเรียนก็เกือบสาย แบตก็ไม่ได้ชาร์จ” มันบ่น แต่ก็หยิบเอาแบตสำรองในเป้ตัวเองมาส่งให้

ผมทำสีหน้าดูถูกใส่ “คิดได้แค่นี้เหรอ เมื่อคืนมีคู่ต้องดู”

“อ้อ ก็ว่า เออนี่ๆ” มันยกมือป้องปากกระซิบ “เมื่อเช้าไอ้คุณมาถามหามึงที่ตึกด้วยนะ จะไปแข่งเล่นไรกันอีก”

“ไม่ได้แข่ง”

“งั้นนัดไปไหนกัน เที่ยวเหรอ”

“บ้านมึง ไม่ได้นัด ใครจะไปนัดกับมัน”

เห็นผมเสียงห้วน มันก็หน้างง “อ้าว ก็เมื่อวันก่อนกูเห็นมึงไปกินข้าวกับมัน ซ้อนมอไซค์กันด้วย เลยนึกว่าดีกันแล้ว”

“...”

ผมแดกจุด

ถึงจะเบื่อๆ กับคำถามนี้แต่ไม่ได้หัวเสียมากอะไรขนาดนั้น เพราะเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมามีหลายคนทักมาถามจนหัวเสียและเลิกหัวเสียไปแล้ว ก็ไอ้บรรดาพวกที่รู้ว่าผมไม่ชอบหน้าไอ้คุณนั่นแหละ

พวกมึงนี่มันอยากรู้เรื่องชาวบ้านชาวช่องเขาจริงๆ

ผมใช้ไหล่ดันไอ้สหัสให้ถอยห่างออกไปเพราะอาจารย์มองเขม็งมา “วันนี้พอเลิกแล้วลงไปดูหน้าตึกให้กูด้วย เจอมันที่ไหนก็ไลน์มาบอก กูจะรีบกลับก่อน”

“อีกแล้วเหรอวะ...”

เอื้อมมือตบบ่ามัน จากนั้นเอ่ยขอบใจโดยไม่เปิดช่องให้ถามอะไรอีก หยิบชีทออกมาจากแฟ้มแล้วหันไปมองโปรเจ็กเตอร์ เป็นการบอกใบ้ให้หยุดบทสนทนาทางอ้อม

เรียนชั่วโมงหนึ่ง พอพักเที่ยงผมก็ฝากให้ไอ้พลซื้อข้าวใส่กล่องโฟมกลับมาให้ จากนั้นเรียนต่ออีกอีกสองชั่วโมงในที่สุดก็เลิก รวบข้าวของมาไว้ในมือปุ๊บผมก็บอกลาพวกเพื่อนทันที บึ่งลงมาด้านล่างปุ๊บรีบคร่อมไอ้เซ็กเธาว์ขับออกจากมอเร็วแทบไม่ทิ้งฝุ่น ไม่รู้หรอกว่าไอ้คุณมันเลิกกี่โมง แต่ผมไม่อ้อยอิ่งจนต้องเจอหน้ามันแน่

กลับมาถึงหอก็อาบน้ำลวกๆ ก่อนนอนพัก ตื่นมาอีกทีเพราะเสียงนาฬิกาปลุกตอนทุ่มหนึ่ง ล้างหน้าให้พอหายมึนก็หยิบแจ็กเก็ตมาสวม ยัดเงินสองสามร้อยลงในกางเกงขาสั้น คีบแตะเดินเอื่อยเฉื่อยลงไปด้านล่างก็นึกไปด้วยว่าจะซื้ออะไรแดกดี

ป่านนี้ต้มเลือดหมูปิดแล้ว งั้นก็ซื้อหมูทอดกระเทียมกลับมา...

“พี่มีนัดแล้วครับ”

“นัดกับใครคะ? เพื่อนเหรอ? เพื่อนอยู่หอนี้เหรอคะ ไปกับนิ่มแทนไม่ได้เหรอคะ กับเพื่อนไว้วันหลัง”

“ไม่ใช่เพื่อน ...โป้?”

“...” ผมหรี่ตา

“กูกำลังจะโทรหามึงพอดี”

เดินก้าวผ่านประตูหอออกมาด้านนอก ผมก็เห็นเล็กซัสคันหนึ่งจอดอยู่ เจ้าของมันยืนอยู่ข้างๆ โดยที่มีผู้หญิงตัวเล็กๆ กระโปรงสั้นๆ แต่งหน้าสวยเฉี่ยวเกาะแขนทำหน้าออดอ้อน

มองหน้าหล่อๆ ของไอ้คุณ ก่อนจะเคลื่อนไปที่สาวน้อยคนนั้น ผมก็แสยะปาก

“หึ...”

กำลังทำอะไรไม่ทราบ พาสาวมาโชว์กูรึไง

ผมส่งสายตาหน่ายๆ ไปให้ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี้ยวไปอีกทาง แต่ก้าวไปได้ไม่ถึงสองก้าวข้อมือก็ถูกรั้งไว้

“เฮ้ย!?”

แรงที่ไม่ทันตั้งตัวนั่นทำให้โลกผมหมุนวืด รู้ตัวอีกทีไอ้คุณก็กอดไหล่ผมเอาไว้แน่น

“โทษทีนะนิ่ม พี่นัดกับโป้ไว้แล้วว่าจะไปดูหนัง”

คิ้วผมพันกันยุ่ง รีบดึงตัวห่างทันที “อะไรของมึง ขนลุก ปล่...”

“เราว่างไม่ค่อยตรงกันเท่าไหร่ มีแค่วันนี้ ไว้วันหลังคงไม่ได้ครับ” ไอ้คุณมันแทรก ตอนพูดก็มองไปทางผู้หญิงของตัวเอง ไม่ได้ถามความเห็นผมสักคำ

ว่างไม่ค่อยตรงกันพ่อง! กูเห็นมึงมาที่ตึกศิลปกรรมแม่งแทบทุกวัน

น้องคนนั้นทำสีหน้าซึมๆ มองหน้าไอ้คุณด้วยท่าทีน่าสงสาร จากนั้นใช้สายตาสงสัยมองมาทางผม ถ้าไม่ได้ตาฝาด เหมือนว่าในดวงตากลมๆ ที่ตกแต่งเครื่องสำอางมาสวยเฉี่ยวนั่นจะมีความเป็นปฏิปักษ์ปนอยู่ด้วยจางๆ เธอกวาดมองตั้งแต่รองเท้าเตะผมขึ้นไปจนถึงหัวซึ่งตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับรังนกเพราะเพิ่งลุกจากเตียง

“ทำไมพี่คุณต้องโกหกนิ่มด้วยอ่ะ นึกว่านิ่มไม่รู้เหรอคะว่าพี่แวะไปที่ตึกสินกำทุกวันเลย”

“...” ผมแม่งเกือบหลุดขำเย้ย

ฉลาดโกหกไหมล่ะ

ชำเลืองมองคนข้างตัวก็เห็นว่ามันไม่หลุด ยังคงยิ้มอ่อนโยนส่งไปให้ได้ “พี่แวะไปทุกวัน แต่โป้ไม่ค่อยอยู่เจอพี่ วันนี้เจอพี่ถึงบอกว่าเราว่างไม่ค่อยตรงกันไงครับ”

น้องเขาทำหน้าเหมือนจะขาดใจ “พี่คุณ... ช่วงนี้ที่เขาว่ากำลังคุยๆ อยู่กับพี่คนนี้นี่จริงเหรอคะ”

“ไม่...”

“ครับ”

ผมหันไปขึงตาใส่คนตอบรับทันที แต่มันหันมายิ้มมุมปากให้ พยักหน้าจากนั้นเลื่อนแขนจากไหล่ผมไปเป็นรอบเอว ผมรีบใช้มือสะบัดออกแต่คราวนี้มันดันเสือกรวบมือผมไปด้วย มองจากด้านหน้าเหมือนกำลังโอบเอวแนบชิดกันอยู่จริงๆ แต่ถ้าดูจากด้านหลังแม่งอย่างกับตำรวจรวบจับผู้ร้าย

“จริงๆ เหรอคะ”

“ครับ” มันส่งสายตามาเหมือนจะบอกใบ้ว่าให้ช่วยยืนยัน “เนอะ”

“พี่คุณไม่เหมือนเดิมเลย...” เด็กไอ้คุณแบะปาก จะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่สายตาที่ส่งมาทางผมพร้อมคำพูดทำนองว่าสเป๊กไอ้คุณมันเพี้ยนไปแล้วเล่นเอามุมปากกระตุก

อย่าหาว่าไม่เป็นสุภาพบุรุษ แต่ปกติผมก็ไม่ค่อยถูกใจผู้หญิงสไตล์นี้อยู่แล้ว แสดงมุมหวานๆ น่ารักต่อหน้าผู้ชายที่ตัวเองชอบ แต่พอลับหลังก็นินทาคนอื่นเสียงดังสนุกสนาน เป็นประเภทหนึ่งที่อยากหลีกไปให้ไกลเลย แต่ต้องมาซวยไปด้วยแบบนี้ผมก็พ่นลมหายใจออกมา

ทีแรกก็สนุกอยู่หรอกที่เห็นไอ้คุณโดนตื๊อจนลำบากใจ แต่ตอนนี้กูหิวและรำคาญมาก

“ไอ้คุณมันเปลี่ยนไปเยอะ เผื่อว่าน้องยังไม่รู้”

“...”

อีกฝ่ายสะดุ้งเมื่อจู่ๆ ผมหันไปจ้องนิ่ง

“เมื่อก่อนมันจะคุยกับใครเป็นผัวใครก็ช่าง แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนมาเป็นเมียพี่แล้ว เธอเองก็ต้องยอมรับการตัดสินใจของมันด้วย” ว่าพลางสะบัดแขนไอ้คุณออกจากเอวตัวเองแล้วเปลี่ยนเป็นกุมข้อมือมัน ซึ่งมันก็ให้ความร่วมมืออย่างว่าง่ายแม้ผมจะลงแรงบีบหนักๆ “พวกพี่มีหนังต้องดูอีก เธอเลิกมาทำให้เสียเวลาได้แล้ว”

“เอ่อ... ทำไมพี่ต้องพูดขนาดนั้นด้วย...”

อีกฝ่ายหน้าเสีย เปลี่ยนจากสายตาเสียมารยาทมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นหวั่นๆ ไม่ได้แปลกใจอะไรเท่าไหร่กับท่าทีแบบนี้ เพราะเจอแบบนี้จากพวกปีหนึ่งปีสองอยู่แล้ว

แต่เพราะเด็กไอ้คุณไม่ได้อยู่คณะศิลปกรรม เลยพยายามคลายสีหน้าลงอีกระดับ “ขี้เกียจพูดละ เอาเป็นว่าตามนั้นแหละ เธอค่อยไปเคลียร์กับเมียพี่เองทีหลังแล้วกัน”

ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ ผมก็เดินอ้อมร่างเล็กไปที่เล็กซัส ดึงไอ้เชี่ยคุณให้ตามมาด้วย ถึงรถก็สะบัดมือมันออก

“ปลดล็อคสิวะ”

ตาคู่คมของมันมองมาทางผม ยิ้มอารมณ์ดี ล้วงกุญแจออกมากดแถมบริการเปิดประตูให้อีก “ขึ้นเลย ผัว”

ผมจิปากใส่มัน ก้าวขึ้นรถมันก็ปิดประตูให้ รอจนร่างสูงๆ ของมันขึ้นมาประจำที่เบาะหลังพวงมาลัยบ้าง สตาร์ทเครื่องเรียบร้อยผมก็ว่าต่อ

“รีบๆ ขับดิ๊ แม่งโคตรน่ารำคาญ”

“ดุเป็นเสือเลยนะ” มันยังมีหน้ามาว่า แต่เท้าก็เหยียบคันเร่ง

ผมมองไปทางกระจกข้างเพื่อดูเด็กคนนั้นอีกนิดหน่อย พอเห็นว่าไม่ได้ร้องไห้โฮและมีเพื่อนเดินเข้ามาปลอบ ไม่ได้ยืนอยู่คนเดียวแล้วถึงค่อยวางใจ

“ไม่มีปัญญาจัดการเด็กตัวเองก็ไม่ต้องคบ คราวหน้า”

“ไม่ใช่เด็กกู แล้วก็ตอนนี้ไม่ได้คบใครด้วย”

“จะบอกว่าผู้หญิงมาตื๊อมึงเองว่างั้น?”

“ไม่ได้อยากพูดให้อิจฉานะ แต่ก็ประมาณนั้น”

“...” ผมกลอกตา ไม่อยากเสวนาแม่งด้วยละ เลยยกนิ้วชี้ “จอดให้กูลงซอยหน้า”

แต่มันกลับขับเลยไป “เฮ้ย กูบอกให้จอด...”

“กำลังจะไปหาอะไรกินใช่มั้ย ไปด้วยกัน เดี๋ยวกูเลี้ยง”

“กูมีปัญญาจ่ายเอง”

“ถือว่าตอบแทนที่ช่วยเมื่อกี้ไง”

“ไม่ต้อง กูไม่ได้อยากจะช่วยมึงเลย”

อย่างที่บอกว่าตอนแรกผมสะใจอยู่ด้วยซ้ำ แต่พอเห็นเด็กของมันทำหน้าทำตาใส่แบบนั้นก็หงุดหงิดเล็กๆ ขึ้นมา

ถ้าไม่ใช่เพื่อน ผมก็ไม่สนใจหรอกว่าใครจะเข้าใจผิดว่าผมคุยกับมันอยู่หรือมันกลายมาเป็นเมียผมไปแล้ว เพราะยังไงซะตัวเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าความจริงมันเป็นแบบไหน อย่างน้อยพูดไปแบบนั้นก็ยังดีกว่ามันกวนตีนบอกไปว่าผมเป็นเมียมันละวะ

“มึงจะช่วยรึไม่ช่วยยังไงกูก็ตั้งใจมารับมึงตั้งแต่แรกแล้ว”

“รับเชี่ยไร กูไม่เคยตกลงจะไปไหนมาไหนกับมึง”

“ดูหนัง”

ผมหันขวับ “พ่อง ดูสภาพกูด้วย”

ไอ้คุณหมุนพวงมาลัยเลี้ยว จังหวะนั้นก็ปรายตามองเสื้อผ้าที่ผมสวมอยู่ มันนิ่งไปนิดหนึ่ง สุดท้ายก็พ่นลมหายใจเบาๆ “กูนัดมึงไว้แล้วก็ไม่น่าดื้อ เอาเหอะ ไว้ไปดูวันหลังก็แล้วกัน”

“จอดให้กูลง...”

“วันนี้กินข้าวด้วยกันอย่างเดียวพอ อยากกินอะไร?”

“กูบอกว่าจอดให้กูลง”

“โอเค งั้นร้านนี้ก็แล้วกัน”

มันไม่ได้ฟังกูเลยเวรเอ๊ย ผมเตรียมจะหันไปจัดการสักที แต่พอสายตาเห็นว่าไอ้คุณมันเทียบรถจอดตรงที่จอดรถเล็กๆ ของร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดปากก็หุบลงโดยไม่รู้ตัว

ไอ้นี่ก็เหมือนจะมองหน้าผมอยู่สักพักแล้ว พอเห็นมันก็หัวเราะขึ้นมาอีก

“ขำหาเหี้ยไรนักหนา มึงไม่ขำสักวันจะตายมั้ย”

“โทษที เห็นหน้ามึงซื่อบื้อๆ แล้วอดไม่ได้ทุกที”

“มึงสิซื่อบื้อ” ผมชูนิ้วกลางงามๆ ให้ ลงจากรถคันหรูน่าหมั่นไส้ของมันแล้วปิดแบบไม่ถนอม

ก่อนเข้าร้านก็กวาดสายตามองแล้วว่าวันนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่นัก หยิบกระดาษกับปากกาที่ลุงเจ้าของร้านยื่นให้มาเขียน ไอ้คุณที่เดินตามมาเอี้ยวหน้ามอง จากนั้นเอ่ยสั้นๆ

“เหมือนมึง เขียนให้ด้วย”

“...”

ผมไม่ตอบ ถึงจะเซ็งที่ต้องทำอะไรๆ ให้คนกวนตีนแบบนี้ แต่แค่เขียนเลขสองไว้ด้านหลังมันไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรง

นั่งลง ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรไอ้คุณเหมือนเดิม หยิบมือถือขึ้นมาเล่น ตั้งแต่กลับมาจากมอผมก็นอนเลย ไม่ได้แตะโทรศัพท์เลยเพิ่งเห็นข้อความของพวกเพื่อน มือขวาตะเกียบคีบเข้าปาก ส่วนมือซ้ายก็พิมพ์ตอบข้อความสำคัญๆ

ตลอดมื้อนั้น ไอ้คุณก็ไม่ได้เปิดปากอะไรออกมาอีก ซึ่งนับว่าบุญหล่นใส่หัวมาก ไม่งั้นผมคงกินของโปรดไม่อร่อยเพราะเซ็งที่โดนมันกวนส้น

“เอาอีกมั้ย?” ไอ้คุณถามพอเห็นผมซัดซะเกลี้ยง

“อิ่มแล้ว”

“แล้วอยากซื้ออะไรรึเปล่า เดี๋ยวกูพาไป”

“เซเว่นมั้ง คืนนี้กูอาจจะนอนดึก” ผมเก็บมือถือลงกระเป๋าขณะว่า แต่วินาทีต่อมาพอรู้สึกตัวว่าตัวเองโต้ตอบมันอย่างกับเพื่อนก็คิ้วชนกันหน่อยๆ รีบเปลี่ยนคำ “มึงจะไปไหนก็ไป กูมีปัญญาไปเองได้”

มันไม่สนใจประโยคหลังของผม “นอนดึก? นอนดึกบ่อยๆ ไม่ดีนะเสือน้อย เมื่อเช้ามึงก็มาสายนี่”

“ใครบอกมึงว่ากูมาสาย”

ไอ้คุณยิ้ม “มึงอยู่ไหน กำลังทำอะไรกูก็รู้ทั้งนั้นแหละ”


======================= 50%


“มึงตั้งสเตตัสในเฟซบุ๊คสินะ”

มันหัวเราะทันที “มึงไม่ตอบ กูก็ต้องถามคนอื่นแทนสิ”

“เหอะ”

เมื่อกี้ตอนกินพลางตอบไลน์เพื่อนพลางผมก็เห็นข้อความไอ้สหัสที่ส่งมาตั้งแต่ตอนเย็นว่าวันนี้ไม่เจอไอ้คุณที่ตึก ผมเลยลองเข้าไปเช็คดูในเฟซบุ๊คของมันดู ก็เลยเห็นว่า...

ไอ้คุณตั้งสเตตัสถามชาวบ้านเขาอีกแล้ว แถมตั้งไว้ตั้งแต่ตอนเที่ยงเหมือนเดาได้ล่วงหน้าว่าผมไม่อยู่ให้มันเจอหน้าแน่นอน จากนั้นยังไง แม่งจะเหลือเหรอ ความฮอตของไอ้คุณทำให้มีคนมาคอยอัปเดตบอกมันว่าเห็นผมลงจากตึกกี่โมงบ้างล่ะ ขับมอไซค์ออกไปกี่โมงบ้างล่ะ ยันเรื่องที่ว่ามักเห็นผมออกมาซื้อข้าวเวลาเดิมทุกวันตอนทุ่มสองทุ่ม

แม่งถึงขับรถมาจอดที่หน้าหอถูกจังหวะพอดีนี่ไง ไอ้เหี้ย แม่งโคตรไม่เป็นส่วนตัวอ่ะ

“ไม่อยากให้กูตั้งถามคนอื่น ก็ตอบไลน์กูรึไม่ก็รับสายหน่อย” เหมือนมันจะเห็นหน้าเครียดๆ ของผม ถึงได้พูดด้วยโทนเสียงนุ่มอย่างกับปลอบเด็ก

“กูนอนอยู่ มึงจะให้ตอบไงล่ะ”

“ก่อนนอนก็บอกให้กูรู้สักหน่อยก็พอแล้ว”

“...” ผมมองหน้ามัน จากนั้นถอนหายใจ ตอบตัดความเซ็งจบประเด็น อาจเพราะผมเบื่อกับความหน้าด้านพูดอะไรไปมันก็ไม่สนใจแล้ว “เออ! รู้แล้ว”

ลุกขึ้นจากเก้าอี้พลาสติกที่นั่ง ไอ้คุณถึงได้ขยับกายตาม เดินไปยืนกอดอกรอให้มันจ่ายเงินให้เรียบร้อย จากนั้นถึงกลับไปที่รถ ไม่ได้พูดอะไรเลยตอนขึ้นมานั่ง แต่พอมันขับมาจอดเทียบหน้าเซเว่นสาขาใกล้ๆ ก็อดจะเบี่ยงวงหน้าไปทางคนขับไม่ได้ ถึงอย่างนั้นก็เปิดประตูก้าวลงไป

สิบนาทีก็หิ้วถุงกลับออกมา มองเห็นเล็กซัสคันเดิมที่ยังจอดอยู่ที่เดิม

...จู่ๆ แม่งก็เปลี่ยนมุกมาทำดีด้วย

“จะไปไหนอีกมั้ย?”

ได้ยินคำพูดของไอ้คุณผมก็รู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะขนลุกหรือพิลึกยังไง แต่สุดท้ายก็ตอบแค่สั้นๆ

“กลับหอ”

มันไม่ได้กวนตีนหรือขัดใจ

หลายนาทีต่อมารถกลับมาจอดอยู่หน้าหอผมอีกครั้ง ซอยนี้มีแต่บรรดาหอพักนักศึกษา แถมเป็นเส้นทางเดียว แสงไฟสองข้างถนนเลยค่อนข้างจะมืด รถเข้าออกไม่ค่อยบ่อยนัก

“วันอาทิตย์อย่าไปรับนัดใครล่ะ กูนัดดูหนัง”

ผมชะงัก ตอนที่จะเปิดประตูลงไปไอ้คุณแม่งก็ว่าขึ้นมาอีก เห็นมันพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้วคิ้วก็ชนกัน “มึงยังไม่เลิกอีก? กูไม่ไป ดูกับมึงแม่งพิลึกจะตายห่า”

“พิลึกตรงไหน ก็แค่นั่งดูหนัง มึงอยากดูไม่ใช่เหรอ”

“หะ”

“กูเห็นแชร์อยู่ในเฟซบุ๊ค”

ประโยคนั่นทำให้ผมนิ่งไป ตาตัวเองจับจ้องไปทางไอ้คุณไม่วาง เดี๋ยวก่อน ตอนนี้มันทำให้ผมอึนหมดแล้ว

เมื่ออาทิตย์ก่อนผมแชร์หนังเรื่องหนึ่งที่เพิ่งเข้าโรงจากเพจโรงหนังมาจริงๆ กำลังคิดๆ อยู่เลยว่าว่างๆ เมื่อไหร่ถ้าไม่ชวนพวกไอ้เชสไปก็จะชวนไอ้สหัสไอ้พลไปดูด้วยกัน แต่... คนจะไปดูกับผมคือคนที่ไม่น่าจะไปด้วยกันเลยเนี่ยนะ?

ไอ้คุณเนี่ยนะ?

“...”

ผมไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไงอยู่ แต่เสียงหัวเราะที่ดังมาก็ทำให้รู้สึกตัว จะอ้าปากสรรเสริญมันสักหลายคำมันก็เหิมเกริมด้วยการเอื้อมมือมาวางบนหัวผม

สัมผัสของปลายนิ้วและฝ่ามือทำให้ทำให้ความรู้สึกแปลกประหลาดปนขนลุกทะแม่งๆ แล่นพลานไปตามเส้นประสาท ผมเอี้ยวตัวถอยห่างแล้วปัดมือมันทิ้งทันควัน

ไอ้คุณก้มมองมือตัวเองด้วยสายตาเสียดาย “หวงเนื้อหวงตัวเก่ง”

“หวงตัวกับผีเหอะ ทำเหมือนคนอื่นเป็นเด็ก มึงลองให้กูลูบมึงดูบ้างมั้ยล่ะ”

“เอาสิ”

หน้าอย่างยุ่ง “ใครอยากจะไปลูบหัวมึง”

ผมหิ้วถุงเซเว่นลงมาจากรถทันที พอหมุนตัวกลับไปก็เห็นว่าริมฝีปากมันยังยกสูง

“อย่านอนดึกมากล่ะ”

“...”

ผมไม่ตอบ จ้องหน้าหล่อๆ นั่นด้วยสายตาเรียบสนิทก่อนสะบัดมือปิดประตู

 

โรงอาหารมีแต่เสียงจอกแจกจอแจน่าหนวกหู แต่ไม่ได้มีผลกระทบกับผมเท่าไหร่นักเพราะหูฟังที่สวมอยู่ ตรงโต๊ะหน้าผมมีแค่แก้วกาแฟเย็นแก้วเดียว ไอ้พลกับไอ้สหัสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตักข้าวเข้าปากไปคุยไปไม่หยุด ส่วนผมตอบคำถามพวกมันบ้าง เล่นมือถือบ้าง สลับกับวาดรูปในกระดาษบนกระดานไม้ของตัวเองเรื่อยเปื่อย

เหมือนว่าวันนี้ไอ้พวกวิศวะอาจารย์จะยกคลาส แม่งไลน์กรุ๊ปทำเอามือถือสั่นไม่หยุด

Chesire Cat : แต่ฟอร์มดีจัดจริงๆ เดี๋ยวปีหน้ายูฟ่ารอบสิบหกอ่ะรู้เลย

NOT : เล่นดีให้ได้ตลอดฤดูกาลพอ

Chesire Cat : สึด ทำมาเป็นพูด ตอนนั้นบอกถ้าเช็ค VAR รับรองกรรมการไม่ได้โบกหรอก ปีก่อนยังไง แพ้ทีมตกชั้น

Lubu (lipo) : มือถือกูสั่นไม่หยุด

Lubu (lipo) : ตอนนี้พวกมึงไม่ได้อยู่ด้วยกันรึไง

Chesire Cat : อ้าวไอ้โป้

Chesire Cat : กูอยู่กับไอ้เหรียญที่ห้องอ่ะ ไอ้น็อตมันอยู่มอ

Chesire Cat : เย็นนี้ไปกินข้าวกันป้ะ กูเลี้ยงเอง อารมณ์ดีจัด 5555

Lubu (lipo) : วันนี้กูง่วง วันศุกร์เสาร์อาทิตย์นี้พวกมึงว่างมั้ย ดูหนังดีกว่า

Chesire Cat : ง่ะ

Chesire Cat : ไม่ว่างอ่ะ กูกลับบ้าน ไอ้เหรียญบอกว่ามีนัดแล้ว

NOT : อาทิตย์นี้กูมีธุระ

เห็นข้อความแต่ละคนแล้วก็ถอนหายใจเซ็งๆ ส่งสติกเกอร์โมโหขัดใจสักอันไปแล้วไม่ได้พิมพ์อะไรอีก ปล่อยให้ไอ้สองตัวนั้นคุยกันต่อไป คว่ำมือถือไว้ข้างๆ วางดินสอลงแล้วยืดกายบิดขี้เกียจ

“แดกเสร็จยังเนี่ยพวกมึง”

“เดี๋ยวดิ รีบไปไหน ยังเหลืออีกตั้งเกือบชั่วโมง” ไอ้สหัสหันมาตอบ

“เมื่อคืนกูเคลียร์บรีฟชิ้นงานดึก ง่วง ว่าจะไปหาที่งีบสักแป๊บ”

“ระเบียงหน้าห้องร้อนจะตายห่า มึงนอนฟุบตรงนี้ดีกว่า แอร์เย็น”

ผมทำหน้าพิลึก กำลังจะเอ่ยปากตอบว่ากลิ่นอาหารมันเหม็นคาว เก้าอี้ตัวที่ว่างข้างๆ ก็ถูกใครบางคนดึงแล้วก็นั่งลงมาซะก่อน ผมมองแก้วน้ำกระเจี๊ยบและข้าวผัดจานหนึ่ง จากนั้นเคลื่อนมองเจ้าของมัน

ไอ้คุณหันมายักคิ้วข้างหนึ่งให้เหมือนจะทักทาย ริมฝีปากแต้มยิ้มอารมณ์ดีอย่างทุกที ตามด้วยเสียงไอ้ดริว ไอ้หัวแดงเพื่อนมันที่นั่งตรงหัวโต๊ะ

“พวกกูขอนั่งด้วยคนดิ”

นั่งไปแล้วจะมาขอทีหลังทำเชี่ยไร...

“เมื่อเช้าก็เจอหน้ามึงแล้ว เที่ยงยังเจออีก เบื่อหน้าฉิบหาย มาทำไม”

ฟังผมลากเสียงว่า ไอ้คุณก็ยังไม่หงุดหงิด “ใครบอกว่ากูมาเจอมึง มากินข้าว ไม่เห็นเหรอ”

“ก็ไปนั่งโต๊ะอื่นไป”

“เต็มหมดแล้ว หมุนหัวดู”

ผมยกมือปัดมือมันที่จะเอื้อมมาแตะออก “สัด ก็ไปนั่งกับคนอื่นดิ เพื่อนเยอะไม่ใช่ไงมึงอ่ะ”

“ก็นี่ไง ไอ้พลไอ้สหัสก็เพื่อนกู”

“...”

ผมมองไปทางไอ้สองตัวนั้น แล้วก็เห็นว่าพวกมันยิ้มแย้มพยักหน้า ส่วนไอ้ดริวนี่ยิ่งแล้วใหญ่ มองผมด้วยสายตาวิบวับๆ แม้มันจะไม่ได้พูดอะไรแต่ดูแล้วคันตีนแปลกๆ

สุดท้ายผมก็เลือกจะหยิบแอร์พอตยัดกลับรูหูที่เดิม แต่ยังไม่ทันใช้เพลงปลอบประโลมจิตใจ เสียงทุ้มที่เริ่มคุ้นหูของไอ้คุณก็แทรกเข้ามาอีกรอบ

“มึงกินข้าวรึยัง อย่าบอกนะว่ากินแต่กาแฟ”

ผมเหลือบมองแก้วกาแฟเย็นของตัวเองแล้วยักไหล่ “กูไม่หิว ไม่ต้องยุ่ง”

“เลิกบ่ายสองใช่มั้ย” มันเหลือบมามองนาฬิกาในมือถือผม “อีกแป๊บเดียว ค่อยกินตอนเลิกแล้วกัน”

“ก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว ต้องให้มึงบอกเหรอ”

“เดี๋ยวตอนเย็นกูเลิกจะรับไปกินอีกที”

“กูจะนอน”

“นอนได้ก็ตื่นได้ หรือมึงจะนอนแล้วไม่ตื่น โอ๊ย” มันเลิกคิ้วถามยิ้มๆ เห็นท่าทางที่เริ่มกวนตีนอีกแล้วผมก็ขยับเท้าไปกระแทกเท้าของมันที่ใต้โต๊ะ “อารมณ์ร้ายไปไหนหือ”

“กูไม่ราดน้ำกระเจี๊ยบชโลมหัวมึงก็บุญละ”

ไอ้คุณหัวเราะหึๆ แต่ผมที่กำหมัดเท้าแก้มทำแค่ปรายตามองมัน

ว่าไอ้เชี่ยคุณหัวเราะนี่น่าหัวเสียแล้วนะ ไอ้ดริวที่นั่งเยื้องอยู่ฝั่งตรงข้ามจู่ๆ แม่งก็ระเบิดเสียงขำก๊ากออกมา ขำได้โอเวอร์มาก นานมาก เหมือนก่อนหน้านี้มันกลั้นขำอยู่สักพักแล้ว

“ถ้าไม่มาด้วยนี่ไม่เห็นเลยนะเนี่ย สรุปคือจากตอนแรกที่แข่งๆ กัน ตอนนี้ดีกันแล้วใช่มั้ย” ใบหน้ามันตอนเอ่ยถามคำถามนี้เบิกบาน “กูเพิ่งเคยเห็นไอ้คุณเป็นแบบนี้นะเนี่ย มึงชอบไอ้โป้มากเลยสินะ”

“...” ผมชะงัก

ไอ้พวกไอ้พลไอ้สหัสก็ชะงัก

แต่ไอ้คุณยังยิ้มอยู่ ไม่เคยเห็นมันมีท่าทีหลุดๆ เลยสักครั้ง ฟังเพื่อนตัวเองพล่ามมันก็หัวเราะออกมาเบาๆ หันมามองหน้าผม “ขี้โมโหเป็นเสือแบบนี้ใครจะชอบลง”

ผมบอกความรู้สึกตัวเองไม่ถูก รู้สึกว่าอยากด่าแม่งอีกหลายๆ คำ

“สัด”

“เนี่ย โมโหอีกแล้ว”

ผมถลึงตาใส่ เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์และกระดานไม้เตรียมจะลุกขึ้น คิดว่าอยากหาหาที่เงียบๆ นอนพักสักแป๊บก่อนเริ่มเรียนดีกว่าปวดประสาทกับไอ้เหี้ยคุณ

แต่ยังไม่ทันจะยืน ไอ้คนข้างๆ แม่งก็เอื้อมมือมาดึงของในมือผมวางกลับที่เดิม รั้งแขนให้นั่งลง

“กูล้อเล่นหรอก ดุมากกว่าเสือถ้ากูจะชอบกูก็ชอบนั่นแหละ”

“กูเพื่อนเล่นมึงเหรอ”

“โอเคครับๆ”

มันยกมือทำท่ายอมแพ้

จ้องหน้ามันนิ่งอยู่หลายวินาที สุดท้ายผมก็แค่นเสียงเบาๆ ขยับแขนตัวเองให้ออกห่างจากมัน หันไปทางพวกไอ้พลที่ยังเมียงๆ มองๆ มาไม่ยอมแดกให้เสร็จๆ สักทีก็หน้ายุ่ง เหมือนพวกมันจะจับความรู้สึกและสิ่งที่ผมสื่อได้ คราวนี้ก็เลยไม่อ้อยส้อยเม้าท์มากอะไรอีก เกลี้ยงจานก็พยักหน้า

นับว่ายังดีที่รักเพื่อนอยู่บ้าง กูนึกว่าแปรพัตร์ไปหมดแล้ว

“จะไปละเหรอ รีบไปไหนกันวะ ไม่อยู่เป็นเพื่อนกูกับไอ้คุณก่อนอ้ะ”

“ไอ้โป้มันบ่นง่วงตั้งแต่เมื่อกี้ละ เข้าห้องเรียนเลยก็ดี ไว้เดี๋ยวค่อยเจอกันเว้ย” ไอ้พลมันเป็นคนตอบ

ส่วนผมไม่ได้พูดอะไร เก็บข้าวของเรียบร้อยก็เตรียมหมุนตัวเดินออกจากโรงอาหาร ถ้าไม่ติดว่าไอ้เชี่ยคุณเอื้อมมือมาจับข้อมือผมเพื่อรั้งเอาไว้อีกรอบ

“วันอาทิตย์กูจองรอบทุ่มหนึ่งไว้นะ” มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มสบายๆ

“...”

“โอเคมั้ย?”

ผมมองหน้ามัน จากนั้นก้มมองข้อมือตัวเอง “รู้แล้ว ปล่อยไอ้สัด ขนลุก”


==================== 100%

มาแล้วว

ช่วงกลางเดือนถ้าหายยุ่งๆ คงจะได้อัพถี่ๆ ค่ะ รอก่อนนะคะ <3<3<3


แฮชแท็ก #เหนือคุณเท่ากับแฟน

วาฬกลิ้ง

FB > https://www.facebook.com/rosewankling/

TW > https://twitter.com/rose_wankling


======== ขอพื้นที่โปรโมต





นับสิบจะจูบ 1-2 เล่มจบ
คลิก >> นับสิบ
ราคาปก 680 บาท
ราคารอบจอง 578 บาท
วันนี้-30 กรกฎาคม 2562
หลังจากนี้มีวางขายตามหน้าร้านหนังสือชั้นนำค่ะ
E-book สองอาทิตย์หลังหนังสือวางแผงค่ะ (มีตอนพิเศษ)
ตอนพิเศษมีทั้งหมด 8 ตอน
(สปอยอ่านได้ที่บทความนับสิบจะจูบตอนล่าสุด)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.112K ครั้ง

6,627 ความคิดเห็น

  1. #6556 The paradizy (@phattarasuchanat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 20:41
    อันนี้คือติด ทำงานไม่ได้5555555แย่แล้วอะ
    #6556
    0
  2. #6503 รักไรท์ทุคน (@pichayapa-sk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 20:28
    เองลูน้อง
    #6503
    0
  3. #6183 alittletigerp (@firstlylifu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 20:00
    นี่งงจริงๆอะ55555 ด้วยความไม่ชอบคุณมากๆของโป้อะ หลังจากเกิดเรื่องนั้น โป้น่าจะไม่อยากยุ่งกับคุณแบบจริงจังมากๆๆๆๆๆๆๆมากกว่าอะ นี่ดูดีกันมากกว่าตอนก่อนเกิดมากๆๆๆๆ แล้วคุณก็คือ555555 ถ้าคนอื่นทำคงโดนสาป ความพระเอกอะเน๊าะ555
    #6183
    0
  4. #6020 heykiki (@kmxiioxe_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 18:47
    โป้อย่าไปยอมมานนนนนนนนนนนนนน ถึงคุณจะตื้อหนักที่สุดในโลกก็เถอะ 555555555555
    #6020
    0
  5. #4127 Buzzzzzzzzzz (@Buzzzzzzzzzz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 01:06
    โอ้วเขินชิบ คุณนี่โครตตื้อเลย
    #4127
    0
  6. #4096 DJPK55 (@DJPK55) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 23:38
    เพื่อนพี่หลุดหรือจงใจจจ
    #4096
    0
  7. #3503 0927739174 (@0927739174) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 21:58
    ทำไมต้องชื่อนิ่ม นั่นชื่อฉันโฮ้กก ฉันไม่ได้แรสส ขนาดนั้น คือแบบ นางแลดูขี้อ่อย&#128514;&#128514;
    #3503
    0
  8. #3179 M1WMIRACLE (@MiwMiracle) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 19:18
    พี่คุณตื๊อหนักมากกกกก
    #3179
    0
  9. #2905 B O W II E Z (@bowiieez) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 09:50
    เค้าจะไปเดทกันแล้ววววว
    #2905
    0
  10. #1569 Pawan_PK1 (@Pavarnnoy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 22:25
    'ทางแล้วสะดวกแล้ว' คำนี้ของไรท์ทำเราเขิน><
    #1569
    0
  11. #1550 catch me (@nujira) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 20:37
    เริ่มรำคาญคุณละ กวนอ่ะคนเขาไม่ชอบก็ตื้ออยู่นั่นแหละ
    #1550
    1
    • #1550-1 moom_mam (@moom_mam) (จากตอนที่ 11)
      26 สิงหาคม 2562 / 23:25
      แต่ถ้าไม่ตื้อก็ไม่มีโมเมนต์สิคะ?
      #1550-1
  12. #1486 vun_ (@vun_sudarat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 13:28
    ทำไมคนอื่นเขาเขินกันแล้วฉันหงุดหงิด ทำไมไม่จีบดีๆ ตื้อมากๆมันน่ารำคาญลุกล้ำความเป็นส่วนตัว #ขอโทษไรท์ด้วยที่เม้นแรง
    #1486
    0
  13. #1465 Lolo02 (@Lolitar0002) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 00:35
    555Fcพี่โป้เลยยยย
    #1465
    0
  14. #1384 Mysterygrey (@Mysterygrey) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:43
    พี่โป้อย่าเทเลยนะ
    #1384
    0
  15. #1376 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 18:38
    ลป.ขู่ฟ่อๆเลยย
    #1376
    0
  16. #1357 Umapond (@Umapond) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 14:28
    ลิโป้เหมือนจะตอบมืนๆ แล้วจองหนังแนวไหนนะ
    #1357
    0
  17. #1356 bbam20442 (@bbam20442) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 13:56
    ลิโป้ต่อยสักทีดิ๊555
    #1356
    0
  18. #1353 Chrysola (@chrysola) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 10:42

    อย่างลิโป้ต้องเจอเหนือคุณนี่แหละ ดื้อมากเจอร้ายกาจมาก 5555+
    #1353
    0
  19. #1352 ข้าน้อย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 10:18

    ชอบชอบ เป็นคู่กัดที่น่าร้ากกกกกกกกก

    #1352
    0
  20. #1345 fffan (@fffan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 08:27
    ถ้าเราเป็นโป้นะ เราไม่ค่อยโอเคกับพี่คุณเท่าไหร่อะ ตื้อเกิน ลากไปนั่นนี่ เหมือนโดนบังคับ แต่ก็เข้าใจได้ ถ้าพี่คุณไม่รุก ไม่ตื้อคงไม่คืบหน้าสักที เห้ออ
    #1345
    0
  21. #1344 TC18 (@thippayarat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 07:56
    คนเขาเริ่มดูออกแล้วปะ ว่าคุณชอบโป้
    #1344
    0
  22. #1341 arbyunse (@arbyunse) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 03:38
    แงน่ารักอ่าาาาฮื่อออ
    #1341
    0
  23. #1340 รีรีข้าวสาร- (@ponnapa123-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 02:12
    มีความอ่อนให้
    #1340
    0
  24. #1339 Lazygirlll (@chancsy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 02:02
    ทำไมไม่เคลียร์ปัญหาเรื่องคืนนั้นกันสักทีี เหมือนโป้แบบปล่อยเลยตามเลยไปแล้วอะะ
    #1339
    1
    • #1339-1 Dark Nigth (@s-night) (จากตอนที่ 11)
      28 กรกฎาคม 2562 / 18:11
      ใจเย็นนรีบไปป ตอนนี้นายยังไม่อยากคุยกับพระเลย จะรีบแก้ปมไปไหนคุณณ นิยายยังไปไม่ถึงไหนเลย ค่อยๆติดตามคุณ
      #1339-1
  25. #1338 burronie (@burronie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 01:43
    เริ่มน่ารักละน๊าพี่โป้~ ไม่รู้ตัวด้วย
    #1338
    0