เหนือคุณเท่ากับแฟน (Yaoi) END

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,131
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,009 ครั้ง
    19 ส.ค. 62



ผมหงุดหงิด...

หงุดหงิดเพราะเจ็บคอ ปวดหัว และแสบหน้าอก

ความปวดเมื่อยเนื้อตัวทุกส่วนเมื่อสองวันก่อนหายไปแล้ว แต่เวลาขยับร่างกายแล้วกล้ามเนื้อด้านหลังเสียดสีกันมันก็ยังแปล๊บๆ จนต้องกัดฟันแน่น ผมเกลียดเวลาป่วย หรือต้องนอนนิ่งๆ แบบนี้โคตรๆ นอนพักเป็นเรื่องสบายและใครๆ ต้องการก็จริง แต่นอนแล้วรู้สึกทรมานขึ้นมาเป็นระลอกๆ ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเชี่ยอะไรเลย

ตามองมือถือตัวเอง จากตอนแรกเสียบสายชาร์จไว้ตรงหัวเตียงแล้วมันสั่นเพราะมีข้อความเข้าถึงได้หยิบขึ้นมาดู วงกลมสีแดงแจ้งเตือนว่าไม่ได้ตอบกลับใครต่อใครหลายคน

l Pon l : ไอ้โป้ วันนี้มึงก็หยุดอีกแล้วเหรอวะ

l Pon l : ตกลงมึงไม่สบายหนักขนาดนั้นเลยเหรอ

Sahass : นั่นดิ วันที่ไปดื่มยังดีๆ อยู่เลยนี่

กวาดสายตาอ่านข้อความในกรุ๊ปไลน์ ก่อนนิ้วจะพิมพ์เรื่องโกหกลงไป

กูแค่ดื่มมากไป ล้างหน้าตอนเมาเลยทำเสื้อกับกางเกงเปียก นอนลืมปิดประตูระเบียง เลยตากลมแบบเปียกๆ ทั้งคืน

...ผมอยากให้ความจริงมันเป็นแบบสิ่งที่พิมพ์แทบตาย แต่ก็รู้ดีว่าไม่ได้มีพลังเปลี่ยนแปลงอดีต

ถ้าแค่นอนตากลมทั้งที่สวมเสื้อเปียกมันคงไม่ทำให้เจ็บตรงด้านหลัง

คิดขึ้นมาได้หน้าผมก็ย่ำแย่ มือที่ถือโทรศัพท์อยู่บีบๆ คลายๆ ซ้ำๆ จมอยู่กับความคิดของตัวเอง อยากจะระบายความรู้สึกพวกนี้ออกไปให้หมด

“...” สุดท้ายก็พ่นลมหายใจยาวๆ

ไม่เอาไอ้โป้ ใจเย็น...

ถ้าผมไม่ได้ไม่สบายติดต่อกันหลายวัน ได้ออกไปเจอเพื่อน เจอคนอื่น บางทีมันอาจจะทำให้ความรู้สึกสมเพชตัวเองพวกนี้จางลงไปได้บ้าง แต่เป็นเพราะนอนไม่มีแรงมาหลายวัน อยู่คนเดียว สมองไม่รักดีก็เผลอย้อนความ

ยิ่งคิดผมก็ยิ่งปวดหัว พอปวดหัว อาการไข้นี่ก็ไม่ยอมหายไปสักที

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะไม่ดังไม่เบานักดึงสติของกลับมา ประตูอยู่ห่างจากเตียงไปราวๆ ห้าหกก้าว แต่ผมมองระยะทางแล้วหน้ายุ่ง ค่อยๆ ขยับตัวคืบคลาน เอื้อมมือหยิบเสื้อแจ็กเก็ตที่วางไว้ปลายเตียงมาสวม ทั้งที่ร้อนขนาดนี้แต่ก็จำต้องรูดซิปให้ดี

พอยืนเต็มสองฝีเท้าก็ผ่อนลมหายใจ รู้สึกดีใจที่มันไม่ได้เจ็บและไม่มีแรงแบบวันแรกแล้ว

“รอแป๊บ ใครวะ ไอ้เพชรณภูมิเหรอ?” ผมอดจะส่งเสียงถามไม่ได้

ตั้งแต่ป่วยผมก็ไม่ให้ใครแวะมาสักคน ไม่อยากให้ใครเห็นรึถามเหี้ยอะไรทั้งนั้น แต่เมื่อวานรุ่นน้องที่เอกดันโผล่หน้ามาโดยไม่บอก มันเป็นคนแรกที่เห็นสภาพไม่สบายของผม เลยเดาว่าน้องมันอาจจะสงสารแล้วแวะมาอีกวันนี้

ก๊อก ก๊อก

คนเคาะไม่ตอบ แต่เคาะอีกสองครั้งเหมือนจะสื่อว่ามาเปิดๆ ได้แล้ว

หน้าผมอย่างยุ่ง “ไอ้น็อต?”

ก๊อก ก๊อก

“พอแล้ว แทนที่จะเคาะก็ตอบกูสิวะว่าใคร กูเดิ...!

เดินไปจนถึงประตูผมก็หมุนลูกบิดเปิดออกพร้อมเสียงขุ่นๆ แต่ยังเอ่ยออกไปได้ไม่เต็มประโยค ลิ้นก็จุกแน่นอยู่ในปาก

ร่างสูงกับใบหน้าหล่อๆ ของไอ้เดือนมหาลัยปีสามในชุดนักศึกษายืนอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปแค่ก้าวเดียว

“ไอ้เหี้ยคุณ...”

ตาคู่นั้นของมันกวาดมองไปทั่ว จากนั้นทำในสิ่งที่ไม่ทันให้ตั้งตัวคือการเอื้อมมือมาดึงแขนผมซึ่งค้ำกับกรอบประตูเข้าหาตัวเอง เรี่ยวแรงผมยังไม่เต็มร้อยเท่าไหร่นัก เลยเอนเทน้ำหนักทั้งหมดไปทางนั้นอย่างช่วยไม่ได้ มันไม่ได้ล้ม แต่รั้งแขนอีกข้างโอบรอบเอวของผม กดให้พิงหน้าอกตัวเองเอาไว้

เลือดผมพุ่งขึ้นหน้าทันที

“ไอ้...!

“กูหาที่อยู่มึงตั้งนาน” มันแทรก เสียงทุ้มของมันเวลาพูดนุ่มนวลเป็นจังหวะเหมือนเชลโล แต่ไม่ได้ช่วยทำให้ผมสงบใจได้เลย “เมื่อวานน้องเพชรบอกกูว่ามึงไม่สบายหนัก ไหนดูซิ”

ผมฟังแล้วไม่ได้สนใจประโยคคำถามหรือประโยคบอกเล่าใดๆ เลย ที่จับใจความได้มีแค่อย่างเดียว...

ไอ้เพชร...บอกมัน?

เมื่อวานคนที่วานไอ้เพชรณภูมิมาดูผมไม่ใช่ไอ้พล แต่เป็นไอ้คุณ?

ผมใช้ฝ่ามือยันหน้าอกมันให้ถอยไป แต่เพราะไม่มีแรง เลยได้แค่นี้ “มึงคุยกับน้องกู?”

“...”

ไอ้คุณไม่ได้ฟัง มันลากสายตาสำรวจไปตามตัวผม ก่อนจะค่อยๆ ดันตัวเข้ามาในห้อง ใช้ขาดันประตูให้ปิดตามหลัง ผมจะใช้ศอกกระทุ้งโดยมีเป้าหมายคือท้องมันแต่เพราะขยับตัวไม่ได้ดั่งใจเลยไม่มีโอกาส

มือผมที่ยังยันหน้าอกมันไว้จึงงอนิ้วเข้าหากันทันที

“โอ๊ย” มันสูดปาก ท่าทางโอเวอร์แม่งโคตรเสแสร้ง “ป่วยอยู่ก็อย่าตะปบไปทั่วสิ”

ผมไม่สนใจ กดเล็บแรงขึ้น เน้นเสียงทีละคำ

“มึง-คุย-กับ-ไอ้-เพชร?”

“ใช่ กูถามพวกไอ้พลไอ้สหัสแล้วไม่มีใครยอมบอกว่ามึงอยู่ที่ไหน กูก็ต้องวานน้องเพชรแทน”

“ไอ้เพชรณภูมิเป็นคนบอกที่อยู่หอกู?”

“เปล่า กูถามเอาจากไอ้ตั๊ก”

คิ้วผมกระตุก

ช่วงนี้ผมไม่ได้คุยกับไอ้ตั๊กเลย งานวันเกิดไอ้อาร์ตเมื่อวันก่อนมันก็ติดธุระไม่ได้ไป มันรู้แค่ว่าผมหยุดเพราะป่วย ไม่รู้รายละเอียดอื่นๆ และไม่รู้ด้วยว่าผมบอกพวกไอ้พลไปว่าห้ามเสวนาอะไรกับไอ้คนตรงหน้านี่อีก ต่อหน้าผมห้ามพูดถึงไอ้คุณ และต่อหน้าไอ้คุณห้ามพูดถึงผม ครั้งนี้ผมจริงจังและหนักแน่นเป็นพิเศษ

ทุกคนรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของผมกับไอ้คุณเป็นยังไง ไม่ถูกกันแบบไหน การที่ผมพูดขึ้นมาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ก้อนความหงุดหงิดที่สะสมมาตลอดสามวันยิ่งเพิ่มขนาดขึ้นเหมือนเนื้อร้าย

“ไสหัวออกไปจากห้องกูเลย” ผมว่าเสียงลอดไรฟัน ปัดมือมันออกจากเอว

“โป้ ใจเย็นน่า มึงไม่สบายอยู่นะ”

“ไม่ต้องมายุ่งเรื่องของกู”

“ไม่ยุ่งได้ยังไง ที่มึงไม่สบายเป็นเพราะที่เราทำกันวันนั้นไม่ใช่เหรอ”

“...”

ความเป็นจริงตีแสกหน้าเข้ามาจนผมพูดอะไรไม่ออก

“อย่าทำหน้าเครียด มานี่มา”

พอเห็นผมหายใจเข้าออกเหนื่อยๆ ไม่ได้ขยับต่อแล้วเพราะรู้สึกไม่มีแรง มันเลยสบช่องดึงตัวผมไปที่เตียง กดให้เอนตัวลงนอนแม้ผมจะแข็งขืนเอาไว้ จ้องหน้ามันเขม็งแบบไม่ยอมแพ้

“นอกจากวันที่น้องเพชรมาเยี่ยม มื้ออื่นมึงกินยาบ้างรึเปล่า”

“เสือก”

“กูมีโจ๊กกับยา”

“กูไม่แดก”

“รึมึงอยากให้กูทำให้?”

ผมหรี่ตา “มึงไม่เข้าใจเหรอว่ากูไม่อยากแดกของจากมึง”

“ไม่แดกก็ต้องแดก ไม่ใช่เพราะมึงลุกไปไหนไม่ได้ ไม่ให้ใครแวะมาหาก็เลยไม่หายสักทีเหรอ” มันพูด พอสังเกตดูดีๆ แล้วพบว่าวันนี้มันไม่ได้มีรอยยิ้มอารมณ์ดีแต่โคตรกวนตีนผมแปะอยู่บนหน้าอย่างทุกที

หลังจากถือวิสาสะดึงเก้าอี้ตรงโต๊ะทำงานใกล้ตู้เสื้อผ้ามานั่งข้างเตียง มันก็กวาดสายตามองผมอีกครั้ง นิ่งอยู่อย่างนั้นหลายวินาที แต่แล้วจู่ๆ ก็ยืดกายเข้ามาใกล้ เอื้อมมือมารูดซิปแจ็กเก็ต

“ถอดเสื้อออก หน้าแดงหมดแล้ว”

“ไอ้สัด หยุด...!

ผมเบิกตาโพลง ทั้งที่จ้องมันอย่างระวังอยู่ตลอดเวลาแล้วแท้ๆ แต่เป็นเพราะมันนั่งนิ่งไปเลยไม่ทันตั้งตัว

ซิปผมถูกรูดลง พอสาบเสื้อทั้งสองข้างอ้าออกจากกัน เสื้อกล้ามสีขาวที่สวมไม่ได้ช่วยปกปิดอะไร ร่องรอยจางๆ ที่ยังเหลืออยู่ทำให้ผมต้องกำหมัดแน่น หลับตาลงเพราะไม่อยากเห็นสายตาของมัน ความรู้สึกทุเรศสมเพชตัวเองไหลบ่าเข้ามาทันที

ไอ้คุณเห็น แต่มันไม่ได้มีท่าทีอย่างที่ผมกำลังคิด “มึงยังมีไข้ รักษาอุณหภูมิร่างกายให้ดีหน่อย”

แม่งเอ๊ย ผมอยากโหม่งหัวมันฉิบหาย

อยากระบายความรู้สึกทั้งหมดในใจนี่บ้าง แต่ก็รู้ว่าทำไม่ได้นอกจากจะไม่มองหน้ามันให้ยิ่งแย่ไปกว่านี้

ครู่หนึ่ง หูถึงได้ยินเสียงถอนหายใจดังแว่วมา

“...”

ไม่รู้ตาฝาดไปรึเปล่า เหมือนว่า... ผมจะมองเห็นความรู้สึกผิดจางๆ แทรกอยู่ในนั้น

“โป้ มาคุยกันหน่อยละกัน”

ผมพยายามควบคุมสติไม่ให้จมกองอารมณ์ปั่นป่วนหลากหลายของตัวเองจนตาย พ่นลมหายใจแรงๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่คุมให้ราบเรียบที่สุด “กูไม่อยากคุยกับมึง”

“กูรู้ว่ามึงโมโห แต่ยังไงก็ต้องคุยหน่อย” มันมองมา จากนั้นไม่รอให้ผมตอบก็เอ่ยต่อทันที “หลังจากวันนั้น กูเพิ่งรู้ว่าเจลหอมที่ใช้ผสมยากระตุ้นอารมณ์ไว้ด้วย”

คำว่าเจลและยากระตุ้นอารมณ์ทำให้ผมชะงัก

ไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างเตียงมันคงเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของผม ถึงได้อธิบาย “ไม่ใช่ยาปลุก แต่ก็คล้ายๆ”

ยากระตุ้นอารมณ์... ใช้กระตุ้นอารมณ์ขณะมีเพศสัมพันธ์ ทำให้รู้สึกมากกว่าเดิม

ที่จู่ๆ ก็รู้สึกวูบวาบขึ้นมา พูดแบบนั้น รั้งมันไว้แบบนั้น ...ไม่ใช่เพราะแอลกอฮอล์ ไม่ใช่เพราะความลามกของตัวเอง?

ผมไม่ได้เชิญชวนมัน

ทันทีที่รู้แบบนั้น ความรู้สึกอับอายตัวเองที่รู้สึกมาตลอดสองวันก็ปลิวหายไปทันที สีหน้าผมเหมือนจะดีขึ้นมาทันควัน แต่ความเป็นจริงที่ว่าผมมีอะไรกับไอ้เหี้ยคุณก็ไม่สามารถปัดเป่าออกไปได้

พอรู้ว่าเป็นเพราะเจลกลิ่นหอมตอนนั้น ผมก็ใช้ศอกเท้าเตียงเด้งตัว

“ไอ้เจลเหี้ยนั่น มึงเป็นคนหยิบมาใช้...!

ไอ้คุณมันกดบ่าผมเบาๆ ให้นอนลงตามเดิม

“ใช่ กูเป็นคนหยิบมา”

“...”

“ไม่ได้จะแก้ตัว ตอนนั้นที่กูทำตามคำขอมึงก็อาจจะเพราะเจล แต่เพราะเป็นคนหยิบมา มันก็เป็นความผิดกู”

“...” ผมหรี่ตาลง ไม่คิดว่าคนอย่างมันจะยอมง่ายๆ

ปกติแล้วไอ้คุณถึงจะมีทีท่าสบายๆ เหมือนไม่ได้ยี่หระ แต่มันก็กวนตีนแล้วไม่เคยยอมให้เหมือนกัน

“เพราะฉะนั้น...” มันถอนหายใจเบาๆ อีกครั้ง “เดี๋ยวกูจัดการเอง”

“จัดการอะไรไม่ทราบ”

ไอ้คุณเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นเหมือนจะแปลกใจว่าทำไมผมไม่เข้าใจ “รับผิดชอบมึง”

รับผิดชอบผม?

ขนทั่วทั้งร่างผมมีปฏิกิริยาอีกครั้ง หน้าบิดเบ้ “รับผิดชอบพ่อมึงเถอะ! กูเป็นผู้ชาย จะรับผิดชอบอะไร”

มันมาพูดแบบนี้ไม่ใช่ว่ากำลังดูถูกกันอยู่รึไง ไอ้เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็ไม่ต่างอะไรกับอุบัติเหตุนั่นแหละ และถึงผมจะดวงซวยเป็นฝ่ายอยู่ข้างล่าง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องการความรับผิดชอบอะไรพวกนั้นเลย ยิ่งโดยเฉพาะแล้วความรับผิดชอบจากไอ้คนที่ผมโคตรจะไม่ชอบขี้หน้าที่สุดด้วยยิ่งแล้วใหญ่

ถึงจะโมโหมัน โมโหที่ดวงตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดนเจลที่มีส่วนผสมของยาบ้าบออะไรนั่น แต่ผมก็ไม่สามารถบิดเบือนได้ว่าตัวเองเป็นคนตอบรับที่จะแข่งกับมันเอง

“เสือ...”

“หยุด”

“โอเค โป้” มันทำท่าเหมือนยอมแพ้ “ก่อนหน้านี้กูแค่อยากแกล้งมึงเฉยๆ แต่เป็นแบบนี้ยังไงกูก็ต้องรับผิดชอบ”

“มึงจะให้กูอ้วกให้ได้ใช่มั้ย เลิกพูดไร้สาระแล้วออกๆ แม่งไปสักที”

ผมไม่อยากมองหน้าหรือไปวุ่นวายอะไรกับมันอีก ไอ้คุณเองก็รู้ว่าทั้งผมทั้งมันไม่ได้เป็นเพื่อน หรือมีไมตรีดีๆ ใดๆ ต่อกัน ผมเลยคิดว่ามันจะยอมกลับไป แต่ที่ไหนได้...

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบพักหนึ่ง พอปรายตามองหน้ามันกลับเห็นว่าตาคู่นั้นก็จ้องมองมาอยู่ก่อนแล้ว

“มึงหูหนวกรึไง รับผิดชอบเหี้ยอะไร มึงเองก็มีคนอื่นที่คุยๆ อยู่แล้วไม่ใช่รึไง” ผมปรายตามองมัน ริมฝีปากอดจะยกขึ้นสูงเพื่อเย้ยหยันไม่ได้ “รึที่มึงพูดแบบนี้แปลว่ามึงชอบกู?”

คำถามของผมทำให้ไอ้คุณเลิกคิ้วทั้งสองข้างขึ้นทันที สีหน้ามันดูแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด

ห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะหนึ่ง เมื่อไม่มีเสียงใดๆ หลุดออกจากปากมัน ผมก็แค่นเสียง เป็นฝ่ายตอบแทนซะเอง

“มึงไม่ได้ชอบกู”

มันก็บอกอยู่ตลอด แน่นอนว่าผมเองก็ไม่ได้อยากจะให้มันมาชอบด้วย

“...”

“กูรู้อยู่แล้ว เพราะงั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรไร้สาระอีก จะเรื่องห่าเหวอะไรก็ช่างแม่ง ให้มันจบๆ กูรำคาญ แค่มึงไสหัวออกไปจากห้องกู แล้วต่อไปก็อย่ามายุ่งกับกู แล้วก็อย่าไปยุ่งกับไอ้เพชรอีกก็พอ”

นัยน์ตาสีดำสนิทของไอ้คุณจ้องมองมาที่ผม เหมือนมันจะสืบเสาะหาทุกอย่างที่ผมคิดอยู่ในใจ

แต่ที่ผมพูดนั่นแหละคือสิ่งที่ผมคิด เพราะฉะนั้นเลยถลึงตากลับไปอย่างไม่ยอมแพ้

“มึงแน่ใจนะ?”

“เออ!

“...”

“...”

“เอาเหอะ ตามใจมึง”

ผมไม่ตอบอะไรอีก นอกจากปรายตาไปทางประตู

ไอ้คุณมันมองหน้าผมเป็นครั้งสุดท้าย ถึงจะไม่ได้ยินเสียงแต่ตากลับเห็นมันมีทีท่าถอนหายใจเบาๆ ก่อนลุกขึ้น

“อย่าลืมกินข้าวกินยาด้วยล่ะ”

กระทั่งในห้องของตัวเองเหลือเพียงตัวเองแค่คนเดียว ผมก็ส่งเสียงในลำคอเบาๆ พอมันกลับออกไปได้ด้วยท่าทีเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไรผมมากก็เบ้ปากตามหลัง

ไอ้ทุเรศเอ๊ย

ได้ความเป็นส่วนตัวกลับมาสักทีผมก็สะบัดแจ็กเก็ตที่ยังสวมอยู่ออกไป เพิ่งรู้ว่าตอนนี้ตัวเองเหงื่อแตกเต็มแผ่นหลัง ขยับร่างกายแรงมากไปก็รู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมาอีกครั้ง ตาเหลือบมองเห็นถุงโจ๊กกับยาเล็กๆ ไอ้คุณหิ้วเข้ามาในห้องด้วย แต่ไม่อยากจะสนใจ ค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปทางห้องน้ำ

นอกจากผมยุ่งๆ ของคนที่นอนติดเตียงทั้งวันใบหน้าตัวเองที่สะท้อนจากกระจกเงายังคงแดงอยู่ เพราะร้อน และขยับตัวมากไป แต่เมื่อเคลื่อนต่ำลง รอยที่ยังติดอยู่บนผิวเนื้อก็ทำให้ผมต้องรีบหันสายตาหนี

ภาพทุกอย่างทะลักเข้ามาในสมองอีกครั้ง ตั้งแต่ตอนที่ผมเจอกับไอ้คุณครั้งแรก...


=====================

คัมแบคคค 555

จับพี่โป้ใส่รถเข็นมาแล้ว TT

ปล. วันนี้อัพตอนที่ 1 อีก 50% ไปด้วยนะคะ


ขอพื้นที่โฆษณานิดหนึ่ง ใครที่ยังไม่เคยอ่าน "10 ช่องตารางรัก" เรื่องนี้เป็นสปินออฟจากน้องเพชรและพี่กาจนะคะ จริงๆ ไม่จำเป็นต้องอ่านทั้งคู่ และไม่ได้ต่อเนื่องกันด้วยค่ะ แต่ถ้าอ่านก็จะดีมาก 5555

เหนือคุณมีส่วนเฉลยเนื้อหาบางส่วนของ10 ช่องค่ะ ถ้าอ่านแนะนำให้อ่าน 10 ช่อง ก่อน

ตอนนี้สั่งซื้อน่าจะยังมีอยู่บ้าง ลองเอาชื่อเรื่องเสิร์ชในกูเกิลดูนะคะ

ส่วนอีบุ๊ค >> https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=78136&page_no=1


แท็ก

#เหนือคุณเท่ากับแฟน

FB > https://www.facebook.com/rosewankling/

TW > https://twitter.com/rose_wankling

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.009K ครั้ง

6,617 ความคิดเห็น

  1. #6528 The paradizy (@phattarasuchanat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 06:58
    น่าย้ากกก เค้าถึงขั้นไปซื้ออีบุ้คเรื่องเพชรละมาอ่านอันนี้ต่อ บ้ามากกก น่าร้ากกกมากกก
    #6528
    0
  2. #6489 0826340540 (@0826340540) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 14:21
    งงตัวละครนิดหน่อยอะะ
    #6489
    0
  3. #6363 Real_PCRP (@praylove) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 03:23
    เพราะเราไม่ได้อ่านเรื่องแรกเลยทำให้งงตัวละครสินะ จับอะไรไม่ได้เลย
    #6363
    0
  4. #6166 alittletigerp (@firstlylifu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 16:43
    งงตัวละคร
    #6166
    0
  5. #4761 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:38
    ........
    #4761
    0
  6. #4081 DJPK55 (@DJPK55) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 19:53
    ติดตามครับบ
    #4081
    0
  7. #4042 MygayieN (@PIGLETHENHOGA) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กันยายน 2562 / 05:26
    น่าอ่านมากก ติดตามนะคะ
    #4042
    0
  8. #3856 Mint S (@siri-ch36) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 16:50
    พี่โป้น่ารักกก
    #3856
    0
  9. #3505 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 22:14
    โอ๊ะโออออออ
    #3505
    0
  10. #3333 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 16:01
    อยากให้หนูใจเย็นๆก่อนนะลูกกก
    #3333
    0
  11. #3128 M1WMIRACLE (@MiwMiracle) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 21:38
    อยากรู้จังว่าทำไมไม่ถูกกัน แง้
    #3128
    0
  12. #1940 Kingnitaya086 (@Kingnitaya086) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 08:33
    เพิ่งเห็นเรื่องพี่กาจกับน้องเพชรแต่อ่านได้เท่าที่ไรท์เปิดให้อ่านนน แงงงเสียดายอ่ะ ทำไมเราเพิ่งมาเจอกันนนนนนนตอบบ!!!!
    #1940
    0
  13. #1758 MGot7fc (@MGot7fc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 02:05

    พ่อไมโคเวฟเดินได้ของน้องละมุนอบอุ่นเบอร์แรง อิพี่โป้เมื่อไหร่จะรู้ตัวฟะ

    #1758
    0
  14. #1181 Niniehun (@Niniehun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 17:17
    คู่นี้ต้องมีภูมิหลังอะไรทำไมโป้ดูไม่อยากเข้าใกล้คุณขนาดนั้น
    #1181
    0
  15. #1087 priyatida_tt (@priyatida_tt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 19:43

    นี่เดาไว้ตั้งแต่อ่านนิยาย10ตารางรักแล้วว่าพี่โป้กับพี่คุณมีอะไรกันแน่ๆแล้วมันก็เป็นจิงโว้ยยยยย
    #1087
    0
  16. #927 XCIII (@pharunya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 08:12
    คุณดูเป็นคนเดาใจยากมากๆ ส่วนโป้ก็คือใจเย็นลูก555555
    #927
    0
  17. #692 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 23:39
    โป้เปนยัยขี้โวยวายหรอ555555555
    #692
    0
  18. #348 sararee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 21:31

    สนุกมากๆเลย

    #348
    0
  19. #344 chocolate_coffee (@chocolate_coffee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 17:08
    ติดมาจากนิยาย10ช่องตารางรักน้องเพชรมากกด
    #344
    0
  20. #296 Ferness (@fafafafa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 00:59
    กลับมาอ่านซ้ำระหว่างรอไรท์อัพเพิ่ม
    ติดหนักมากไรมากกกกก
    #296
    0
  21. #248 Red riding_Hood (@plaifarfar) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 17:48
    พี่คุณคิดอะไรอยู่เดาไม่ออกจริงๆ 5555 แต่ทางนี้เกียมตังค์รอซื้อแล้วค่ะ ฮือ
    #248
    0
  22. #188 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 22:57
    เรื่องนี้เกิดตอนช่วงพี่เขาไม่สบายหนักตอนนั้นใช่ไหม??!!
    #188
    0
  23. #157 Papapapa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 13:08

    กลับมาอ่านอีกรอบ นี่หรือว่าพี่เค้าจะเริ่มสปาร์กกันเพราะพี่คุณตื้อรับผิดชอบพี่โป้กันคะ แต่พี่โป้อะจะรู้สึกยังไง ถ้าทางเดียวที่จะะเอาคืนความรู้สึกเสียหน้าพวกนี้ได้คือการยอมให้พี่คุณรับผิดชอบ แต่ !! อย่างพี่โป้อะเหรอจะยอม โอ๊ย ลุ้น อยากให้กลับมาพาร์ตปัจจุบันเร็วๆ ไรต์สู้ๆนะค้า จะมารอทุกวันเลยค่า

    #157
    0
  24. #155 Mickey199662 (@mickey199662) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 04:26
    สารภาพว่าจำได้แต่พี่โป้ แต่ตำพี่คุณไม่ได้จริงๆ ฮือออ ต้องไปหยิบสิบช่องมาอ่านใหม่
    #155
    1
    • #155-1 Mickey199662 (@mickey199662) (จากตอนที่ 1)
      24 มิถุนายน 2562 / 04:28
      แง้ จำได้แล้วววว พอกดส่งเม้นไป นั่งนึกสักพักก็นึกออกเลย แง้ 555555
      #155-1
  25. #123 711 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 01:42

    เรื่องของพี่ปีโป้ ต้นเหตุ 10 ช่องนั่นเอง พี่โป้หัวร้อนง่ายเมื่อเจอพี่คุณ จะลงเอยยังไงเนี่ยคู่นี้

    #123
    0