กานดาอุ่นรัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 22,720 Views

  • 20 Comments

  • 450 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    17,000

    Overall
    22,720

ตอนที่ 9 : อุ่นรัก 3/3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    16 ม.ค. 62





     กว่าเด็กหญิงตัวน้อยจะยอมกลับออกมาจากร้านเค้กก็เป็นเวลาเกือบค่ำ เพราะนอกจากจะได้กินของถูกใจแล้ว ยังได้ลองทำเค้กก้อนน้อยด้วยตัวเอง โดยมีปิตาภรณ์คอยสอน และกานดาที่คอยดูอยู่ไม่ห่าง กลับบ้านวันนี้มาหยาเลยได้ของกลับมาฝากปู่กับย่าเป็นเค้กฝีมือตัวเอง ที่เด็กน้อยแสนจะภูมิใจ เขาเองก็ดีใจเช่นกันที่เห็นลูกสาวมีความสุขมากขนาดนี้ 

     แต่เรื่องยังไม่หมดแค่นั้น เพราะเมื่อกลับถึงบ้านแล้ว เด็กที่ร่าเริงตลอดทั้งวันกลับงอแงไม่ยอมให้มัมี๊ของตัวเองกลับบ้านท่าเดียว ไม่ว่ากานดาจะขยับตัวไปไหนเด็กน้อยก็จะตามติดตลอด เพราะกลัวว่ากานดาจะแอบกลับบ้าน จนเธอต้องอยู่ที่บ้านเขาจนตอนนี้ที่เจ้าตัวแสบหลับปุ๋ยไปแล้ว เขาจึงได้ขับรถมาส่งเธอกลับบ้าน

"ขอบคุณนะครับที่วันนี้อยู่ดูแลมาย่าทั้งวัน แล้วก็ขอโทษแทนลูกด้วยที่งอแง" เขาว่าเมื่อขับรถออกมาส่งเธอ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไอด้าก็ไม่ได้ลำบากอะไร ส่วนเรื่องที่น้องมาย่างอแง ไอด้าว่า....ไอด้าเข้าใจ"กานดาบอกกับเขาด้วยน้ำเสียงสบายๆ แล้วเปลี่ยนเป็นเสียงติดจะเศร้านิดๆในท้ายประโยค พร้อมกับเบนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างรถ 

"คุณโอเคไหม" เขาตัดสินใจถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอเงียบไป

"คะ! ไอด้าโอเคดีค่ะ ทำไมเหรอคะ" เธอหันมาถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าแปลกใจกับคำถามของเขา นี่เธอไม่รู้ตัวเลยหรือว่าเผลอแสดงความเศร้าออกมาน่ะ

"ผมเห็นว่าอยู่ๆคุณก้เงียบไป เหมือนเศร้าๆ ผมก็เลย...."

"ไอด้าไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่คิดว่าตัวเองตอนเด็กก็ไม่ได้ต่างกับน้องมาย่าเท่าไหร่ เลยค่อนข้างที่จะเข้าใจเขาน่ะค่ะ"

"คุณก็เลยดีกับมาย่า เพราะว่าสงสารลูกสาวผมเหรอครับ" 

"ไอด้ารักน้องมาย่า ไม่มีเหตุผลอื่น ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม" คำพูดหนักแน่นที่ตอบกลับมาจากปากของเธอ ทำให้เขาอดที่จะดีใจไม่ได้ ตอนแรกที่เขาถามเขายอมรับว่าเขาแอบผิดหวังเล็กน้อยถ้าเธอทำไปเพราะความสงสารเวทนา 

"ผมดีใจนะครับที่คุณรักมาย่า" 'แต่จะดีใจมากกว่านี้ถ้าคุณรักพ่อของมาย่าด้วย' เขาพูดกับเธอในประโยคแรก ส่วนประโยคต่อมาเขาทำเพียงแค่คิดในใจเท่านั้น เพราะคิดว่าไม่กี่วันมานี้ เขารุกเธอหนักมากเหลือเกิน กลัวว่าถ้ามากกว่านี้เธออาจจะกลัวเขาไปเลยก็ได้

"คงเพราะเราเหมือนกันมั๊งคะ จะต่างกันก็แค่คุณแล้วก็คุณลุงคุณป้ามีเวลาให้น้องมาย่า ส่วนไอด้า..."เธอว่าโดยที่สายตาไม่ละจากหน้าจอโทรศัพท์ที่เพิ่งมีแจ้งเตือนข้อความจากแอพริเคชั่นเข้ามาเมื่อครู่

"มีอะไรหรือปล่าว" เขาถามขึ้นอีกครั้ง

"พ่อน่ะค่ะ"เธอว่า ก่อนที่จะต่ออีกประโยคอย่างเซ็งๆ"ไปดูงานต่างประเทศ....อีกแล้ว"

แบบนี้สินะ ที่บอกว่าเข้าใจลูกสาวเขา เธอมีแต่พ่อคนเดียวเหมือนลูกของเขา จะต่างกันตรงที่เขารู้มาว่าพ่อของเธอไม่ค่อยมีเวลาให้ลเท่าไหร่ กานดาต้องโตมากับพี่เลี้ยงที่ชื่อบัว คนที่เขาได้เจอวันนี้ เด็กที่ต้องโตมากับคนอื่นต้องโดดเดี่ยวแค่ไหนกันนะ 

"คุณอยู่ได้ไหม ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนไหมครับ" เขาถามพร้อมกับเสนอตัว ทั้งๆที่รู้ว่าเธอคงไม่ต้องการมันหรอก เธอผ่านเหตุการณ์ทำนองนี้มาตั้งเท่าไหร่ แต่ก็นั่นแหละ พอเห็นความเศร้าที่ฉายชัดออกมาจากเธอแม้เพียงวูปเดียว เขาก็อดที่จะเสนอตัวไม่ได้

"นี่คุณคริสคะ ไอด้าโตแล้วค่ะ ไม่ได้เด็กๆอย่างน้องมาย่าสักหน่อย" และเป็นไปตามคาด เธอปฏิเสธมันแทบจะทันที

"ผมก็แค่กลัวว่าคุณจะเหงา เลยอยากอยู่เป็นเพื่อนเท่านั้นเอง"

"ไม่เหงาเลยค่ะ พี่บัวก็อยู่"

"หรือว่าจะไปนอนบ้านผมดี"

"ไม่เหงาและไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละค่ะ" เธอตอบกลับพร้อมกับส่งสายตาไม่ไว้ใจมาให้เขา อะไรล่ะ เขาแค่หวังดีจริงๆนะ ไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด หึๆ

     กฤตขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านของกานดาในเวลาสามทุ่มนิดๆ โดยที่หน้าบ้านมีพี่บัวของหญิงสาวที่เหมือนว่ากำลังรอเธออยู่ กานดาขยับตัวปลดเข็มขัดนิรภัย เตรียมตัวลงจากรถ โดยที่ไม่ลืมหันมาขอบคุณเขา

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง ขับรถกลับดีๆนะคะ" 

"ยินดีครับ แล้วก็...หลับฝันดีนะครับมัมมี๊" สิ้นคำเขาก็ได้รับค้อนจากเธอเป็นของแถมก่อนที่เจ้าตัวจะลงจากรถไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาบอกแล้วไงว่าถ้าเขาสะสมค้อนที่ได้จากเธอคงได้เยอะมากแน่ๆ



 

เอาไปจ้าาาา คุณคริสมีความเสนอตัวให้ไปอีกกกกก  น้อยๆหน่อยนะคุณคริส ไอด้าเขาตั้งตัวไม่ทันค่ะ!!!!!






อันนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง แค่ไปมาแล้วชอบบรรยากาศของวัดนี้เฉยๆ เลยทิวสนคือทะเล คือดีมากเลยค่ะ



     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #6 waleeya (@wpui) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 16:09

    วัดอะไรคะ อยู่ติดทะเลเลย

    #6
    1