(END)-เพียงรัก - For Love (SingtoKrist)

ตอนที่ 7 : Chapter 7 ความหวั่นไหว เมื่อใกล้กัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,141
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 245 ครั้ง
    26 เม.ย. 61

--Krist--

ผมได้สติค่อยๆเอาหน้า ออกมาทันที จะบ้าตาย ที่บ้าไปกว่านั้นก็คือ ผมเอาปากออกแล้ว แต่ตัวผมที่แนบชิดอีกฝ่าย ผมไม่สามารถลุกขึ้นและเอาตัวเองออกไปจากตรงนี้ได้ มันบ้าบออะไรกัย ผมลุกไม่ได้ขาเจ็บอยู่ (คริสลูก ขากับตัวมันสนละส่วนกันเน้อ) และคนที่โอบผมอยู่ก็ไม่คิดจะขยับตัวหลบหรือทำอะไรเลย ให้ตายสิไอ้เด็กบ้า มันแกล้งผมแน่ๆ ดูสายตามันสิ เหมือนว่าผมผิด

"มาจูบผมแบบนี้อ่อยผมหรอ" นั้นไง มันเอ่ยออกมา ผมส่งสายตาดุให้ ก่อนจะฝาดแขนลงไปที่ไหล่ของมันอย่างแรง 

"โอ้ย คริส ตีทำไม มือหนักเป็นบ้าเลย" ถึงขาจะเจ็บแต่แขนผมไม่เจ็บ 

"พูดให้มันน้อยๆหน่อย นายเป็นคนดึงมือ ทำให้มันเป็นแบบนี้" ผมเอ็ดออกไปเสียงดัง 

"แล้วทำไมต้องหน้าแดง" เด็กนั้นมันถามออกมา 

"มีคนทำให้ล้ม ให้เจ็บ และกำลังโกธร เลยหน้าแดง ถามทำไม" ผมตอบออกไป ก็มันจริงๆนะ ผมเจ็บขา หัวใจเลยเต้นแรง หน้าเลยแดงนิดหน่อย 

"คิดว่าเขินสะอีก" เด็กนั้นมันพูดออกมาเบาๆ เแต่ผมอยู่บนตักมันไง ใกล้ชนิดกันขนาดนี้ผมได้ยินชัดเจน

"เขินบ้า เขินบ้ออะไร สมัยก่อนแก้ผ้าโดดน้ำยังเคยมาแล้วเลย เรื่องแค่นี้ ใครจะเขิน" ผมพูดแก้ตัวออกมายาวเยียด ใครเขินกัน บ้าบอคอแตก เด็กนี้ เห็นผมยอมแล้วลามปามใหญ่ 

"แล้วนี้ เมื่อไหร่จะเอามือออกจากเอว พยุงไปส่งที่ห้องเลย โทษฐานที่ทำเจ็บ" ผมสั่งมันออกไป ไม่ก็ไม่ยอมเอามือมันออกจากเอว ผมแกะก็ไม่ยอมออก มือมันสากยังกับอะไร แถวเหนียวเกาะหนึบแกะไม่ออกอีก มันไม่พูดอะไร อุ้มผมและเดินตัวปลิวขึ้นไป แล้วก็มาบอกว่าผมอ้วน ทีแบบนี้อุ้มตัวปลิวเลย 

"ไม่หนักหรือไง อุ้มเอาอุ้มเอา แล้วมาบ่นว่าอ้วน อ้วนที่ไหน" ผมพูดออกไปเมื่อมันอุ้มผมมาถึงห้องนอน

"ที่ไม่บ่น ไม่ใช้ว่าไม่หนัก แต่ไม่อยากพูด เพราะน่าจะรู้ตัวเองดี" ดูปากมันพูดออกมา ว่าผมตลอดๆ 

"นอนได้แล้ว พักผ่อน ฝันดีนะคริส" มันพูดออกมา ผมไม่พูดอะไรนอกจากล้มตัวลงนอน จากนั้นมันก็เดินออกไป 

เช้าวันใหม่ 

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นเพราะเมื่อคืนเข้านอนเร็ว ก็เพราะเด็กนั้นเป็นคนบังคับ แต่ถือว่าดี เพราะขาผมเหมือนจะไม่เจ็บแล้ว สงสัยยาเด็กนั้นจะดี ถึงได้หายเร็ว แต่ก็ดี ตอนบ่ายผมอยากไปชื้อของในเมือง  ผมค่อยๆเดินลงบันไดอย่างอารมณ์ แต่เท้าผมชะงัก เมื่อได้ยินเสียง เครื่องดนตรี บางอย่าง และเสียงร้องเพลงคลอตามดนตรีเบาๆ ผมค่อยย่องลงไปอย่างเงียบ จากตรงนี้มองเห็นห้องนั่งเล่นด้านล่างอย่างชัดเจน ผมเห็นบางคนที่หันหลังในผมตอนนี้ กำลังนั่งเล่นกีตาร์ ของผมอยู่  ผมยืนมืออยู่เงียบ และฟังเสียงเขาร้องเพลงเบาๆ 

     มีไหล่เอาไว้ให้ซบ มีมุมให้เธอได้พัก 
     มีตัก ให้เธอหนุนนอน เมื่อเธอเน็ดเหนื่อยใจ
     ถึงไม่ได้รักตัวฉัน ขอแค่ให้เธอไว้ใจ 
     ผู้ชายคนนี้ หวังดีกับเธอเสมอ 

     เรื่องราวในใจ พูดไปก็เปล่า 
     ถ้าไม่ใช่เขา ยังไง เธอก็ไม่รัก
     หัวใจของคน ฝืนกันลำบาก 
     เก็บคำว่ารัก ไว้ฟังเพียงผู้เดียว 

     แค่เพียงเธอบอกว่าเป็น 
     เพื่อนที่ดีสุดเท่านั้น
     แค่นี้ก็ฟัง ตื้นตันสุดหัวใจ 
    
     :
     :
     :
     :
     :
     :
     :
     :
     
     ถึงไม่ได้รัก ตัวฉันของแค่ให้เธอไว้ใจ 
     ผู้ชายคนนี้หวังดีกับเธอเสมอ 

(ขอบคุณเพลง หวังดีเสมอ ของ Potato)


ผมยืนนิ้มอยู่คนเดียว ถ้าเด็กนั้นเห็นต้องว่าผมบ้าๆแน่ๆ ผมก็บ้าจริงๆ มายืนฟังมันเล่นกีตาร์ ร้องเพลง ว่าแต่วันนี้ มันไม่ทำงานทำการหรือไง ว่าแล้วผมก็ค่อยๆย่องขึ้นไปด้านบน และแกล้งเดินลงบันไดมาเสียงดัง เรื่องอะไรจะให้มันจับได้ว่าผมแอบฟังมันร้องเพลง  ผมร้องเพลงงึมง่ำ ก่อนจะเดินลงบันใดมาใหม่ 

"คิดว่า นายจะนอนกินบ้านกินเมืองซะอีก นี้ขาหายเจ็บแล้วหรอ" ทันที่ที่ผมก้าวขาลงมาถึงชั้นล่าง มันก็ทักทายผมทันที 

"พอดี มีคนบ้า บังคับในนอนเร็ว เลยตื่นเช้า" ผมพูดประชดมันออกไป 

"แล้วนี้นายไม่ไปทำงานหรอ มานั่งทำไรที่โซฟา" ผมถามออกไป 

"วันนี้ หยุด นั่งอ่านหนังสือบนโซฟา ไม่ได้หรือไง มีกฎหมายห้ามไหม" มันตอบกลับว่ามันนั่งอ่านหนังสือ พรางชูหนังสือในมือให้ผมดู แต่เดี๋ยวนะ มันไม่ได้อ่านหนังสือนิ เมื่อกี้มันดีดกีตาร์ ร้องเพลง เสียงห่วยๆของมัน ทำให้ผมยืนยิ้ม มันกำลังโกหก 

"แน่ใจ ว่านาย นั่ง อ่านหนังสือ" ผมถามย้ำออกไป พรางส่งสายตาไม่เชื่อออกไป จะให้เชื่อได้ไง ผมแอบดูมันอยู่ 

"ก็ใช่นะสิ จะให้ทำอะไร ถามมากจริง" มันบ่นอุบอิบ ออกมา 

"ก็คิดว่า นายจะทำอย่างอื่นซะอีก" ผมบอกออกไป 

"จะทำไร ไม่หิวหรือไง ไปกินข้าวเช้าได้แล้ว จะได้กินยา ไม่อยากให้ขาหายหรือไง" มันพูดออกมา 

"แล้วนายละ ทานแล้วหรอ" ผมถามออกไป มันคงทานแล้วแน่ๆ เด็กนั้น ไม่มีทางรอทานพร้อมผม

เด็กนั้นไม่ตอบ แต่ลุกขึ้น และเดินเข้าครัวผ่านหน้าผมไป ตกลงนี้ยังไง มันทานหรือยัง อาหารเช้าเนี้ย 

"คริส จะยืนจนอิ่มทิพย์หรือไง มากินข้าวสิ หิวแล้ว" มันตะโกนออกมาจากห้องครัว ซึ่งไม่ได้อยู่ไกลเลย จะตะโกนทำห่าอะไร 

ผมเดินไปนั่งลงตรงข้าม วันนี้ ข้าวต้มกุ้ง อีกแล้ว มันจะให้ผมกินแต่ข้าวต้มกุ้งหรือไง บ้าหรือเปล่า แต่ผมก็ยิ้มหน้าบานเลย เพราะผมชอบ 

"สิง" ผมเรียกชื่อเด็กนั้น นานๆทีผมจะเรียกมันแบบนี้ คนตรงหน้าวางช้อนและมองมาที่ผม 

"ว่า" เขาตอบกลับมา

"ก่อนไปในเมือง แวะพาไปกินกาแฟในไร่ก่อนนะ" ผมเอ่ยออกไป ยังไงก้ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้ว

"อืม" คนตรงหน้าตอบกลับมา พร้อมกับก้มหน้าทานข้าวต้มในชามต่อ ผมเองก็เช่นกัน แล้วผมก็ อดอมยิ้มไม่ได้ ทำไมนะ หรอ เพราะผมรู้ไงว่าข้าวต้มรสมือแบบนี้ใครเป็นคนทำ ผมเงยหน้าหมอคนที่ก้มกินข้าวต้มอย่างไม่สนใจผม แต่ผมก็ยิ้มออกไป ไม่รู้ทำไม หัวใจผมมันเต้นเป็นจังหวะแปลก แปลกจริงๆนะ

"กิน มองอยู่นั้น แล้วจะอิ่มไหม" เขาพูดออกมา มันมองผมตอนไหนว่ะ 

"ก็กินอยู่นี้ไง" ผมบอกออกไปเสียงอ่อน จะว่าไป เด็กนี้ก็มีมุมน่ารักอยู่เหมือนกัน ถึงจะปากเสีย และทำตัวร้ายๆบ้างบางเวลา การมาอยู่ที่นี้ อาทิตย์แรก มันก็ไม่เหลวนัก ผมชักจะชอบที่นี้เข้าแล้วละมั้ง ผมหมายถึงผู้คนใจดี มีน้ำใจกับผม 

เราทานอาหารเช้าเสร็จ เราสองคนก็เดินมาที่ห้องนั่งเล่น ผมหยิบกีตาร์ขึ้นมา ก่อนจะหันไปถามคนที่นอนเหยีดยตัวบนโซฟาอีกฝั่งหนึ่ง อ่านหนังสืออย่างสบายๆ วันนี้มันจะชิวไปไหน 

"สิง เล่นกีตาร์ไหม" พร้อมยื่นกีตาร์ไปให้เขา แต่เขาก็ไม่ได้รับมัน 

"เล่นไม่เป็น" มันตอบกลับมาหน้าตาเฉย  ไม่เป็นบ้าอะไร ผมเห็นมันเล่นอยู่เมื่อเช้าอ่ะ 

"จริงอ่ะ" ผมถามออกไป เหมือนไม่เชื่อ 

มันไม่ตอบ เชอะ ผมไม่อยากรู้ก็ได้ ผมวางกีตาร์ลงแล้วนั่งดูทีวี จนกระทั่งเวลาผ่านไป ผมนั่งดูจนรายการจบ ผมกำลังจะหันไปเรียก คนที่นอนอยู่ 

"สิ ง" ผมเรียกด้วยเสียงที่เบามาก เพราะ มองเห็นอีกคนตอนนี้นอนหลับ มีหนังสือกางปิดหน้าอยู่ และ ด้วยความที่ผมอยากจะแกล้งเด็กนั้น ผมเห็นปากกาเมจิวางอยู่บนโต๊ะพอดี ผมหยิบมันและค่อยๆ ย่องเข้าไปให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ อยากจะรู้หนัก ถ้ามันออกไปสภาพที่มีปากกาเขียนที่หน้า ลูกน้องมันจะทำหน้ายังไง  แค่คิดผมก็มีความสุขมากเวอร์ 

ผมเข้าไปใกล้ๆ ค่อยๆ เอาหนังสือที่ปิดหน้าออก มาอย่างเบามือ และค่อยว่างมันลงที่พื้น ที่ผมนั่งอยู่ นี้ผมลงทุนมากไปเปล่าว่ะ ยอมนั่งพื้นเพื่องานนี้ 

คนตรงหน้าหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แสดงว่าหลับสนิทอยู่ ดีจัง ผมจ้องมองไปที่ใบหน้านั้น ก่อนจะค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ และยกแขนขวาที่ผมถนัดที่จับปากกาอยู่ 

คิวได้รูป ลับกับหน้าผาก จมูกโด่งเป็นสันได้รูปน่ามอง  ส่งให้ทุกอย่างหลงตัวน่ามอง เป็นใบหน้าที่มีเสน่ห์ โดยเฉพาะปากห้อยๆของมัน ยามเวลาที่ไม่ด่าหรือแขวะผม ผิวหน้าเนียนใสเป็นสีน้ำผึ้งสวยงามน่ามอง ไม่มีสิวสักนิด ไม่อยากจะเชื่อว่ามันทำงานในไร่ ผมมองอย่างลืมตัว  

ไอ้คริส เลิกมองๆ  ผมบอกตัวเองในใจ ก่อนจะค่อย จรดปากกาลงบนแก้ม เขียนเป็นเส้น เฉียงๆ ตามแนวแก้ม ให้เป็นหนวดแมว ผมคิดและอมยิ้มอยู่ เมื่อทำเสร็จ 

ขณะที่ ที่ผมกำลังจะวาดอีกเส้นที่แก้ม คนที่ไม่คิดว่าจะลืมตาก็ ลืมตาขึ้นมาดื้อๆ คือใบหน้าเราอยู่ห่างกันไม่เกินสองคืบเลย ให้ตายสิ หัวใจผมเต้นแรง เต้นผิดจังหวะ ผมรีบซักหน้าออกมาทันที ที่ได้สติ 

จะลักหลับผมหรอ มันพูดออกมา 

"บ้า แค่จะเข้ามาปลุก" ผมรีบสวนกลับไป เขาส่งสายตากลับมามองที่ผม ผมหันหนีเพราะสู้สายตาเขาไม่ได้ สบตากับเขาแล้ว ใจมันเต้นแปลกๆยังไงไม่รู้ 

"ปลุก?"

"ทำไมเอาหน้าเข้ามาใกล้ จนคิดว่าจะจูบ" มันพูดออกมา 

"จูบบ้า จูบบออะไร นายไม่ใช่สาวๆ สวยๆน่ารักๆ"  ผมพูดออกไป ก่อนจะพาตัวเองกลับไปนั่งที่เดิม ขืนยังนั่งอยู่ตรงนี้ ผมต้องบ้าแน่ๆ 

"แล้วนี้กี่โมง" เสียงมันถามกลับมา 

"แหกตาดูนาฬิกาสิ แขวนหราอยู่ตรงหน้านั้น" ผมพูดออกไป  มันรีบลุก เหมือนจะไปไหนสักอย่าง 

"จะไปไหน" ผมถามออกไปทันที 

"ไม่ไปกินกาแฟหรือไง นี้ก็ 11 โมงแล้ว จะไปแต่งตัว" ว่าแล้วมันก็เดินขึ้นด้านบน ผมเดินตามไป ไม่ได้ตามมันหรอกนะ จะไปเอาหยิบของที่ห้อง และเปลี่ยนชุด จากนั้น ผมก็ออกมา ในชุดใหม่ พร้อมกับกระเป๋าถือสีแดง เข้ากับชุดที่ใส่ 

พอเดินลงมาถึงด้านล่าง 

"โห้ นี้แต่งตัวยังกะจะไปเดินแบบ ไม่มีแคชวอร์ก หรอกนะ มีแต่ ป่ากับเขา" มันพูดแขวะผมทันที่ เท่านั้นยังไม่พอ มันมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า เอากับมันสิ ไม่รู้จักแฟชั่นหรือไง 

"ใครจะไปแต่งตัวมืดมนต์เหมือนนาย เสื้อผ้าสีดำ แหวนก็สีดำ ร้องเท้าก็สีดำ หมวกก็สีดำ มืดมนต์สุดๆ" ผมแขวะกลับไปคืน ก็มันดรื่องจริง 

"ตัวก็ดำยังชอบ ใส่อะไรดำๆอีก" ผมว่ามันไปอีก 

"แว่นก็ดำนะ คริสพูดไม่หมด" มันตอบกลับมาพรางทำท่าใส่แว่น ด้วยความกวนๆ วอนโดนตีนมากท่าใส่แว่นมัน หล่อตายละ ไอ้ดำ 

"ไปได้ยัง ไม่อยากทะเลาด้วย เสียเวลา" ผมว่าออกไป ก่อนจะเดินออกจากบ้าน มันจึงค่อยเดินตามผมออกมา 

"คริสจะไปไหน นี้ยังไม่ได้คิดบัญชีที่เขียนหน้าเลยนะ" คนที่เดินตามหลังพูดออกมา

"ไปขับรถ อย่าพูดมาก ให้ไวเลย ก่อนจะโมโหหิว" 

จากนั้นเราทั้งคู่ก็ขึ้นรถไปมุ่งหน้าไปยัง ร้านกาแฟของไร่ 



ไรท์; อัพแล้วคะ ^__^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 245 ครั้ง

293 ความคิดเห็น

  1. #249 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 05:54
    ใกล้ชิดกันทุกวัน เริ่มหวั่นไหวแล้ว คริสยังแกล้งสิงเหมือนเดิมนะ ระวังเค้าเอาคืน
    #249
    0
  2. #208 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 17:12
    หวั่นไหวกันหรือยังน้าาาา
    #208
    0
  3. วันที่ 28 เมษายน 2561 / 05:16
    น่ารักมากๆคนดื้อ2คนคุยกันก็จะหวั่นไหวกันเองนี่แหละ
    #20
    0
  4. #14 Peemy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 11:23
    คนดื้อต้องโดนทำโทษ เฉไฉเปลี่ยนเรื่องเก่งวีนกลบเกลื่อนความผิดไปอีก
    #14
    0
  5. #12 FernMiNiBear (@FernMiNiBear) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 00:06
    น่ารักกกกรอไรท์มาต่อนะคะ ชอบ
    #12
    0
  6. #11 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 23:27
    น่ารักอ่ะ แกล้งกันดีจัง เดาว่าเมื่อก่อนก็ต้องรู้สึกดีต่อกันมากแต่มัวแค่ปากแข็ง
    #11
    0
  7. #8 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 22:37
    ความแสบของพี่555555555555 น้องสิงอย่าไปยอมลูก เอาคืนเลย~
    #8
    0