(END)-เพียงรัก - For Love (SingtoKrist)

ตอนที่ 6 : Chapter 6 หน้าที่ และความรับผิดชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,783
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 253 ครั้ง
    25 เม.ย. 61

--Singto--

อยู่ๆ คริสก็ออกจากบ้าน ไม่พูดไม่จา ไปไหนก็ไม่รู้ ผมมีงานต้องไปคุยกับพี่ศักดิ์ เวลาล่วงเลยไปบ่ายคล้อยผมไปตามหา ไปหาที่ๆคริสชอบไปเก็บมะม่วงก็ไม่เจอ สวนยาง โรงครัว สวนปาล์ม ส่วนข้างหลังไร่กาแฟ ก็ไม่มีใครเจอคริส จนมีสายเรียกเข้าจากพี่ดิน ผมรับสายและรีบขับรถไปยังบ้านไม้หลังใหญ่ที่ใช้เป็นที่ประชุมและคุยงานกับผู้จัดการไร่ในแต่ละส่วน

"พี่ดิน คุยกับชาวบ้านเป็นไงบ้างครับ" ผมถามทันทีที่มาถึง 

"มีหลายคนตกลงขายที่ให้กับนายหน้าครับ เพราะให้ราคาสูง" เสียงพี่ดินรายงาน 

"แล้วที่ข้างไร่เราละ เขาขายไหม" ผมถามออกไป เพราะรู้ว่าใครเป็นคนควานชื้อที่แถวนี้ นี้คงมาบีบชื้อที่กับผมอีก เหมือนตอนที่ผมมาอยู่ที่ใหม่ๆ ทั้งข่มขู่ และมีการรอบทำร้ายกันด้วย แต่ผมก็เอาตัวรอดมาได้ ถ้าพ่อรู้เรื่องว่าผมถูกลอบยิงมีหวัง ให้ผมขายที่และกลับกรุงเทพแน่ๆ ผมเลยปิดไว้ คิดว่าจะถอดใจ เพราะเห็นหายเงียบไปเป็นปี แต่ที่ไหนได้ มันกำลังจะกลับมาอีกสินะ 

"ขายครับ นายหัว แต่อีกเจ้าไม่ขาย แต่ก็ไม่น่าจะนานหรอกครับ" พี่ดินพูดออกมา 

"ผมว่าละ พี่ดินระวังตัวด้วยนะครับ" ผมสังหรณ์ว่ามันจะไม่หยุดแค่ที่ของชาวบ้าน" ผมพูดเตือนออกไป เพราะพี่ดิน เป็นผู้จัดการในส่วนของสวนปาล์ม และที่ตรงส่วนนี้เป็นที่หมายปองของนายหน้าค้าที่ดิน 

"นายหัวก็เช่นกันนะครับ มันต้องจ้องหาเรื่องนายหัวอีกแน่ๆเลย" พี่ดินพูดออกมา 

"แล้วพี่ศักดิ์ กับพี่ปั้น ละยังไม่มาหรือ วันนี้มีประชุมสรุปงานกับผมนิ" ผมถามหาอีกสองคนที่ยังไม่มา 

"มาแล้วครับนายหัว" เสียงพี่ปั้นที่เดินเข้ามาตามด้วยพี่ศักดิ์ เพราะนี้เป็นเรือนไม้หลังใหญ่ ผมใช้เป็นที่ประชุมสรุปงานกับผู้จัดการไร่ในส่วนต่างๆ 

"เริ่มเลยครับ" ผมพูดออกไปเสียงเรียบ หน้าตาจริงจังทันที เพราะเรื่องงานผมจริงจังเสมอ กว่าจะประชุมสรุปงานกันเสร็จก็เย็นแล้ว พี่ศักดิ์และพี่ดินของตัวกลับบ้านพัก เหลือแค่พี่ปั้นที่พักที่นี้ เพราะอีกไม่นานฝนคงตก และน่าจะหนักเพราะเมฆที่ครึมมีสีดำเข้มเลย 

"เออ พี่ปั้น เห็นคริสไหมครับ" ผมถามออกไป เพราะพึ่งนึกได้ว่า ผมยังไม่เจอ คริสเลย 

"น้องคริสหรอครับ ผมเห็นอยู่ไร่กาแฟตั้งแต่บ่ายแล้วนะครับ" พี่ปั้นพูดออกมา ผมขมวดคิ้วเป็นปม เพราะคริสไปไร่กาแฟ แต่พี่ปั้น เรียก คริส ว่าน้องคริส อะไร ไปสนิทกันตอนไหนว่ะ ตอนแรก เห็นเรียก คุณคริสอยู่เลย 


"ผมว่า น้องคริสคงกลับไปที่บ้านแล้วละครับ นี้ฝนก็จะตกแล้ว" ผมพยักหน้า แและออกมา ขับรถไปที่บ้านพักผม และหวังว่าจะเห็นคนที่ผมตามหา อยู่ที่นั้น แต่ผิดคลาด บ้านมืด ไม่มีวี่แววคนที่ผมตามหา สายสนเทกระหน่ำ เสียงฟ้าร้องฟ้าฟ้าระงมไปทั่ว นชท่าจะตกหนัก ผมรีบออกไป ตามหาเขาทันที ทำไมชอบทำตัวเป็นภาะอยู่เรื่อย 

ผมขับรถมาตามถนน ในส่วนไร่กาแฟ เพราะแสงไฟทำให้เห็นร่างของคนตัวขาวเปียกป้อน และหนาวสั่น กับจักรยานที่ล้มอยู่ริมถนน ผมจอดรถและรีบลงไปหาทันที่ 

คริสร้องไห้และโผมากอดผม และดูเหมือนขาจะเจ็บ ผมอุ้มคริสขึ้นรถ จากนั้นก็ขับออกมาโดยไม่พูดอะไร มัน่าโหนัก มือถือก็ไม่ยอมหยิบไป ไร่ก็ใช้ว่าจะเล็ก มีหลายส่วนหลายโซน นี้โชคดีที่พี่ปั้นบอก ไม่งั้นได้นั่งเปียกอยู่นี้เป้นชั่วโมงๆแน่ๆ ผมพาคริสมาถึงบ้าน เพราะอารมณ์โมโห ที่คริสมาทำปัญหาให้ ทำให้ผมเผลอปิดประตูเสียงดัง ก่อนจะอ้อม ไปอุ้มคนที่นั่งตัวสั่นลง และเข้าไปในบ้าน 

"สิง ปล่อย เดินเองได้ ไม่ต้องอุ้ม "คนที่ผมอุ้มว่าออกมา ได้ยินแบบนั้นผมก็ปล่อยลงทันที แบบไม่มีปี่มีขลุยเลย 

ตุบ.. 

"โอ้ย ย ย ย ปล่อยทำไม" นั้นไง เสียงมันร้องออกมา ไม่ร้องได้ไง ก็ปล่อยลงกับพื้นดีๆนี้เอง  คนที่ลงไปกองกับพื้น จับขอเท้าตัวเอง และนั่งมองผมด้วยสายตาตำนิ 

"ทำไม ชอบทำอะไรเป็นเด็ก จะไปไหนทำไมไม่บอก ไม่เอามือถือไปด้วย ทำคนอื่นเขาวุ่นวายตามหา งานการก็ไม่ได้ทำ" ผมเอ็ดออกไปเสียงดัง 

"ทำคนอื่นเขาวุ่นวาย ทุกคนมีการมีงานทำนะคริส จะไปไหนมาไหนก็บอกสิ ไม่ใช่อยู่อยากไปไหนก็ไป ให้มาช่วยงาน ไม่ได้ให้มาเป็นภาระ" ผมบ่นไปอีก 

คนที่นั่งลงไปกองที่พื้น เงยหน้ามาสบตากับผม คล้ายจะร้องไห้ ร้องได้ร้องไป ใครจะสน 

"ใครจะไปรู้ว่าฝนมันจะตก ถ้าเป็นภาระมาก คราวหลังก็ไม่ต้องไปตามหา ปล่อยไว้แบบนั้นก็ได้" คริสพูดออกมาเสียงสั่น 

"หึๆ ปล่อยไว้แบบนั้น ดูสภาพตัวเอง แค่ลุกเองยังไม่ไหว อย่ามาทำอวดเก่ง "

"ก็เพราะ นายนั้นละ" คริสสวนกลับมา 

"ต่อไปจะไม่ทำตัวให้เป็นภาระและให้เป็นห่วงอีก" คริสพูดออกมา 

"ผมไม่ได้เป็นห่วง มันเป็นหน้าที่ ที่ผมต้องรับผิดชอบ ถ้าเกิดคริสหนาว ป่วยไม่สบายหนัก คุณพ่อก็มาว่าผมได้ ว่าไม่ดูแลคริสให้ดี" ผมพูดออกไป ผมไม่ได้เป็นห่วงเลย ผมแค่ทำตามหน้าที่ จริงๆนะครับ (ค่ะ ว่าแต่ใช้คนอื่นไปตามก็ได้นะคะนายหัว)

ผมมองคนที่นั่งกองอยู่กับพื้น ไม่ยอมลุกขึ้น ก็แน่ละขาแพง ลุกยังไงไหว ดูสิข้อเท้าบวมเชี่ยว คนตรงหน้านั่งหนาวสั่นอยู่ และสัหน้าแววตาก็เศร้า ไหนจะน้ำตาที่ปลายหางตานั้น บ้าชิบ ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย แค่พูดออกไปตามความจริง 

ผมค่อยๆ ก้มลงไป เพื่ออุ้มคนที่นั่งอยู่บนพื้น 

"ไม่ต้อง คริสจะลุกเอง ไม่อยากเป็นภาระ "เสียงคนพูดพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน มันใช้เวลาไหมคริส เดี๋ยวก็ไม่สบาย เปียกก็เปียก ขาก็เจ็บ จะมาน้อยใจอะไรตอนนี้ ผมไม่ง้อนะ ผมไม่ผิดนี้บอกเลย 

"อย่าอวดเก่ง " ผมดุออกไป คริสยอมให้ผมอุ้ม พาไปที่ห้อง ผมอุ้มคริสไปที่ห้องน้ำ 

"อาบน้ำซะ เดี๋ยวไม่สบาย เดี๋ยวไปเอาผ้าเช็ดตัวมาให้" ผมว่าแล้วก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาให้ในห้องน้ำก่อนจะเดินออกไป เข้าห้องตัวเอง เพื่อจักการตัวเอง เพราะเปียกฝนมาเหมือนกัน ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เสร็จ ผมลงไปทำข้าวต้มให้คนที่น่าจะยังอาบน้าไม่เสร็จอยู่ด้านบน ไม่ได้จะเอาใจอะไรหรอกนะผมก็หิวเหมือนกัน ยังไม่ได้ทานข้าวเย็นเลย ผมตักใส่จากและวางไว้ที่โต๊ะทานอาหารสองชาม 

จากนั้นขี้นไปด้านบน เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลและ เคาะประตูห้อง สองสามครั้งก่อนจะเปิดเข้าไป คริสอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว กำลัง นั่งอยู่ที่ขอบเตียง 

"คริส ลงไปทานข้าว จะได้ทานยา" ผมเดินไปหาเขา และนั่งย่องลงที่พื้น เพื่อดูข้อเท้าคนตรงหน้าได้ถนัด 

"บวมเชียว" แล้วก็บอกว่าไหว ผมบ่นออกมา 

"ก็เพราะนาย ปล่อยฉันลงกำพื้นไง ปล่อยลงมาได้" คริสสวนกลับมา 

"ก็นายบอกให้ปล่อย" ผมตอบกลับไป พรางเอามือจับข้อเท้า คริสอย่างเบามือ 

"โอ้ย ย ย เบาๆ มันเจ็บ" คริสร้องออกมา 

ผมค่อยบีบยาใส่มือ และนวดลงไปที่ข้อเท้าคริสเบาๆ 

"เจ็บๆ เบามือสิ เท้าคนไม่ใช่เท้าควาย" คริสเอ็ดผมออกมา 

"นี้ก็เบาสุดๆแล้ว" ผมสวนกลับไป ผมทำอย่าเบามือที่สุดแล้วนะ ในที่สุดก็เสร็จ ผมเก็บยาไว้ในกล่อง จากนั้นก็อุ้มคนตรงหน้าลงไปด้านล่าง 

"ถ้าบอกให้ปล่อยอีก คราวนี้ผมจะปล่อยตรงบันได" ผมพูดออกไปเสียงเรียบ เพราะเหมือนคนที่ผมพูด ขมุบขมิบปาก เหมือนยากจะพูดอะไร 

ผมพาคริสมาทานข้าว จากนั้นก็บังคับคริสให้ทานยา และทานวิตามิน เพื่อไม่ให้ป่วย 

"ไปที่ไร่กาแฟ เป็นไงบ้าง" ผมถามออกไป ขณะพาคริสมานั่งที่โซฟา ก่อนจะนั่งลงข้างๆเขา 

"ก็ดี ได้ชงกาแฟด้วย ไม่ดีก็ตอนกลับนี้ละ" คริสพูดออกมา 

"ทำไม ไม่ดูแลตัวเอง ไม่เห็นหรือไง ว่าฟ้าครึม" ผมอดที่จะถามออกไปไม่ได้ 

"ก็เห็น แต่มันไกลไง เลยกลับไม่ทัน นี้ก็รีบปั่นแล้ว"  

"คราวหน้า คราวหลัง จะไปไหนก็บอก จะพาไป" ผมพูดออกมา 

"ก็นายไม่ว่าง เห็นว่า เพื่อนมาหา เลยไม่อยากอยู่เป็นก้าง" คริสพูดออกมา แต่เดี๋ยวนะ ก้างอะไรวะ 

"ทำไม ต้องอยู่เป็นก้าง ฟ้าเป็นเพื่อน ไม่ใช่คนรัก คริสจะเป็นก้างได้ยังไง" ผมพูดออกไปอย่างที่คริส 

"ก็ใครจะไปรู้ เห็นชมเขาจนออกนอกหน้า ว่าอาหารอร่อยนักหนา" ว่าแล้วก็ทำหน้ามุ้ยๆใส่ผม มาทำพองแก้มใส่ น่าหยิกชะมัด 

"หึๆ นี้โกธร ที่ไม่ชมไข่เจียวที่ทำให้กินหรอ" ผมถามออกไป คริสมองค้อนกลับมา 

"ใครจะไปโกธร ชมไม่ชม ก็ไม่แคร์" คริสสวนกลับมา ผมพยักหน้ารับรู้  ฝนที่ตกพร่ำอยู่ด้านนอก ค่อยๆชาลง ฝนตกแบบรี้หน้ายางพาราง ที่จะใช้กรีดคงเปียก คนงานต้องกรีดยางพารางใกล้ย้ำรุ่ง ดีที่พี่ศักดิ์ มาช่วยวางแพลนการกรีดช่วงฤดูฝน ผมเลยไม่เหนื่อยมาก เอาเวลาไปทุ่มให้กับสวนปาล์มและไร่กาแฟ ให้ผลผลิตออกมามีคุณภาพมากที่สุด 

--Krist--

ผมผิดอะไรหนักหนา ทำไมต้องโกธรขนาดนั้น ผมคงเป็นภาระมาสินะ ผมก็น้อยใจเป็น แต่ใครจะพูดออกไป อารมณ์ผมเริ่มดีขึ้น เพราะอีกคนทำข้าวต้มกุ้งที่ผมชอบให้ผมทาน และเขาเองก็ไม่ได้ด่าว่าอะไรอีก นอกจากสายตายดุๆของเด็กนั้นที่คอยมองจ้องมา 

"พรุ่งนี้จะเข้าไปในเมือง จะเอาอะไรไหม" เสียงเด็กนั้นถามออกมา 

"ไปด้วยได้ไหม" ผมถามเขาออกไป 

"ไม่เจียมสังขารตัวเอง เดินเองให้ได้ก่อนเถอะ" มันแขวะผมกลับมาทันที 

"นายตอบไม่ตรงคำถาม ตกลงได้ไม่ได้" ผมถามย้ำกลับไป 

"แล้วแต่ ไว้ บ่ายๆจะพาไป ถ้าเดินไหว ถ้าไม่ไหว ก็อยู่ที่นี้ ไม่ต้องไปให้เป็นภาระ" เด็กนั้นพูดออกมา คำก็ภาระ สองคำก็ภาระ ใช่สิ ผมจะแสดงให้มันดูว่าผมเดินเองได้ ว่าแล้วผมก็ลุกขึ้นและกำลังจะก้าวขาเดินออกไป แต่ข้อเท้าก็ไม่เอื้ออำนวยเอาซะเลย 

ผมก็ลืมไปว่า เด็กนั้นมันนั่งอยู่ข้างๆผม พอผมลุกกำลังจะก้าวขาเดินออกไป มันกระตุกที่แขนผม แรงพอที่ผมจะเซและล้มลง

ตัวผมล้มลงไปทับตัวเขาพอดี และ ...

..จุ๊บ  

ปากของผมประกบลงบนบางของคนที่ล้มลงลงใส่ มือที่จับที่ลำคอของเขาเพื่อพยุงให้ทรงตัวตอนล้ม ดวงตาเราสองคนมองสบกัน ให้ตายสิ หัวใจผมเต้นแรงชะมัด เหมือนเวลาจะหยุดหมุนเมื่อเรามองสบตากันทั้งริมฝีปากยังสัมผัสกันอยู่ 


ไรท์; อัพให้แล้วนะคะ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 253 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #278 PraewShiny (@PraewShiny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:55
    วะวะวะว๊าววววววว จุ๊บที่ 1 เริ่ม
    #278
    0
  2. #248 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 05:46
    อุบัติเหตุรัก พ่อแว่แม่งอนกันจริงๆนะ
    #248
    0
  3. #243 yaoburee (@yaoburee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 14:18
    อร๊ายยยยยเขินนนน
    #243
    0
  4. #207 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 17:06
    ปากร้ายจริงนะนายหัว คริสจูบปากให้นุ่มเลยยย
    #207
    0
  5. วันที่ 28 เมษายน 2561 / 00:57
    นายหัวปากแข็งไปพร้อมๆกะปากดีเลยแหละ^^
    #19
    0
  6. #10 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 23:23
    กรี๊ดดดดด ปากแข็งให้ตลอดนะนายหัว
    #10
    0