(END)-เพียงรัก - For Love (SingtoKrist)

ตอนที่ 10 : Chapter 10 แค่คิด ไม่ผิดใช่ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 222 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

--Singto--

ในช่วงเวลาเดือนกว่าๆที่ผมอยู่กับคริส มันไม่ได้แย่อย่างที่ผมคิดไว้แต่แรก ผมกลับมีความสุขดี จนบางครั้งมันก็กลายเป็นความเคยชิน เราเคยเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะบ้านเราอยู่ตรงข้ามกัน พ่อกับแม่ก็สนิทเป็นกันมานาน จนครอบครัวผมย้ายออกไปทำธุรกิจผลิตรถยนต์ที่ต้องย้ายออกไปสร้างบ้านที่สมุทรปราการ แต่บ้านหลังนั้นก็ยังอยู่ นานๆพ่อกับแม่จะเข้ามาพัก ผมจึงไปเรียนและเติบโตที่โน้น เลยไม่ได้เจอคริสอีก จนเมื่อผมอายุได้ 14 ปี พ่อผมกลับมาอยู่ที่บ้านหลังเดิม เพราะทุกอย่างลงตัว ธุรกิจที่เริ่มทำขยายตัว เติบโตและมั่นคง แต่ผมก็ไม่ได้เจอคริส เพราะครอบครัวส่งคริสไปเรียนที่เมืองนอก ผมเลือกที่จะเรียนต่อที่เมืองไทยมากกว่า จากนั้นผมก็เข้าเรียนคณะเกษตร ที่มหาลัยชื่อดังของรัฐ ผมย้ายไปอยู่คอนโด และไม่ค่อยได้กลับบ้าน ปิดเทอม ผมก็ไปอยู่กับตาที่ระนองมากกว่า ผมเลยไม่เจอคริส เหมือนชีวิตเราเราส่วนทางกันไปกันมาตลอด เขาไป ผมมา เขามาผมไป เลยไม่เจอกันสักที ทั้งที่บ้านอยู่แค่ตรงข้ามกันแค่นั้นเอง จนกระทั่งพ่อส่งคริสมาที่นี้

ความจำตอนเด็กๆไหลมาเหมือนสายน้ำ แปลกแต่ก็จริง ที่ว่า ถึงแม้ผมจะไม่ได้เจอคริสมาเกือบ 20 ปี แต่ผมก็ยังจำเรื่องราวเกี่ยวกับเขาได้อย่างดี เหมือนมันไม่เคยหายไปจากความทรงจำ ทั้งเรื่องดีๆ และเรื่องที่เราทะเลาะกันตอนเด็ก แม้กระทั่งตอนนี้ ควมเผด็จการเข้าครอบง่ำคริสเป็นที่เรียบร้อย ผมแค่ถูกยิงเชี่ยวๆ คริสทำเป็นเรื่องราวใหญ่โต ไม่ให้ผมทำอะไร คริสหยุดงานมาเพื่อดูแลผม ผมอยากจะถามเขาเหลือเกิน ตกลงใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของไร่ ผมหรือเขา เขาจัดการทุกอย่าง แม้กระทั่งโทรไปสั่งงานกับเลขาผม เอากับเขาสิ 

"คริส พอแล้ว สิงอิ่มแล้ว ไม่ต้องปลอกมาแล้ว แอปเปิ้ลอ่ะ" ผมตะโกนบอกคนที่ทำอะไรก็ไม่รู้อยู่ที่ครัว แต่ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากอีกฝ่าย

"สิงอิ่มแล้วหรอ เอาอะไรอีกไหม" เสียงคนที่เดินมานั่งลงข้างๆถามขึ้น 

"ไม่ไหวแล้วคริส อิ่มจนจุกแล้วนี้" ผมพูดออกไป 

"กินเยอะๆ ผอมแห้ง เดี๋ยวลมพัดปลิว" คริสพูดออกมา 

"ไปเรือนใหญ่กัน" ผมเอ่ยชวนออกไป 

"ไปทำอะไร "คริสถามกลับมา

"ก็... " ผมเอ่ยออกไปได้แค่คำเดียว

"อย่าบอกนะว่าจะไปทำงาน ไม่ต้องเลย วันนี้พัก บอกแล้วไง ว่าวันนี้ไม่ต้องทำงาน" คริสเอ็ดผมออกมา 

"คริสบอก ไม่ให้เข้าไร่ สิงก็ไม่ทำแล้วไง แค่จะดูเอกสารเท่านั้นเอง ไม่ตากแดดด้วย อยู่ในร่ม ไม่เป็นไรหรอก คริสก็ไปด้วยกัน ไม่นาน นะๆๆ" ผมเอ่ยอ้อนๆออกไป เสียงคริสถอนหายใจออกมา 

"ไม่เกินชั่วโมงนะสิง ถ้าเที่ยงแล้ว ต้องมากินข้าว" คริสบอกกับผม ผมรีบพยักหน้า กลัวคริสจะเปลี่ยนใจ 

คริสไปหยิบจักรยานมา ผมทำหน้างงๆ อะไรของเขา หรือว่า ผมคิดแล้วก็ยิ้มๆออกไป

"ขึ้นมาเลย เดี๋ยวปั่นให้ซ้อน" คริสกวักมือเรียกผม ผมรีบเดินไปที่จักรยานก่อนจะค่อยก้าวไปนั่งซ้อนจักรยาน พรางเอามือไปโอบเอวคริสเอาไว้ 

ก่อนที่คริสจะปั่นจักรยาน ระยะประมาณห้าร้อยเมตรเท่านั้นเอง ระหว่างนั่งมามันทำให้ผมหวนคิดถึงความทรงจำในวัยเด็ก ที่คริสมักจะเป็นคนปั่นจักรยานให้ผมนั่งเสมอ คิดแล้วผมก็อดยิ้มไม่ได้  จนเรามาถึงบ้านไม้สองชั้นหลังใหญ่ ด้านล่างมีใต้ถุ่นบ้านที่โล่ง มีฟอนิเจอร์ที่ทำจากไม้ สำหรับนั่ง และอีกฝากหนึ่งจะเป็นสำนักงาน คล้ายๆออฟฟิสเอาไว้สำหรับประชุมสรุปงาน ที่ทำงานของผมเอง ห้องทำงานผมอยู่ด้ายบน ผมพาคริสเดินขึ้นบันไดด้านข้างเพื่อขึ้นมาชั้นสอง ซึ่งมีลานระเบียงกว้างสำหรับพักผ่อนมองเห็นวิวในไร่ได้บางส่วน ผมพาคริสเดินผ่านเข้ามาในห้องที่มีโต๊ะทำงาน ในห้องมีเอกสารมากมาย หากถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ 

"มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า บอกได้นะ เห็นน้องป่านบอกนายกำลังจะเตรียมผลผลิตส่งออกนอก ให้ดูเรื่องสัญญาได้นะ" เสียงคริสกล่าวออกมา 

"ขอบคุณนะ ดีเลย งั้นคริสเอานี้ไปอ่านนะ เดี๋ยวขอเคลียร์งานนี้เสร็จแล้วเราก็กลับกัน" ผมเอ่ยออกไป ก่อนจะก้มหน้าอ่านเอกสารที่อยู่ตรงหน้า คริสเองก็เช่นกัน นั่งลงตรงข้ามผมก่อนจะก้มหน้าสนใจเอกสารตรงหน้า  

คนตรงหน้าอ่านเอกสารแล้วก็เสนอความคิดและแนะนำโน้นนี้ ทำให้ผมได้เห็นว่า คริสเองก็เก่งมาก สมแล้วที่เขาเรียนด้านการบริหารมาโดยตรง แถมยังจบโทอีก ผมยิ้มออกมา 

"ยิ้มอะไร" คริสถามผมออกมา 

"ยิ้มอะไร คริสตาฝาด"  ผมตอบออกไปเสียงสูง เรานั่งทำงานกันเงียบๆ ผมแอบมองใบหน้านั้น เวลาที่เขาจริงจัง มันดูน่ามอง มีเสน่ห์ ผมแอบมองและแอบยิ้มอยู่เงียบๆ จนกระทั่ง เวลาผ่านไป จนเที่ยงกว่าๆ 

"สิง กลับไปทานข้าวกัน เอาไปทำที่บ้านก็ได้ เอาแฟ้มใส่ตระกร้าหน้ารถไป" คริสบอกออกมา ผมพยักหน้าให้คริส ก่อนจะเก็บของ และกลับไปพักที่บ้าน จากนั้นคริสก็บังคับผมให้ทานข้าว ทานยา ผมไม่ได้ป่วยเลยนะ แค่มีไข้นิดหน่อย ปวดหัวนิดๆ แค่นั้นเอง 

"คริสจำตอนเราเด็กๆได้ไหม" ผมถามออกไปสั้นๆ 

"จำได้สิ บางเรื่องนี้จำได้ไม่เคยลืมเลย" คนพูดหัวเราะออกมา 

"สิงจำตอนที่ สิงทำจักรยานล้มแล้วร้องง้อแง้ได้ไหม ตลกชะมัด" คริสพูดแล้วก็หัวเราะออกมา 

"ที่ล้มเพราะคริสนั้นหละ แกล้งผลัก" ผมพูดออกไปงอนๆจำได้ว่า คริสเป็นคนผลักผม ผมเลยล้ม 


"แล้วที่ กรุงเทพ คริสทำอะไร ทำไมไม่ไปช่วยงานที่บ้าน" ผมถามเขาออกไป 

"ก็ไม่ได้ทำไร เที่ยว แล้วก็เล่นดนตรี แค่นี้ละ" คริสพูดออกมา 

"มิน่าละ คุณลุงถึงสงมาดัดนิสัยที่นี้" ผมพูดออกไป 

"ดัดนิสัยอะไร พูดดีๆ ไอ้เด็กนี้" 

"ผมพูดความจริง ถ้าทำตัวดีๆ คุณลุงคงไม่ส่งมา เราคงไม่ได้เจอกัน" ผมพูดออกไป แล้วยิ้มให้กับคริส

"บ้านเราอยู่ตรงข้ามกันนะสิง เพื่อสิงลืม" คริสพูดออกมา 

"แล้วคริสเคยเจอสิงหรอ" ผมถามออกไป 

"ก็จริง แต่สิงไม่กลับบ้านเอง ช่วงสิงอยู่ ปีสามคริสก็กลับมาอยู่บ้านนะ ไม่เห็นเจอเลย" 

"ก็เจอแล้วนี้ไง ตลอด 24 ชั่วโมงเลย ตั้งแต่ตื่นนอน ยันเข้านอน ดีใช่ไหมละ" ผมพูดพรางยกยิ้มและหยักคิ้วให้คริส 

"เด็กบ้า พูดจาเพ้อเจอ นอนไปเลยๆ" คริสพูดออกมา ผมชอบจังเวลาที่แก้มคริสเปลี่ยนเป็นสีแดง คริสดูน่ารัก น่าหยิก และเอาปากไปจุ๊บที่แก้มหมั่นโถนั้น มันคงนุ่มน่าดู ไม่รู้ว่าจะนุ่มสู้ตอนเด็กๆได้ไหมนะ

"เล่นกีตาร์ กล่อมหน่อย นะคริสนะๆ สิงอยากฟัง" ผมพูดอ้อนๆออกไป ปกติผมไม่เป็นแบบนี้หรอกนะ นี้ผมคงไม่สบาย เลยมีอาการแบบนี้ 

"อืมๆ" คริสว่าแล้ว ก็เดินไปหยิบกีตาร์ ผมค่อยล้มตัวลงนอน บนโซฟา ที่ไว้สำหรับนอนดูทีวี  

เสียงดีดกีตาร์ คลอเบาๆ และเสียงร้องของคริส ทำให้ผมปิดเปลือกตาลง และฟังอย่างตั้งใจ จนเผลอหลับตอนไหนก็ไม่รู้ 

     คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ ไม่เจอะเจอกันกับฉัน
     คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ เหงาใจ
     คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ ไม่มีใครให้ทะเลาะ
     ไปไหนแล้วไม่มีไหล่ให้เกาะ แล้วเธอคิดถึงใคร

     ฟ้าร้องทุกครั้งมันส่งเสียงดัง เธอโดดมานั่งตักฉัน
     ฉันก็ทุเรศตัวเองเหมือนกัน ที่ปลอบไปขำไป
     ฉันรู้ว่าฉันไม่เอาไหนเลย ไม่อบอุ่นได้อย่างนั้น
     ฟ้าร้องครั้งนี้ไม่เจอหน้ากัน แล้วเธอคิดถึงใคร

     เฮ้... เมื่อเราต้องห่าง ยิ่งเนิ่นนาน อาจลืมกันเลยไม่แน่ใจ

     ตอบหน่อยได้ไหม ตอบฉันหน่อย ว่าเธอคิดถึงกัน
     ไม่ต้องหวาน ต้องแหววหรอก อยากถามแค่ให้เธอ
     ตอบหน่อยได้ไหม ตอบฉันก่อน ว่าเธอคิดถึงฉัน
     อย่างที่ฉัน มันคิดถึง คอยเธอกลับมา

                                                  คิดถึงฉันไหมเวลาที่เธอ... ของ TAXI

--Krist--

ผมนั่งมองคนที่หลับไปผมร้องเพลงจบแล้ว ก่อนจะว่างกีตาร์และเดินเอาผ้าเข้าไปคลุมให้คนที่นอนหลับอยู่ตอนนี้ พรางนั่งเขี่ยปอยผมทีปกหน้าเขาออก 

"ทำไมยังไงดื้อเหมือนเดิม" ผมพูดออกมาเบาๆ ก็ขนาดป่วยยังไปนั่งทำงาน ถ้าผมไม่ไปด้วยคงยังนั่งทำอยู่ไม่ยอมมาพักแน่ๆ สิงเป็นคนดื้อเงียบมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ยิ่งผมอยู่กับเขามันทำให้ผมรู้ นิสัยเขาไม่เปลี่ยนไปจากตอนเด็กๆมากนัก เว้นก็แต่สายตาที่จ้องมองมาที่ผม ที่พักนี้มันจะบ่อยมาก ผมไม่เข้าใจ ว่าเขาจะสื่ออะไร 

แต่ทนสบตาเขาไม่ได้ เพราะหัวใจผมมันจะเต้นแรงทุกครั้ง ที่เขามองด้วยสายตาแบบนี้ ยิ่งเขาไม่สบายไหนจะน้ำเสียงอ้อนๆนั้น ที่มักถูกนำมาใช้กับผม ผมว่าบางครั้งมันก็น่ารักดี


ตอนนี้ช่วงเย็น คนที่นอนหลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว และกำลังนั่งอ่านเอกสารหน้า หน้าตาจริงจังสุดๆ นี้ขนาดบอกให้พักนะ ยังไม่ยอมฟังกันบ้างเลย แต่ก็ดีกว่าให้ออกไปตากแดด เดินในไร่ ไม่งั้นมีหวังได้ข้ามส่งโรงพยาบาลแน่ๆ 

"สิงคะ สิงคะ อยู่หรือเปล่า" เสียงใครบ้างคนเรียกดังมาจากหน้าบ้าน คนที่ถูกเรียก ตอนนี้ไม่ได้สนใจฟังด้วยซ้ำเพราะสมาธิจดจ่อกับเอกสารมากว่าสิ่งใด ผมเลยเดินออกไป 

"อ้าว พี่คริส สวัสดีคะ สิงไม่อยู่หรอคะ" เธอทักทายผมและถามถึงเจ้าของบ้าน 

"อยู่ครับ ทำงานอยู่ เข้าก่อนสิครับ" ผมเชิญเธอเข้ามาในบ้าน ดูท่าจะหอบกับข้าวมาเพียบเลย 

"ฟ้าทำกับข้าวมาเยอะแยะเลยคะ คราวนี้มีมาฝากพี่คริสด้วยนะคะ" เธอบอกออกมาและกวาดสายตามองหาเจ้าของบ้าน 

"ขอบคุณครับ" ผมกล่าวออกไป  เธอกวาดสายตามองหาเจ้าของบ้าน 

"สิงเขาทำงานอยู่นะครับ" ผมเอ่ยออกไป เพราะเธอมองไม่หยุด 

"อ่อ คะ งั้นฟ้าไปเตรียมกับข้าวใส่จานให้นะคะ "เธอกล่าวออกมา ผมพยักหน้าให้เธอเบาๆ ก่อนจะพาเธอเดินไปที่ครัว แต่เธอคงจะคุ้นชินกับที่นี้อยู่แล้ว 

"น้องฟ้าหายไปนานเลย"  ผมถามเธอออกไป 

"ฟ้าไปเรียนทำอาหารที่ฝรั่งเศสเดือนหนึ่งคะ นี้พึ่งกลับมาเลยนะคะ ไว้วันหลังฟ้าจะทำอาหารฝรั่งเศสมาฝากพี่คริสนะคะ" เธอกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม 

"แล้วนี้จะไปอีกไหม" ผมถามออกไป ขณะที่ช่วยเธอจัดของใส่จาน 

"ไม่แล้วละคะ คราวนี้ คงได้ทำอาหารมาให้ สิงกับพี่คริส กินจนเบื่อเลยแน่ๆคะ" เธอกล่าวออกมา 

ผมยิ้มให้เธอ ก่อนจะขอตัวเดินออกมาดูคนที่ยังทำงานอยู่ ทั้งทีตัวเองไม่สบาย 

"สิง พอได้แล้ว" ผมบอกเขาออกไป 

"ครับ เลิกทำแล้ว คริสทำอะไรให้ทานทำไมหอมๆ" คนที่วางเอกสาร เงยหน้ามาพูดกับผมพร้อมส่งยิ้มมาให้ ทำไมช่วงนี้ยิ้มให้บ่อยจัง บ้าจริงไอ้เด็กนี้ 

"คริสนะหรอจะทำ ถ้าทำไฟไหม้ครัวสิงแน่ๆ น้องฟ้าเขาทำมาฝาก" ผมบอกออกไป 

"ฟ้ามาหรอ ตอนไหน ผมไม่เห็นรู้เลย" คนที่มั่วแต่นั่งทำงานจนไม่รู้เรื่องรู้ราวถามผมขึ้น 

"ก็สักแล้ว ไปเถอะ เดี๋ยวเธอรอ" ผมบอกกับเขา 

"สิง ต้องการ เอ่อ อ  แบบพื้นที่ส่วนตัวไหมม" ผมตัดใจถามออกไป ในใจก็ลุ้นคำตอบพอสมควร 

"พื้นที่ส่วนตัว??" เขาถามกลับเหมือนไม่เข้าใจ พรางจ้องสบตาและขมวดคิ้มเป็นปม

"คือแบบ อยู่กันตามลำพังอ่ะ" ผมพูดออกไป 

"กับใคร" มันถามกลับมา ดูมัน ไอ้เด็กนี้ ทำไมมันเข้าใจอะไรยากจังว่ะ 

"กับน้องฟ้าไง" คริสไปทานข้าวกับพี่ปั้น น้องป่านก็ได้ ผมพูดออกไป อย่างที่คิด ถึงแม้มันจะรู้สึก แปลบๆในใจก็ตาม 

"บ้าน่าคริส ทานด้วยกันนั้นละ สิงไม่อยากอยู่ตามลำพังใครหรอก .... นอกจากพี่คริส" เขาพูดออกมา แต่ประโยคหลังมันเบาจนผมไม่ทันได้ยิน 

"อีกอย่างนะคริส สิงคิดกับเขาแค่เพื่อน" เขาบอกผมก่อนจะเดินไปทักทายคนที่อยู่ห้องครัว จากนั้นเราก็ร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน มีเสียงพูดคุย ส่วนมากจะเป็นผมกับฟ้ามากกว่า เพราะเหมือนผมจะคุยถูกคอกับเธอ จนกระทั่งเธอขอตัวกลับ เพราะคนของที่บ้านเธอมารับ ภายในบ้านเหลือแค่เราสองคน ที่นั่งย่อยอาหารโดยการนั่งดูรายการทีวีอยู่  จนนี้เกือบสามทุ่มแล้ว

"สิง ขึ้นไปอาบน่ำเถอะ เดี๋ยวดูแผลให้ ดึกแล้วจะได้พักผ่อน" ผมบอกคนที่กำลังนั่งดูทีวีสบายๆอยู่ จากนั้นผมกำลังจะเดินไปล็อคประตูบ้าน แต่มีใครก็ไม่รู้ ผมไม่รู้จักพรวดเข้าไปในบ้าน ผมตกใจมาก ไม่ทันพูดหรือทำอะไร 

"สิง" เสียงเรียกชื่อ คนที่กำลังจะถือแฟ้มเอกสารขึ้นไปด้านบน เขาหันกลับมามองคนที่เรียกชื่อเขา เมื่อพบสบตากับเธอผู้มาใหม่ แฟ้มในมือเขาก็ร่วงหล่นลงพื้น ก่อนผู้หญิงคนนั้นจะเข้าไปกอดสิง สิงยืนให้เธอกอดอยู่อย่างนั้น ไม่ผลักไสไดๆ 

ผมมองดูภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่แปลกๆ มันเจ็บแปลบๆที่ข้างใน มันเหมือนมีอะไรมาเสียบที่กลางอกยามมอง สองคนนั้นยืนกอดกันอยู่ ผมไม่รู้ว่าผมควรทำอย่างไรกับความรู้สึกตอนนี้ มันอธิบายไม่ถูกจริงๆ ผมไม่รู้ว่าผมควรจัดการกับความรู้สึกตัวเองอย่างไร 




ไรท์; อัพแล้วคะ ใครน้อที่มาหาน้องสิงของพี่คริส 


.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 222 ครั้ง

293 ความคิดเห็น

  1. #281 PraewShiny (@PraewShiny) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:30
    ต้มมาม่ารอเลยดีมั้ย
    #281
    0
  2. #252 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 07:21
    เรื่องห้าเหมือนจะไม่มีอะไร แต่คนที่มาใหม่ท่าจะคุ้นเคยกันดี คริสใจดีๆนะ
    #252
    0
  3. #211 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 17:52
    ทำไมคู่แข่งคริสเยอะจัง มาเรื่อยๆเลยนะนี่
    #211
    0
  4. #150 moonui-ii (@moonui-ii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 22:58
    ใคร??????
    #150
    0
  5. #32 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 06:52
    แฟนเก่ารึเปล่า สงสารพี่คริสจัง
    #32
    0
  6. #31 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 00:14
    ฮือ อะไรอ่ะ ทุกอย่างกำลังดีอยู่แล้วแท้ๆ;--;
    #31
    0
  7. #30 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:23
    สิงพยายามหยอดคริสอยู่ใช่มั๊ย หึหึ หยอดวันละนิดจิตเบิกบานนะ แต่คนที่มาใหม่นี่สิ เริ่มไม่ดีแหละ
    #30
    0
  8. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:03
    ใครกันแฟนของน้องสิงรึเปล่าหรือว่าเพื่อนอ่ะ...รอตอนต่อไปนะคะ
    #29
    0