คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 9 : 8th Tale : ความใกล้ชิด [Final]


     อัพเดท 9 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 60 Overall : 40,292
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1797 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 9 : 8th Tale : ความใกล้ชิด [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3183 , โพส : 30 , Rating : 23% / 30 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


8th Tale : ความใกล้ชิด

 

แสงไฟริบหรี่สีขาวจากโคมไฟสีเทาเข้มหรูหราแบบยุคสมัยฟื้นฟูวิทยาการให้แสงสว่างเพียงน้อยนิด แม้จะมีจำนวนโคมไฟมาก แต่ก็ไม่อาจทำให้เห็นสิ่งใดมากไปกว่าภาพอันเลือนลางของห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่ไร้การตกแต่งใด ๆ นอกจากเครื่องเรือนความสว่าง และหน้าต่างขอบโค้ง

กลางห้องมีโลงหินสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าคนหนึ่งคนวางอย่างโดดเดี่ยว มีฐานหินอ่อนขนาดใหญ่กว่าโลงเล็กน้อยรองรับอยู่ข้างใต้ ส่วนด้านบนดูเผิน ๆ เหมือนไร้สิ่งใดปกคลุม แต่ถ้าหากสังเกตดี ๆ ก็จะเห็นกระจกใส่แผ่นบางเฉียบปกป้องร่างที่อยู่ภายใน

            ร่างของชายผู้หนึ่งนอนนิ่งอย่างสงบพร้อมกับมือที่ประสานกันบริเวณแผ่นอก ดวงดวงตาบนใบหน้าขาวซีดปิดสนิทไม่รับรู้สิ่งใด เรือนผมสีขาวหม่นยาวประบ่าทำให้พอคาดเดาอายุคร่าว ๆ ได้ แต่ผิวกายหาได้มีรอยเหี่ยวย่นตามวัยไม่ กลับยังคงเต่งตึงเช่นวัยรุ่น เขาแต่งกายด้วยชุดที่ทำจากผ้าบางเบาสีดำสนิทตัดกับเส้นผม      รอบกายนั้นประดับตกแต่งด้วยหินอ่อนแกะสลักงดงาม

ราวกับว่าเมื่อครั้งยังมีชีวิต ชายผู้นี้คือผู้ที่ได้รับความเคารพถึงที่สุด...

ตึก...

           เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นปูนดังขึ้นอย่างแผ่วเบาในบรรยากาศเงียบสงัด แล้วร่างบอบบางของอิสตรีผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาภายในห้อง แสงจันทร์จากท้องฟ้ายามราตรีนอกหน้าต่างเบื้องหน้าส่องกระทบร่างของผู้มาเยือน

นางมีใบหน้ารูปไข่สวยได้รูป และดวงตาสีอำพันเรียวน่าหลงใหล ริมฝีปากอิ่มเอิบสีชมพูระเรื่อด้วยเครื่องสำอาง เรือนผมยาวสีทองสว่างดัดเป็นลอนเรี่ยแผ่นหลัง ผิวขาวไม่ต่างจากชายชราในโลงถูกบดบังด้วยเสื้อผ้าโทนสีเข้มนำสมัย บวกกับกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ จากผิวกายทำให้รู้ว่าหญิงสาวผู้นี้รักการแต่งตัวมากเพียงใด

           ร่างบางค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้โลงหิน ยิ่งเข้าใกล้...มือเรียวก็ยิ่งกำหมัดแน่น จนกระทั่งในที่สุดเธอก็ได้ยืนจ้องมองใบหน้าที่ไร้ชีวิตผ่านกระจกใส ประกายในดวงตาสีอำพันเริ่มไหววูบก่อนจะกลายเป็นความปวดร้าว เธอทรุดกายลง อย่างเชื่องช้าก่อนที่นิ้วเรียวที่สั่นระริกจะค่อย ๆ สัมผัสผิวเย็นเยียบของกระจก และลากไปตามโครงหน้าของบุคคลที่เธอรักยิ่ง

           ทุกสัมผัสแฝงไปด้วยความรวดร้าวจนกรีดบาดลึกถึงหัวใจ เรียกหยาดน้ำใสจากดวงตาคู่สวยให้ไหลอาบพวงแก้ม...

           “ท่านพ่อ...ท่านพ่อของเฟร..” เสียงหวานพึมพำแผ่วเบาอย่างเศร้าสร้อยขณะจับจ้องใบหน้าขาวซีดที่หลับตาพริ้มอย่างสงบ

           “กลับมาแล้วหรือน้องรักของพี่?” น้ำเสียงห้าวแต่อ่อนโยนดังขึ้นข้างหลังเธอ แต่ไม่ได้ทำให้หญิงสาวหันไปมองแต่อย่างใด เพราะรู้ดีว่าคนที่เรียกเธอนั้นเป็นใคร จากแววตาที่เคยเศร้าหมอง เริ่มแข็งกร้าวขึ้น และเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และเกลียดชังถึงขั้วหัวใจ

           เมื่อเธอรู้สึกได้ว่าผู้มาเยือนนั้นมายืนอยู่ข้างกายแล้ว เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน และหันไปมองอีกฝ่ายที่มีโครงใบหน้าไม่ต่างกัน หากแต่อีกคนนั้นมีดวงตาสีแดงที่กล้าแข็ง และเฉียบคมกว่า จมูกโด่งเป็นสันพอดี และใบหน้าคมคายเยี่ยงบุรุษล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีทองแซมเงินซอยสั้นระต้นคอ ริมฝีปากบางที่ขยับยิ้มเล็กน้อยยิ่งทำให้ชายผู้นี้หล่อเหลา และน่าหลงใหล

ข้าจะแก้แค้นมัน!!” น้ำเสียงแข็งกร้าวผิดกับรูปลักษณ์ของหญิงสาว           ผู้งดงาม ดวงตาที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงทอประกายโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด มือเรียว    กำหมัดแน่นจนสั่นระริก

            ชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบเรือนผมสีทองสวยอย่างเบามือก่อนจะรั้งศีรษะนั้นเข้ามาแนบอกของตนอย่างปลอบประโลม “ใจเย็น ๆ น้องพี่ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา” เขาเอ่ยด้วยเสียงนุ่มลึก แต่หากดวงตาสีทองเข้มที่กลายเป็นสีแดงสดนั้นกลับไม่อ่อนโยนตามน้ำเสียง

            แข็งกร้าว ดุดัน และเย็นชา...

อีกไม่นานพวกดีแฟนธ่อมจะต้องชดใช้!!”

###

ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้มกำลังเดินไล่ไปตาม    ตู้หนังสือต่าง ๆ พร้อมกับที่ดวงตาสีฟ้าใสไล่มองสันหนังสือที่วางอย่างแน่นเอี๊ยดบนชั้น ในมือข้างหนึ่งถือหนังสือปกแข็งเล่มหนาไว้ ส่วนอีกมือก็ใช้แทนต่างไม้ในการ     ไล่ชื่อหนังสือ

ในที่สุดก็ได้หนังสือที่ต้องการจนครบซึ่งใช้เวลาราว ๆ หนึ่งชั่วโมง เพราะห้องสมุดของคฤหาสน์แห่งนี้กว้าง และมีหนังสือเป็นพันเป็นหมื่นเล่มเลยทีเดียว เขาเชื่อว่าถ้าคนที่ไม่ได้รักหนังสือจริง คงไม่กล้าเข้ามาใช้แน่

            และดูเหมือนว่าห้องสมุดแห่งนี้จะเต็มใจให้เขาใช้บริการเสียเหลือเกิน เพราะว่าตู้หนังสือขยับนิด ๆ ราวกับมีชีวิต และรู้ว่าชายหนุ่มกำลังหาตำราประเภทใดอยู่ ยอมรับว่าตอนแรกตกใจจนแทบอยากจะวิ่งหนี แต่พอนาน ๆ ไปก็พบว่ามันน่าสนุกดี แถมสะดวกสบายไม่ใช่น้อย เพราะไม่ต้องเสียเวลาไปกับการหาหนังสือ

            เซดดริกดึงหนังสือเล่มสุดท้ายออกมาจากชั้นขณะนึกไปถึงบทสนทนาเมื่อครู่กับลูน่าขณะที่ตนกำลังลงมือจัดการอาหารว่าง

           

จริงสิลูน่า ผมได้ยินคุณพูดคำแปลก ๆ บ่อย ๆ มันคืออะไรเหรอครับ?” ชายหนุ่มผมบลอนด์ถามขึ้นขณะใช้ส้อมจิ้มสตรอเบอร์รี่บนหน้าเค้ก

อ๋อ ภา-ซาละตินนาค่ะลูน่าตอบขณะที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมน้ำชา แต่ก่อนนี้ฉานใช้แต่ภา-ซาละตินในการสื่อสารน่ะค่ะ ก้อ-เลยไม่ค่อยถนัดพูดภา-ซาอังกฤษเท่าไหร แต่ท่านเอเกิลกับนายท่านคล่องมาก ๆ เลยล่ะค่ะ”

เซดดริกเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสงสัย ภาษาละติน? ไม่ใช่ว่าประเทศโรมาเนียใช้ภาษา ‘โรมาเนียน’ ในการสื่อสารเหรอครับ?” เขาถามก่อนจะตักเค้กชิ้นเล็กเข้าปาก

ใช้ค่ะ คือ...ภา-ซาโรมาเนียนดัดแปลงมาจากภา-ซาละตินนาค่ะ หญิงสาวตอบขณะยกถาดเงินที่มีกาน้ำชาสีขาวอันเล็ก และถ้วยน้ำชาหนึ่งถ้วยวางข้างกัน และวางถาดเงินนั้นข้าง ๆ จานเค้ก แต่พวกเราที่อยู่มานานจะชินกับภา-ซาละตินมากกว่า จนเวลาผ่านไปการใช้ภา-ซาละตินก็ลดลง พวกเราก็เลยต้องปรับตัวตามน่ะค่ะ”

               

ด้วยเหตุนี้เอง...เซดดริกจึงเริ่มเข้ามาขลุกอยู่ในห้องสมุดตั้งแต่เวลาสาย ตั้งใจว่าจะลองศึกษาภาษาละตินด้วยตนเอง เพราะอยู่ที่นี่เฉย ๆ ก็ไม่มีอะไรทำ และภาษาละตินเองก็เป็นภาษาที่สำคัญ ถึงแม้ว่าจะเป็นภาษาที่ตายแล้ว และไม่เป็นที่นิยม แต่คำศัพท์ภาษาอังกฤษบางคำก็ได้รากศัพท์มาจากภาษาละตินไม่น้อย เขาคิดว่าคงจะมีประโยชน์พอสมควรในอนาคต

            ถ้าหากว่าได้กลับไปก็คงจะมีประโยชน์ล่ะนะ ชายหนุ่มคิดอย่างปลงตกขณะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานกลางห้อง พอดีกับที่ร่างบางของหญิงสาวชุดเมดเดินเข้ามาในห้องสมุดพอดี

            “ฉานเอากระดาษ กับปากกาที่ท่านขอไว้มาให้แล้วค่ะลูน่าเอ่ยเสียงใสพร้อมกับวางปึกกระดาษหนา และปากกาประมาณสามถึงสี่แท่งบนโต๊ะ ต้องการอะไรอีกไหมคะ?”

            อีกฝ่ายส่ายหน้าเบา ๆ ไม่มีแล้วล่ะครับ ขอบคุณมากเขาตอบหลังจากที่วางหนังสือในมือลงบนโต๊ะเช่นกัน มือขวายกขึ้นปาดหน้าผากที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อยขณะถอนหายใจเบา ๆ

ท่านเซดดริกจะกินอา-ฮานกลางวันบนนี้ หรือว่าจะลงไปข้างล่างคะ?

ผมลงไปทานดีกว่าครับ อย่าลำบากเอาขึ้นมาเลยเซดดริกตอบด้วยความเกรงใจ ก่อนที่หญิงสาวจพยักหน้ารับ และฉีกยิ้มกว้างเหมือนเช่นทุกครั้ง

มีอะไรก็เรียกได้ตลอดเลยนะคะแล้วเธอก็เดินออกจากห้องไปโดยมีสายตาจองชายหนุ่มมองตามไป

เมื่อแผ่นหลังเล็กหายไปจากครรลองสายตาแล้ว เขาก็ดึงเก้าอี้ออกมาจากโต๊ะและนั่งลง ดวงตาสีฟ้ามองกองหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความมุ่งมั่น

เอาวะ มาลองกันสักตั้ง!!

###

 

            ยินดีต้อนรับกลับขอรับนายท่าน” น้ำเสียงแหบของชายชราเอ่ยขึ้นอย่างนอบน้อมพร้อมกับโค้งคำนับเมื่อร่างสูงในชุดดำทั้งชุดเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์ มือขวายื่นไปรับโค้ทสีดำสนิทของผู้เป็นเจ้านายเช่นทุกครั้ง วันนี้ที่อังกฤษเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”

            ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำยาวรวบสูงถอดถุงมือหนาสีเทาออกก่อนจะตอบ ทุกอย่างเรียบร้อย ข้าอาจวางใจไม่ต้องไปบ่อยครั้งแล้วแล้วเขาก็ส่งถุงมือให้พ่อบ้านประจำตระกูล เขากำลังจะเดินขึ้นไปพักผ่อนบนห้องแต่ทว่าก็เห็นสายตาของคนสนิทที่แปลกไปจากทุกครั้ง

มีอะไรงั้นหรือ?”

            เอเกิลนิ่งไปสักพักราวกับว่ากำลังไตร่ตรองสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไป เรื่องของท่านเซดดริกน่ะขอรับ ที่อังกฤษ...แล้วเขาก็นิ่งเงียบไปอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายก็พอเดาสิ่งที่ต้องการจะสื่อได้

            “มีป้ายประกาศตามหาทั่วลอนดอน แล้วก็ในอินเตอร์เน็ตด้วยครอสตอบเสียงเรียบ แต่ข้าคงบอกเรื่องนี้กับเขาไม่ได้

            “แต่สักวันหนึ่งเขาก็ต้องรู้นะขอรับ

“ข้ารู้ แต่ถึงกระนั้นรู้ไปแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ชายหนุ่มตอบก่อนจะเหลือบมองไปที่ชั้นสองทางที่เป็นที่ตั้งของห้องนอนของบุคคลที่กล่าวถึง ไม่ว่าอย่างไรตอนนี้เขาก็ยังกลับไปไม่ได้

            พ่อบ้านชราถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหลับตาลงชั่วครู่ รับทราบขอรับเขาตอบรับเสียงแผ่วเบา

            ครอสหันกลับมามองคนสนิทอีกครั้ง แล้วคำพูดของใครคนนั้นก็ดังขึ้นมาในความคิด...

 

เอเกิล และลูน่าเป็นห่วงคุณมากนะครับ”...

 

เพราะความคิดนั้นทำให้เขาต้องถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างยอมแพ้  ข้ารู้ว่านี่เป็นหนทางที่ไม่ดีนัก แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่ข้าคิดออก ชายหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงที่ อ่อนลงก่อนจะระบายยิ้มจาง ๆ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ

            เอเกิลนิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น ไม่เคยเลยสักครั้ง...หรือนี่อาจเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นรอยยิ้มที่มีชีวิตชีวามากกว่าทุกครั้ง สิ่งใดกันที่ทลายกำแพงน้ำแข็งที่แข็งแกร่ง และสลายความรู้สึกด้านชา?

หรือเป็นเพราะมนุษย์หนุ่มผู้นั้น?

            ...ถ้าเป็นเช่นนั้นได้ก็ดี...

ขอรับ...ข้าเข้าใจเขาตอบ ทำให้อีกฝ่ายหันหลังกลับ และเดินไปทางบันไดกลาง แต่แล้วอะไรบางอย่างก็ดลใจให้เขาเรียกนายเหนือหัวไว้ นายท่าน

            ร่างสูงที่ก้าวขึ้นขั้นบันไดไปแล้วหนึ่งขั้นชะงักกึกก่อนจะผินใบหน้าเสี้ยวหนึ่งมามองแทนคำถาม นายท่าน...กำลังพยายามรั้งตัวเขาไว้ที่นี่หรือเปล่าขอรับ?”    ชายชราถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจเดาอารมณ์ได้ ดวงตาสีแดงซีดสบกับดวงตาสีแดงที่เข้มกว่า และเริ่มไหววูบเล็กน้อย

ครอสหรี่ตาลงก่อนจะหันกลับไปทางเดิม นั่นสินะ...

...นั่นสินะ...เขากำลังทำอะไรอยู่?....

            คำถามนี้เฝ้าเวียนวนถามในความคิดตลอดทางที่เดินขึ้นบันได ทุกย่างก้าวที่สัมผัสพื้นปูพรมช่างหนักอึ้ง และเต็มไปด้วยความรู้สึก และความคิดที่หลากหลายและตีกันจนสบสนวุ่นวาย

            ตอนแรกเขารู้ดีว่าเหตุผลที่ไม่อาจปล่อยให้มนุษย์ผู้นี้กลับสู่สังคมปกติสุขได้ คือ พันธะสัญญา และสิ่งที่ชายคนนั้นเป็น แต่ตอนนี้เขาชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าเพราะเหตุใด บทสนทนาเมื่อคราวก่อนเป็นตัวป่วนความคิดของเขาให้ตีกันยุ่งเหยิง และขมวดเป็นปมแน่น

            ไม่เคยมีใครพูดกับเขาตรง ๆ เช่นนี้...

            ขายาวชะงักกึกเมื่อมาถึงชั้นสอง คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เพียงแค่ได้คุยกันอย่างจริง ๆ จัง ๆ โดยปราศจากอคติ และความต่างของเผ่าพันธุ์เพียงไม่กี่นาที กลับทำให้เหตุผลหลาย ๆ อย่างเริ่มเอนเอียง

ไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำที่ต้องคิดมาถึงขนาดนี้....

            ไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำที่ต้องสนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายเท่านี้...

            ครอสรู้สึกปวดหัวหนึบ ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อไล่อาการปวด แต่แล้วดวงตาสีแดงก็เห็นแสงไฟสีอ่อนจากทางขวาของคฤหาสน์ลอดผ่านช่องประตูออกมา จากการคาดเดาเวลาแล้ว ตอนนี้ก็ราว ๆ ห้าทุ่มครึ่ง

            เขาแทบไม่ต้องเดาเลยว่าใครที่จะมาอยู่ในห้องสมุดเวลานี้

              ไม่รอช้า ขายาวก็พาเจ้าของไปยังห้องนั้นอย่างรวดเร็ว และเงียบกริบ เพียงแค่ไม่ถึงนาที ร่างสูงก็มาถึงหน้าประตู มือแกร่งยื่นไปแตะประตูก่อนจะผลักเบา ๆ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงมากที่สุด

            โต๊ะสี่เหลี่ยมกลางห้องที่เคยว่างเปล่ามาเป็นเวลานาน บัดนี้มีร่างของ      ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนฟุบเข้าสู้ห้วงนิทราตรงหน้าเขามีกองหนังสือหลายเล่มวางเปิดไว้ บางเล่มก็อยู่ใต้แขนสองแขนที่ใช้แทนต่างหมอน

ครอสผลักประตูให้เปิดกว้างมากกว่าเดิมก่อนจะก้าวเข้าไปหาร่างนั้นที่    หลับสนิทไม่รู้เรื่องราวใด

แวมไพร์หนุ่มส่ายหน้าอย่างระอาใจเล็กน้อย เพราะอีกฝ่ายดันหลับไปโดยที่ใส่เสื้อเชิ้ตเพียงแค่ตัวเดียว จะว่าไปแล้วอากาศคืนนี้ค่อนข้างหนาว แต่หลับไปทั้ง ๆ เสื้อเชิ้ตตัวเดียวแบบนี้น่ะหรอ?

เมื่อเข้าไปใกล้ก็พอทำให้อ่านชื่อหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุดได้ ภาษาละตินเบื้องต้น...แล้วดวงตาก็เลื่อนไปมองเสี้ยวหนึ่งของใบหน้า จ้องอยู่เช่นนั้นราวกับต้องมนต์สะกด วินาทีนั้น บทสนทนาเมื่อคราวก่อนก็กลับมาเล่นซ้ำอีกครั้ง

 

“แต่ดูเหมือนเอเกิล และลูน่าจะเป็นห่วงคุณมาก เพราะฉะนั้น...คุณน่ะ พักผ่อนบ้างเถอะ และที่สำคัญ...

 

แล้วมือหนาก็ยกขึ้นปัดเส้นผมสีบลอนด์ที่ระพวงแก้มออกอย่างแผ่วเบา และเผลอไผล...

 

“...ยิ้มบ้างนะครับ ให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณน่ะออกมาจากใจจริง ไม่ใช่เพราะว่า ‘ต้อง’ ยิ้ม เลยยิ้มผมว่าถ้าเป็นแบบนั้น พวกเขาจะต้องดีใจแน่ ๆ

 

             ถ้าฉันยิ้ม...นายจะดีใจไหม?” เสียงห้าวพึมพำเบา ๆ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อใบหน้านั้นขยับเข้ามาใกล้ฝ่ามือของตน และรีบขยับหนีราวกับว่าต้องของหนาว ครอสรีบชักมือกลับมาก่อนจะก้มลงมองฝ่ามือ

            ...อุ่น...

ผิวสัมผัสของมนุษย์ช่างอบอุ่น ต่างจากอุณหภูมิร่างกายของเขาที่เย็นเยียบ คงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้คนที่นอนหลับปุ๋ยรีบขยับใบหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาสีแดงจ้องมองฝ่ามือของตนด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เคยโดนผิวกายของมนุษย์ และแต่ละครั้งก็ไม่เคยรับรู้ถึงความแตกต่างระหว่างอุณหภูมิร่างกายของมนุษย์ และแวมไพร์

นี่คงเป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักได้ถึงความแตกต่างนั้น

ครอสถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความหนักใจ จนแล้วจนรอด ทุกคำถามที่เฝ้าเพียรถามตัวเองนั้นก็ยังไม่เคยได้รับคำตอบ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่ได้คำตอบเสียด้วยซ้ำ 

ก็คงต้องปล่อยเลยตามเลย... เขาคิดอย่างปลงตกก่อนจะมองชายหนุ่มผม บลอนด์อีกครั้ง คราวนี้รายนี้เริ่มขดตัวเพราะอุณหภูมิในอากาศที่ลดลงจคนที่ยืนมองอดสงสารไม่ได้

            “อย่างกับเด็ก ๆ...ร่างสูงพึมพำเบา ๆ อย่างหน่ายใจก่อนจะตัดสินใจช้อนร่างที่เล็กกว่าขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วก็พบว่าน้ำหนักตัวนั้นช่างเบาหวิวเสียเหลือเกิน ดวงตาสีแดงตวัดมองโคมไฟรอบห้องสมุดก่อนที่ดวงไฟจะค่อย ๆ หรี่ลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งในที่สุดก็เหลือเพียงห้องที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งแสงไฟ...    

            ครอสก้าวยาว ๆ ไปที่บันไดทางขึ้นชั้นสามพร้อมกับร่างที่หลับใหลในวงแขน พยายามเดินให้เบาที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว เพราะถ้าหากตื่นขึ้นมาในเวลานี้ ทั้งคนอุ้ม และคนถูกอุ้มคงทำอะไรไม่ถูก และเข้าหน้ากันไม่ติดไปสักระยะเป็นแน่  

เขาเผลอก้มมองใบหน้าที่หลับสนิทเมื่อมาถึงห้องของชายผมบลอนด์หลับได้หลับดีจริง ๆ... แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นก่อนที่ประตูจะเปิดเองโดยอัตโนมัติ ร่างสูงก้าวเข้ามาในห้องที่มืดสลัว และตรงไปที่เตียงนอนริมหน้าต่าง เขาค่อย ๆ วางร่างของเซดดริกลงบนเตียงนุ่ม จากนั้นจึงหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มร่างที่เริ่มขดตัวเพราะความหนาวที่ต้องผิวกาย

วิ้ว...

สายลมหวีดหวิวภายนอกหน้าต่าง พัดใบไม้สีเขียวใบเล็กให้ลอยล่องเข้ามาภายในห้อง และตกลงบนพวงแก้มที่ขึ้นสีชมพูเล็กน้อย เซดดริกผินใบหน้าหนีโดยไม่รู้ตัวก่อนจะขยับกายหามุมสบายที่สุดบนเตียง และหลับลึกลงไปในนิทราอีกครั้ง

ครอสอดคลี่ยิ้มจาง ๆ ด้วยความเอ็นดูไม่ได้ ตอนที่ตื่นนอนดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย แต่พอตอนนอนกลับดูเด็กกว่าที่ควรเป็น... ชายหนุ่มขยับกายเข้าไปใกล้และหยิบเศษใบไม้ที่ตกอยู่บนข้างหมอนออกไป

            วิ้ว...

            สายลมหวีดหวิวอีกครั้ง...ครานี้พัดกลิ่นหอมประหลาดให้ต้องจมูก ใบหน้าคมคายเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เพราะแถวนี้ไม่ได้มีดอกไม้เสียหน่อย และถึงมี...ช่วงเวลานี้ก็ไม่มีดอกไม้ที่ไหนเบ่งบานอยู่หรอก

แต่แล้วเขา ก็ตระหนักได้ว่า กลิ่นหอมนั้นมาจากร่างที่หลับใหลเบื้องหน้าตน เป็นกลิ่นหอมจาง ๆ ที่เหมือนครั้งหนึ่งเคยได้สัมผัส...

            ...ราวกับมีมนต์สะกดให้หลงใหล และเผลอไผลโดยไม่รู้ตัว...

            “กลิ่น...เสียงห้าวพึมพำเบา ๆ แต่กลับทำให้อีกฝ่ายขยับใบหน้าหนีเสียงอันแผ่วเบานั้น ราวกับว่าเสียงเพียงแค่นิดเดียวก็สามารถทำให้ตนออกมาจากประตูแห่งความฝัน แต่เพราะเหตุนั้น...ทำให้บางอย่างปรากฏแก่สายตา

            ดวงตาสีแดงเผลอจ้องลำคอขาวที่ปราศจากสิ่งใดบดบัง บางอย่าง จากจิตใต้สำนึกถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาเงียบ ๆ ใบหน้าคมคายค่อย ๆ โน้มลงใกล้เรื่อย ๆ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นร้อนกระทบผิวหนังของอีกฝ่ายพร้อมกับริมฝีปากที่แสยะยิ้มกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวยาวที่มุมปากที่พร้อมจะฝังลงบนผิวเนื้อได้ทุกเมื่อ

                ข้อแรก คุณต้องให้สัญญากับสวัสดิภาพของเลือดของผม

 

เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในความคิด ฉุดสัญชาตญาณให้กลับมาสงบดังเดิม ครอสรีบชักใบหน้ากลับอย่างรวดเร็ว ดวงตาเบิกกว้าง เพราะตกใจกับการกระทำของตัวเอง

ทั้ง ๆ ที่สัญญาไว้แล้วแท้ ๆ

และดีแฟนธ่อมไม่เคยผิดสัญญา

            ชายหนุ่มกัดฟันกรอดด้วยความโกรธจนอยากจะชกหน้าตัวเอง ความรู้สึกผิดไหลทะลัก และจู่โจมให้ร่างกายสั่นเทิ้ม ทั้งอาย ทั้งโกรธผสมปนเปกันจนยุ่งเหยิง

ขอโทษ...เสียงพึมพำแผ่วเบาล่องลอยไปกับอากาศก่อนที่ร่างสูงนั้นอันตรธานหายไปพร้อมกับเสียงครวญครางหวีดหวิวของสายลมยามตรี เหลือไว้เพียงใบไม้ที่พลิ้วไหว และลอยละล่องกระทบใบหน้าของชายหนุ่มที่คนที่จากไปแล้วนั้นคิดว่าหลับไปแล้ว

            เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าที่สั่นระริกด้วยความตกใจพร้อมกับเสียงลมหายใจถี่ราวกับว่าผ่านการวิ่งมาหลายร้อยไมล์  มืออันสั่นเทาค่อย ๆ เลื่อนมาแตะบริเวณลำคอของต้น

            ...อุ่น และร้อนผ่าว...

            ใบหน้าคมคายก็พลันขึ้นสีระเรื่อ และร้อนผ่าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน   ก้อนเนื้อที่อกซ้ายเริ่มเต้นเร็วขึ้น พอยิ่งจินตนาการถึงตอนที่ใบหน้าของอีกฝ่ายโน้มเข้ามาใกล้ และลมหายใจที่เป่ารดต้นคอ...มันก็ยิ่งเต้นระรัวจนได้ยินชัดเจน

ก็รู้หรอกว่าอีกฝ่ายเป็นแวมไพร์ และที่ทำแบบนั้นก็คงเพราะเกิดกระหายเลือดขึ้นมาชั่วขณะ แต่ว่า...

ให้ตายเถอะ...

เซดดริกเลื่อนมือมาปิดใบหน้าที่ร้อนฉ่าจนสัมผัสถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนไปได้อย่างชัดเจน แม้กระทั่งตัวเองยังสงสัยเลยว่าเพราะเหตุใดถึงเป็นขนาดนี้ ทำไมถึงใจเต้น? ทำไมถึงหวั่นไหว?

ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายก็เป็นผู้ชายเหมือนกันแท้ ๆ

เป็นบ้าอะไรเนี่ยเรา...

 

To be continued...



กำลังจะเปิด Pre-Order นะคะ รอติดตามรายละเอียดนะคะ ^_^



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 9 : 8th Tale : ความใกล้ชิด [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 3183 , โพส : 30 , Rating : 23% / 30 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 30 : ความคิดเห็นที่ 957
เซดน่ารัก >_<
Name : mangpor43 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mangpor43 [ IP : 49.230.212.70 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 เมษายน 2559 / 13:02
# 29 : ความคิดเห็นที่ 822
กรี๊ดๆ ดูดคอค่ะดูดคอ ชอบมากค่ะ ตอนเซดเขินน่ารักมากมาย
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 20:42
# 28 : ความคิดเห็นที่ 804
เฮ้อ! อย่าใจร้อนสิเซด
PS.  Yo! ค่ะ มินนา 555
Name : braben < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ braben [ IP : 182.52.55.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กรกฎาคม 2557 / 01:59
# 27 : ความคิดเห็นที่ 655
ชอบอ่า
PS.  รัก D18 6927 10069 0027 8059 G27 69F XS BF แค่นั้นละที่อยากบอก
Name : Angelprimo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angelprimo [ IP : 49.229.170.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2555 / 22:06
# 26 : ความคิดเห็นที่ 624
เซดคุงน่ารักอ่ะ ^^ (เขินตามเลย ฮ่าๆๆ)
PS.  คยูมินน่ารักที่สุด
Name : เนอเวย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เนอเวย์ [ IP : 171.4.188.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 21:47
# 25 : ความคิดเห็นที่ 492
 เซดหวั่นไหวเเล้วววววววว><
PS.  My love[Heechul] My kiss[Siwon] My heart[Kyuhyun]...and my 4ver[Super Junior13]-
Name : HanChul Forever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ HanChul Forever [ IP : 58.9.185.230 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มิถุนายน 2555 / 08:23
# 24 : ความคิดเห็นที่ 433
 ลักหลับฮิๆ
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 125.26.16.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2555 / 21:25
# 23 : ความคิดเห็นที่ 413
 เฮ้ย แอบหลับเหรออ 

555555 
Name : Doll_lucky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Doll_lucky [ IP : 182.53.212.55 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2555 / 17:28
# 22 : ความคิดเห็นที่ 379
หวั่นไหวได้น่ารักมากลูก อ้ากกกก เป็นเราก็คลั่งตาย เอิ้กกก

สนุกมากจ้าไรเตอร์ (อ่านต่อ ฮ่าๆๆ)
PS.  โหมดคลั่ง HijiGin มันคือที่สุด สุโก้ยยยยย สุลู่บันไซซซ one piece / gintama / code geass กลายเป็นสามเรื่องที่รักที่สุดไปแล้วครับ อมตะๆ
Name : MooK_KunG_Zaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MooK_KunG_Zaa [ IP : 223.207.150.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 เมษายน 2555 / 21:43
# 21 : ความคิดเห็นที่ 366
 ใจคนอ่านก็เต้นโครมครามเหมือนกันนั่นแหละ 555
ครอส...จูบบ้างก็ได้ 555 เราไม่ถือ
เซด...ไม่ต้องคิดมากแล้ว โดดกอดเลย
Name : กริฟฟินไร้เงา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กริฟฟินไร้เงา [ IP : 125.25.98.39 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2555 / 22:34
# 20 : ความคิดเห็นที่ 254
อ่านเเล้วเขินตามเลยขอรับ
Name : S___P [ IP : 125.26.4.25 ]

วันที่: 29 ตุลาคม 2554 / 17:31
# 19 : ความคิดเห็นที่ 210
หวั่นไหวๆ
น่ารักมากๆเลย
Name : cahcharil [ IP : 110.168.10.160 ]

วันที่: 12 ตุลาคม 2554 / 14:14
# 18 : ความคิดเห็นที่ 206
...............................น่ารักมาก..........................................
Name : ท่านapollo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ท่านapollo [ IP : 101.108.72.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ตุลาคม 2554 / 16:18
# 17 : ความคิดเห็นที่ 197
โอ้ย อ่านตอนนี้แล้วน่ารักมากเลย>.,<
Name : กระจั๊วบิน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระจั๊วบิน [ IP : 158.108.153.252 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ตุลาคม 2554 / 01:55
# 16 : ความคิดเห็นที่ 185
 เริ่มมีซัมธิงต่อกันเเล้ว กรี๊ดดดด><
PS.  My life, It's not yours. F--k!
Name : Qbec. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Qbec. [ IP : 223.205.23.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2554 / 23:45
# 15 : ความคิดเห็นที่ 154
อ่าาาาาาาาาาาาา

เริ่มมีใจให้กันแล้ว

Name : kwan [ IP : 223.205.123.93 ]

วันที่: 12 สิงหาคม 2554 / 18:08
# 14 : ความคิดเห็นที่ 142
เขิลๆๆๆๆๆ ^///^
Name : zzz [ IP : 110.169.225.100 ]

วันที่: 8 สิงหาคม 2554 / 21:43
# 13 : ความคิดเห็นที่ 124

อ๊าย~เซดดริกเขิล


PS.   Welcome to my ID
Name : I'm Rainchan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'm Rainchan [ IP : 125.26.97.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 สิงหาคม 2554 / 22:43
# 12 : ความคิดเห็นที่ 109
อ๊ายยยย

อัพแล้ว ><

PS.  Because I love he more than anyone, So I did not let he go :')
Name : {๑๘}- `Diez♦ocho™ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ {๑๘}- `Diez♦ocho™ [ IP : 124.121.155.178 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2554 / 20:37
# 11 : ความคิดเห็นที่ 108
หวานมากกก =w= อร๊ายย
PS.  Maybe me survive because .. the selfishness .. likely... na~ ;'))
Name : So Sens.. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ So Sens.. [ IP : 124.121.171.173 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กรกฎาคม 2554 / 18:27
# 10 : ความคิดเห็นที่ 107
เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะแต่ว่า...หลงรักเรื่องนี้ซะแล้ว><
ตามอ่านต่อแน่นอนค่ะ สนุกมากกกก หลังๆอ่านแล้วเขิล555
สู้ๆค่ะ รีบมาอัพนะคะ^^
Name : Taonoi [ IP : 115.67.70.127 ]

วันที่: 21 กรกฎาคม 2554 / 01:06
# 9 : ความคิดเห็นที่ 106
 รออัพๆๆๆไรเตอร์สู้ๆนะ
PS.  รัก TONORITZ รักโน่ริท นปนร-นะจ๊ะ
Name : kassa*noritz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kassa*noritz [ IP : 124.121.138.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2554 / 21:45
# 8 : ความคิดเห็นที่ 98
อ่านแล้วใจสั่นตามกันเลยทีเดียววอ๊ากกกก >////<

เขิลลๆๆ ๆอ่าเขิลลล อ๊าาาาาาากกก -////////////////-
Name : --Petchaa-- < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ --Petchaa-- [ IP : 110.169.197.217 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 / 20:18
# 7 : ความคิดเห็นที่ 97
ครึ่งหลังนี่ตอนทื่เตรียมงับ นึกว่าได้ชิมเลือดหวานหอมกรุ่นของเซดดริกอีกครั้งซะแล้ว

เมื่อไหร่จะรู้ใจกัน
Name : arthen < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ arthen [ IP : 125.27.13.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กรกฎาคม 2554 / 19:02
# 6 : ความคิดเห็นที่ 96
สงสัยเซดริกหลับคากองหนังสือ แล้วครอสอุ้มกลับห้อง (เพ้อ~)

555 55. อัพต่อนะจ๊ะเป็นกำลังใจ

PS.  Because I love he more than anyone, So I did not let he go :')
Name : {๑๘}- `Diez♦ocho™ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ {๑๘}- `Diez♦ocho™ [ IP : 110.168.54.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2554 / 20:30
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android