[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 6 : 5th Tale : สู่จุดเริ่มต้นแห่งตำนาน [Final]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,666
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    8 ก.พ. 62

5th Tale : สู่จุดเริ่มต้นแห่งตำนาน

 

ถนนยามค่ำคืนที่หนาวเหน็บ และทุกสิ่งทุกอย่างปกคลุมด้วยหิมะช่างดูขาวโพลนจนไร้สี พื้นปูนสีเข้มถูกแต่งแต้มด้วยปุยนุ่นสีขาวหม่น ต้นไม้ไร้ใบที่เรียงรายอยู่ข้างถนนล้วนแต่ทำให้บรรยากาศหดหู่ และเศร้าหมอง 

ชายหนุ่มร่างสูงเดินไปตามทางเดินเท้าอย่างไม่เร่งรีบ ใบหน้าคมคายซ่อนอยู่ในผ้าพันคอผืนหนาสีเขียวเข้ม ส่วนเส้นผมสีบลอนด์ก็ถูกทับด้วยหมวกไหมพรม   สีน้ำเงินเข้มที่เริ่มมีหิมะเกาะบ้างประปราย

ดวงตาสีฟ้ากวาดสายตามองรอบตัวด้วยความฉงน เพราะที่นี่ที่เคยมีผู้คนพลุกพล่านกลับเงียบสงัด และไร้ซึ่งสัญญาณของสิ่งมีชีวิตใด ๆ นอกจากต้นไม้โล้นเรียงกันเป็นแถวยาว

กิดอะไรขึ้น?

บรรยากาศมันเงียบสงัดจนน่ากลัว แม้ว่าเขาจะชอบความสงบ แต่แบบนี้มันก็สงบจนเกินไป...

เซดดริกเดินต่อไปเรื่อย ๆ ขณะมองหาคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นตามร้านสะดวกซื้อ หรือร้านอาหารชื่อดัง แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของผู้คน จึงอดถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างปลงตกไม่ได้

               หายไปไหนกันหมดเนี่ย?” เขาพึมพำเบา ๆ แต่แล้วก็เห็นเงาดำที่ทอดผ่านบนพื้นปูนไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่นัก เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะเงยหน้าขึ้น และเดินเข้าไปหาด้วยความดีใจ ชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งยืนหันหลังให้ทำให้เซดดริกไม่เห็นใบหน้า เรือนผมสีดำยาวถึงกลางหลังเฉกเช่นสตรีเพศทำให้อีกฝ่ายชักเริ่มไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่ความรู้สึกหนึ่งก็ร้องเตือนเขา

               อย่าเข้าไปใกล้นะ!!

แต่ถึงกระนั้น...ขาสองข้างก็ยังคงก้าวเข้าไปใกล้ราวกับมีบางอย่างฉุดดึงให้เดินไปข้างหน้า

เมื่อเข้าไปใกล้ รูปร่าง และสไตล์การแต่งตัวก็ทำให้เขานึกถึงใครบางคนได้ ครอส?” เสียงทุ้มเอ่ยเรียก แต่ร่างตรงหน้าก็ยังคงไม่หันกลับมครอสใช่ไหมครับ?” เซดดริกจึงเรียกอีกครั้ง

คราวนี้เป็นผล ร่างสูงค่อย ๆ หันกลับมา ใบหน้าที่คุ้นเคยที่ผินมาเรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นบนใบหน้า แต่แล้วมันก็ค่อย ๆ เลือนหายไปเมื่อชายหนุ่มผมดำเริ่ม คลี่ยิ้มพร้อมกับที่ดวงตากลายเป็นสีแดงฉานพร้อมกับรูม่านตาที่หดลีบจนเรียวเล็กอย่างน่ากลัว  

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนที่อีกฝ่ายจะพุ่งเข้าหาพร้อมกับแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวสีขาวที่พร้อมจะฝังลงบนผิวหนัง 

!!!

ดวงตาสีฟ้าใสเบิกโพลงด้วยความตกใจ  เสียงหอบหายใจราวกับผ่านการวิ่งมาหลายร้อยเมตรดังขึ้นพร้อมกับหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลงเร็วระรัว ไม่นานนักจังหวะการหายใจจะกลับมาเป็นปกติเมื่อตั้งสติ และระลึกได้ว่ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน...

ดวงตาค่อย ๆ ปรือปิดลงอีกครั้งหมายจะกลับสู่นิทราอีกครั้ง แต่แล้วก็เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อนึกถึงความฝันนั้น

เขี้ยวสีขาว... 

มือขาวยกขึ้นแตะที่ซอกคอของตัวเองอย่างรวดเร็วจนต้องทำหน้าเบ้เมื่อเผลอกดพลาสเตอร์แรงไป  ใบหน้าคมคายค่อย ๆ ซีดเผือดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อ        ความทรงจำที่ซอยตรงนั้นวิ่งกลับเข้าสมองอย่างรวดเร็วทำให้มือหนาเริ่มสั่น

ร...เรื่องจริงเหรอเนี่ย!?  นี่มันบ้าอะไรกัน!!!?

ดวงตาสีฟ้าค่อย ๆ กวาดสายตามองรอบตัวอย่างระแวดระวัง  

ผนังห้องหินสีเทาหม่นโดยรอบมีโคมไฟติดผนังสามตัวเปิดให้ความสว่างสลัว ๆ เครื่องเรือนไม้ดูมีราคา และอายุได้รับการจัดวางอย่างลงตัว แล้วเขาก็ย้อนกลับมามองที่ ๆ ตนนอนอยู่

เตียงขนาดใหญ่สำหรับมากกว่าสองคนพร้อมด้วยผ้าปูที่นอน และผ้าห่ม     สีขาวน่าสัมผัส ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้นอนบนที่นอนดี ๆ แบบนี้เลยสักครั้ง

แต่มันจะดีมากถ้ารู้ว่าเราอยู่ที่ไหน!!

แล้วที่นี่มันที่ไหนวะเนี่ย?” เซดดริกพึมพำเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก แถมยังความรู้สึกปวดหนึบ ๆ ที่แผลทำให้อารมณ์ยิ่งขุ่นมัว และพาลคิดแต่เรื่องใน    แง่ร้าย หวังว่าคงไม่ใช่รังของ...

แอ๊ด...

ขอ อา-นุญาติค่ะเสียงหวานใสดังขึ้นหลังจากเสียงเปิดประตูไม้บานใหญ่ทำเอาชายหนุ่มผมบลอนด์ถึงกับสะดุ้งโหยง และถอยกรูดไปไกลจนแทบจะตกเตียง 

ดวงตาสีฟ้าจับจ้องไปที่ร่างเล็กของหญิงสาวในชุดสาวใช้คนหนึ่งซึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารสีเงินในมือ เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาไม่ไว้วางใจที่มองมา แต่ก็เพียงแค่ชั่วครู่ก็กลับมาเป็นปกติเช่นเดิม

ตื่นแล้วหรอคะ? ฉานเอาอา-ฮานมาให้น่ะค่ะ

เซดดริกยังคงมองสาวใช้ที่กุลีกุจอจัดวางอาหารบนถาดลงบนโต๊ะตัวเล็กอย่างคล่องแคล่ว จะให้เขาวางใจได้อย่างไร...เพราะถึงแม้รูปร่างภายนอกจะดูน่ารักอย่างไรก็ตาม แต่ถ้าเธอ ‘เป็น’ เหมือนกับคน ๆ นั้นล่ะ?

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะเมื่อทำหน้าที่เสร็จแล้วก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างร่าเริง เผยให้เห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ที่มุมปากโดยไม่ได้ตั้งใจ กิ่นเสียตอนที่ยังร้อนนาคะ”   ว่าแล้วสาวเจ้าก็ถอยหลังสองก้าวก่อนจะเดินออกจากห้องไป

แม้สาวใช้ผู้นั้นจะออกไปแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ยังคงไม่ขยับเขยื้อนไปไหนแม้สายตาจะยังจ้องมองที่ถาดอาหารนั้นอย่างไม่วางใจนัก ชามเซรามิกสีเทามีไอน้ำสีขาวขุ่นลอยขึ้นเอื่อย ๆ พร้อมกับส่งกลิ่นหอมเตะจมูก ช่างยั่วยวนกระเพาะที่ไม่ได้ทำงานมาหลายชั่วโมงให้ร้องครวญครางเสียเหลือเกิน ข้าง ๆ กันนั้นเป็นน้ำ สีเหลืองอ่อนในแก้วใสทรงสูงที่มีหยดน้ำเกาะข้างแก้วทำให้ทราบอุณหภูมิของเครื่องดื่มภายใน

เซดดริกลอบกลืนน้ำลายอันเหนียวหนืดลงคอ แม้อาหารจะน่ากินท้องจะร้อง และลำคอแห้งผากเพียงใด...

แต่ฝันไปเหอะว่าจะแตะอาหารพวกนี้!!

###

 

ยินดีต้อนรับกลับขอรับ” น้ำเสียงแหบของชายชราในชุดพ่อบ้านสีดำเอ่ยอย่างนอบน้อมเมื่อประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงเรือนผมสีดำในเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงสีเดียวกับเส้นผม เขารับเสื้อโค้ทสีดำยาวจากชายหนุ่มมาถือไว้ขณะมองผู้เป็นนายปลดสัมภาระจากเอว

เป็นไงบ้าง?” ครอสถามขณะส่งวัตถุรูปร่างยาวสีดำให้พ่อบ้าน

เอเกิลรับดาบเล่มยาวก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ เห็นลูน่าบอกว่าไม่ยอมรับกินอะไรเลยขอรับเขาตอบพลางมองขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย

แถมยังมองข้าซะน่ากลัวเลยเจ้าค่ะเสียงใสเจื้อยแจ้วของหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับถาดสีเงินเล็ก ๆ ในมือพร้อมกับแก้วน้ำใส่น้ำเย็นจัดหนึ่งแก้ว ใบหน้าน่ารักงอง้ำเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสายตาของดวงตาสีฟ้าของชายหนุ่มคนนั้น ข้ายังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

ช่วยไม่ได้นี่นา สำหรับเขาแล้วพวกเราก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ประหลาดเท่าไหร่พ่อบ้านชราตอบพลางถอนหายใจน้อย ๆ ก่อนจะหันกลับมามองผู้เป็นนายอีกครั้ง แล้วนายท่านจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ?”

ครอสนิ่งไปชั่วครู่หลังจากกระดกน้ำลงคอหนึ่งอึก ข้าไม่สามารถปล่อยเขาไปได้ เจ้าก็รู้เขาตอบเสียงเรียบขณะส่งแก้วคืนให้ลูน่าก่อนจะเดินตรงไปยังบันไดขึ้นชั้นสอง

จะดีหรือขอรับ? มนุษย์คนนั้นถือเป็นตัวแปรสำคัญในสถานการณ์ตอนนี้เลยนะขอรับเอเกิลถามอีกครั้งอย่างลังเลใจ  เขารู้ดีว่าเพราะเหตุใดเจ้านายของตนจึงต้องจำพาชายหนุ่มผมบลอนด์คนนั้นมาถึงที่นี่ แต่เพราะเป็นเช่นนั้นเขาจึงอดเป็นห่วงไม่ได้

...เมื่อมีของมีค่ามาอยู่ในมือ สิ่งที่ต้องเจอเป็นอันดับถัดไปคือ การต่อสู้เพื่อแย่งชิง...

มีทางให้เลือกมากมายเสียที่ไหน...ครอสตอบแม้ว่าจะยังหันหลังอยู่ก็ตาม “...จะกำจัดก็ทำไม่ได้ จะปล่อยทิ้งไว้ก็ทำไม่ได้...

เพราะพันธะสัญญาสินะขอรับ

“เจ้าก็รู้อยู่แล้ว

แล้วทั้งคู่ก็ยุติการสนทนา เหลือเพียงความเงียบงัน และบรรยากาศที่หนักอึ้งชอบกล มีเพียงแต่หญิงสาวในชุดสาวใช้ที่มองทั้งสองสลับกันไปมาด้วยความงุนงง จนสุดท้ายแล้วฝ่ายที่สูงอายุกว่าเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อน

แล้วแต่นายท่านเห็นสมควรขอรับ ข้าพร้อมทำตามเสมอ เอเกิลเอ่ยอย่างนอบน้อมพร้อมกับน้อมตัวลงเล็กน้อย และยกมือขวาขึ้นแนบอก

ขอบคุณชายหนุ่มหันกลับมาพร้อมกับตอบรับ และคลี่ยิ้มบาง ๆ ที่หาดูได้ยากก่อนจะปลีกตัวเองออกมา เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองอย่างสุขุมแม้ในสมองจะคิดหาวิธีการแก้ปัญหาที่อาจตามมาได้ในอนาคต รวมถึงตัวปัญหาที่อยู่ในห้องที่เขากำลังตรงไปเช่นกัน

เมื่อขาทั้งสองข้างหยุดอยู่หน้าประตูไม้สีน้ำตาลสุดทางเดินของชั้นสอง ดวงตาสีแดงก็หรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะเขาคาดการณ์ว่าน่าจะได้ยินเสียงโครมคราม หรือเสียงดังกุกกักเพราะพยายามจะหาทางหนี

แต่นี่...กลับเงียบสนิทจนผิดคาด

แปลก...

ครอสเก็บความสงสัยไว้ในใจก่อนจะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตู สัมผัสที่เย็นเฉียบไม่ต่างจากใบหน้าที่เรียบเฉยตามมาด้วยเสียงกริ๊กเบา ๆ เมื่อเขาบิดมัน และผลักประตูไปข้างหน้า

วืด!!

บางอย่างแหวกผ่านอากาศมายังศีรษะของผู้มาเยือนทันทีที่ประตูเปิดออก  มือแกร่งยกขึ้นและกำรอบวัตถุที่ลอบทำร้ายอย่างแน่นหนาขณะดวงตาสีแดงทอดมองร่างของชายหนุ่มผมบลอนด์ที่ในมือถือไม้แขวนเสื้อสีดำไว้ และไอ้นี่แหละที่หมายจะทำร้ายเขา

พาผมกลับบ้านเดี๋ยวนี้!!” เสียงทุ้มตวาดลั่นอย่างไม่พอใจ ใบหน้าคมคายเต็มไปด้วยริ้วแห่งความโกรธ

ไม่ได้อีกฝ่ายสวนกลับทันทีด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ยิ่งทำให้เซดดริกมีน้ำโห

อะไร....

โครก...

คำพูดทุกอย่างหยุดชะงัก และบรรยากาศตึงเครียดพลันสลายไปเมื่อเสียงร้องครวญครางของกระเพาะอาหารของคนที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายชั่วโมง   ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด ทำเอาเจ้าของกระเพาะถึงกับหน้าแดง และเผลอผ่อนแรงที่จับไม้แขวนเสื้อไว้ ทำให้อีกฝ่ายดึงมันออกมาจากมือในอย่างง่ายดาย

มาร้องอะไรตอนนี้วะ!?

กินข้าวซะครอสเอ่ยหลังจากโยนอาวุธจำเป็นทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

ใครมันจะไปกินลง เซดดริกตอบด้วยเสียงที่เบาลงเล็กน้อยด้วยความกระดากอาย ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองถาดสีเงินอย่างไม่วางใจอย่างเปิดเผย และไม่เกรงใจใคร

ดูเหมือนว่าชายหนุ่มผมดำจะรับรู้ถึงเหตุผลดี ถ้าคิดว่าฉันจะฆ่านายล่ะก็ ฉันทำไปนานแล้วเขาพูดขณะเดินไปที่โต๊ะซึ่งวางถาดอาหารสีเงินไว้ หรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนที่ไอน้ำสีขาวขุ่นจะค่อย ๆ ลอยขึ้นมาจากน้ำซุบใสในถ้วยเซรามิกทำให้รู้ว่าซุปถ้วยนั้นน่าจะอุ่นกำลังพอดี

แต่ถึงกระนั้น...เซดดริกก็ยังคงมองมาอย่างไม่ไว้ใจ  และไม่แตะอาหารเลย จนอีกฝ่ายต้องลอบถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความระอาใจ

ดื้อ...

แล้วคุณพาผมมาที่นี่ทำไม?” เซดดริกถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย    ดูท่าว่าคำพูดเมื่อครู่คงพอจะทำให้ชายหนุ่มวางใจได้บ้าง ร่างสูงค่อย ๆ เดินถอยหลัง และประจันหน้ากับผู้มาเยือน

“...” ครอสนิ่งเงียบไปสักพัก เพราะฉันปล่อยนายไว้ไม่ได้

ทำไม?” พูดได้แค่นั้น ความทรงจำคืนก่อนก็หวนกลับมาอีกครั้ง คมเขี้ยว        สีขาว และความเจ็บปวดเมื่อบางอย่างแทรกผ่านเข้ามาในผิวเนื้อ เขายกมือขึ้นจับซอกคอทันที และเผลอก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ อย่าบอกนะ”

ชายหนุ่มผมดำหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ คิดว่าไงล่ะ?” ว่าแล้วก็แสยะยิ้มเล็กน้อยทำให้เห็นเขี้ยวสีขาวเล็ก ๆ ปรากฏที่มุมปาก

ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความตกใจ งั้นผมก็ต้องรีบกลับ!” เขาโวยลั่นก่อนจะชี้นิ้วไปที่ร่างสูงอย่างไม่เกรงใจ จะให้ผมอยู่ท่ามกลาง แวมไพร์ งั้นเหรอ? ไม่มีทางซะล่ะ!!

ครอสถอนหายใจเบา ๆ อย่างระอาใจ นี่จะต้องพูดซ้ำ ๆ อีกกี่รอบกัน

ฉันให้นายกลับอังกฤษไม่ได้เซดดริก เอเลนอฟเสียงห้าวพูดเฉียบขาด แต่ก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายกลัวแต่อย่างใด เพราะในหัวมีแต่ความคิดที่ว่าต้องกลับไปให้ได้!

งั้นก็ได้...ผมกลับเองก็ได้!!” เซดดริกพูดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ และก้าวผ่านชายร่างสูงกว่า แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินประโยคถัดมา...

ถ้าคิดว่าจะออกจาก ‘โรมาเนีย’ แล้วไปอังกฤษได้เอง...ก็เชิญน้ำเสียงเหลืออดกระซิบข้างหูก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยทิ้งให้อีกฝ่ายยืนนิ่งค้างด้วยความตกใจ

โรมาเนีย!!!

นี่มันบ้าอะไรวะเนี่ย!!!?

               

To be continued....


กำลังจะเปิด Pre-Order นะคะ รอติดตามรายละเอียดกันน้า ^_^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,070 ความคิดเห็น

  1. #819 Fronztear (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 20:20
    ครอสตามตื้อเซดดื้อดึง เหมาะกันจริงๆค่ะ >/////<
    #819
    0
  2. #801 braben (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2557 / 01:17
    แนะๆเริ่มใจอ่อนแล้วอ่ะดิ #อยากอยู่เพราะห้องสมุดใช่ม้าา #ขนมน่ากินโอ้ยย นักภาพตามเลย ข้อเสีย ของการอ่าน นิยายตอนดึก ก็คือมักจะมีอาหารและขนมโลดแล่นมาให้อ่านยั่วน้ำลาย กรี้ซซ
    #801
    0
  3. #755 manat's (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:29
    พันธสัญญาอาไลกัล//บอกเร็วๆๆน่
    #755
    0
  4. #725 ½ ' K E t. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 18:53
    พันธะอะไรหนอ??? >0< 
    #725
    0
  5. #652 Angelprimo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 21:50
    พันธะสัญญาอะไรน้อ?
    #652
    0
  6. #621 เนอเวย์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2555 / 21:05
    เซดนายมาไกลเกินกว่าจะกลับ (ไม่อยากให้กลับหรอก หึหึ..อยู่กลับครอสเถอะ *.*)
    #621
    0
  7. #430 รัตติกาลลมหนาว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2555 / 21:09
     พันธสัญญาไรอะ
    #430
    0
  8. #408 Doll_lucky (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2555 / 21:42
    เซดจะทำยังไงต่อไป 55555

    ไกลนะ ถ้าเดินอ้ะ 555555
    #408
    0
  9. #384 Black-apple (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 20:34
    ง่า ไงต่อล่ะเนี่ย
    #384
    0
  10. #363 กริฟฟินไร้เงา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2555 / 13:57
     ไม่รอดแล้วล่ะลูก  อย่าพยายามเลย  จัดการท้องที่ทำให้หน้าแตกก่อนดีกว่านะ 55

    ครอสอ่าาาาา เซดเป็นอะไรทำไมถึงแย่งชิง  งื้าาาา ไรต์เตอร์ทำค้างงงง
    #363
    0
  11. #304 ดั้งเเหมบ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2554 / 13:19
    จ๊ากกกก
    จากอังกฤษมาโรมาเนีย
    เซดแจ้งข้อหาลักพักตัวเลยดิ
    #304
    0
  12. #284 zd-knight (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2554 / 19:19
    อ๊าย น่ารัด -0- 55555
    แมะทำไมกัดแล้วไม่กด(หื่น)
    #284
    0
  13. #250 S___P (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 16:15
    หนุกมากเลยจ้า

    เซด่ารักมากเลย^^
    #250
    0
  14. #214 Joker Mask (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2554 / 22:43
    ฮ่าฮ่าฮ่า น่ารักดีนะครับ แล้วเพราะอะไรกันนะถึงได้พากลับมาด้วย
    #214
    0
  15. #202 ท่านapollo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2554 / 15:54
    ดีจะตายได้ไปเที่ยวด้วย รีบกลับทำไมอ่ะ
    #202
    0
  16. #182 Qbec. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2554 / 23:19
     บร๊ะเจ้าโจ๊ก!!!!

    มาโผล่โรมาเนียซะยังงั้น 555555

    เเล้วเธอจะทำอย่างรายยยยยยยยยจ๊ะ เซดดี้
    #182
    0
  17. #151 kwan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2554 / 17:24
    พันธสัญญาอะไรหรอค่ะ



    อยากรู้ง่ะ



    เรื่องเป็นไงมาไงกันนี้
    #151
    0
  18. #144 tamtam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2554 / 00:13
    โดนลักพาตัวข้ามประเทศเลยนะเนี่ย



    หนีไปไหนไม่รอดแล้วละเซดเอ๋ย
    #144
    0
  19. #136 ปอม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2554 / 18:25
    โดนแล้วหนูเซท

    ก๊ากๆ

    อ่านต่อๆ
    #136
    0
  20. #121 I'm Rainchan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2554 / 21:56
    กรี๊ดดด โดนท่านครอสจับมาจนได้
    #121
    0
  21. #103 kassa*noritz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2554 / 21:43
     ลุ้นๆๆเซดจะทำอย่างไงน้าาาา
    #103
    0
  22. #89 SJ_LOVER (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 14:46




    วุ่นวายไปกันหญ่าย  คริคริ
    #89
    0
  23. #81 แกงส้ม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2554 / 12:57
    แย่แล้ว อุตส่าห์รู้สึกดีๆด้วย

    แต่พอรู้ความจริงเลยกลายเป็นเซดไม่ชอบไปเลย

    แต่คงไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวเซดก็ต้องชอบครอสอยู่ดี อิอิ
    #81
    0
  24. #48 PaN•cIO•I2A (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2554 / 15:04
    สนุกอ่ะ ภาษาสวยมากเราชอบนะ
    เปิดเทอมวันเดียวกันเลย ^^ สู้ๆ มาอัพนิยายให้เราอ่านบ่อยๆ เน้อ หุหุ
    #48
    0
  25. #47 Vieux (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2554 / 21:10

    อีกที่โผล่มา โรมาเนีย ซะแล้ว 555+

    #47
    0