คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 33 : 29th Tale :: เมื่อเริ่มต้น ย่อมมีจุดจบ [Final]


     อัพเดท 10 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 53 Overall : 40,285
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1798 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 33 : 29th Tale :: เมื่อเริ่มต้น ย่อมมีจุดจบ [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 824 , โพส : 10 , Rating : 14% / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


29th Tale : เมื่อเริ่มต้น ย่อมมีจุดจบ

 

                วัตถุสีดำขนาดครึ่งฝ่ามือลอยขึ้น ๆ ลง ๆ ตามการขยับของมือในถุงมือ   สีดำ ผิวขรุขระเล็กน้อยแต่มันวาวสะท้อนภาพใบหน้าคมคายของบุรุษผู้หนึ่งที่จ้องมองที่มันด้วยสายตากรุ้มกริ่ม พลันใบหน้าบนภาพสะท้อนนั้นก็แสยะยิ้มเจ้าเล่ห์เยี่ยงจิ้งจอก ดวงตาสีแดงก่ำเป็นประกายและลุกโชนด้วยริ้วของผู้ชนะ

                ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงขายาวสีน้ำเงินเข้มเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยความสบายใจ ขาข้างขวายกขึ้นพาดเข่าซ้ายก่อนจะหยุดโยนวัตถุในมือ เขายกมือขึ้นเหนือศีรษะ และยกวัตถุในมือให้สะท้อนแสงจันทร์ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาบนใบหน้าอีกครั้งเมื่อเห็นลวดลายที่เขาต้องการจะเห็น

                “ท่านพี่เสียงหวานดังขึ้นจากรอยต่อระหว่างประตูห้อง ก่อนที่เสียงเอี๊ยดอ๊าดของประตูจะตามมา ร่างสูงเพรียวระหงค่อย ๆ ก้าวเข้ามาภายในห้องที่มืดสลัว และเดินตรงไปหาชายหนุ่มที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง

“...วันนี้ท่านพี่ไปไหนมา? น้องตามหาท่านพี่เสียตั้งนานแล้วเธอก็หยุดอยู่ข้างเก้าอี้ที่พี่ชายของเธอนั่งอยู่ ก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนที่วางแขน สายตาของเธอสบกับวัตถุสีดำในมือของอีกฝ่าย นั่นมัน...

                “ใช่ พี่นึกว่ามันจะถูกเก็บอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของวิหารซะแล้วเฟลอสเอ่ยต่ออย่างรู้ทัน

                ใบหน้าสวยสะคราญฉายแววไม่สบายใจ ของอันตรายแบบนี้ท่านพี่จะเอาไปทำอะไรคะ?” เฟรย่าถามด้วยความสงสัย ก่อนที่คำตอบหนึ่งจะแวบเข้ามาในความคิด หรือว่า...

                “ใช่ ตามที่น้องคิดนั่นแหละเฟรแวมไพร์หนุ่มแสยะยิ้มพร้อมกับหรี่ดวงตาลงเมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบก้อนวัตถุในมือ ลวดลายที่แกะสลักบนพื้นผิวมันวาวสะท้อนแสงนวลเป็นลายก้นหอย และทาบทับด้วยดาวหกแฉก เสียงกลั้วหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ

มันคือสิ่งที่จะทำให้พี่กลายเป็นผู้ชนะ!

เฟรล่าหันไปมองพี่ชายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน พี่ชายของเธอเปลี่ยนไปแล้ว และจะไม่มีวันกลับเป็นเหมือนเดิมอีก...

พี่ชายที่อ่อนโยนของข้าไม่อยู่อีกแล้ว...

เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถห้ามการกระทำของพี่ชายได้อีกแล้ว สิ่งที่เธอทำได้ คือการถอยห่างออกมา ไม่เห็นด้วย แต่ก็ไม่ขัดขวาง เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นพี่ชาย และเป็นคนเดียวในตระกูลของเธอที่เหลืออยู่ หญิงสาวอยากช่วยให้พี่ชายหลุดพ้นจากความทุกข์นี่เสียที

เพราะเธอเหนื่อย...เหนื่อยเหลือเกิน

เฟรย่าลอบถอนหายใจเบา ๆ ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะคะ น้องไม่อยากเสียท่านพี่ไปอีกคนว่าแล้ว เธอก็โน้มตัวลงจูบเบา ๆ ที่ศีรษะของอีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้น แต่ไม่ทันที่เธอจะเดินจากไป มือแกร่งก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธอ ทำเอาร่างเพรียวแทบสะดุ้ง

เฟร...พี่ทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อพวกเรานะ พี่ทำเพื่อเฟรนะเฟลอสเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังขณะเลื่อนสายตามามองใบหน้าด้านข้างของผู้เป็นน้องสาว

แวมไพร์สาวค่อย ๆ หันหน้ากลับมาช้า ๆ และกระตุกยิ้มบาง ๆ ค่ะน้องเข้าใจเธอตอบ แต่ในขณะเดียวกันนั้นในความคิดของเธอกลับไปคนละทางว่าความจริงแล้ว เขาทำเพื่อเธอ หรือทำเพื่อตัวเองกันแน่

            เฟลอสยิ้มให้อีกฝ่ายเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือจากข้อมือเล็ก แล้วเขาก็หันไปให้ความสนใจกับวัตถุสีดำในมือต่อ ส่วนเฟรล่าก็เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ จึงเหลือเพียงชายหนุ่มผมทองคนเดียวในห้องเช่นเดิม

มือหนาลูบไปบนพื้นผิวมันวาวของวัตถุสีดำอีกครั้ง สัมผัสที่รู้สึกได้จากภายใต้ถุงมือยิ่งทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าคมคายแสยะกว้างด้วยความสมใจ ดวงตาสีแดงเป็นประกายวาววับ และเต็มไปด้วยไอสังหารของการแก้แค้น

ตักตวงความสุขไว้ก่อนเถอะดีแฟนธ่อม ใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์...ก่อนที่เจ้าจะไม่มีวันได้สัมผัสมันอีก!!

###

 

สุขี สุขี ดวงตาสีฟ้าหลับพริ้มอย่างเป็นสุข ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีบลอนด์เอนพิงขอบอ่างอาบน้ำในขณะที่ร่างกายส่วนที่เหลือแช่อยู่ใต้น้ำอุ่น ๆ ที่ผสมน้ำหอมเล็กน้อยตามสูตรของแม่บ้านสาวอย่างลูน่า

เขาดื่มด่ำกับความผ่อนคลายที่สายน้ำส่งผ่านผิวกาย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่เล่นกับเด็ก ๆ แค่นี้จะทำให้กล้ามเนื้อปวดได้ขนาดนี้

เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะเหม่อมองเพดานห้องน้ำอย่างครุ่นคิด

นับตั้งแต่วันที่เขาได้เจอไดแอน อีกฝ่ายก็ส่งคำร้องมายังนายใหญ่แห่ง       ดีแฟนธ่อมให้พาเขาไปยังสถานเลี้ยงเด็กเอนเดรลบ้าง เพราะดูเหมือนว่าแดนเนียลจะติดใจเขาเป็นพิเศษ และอยากเล่นกับเขาอีก

เซดดริกเองที่อยู่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำก็เลยขอให้ครอสอนุญาตให้เขาไป จนในที่สุดก็กลายเป็นกิจวัตรประจำวันที่จะต้องไปที่นั่นเสียแล้ว

ไดแอน ฟอสท์เคยเอ่ยปากว่าเขาไม่จำเป็นต้องมาบ่อยขนาดนี้ก็ได้ แต่เมื่อเห็นเด็ก ๆ มีความสุข ก็ยอมใจอ่อนต้องรบกวนชายหนุ่มให้มาเป็นเพื่อนเล่นเด็ก ๆ ไปสักพัก

เซดดริกอดยิ้มตามไม่ได้เมื่อนึกถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาว และพาลทำให้เขานึกถึงใบหน้าของอีกคนที่ทำให้เกิดรอยยิ้มนั้นขึ้นบนใบหน้าของเธอ ใจดีกว่าที่คิดอีกน้าเขาก้มลงมองสร้อยคอแห่งแอริสซิสที่จี้คอมันลอยคออยู่เหนือน้ำ ตอนนี้เขาใส่มันติดตัวจนกลายเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว

เมื่ออาบน้ำเสร็จก็พลันรู้สึกหิวขึ้นมาตงิด ๆ เซดดริกจึงเดินลงไปห้องครัวเพื่อหาอะไรรองท้องเสียหน่อย พอลงไปถึงชั้นล่างสุดก็เจอลูน่าเข้าพอดี

“มีอาหารในครัวเยอะเลยค่ะ เดี๋ยวฉานเอามาให้นาคะ!” แวมไพร์สาวฉีกยิ้มกว้างและทำท่าจะวิ่งเข้าครัว

“ไม่เป็นไรครับ ผมเดินไปเอาเองก็ได้” ชายหนุ่มรีบดักคอก่อนที่มื้อเล็ก ๆ จะกลายเป็นมื้อใหญ่อีกมื้อ ทั้งเขาและเธอจึงเดินไปที่ห้องครัวด้วยกัน แต่แล้วทั้งสองก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันดังมาจากห้องรับแขก

เอ๋? วันนี้ไม่มีกำโหนดการประชุมนี่นาลูน่าพึมพำด้วยความแปลกใจ

ร่างสูงผมบลอนด์เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเมียงมองไปทางห้องรับแขก และด้วยความอยากรู้อยากเห็น บวกกับรู้ว่าคนที่เขาอยากเจอกลับมาถึงคฤหาสน์แล้ว เขาจึงรีบตรงไปยังห้องรับแขกทันที

ฉานไปเตรียมของว่างก่อนนาคะเธอว่าไล่หลังชายหนุ่มไปก่อนจะเลี่ยงเดินไปยังห้องครัว

เมื่อขายาวก้าวมาถึงประตูห้องรับแขก เขากลับลังเลที่จะเคาะประตู ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นบาง ๆ และคิ้วขมวดเล็กน้อย เริ่มกังวลว่าตัวเองจะเข้าไปเกะกะ

ใจหนึ่งก็อยากเจอ แต่ใจหนึ่งก็ไม่อยากกลายเป็นภาระ เพราะก่อนหน้าที่เขาก็ทำตัวเป็นภาระมากพอแล้ว

งั้นเหรอ? ไม่ได้ข่าวอะไรเลยสินะเสียงห้าวที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้คนหลังประตูชะงักกึก เพราะน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความกังวล และหนักใจ 

ใช่ พวกเราพยายามหาข่าวทุกทางแล้ว แต่หมอนั่นกลับหายเงียบ ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยอะไรเลยอีกเสียงหนึ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนตอบกลับมา แต่ถึงแม้จะได้ยินเพียงแค่นี้ เซดดริกก็รู้ดีว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่

เฟลอสสินะ

เป็นเรื่องเดียวกับที่เขาเคยกังวลใจก่อนหน้านี้ ตัวเขาก็แอบหวังว่าเรื่องทั้งหมดมันจะจบลง แต่คงยากเมื่อคนผมดำที่นั่งอยู่ในห้องนั้นปฏิบัติการชิงตัวเขากลับมาอย่างเอิกเกริก เพราะฉะนั้น...นั่นอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นก็เป็นได้

เราไม่ได้ข่าวของเดอแคลร์มาหลายสัปดาห์แล้วสินะขอรับเสียงพ่อบ้านประจำคฤหาสน์เอ่ยขึ้นบ้างอย่าวครุ่นคิด

นั่นแหละที่น่ากลัว...ครอสเสริมอย่างหนักใจ

“ท่านเซดดริกไม่เข้าไปข้างในเหรอคะ?” เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังขึ้นข้างหลังกะทันหันทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เมื่อเขาหันกลับไปก็พบกับดวงตากลมโตของสาวใช้ที่ถือถาดเงินที่มีถ้วยชา และจานมัฟฟินชิ้นเล็ก ๆ วางอยู่

อ๋อ เอ่อ คือผมเห็นพวกเขาคุยกันอยู่นะครับ ผมเลยไม่กล้าเข้าไปขัดจังหวะเซดดริกตอบพลางยิ้มแห้ง ๆ

เข้ามาเถอะฉันไม่ว่าอะไรอยู่ดี ๆ เสียงภายในห้องที่คุ้นเคยก็ตอบกลับมา ทำเอาคนที่อยู่หลังประตูทั้งสองคนสะดุ้งไปตาม ๆ กัน ดวงตาสีฟ้ากะพริบ อยู่ชั่วครู่ ในขณะที่ดวงตากลมโตอีกคู่หนึ่งกลับประกายแจ่มใส

นายท่านอานุญาตแล้ว เข้าไปกันเถอะค่ะ

เซดดริกก็ได้แต่เกาแก้มแก้เก้อ ก่อนจะช่วยร่างเล็กดันบานประตูให้เปิดออก ทำให้เขาเห็นบุคคลที่นั่งอยู่ภายในห้อง ร่างสูงผมดำที่คุ้นเคยในเสื้อเชิ้ตสีขาว และกางเกงสีดำนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว ในมือของเขามีเอกสารแผ่นหนึ่งที่มีสายตาคมกริบจ้องอยู่ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยแต่เต็มไปด้วยริ้วของความเครียด ข้าง ๆ กันนั้นมีพ่อบ้านชรายืนอยู่ด้วยท่าทีสงบ แต่สีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน และมีชายอีกสองคนซึ่งเขาไม่คุ้นหน้าสวมผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มดูขมุกขมัวเล็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชายทั้งสองคนนั้นไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน

แม้จะมองจากระยะนี้ เซดดริกก็สัมผัสได้เลยว่าพวกเขามีเรื่องหนักใจมากขนาดไหน โดยเฉพาะคนที่นั่งเด่นเป็นสง่าแม้จะมีกระดาษปิดไปครึ่งหน้า แต่คิ้วเรียวที่ขมวดเข้าหากัน และบรรยากาศโดยรอบนั้น...เรียกได้ว่าแทบทำเอาหายใจไม่ออกเลยทีเดียว

ขนม และน้ำเจ้าค่ะลูน่าพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม และไม่รู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อยแม้ว่าจะอยู่ใต้บรรยากาศทะมึนเช่นนี้

ขอบใจมากครอสตอบสั้น ๆ ขณะที่สาวใช้ร่างเล็กวางถาดเงินบนโต๊ะตัวกลาง แต่ชายหนุ่มอีกคนกลับยังคงยืนอยู่หน้าประตูอย่างไม่มั่นใจนักว่าควรทำตัวอย่างไร ดวงตาสีแดงคมกริบเงยขึ้นจากแผ่นกระดาษชั่วแวบหนึ่ง ทำให้เห็นคนผมบลอนด์ที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อย่างน่าขัน แต่ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากเรียกอีกฝ่าย หนึ่งในผู้มาเยือนก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

และมีอีกเรื่องหนึ่งท่านครอส เกี่ยวกับของสิ่งนี้เพนโทรไนต์เริ่มพร้อมกับโบกมือเบา ๆ ก่อนที่ภาพจาง ๆ ของสิ่งของสิ่งหนึ่งจะปรากฏขึ้นบนอากาศเหนือโต๊ะตัวกลาง เจเนซิสหายไปจากถ้ำบาดาล

พลัน บรรยากาศที่ตึงเครียดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งทวีคูณเหมือนมีก้อนหินมาหน่วงให้แทบหายใจไม่ออก สีหน้าของทุกคนตึงขึงจนอีกคนที่ไม่รู้เรื่องราวสังเกตเห็น

ดูท่าจะเป็นของที่สำคัญมากเลยแฮะ...

ผมว่า...ผมออกไปก่อนดีกว่านะเซดดริกเอ่ยด้วยความรู้สึกแบ่งรับแบ่งสู้ เพราะดูท่าบทสนทนาน่าจะไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว

อยู่นี่แหละ ไม่ต้องไปเสียงเรียบห้วนขัด ทำเอาอีกฝ่ายชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเมียงมองชายแปลกหน้าอีกสองคนในห้องอย่างไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ที่ให้คนนอกอย่างเขาอยู่ฟังด้วย แต่สายตาที่มองมาไร้ความกังขาใด ๆ

เซดดริกจึงเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ตรงข้ามชายแปลกหน้าทั้งสองคน แม้ว่าคนดึงดันให้อยู่ต่อส่งสายตามาเป็นเชิงว่า ‘มานั่งตรงนี้’ แต่เขาก็ขมวดคิ้วใส่ปฏิเสธเป็นพัลวัน เพราะไอ้ตรงที่ให้นั่งมันก็คือข้าง ๆ เจ้าตัวน่ะแหละ!

                เกรงใจคนอื่นบ้างก็ได้นะ!

ว่าแต่...ผมถามได้ไหมว่า ‘เจเนซิส’ ที่พวกคุณพูดถึงอยู่คืออะไร?” ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทำให้เขาเผลอหลุดปากถามออกไป

เจเนซิสสามารถทำให้ทุกอย่างกลับสู่จุดเริ่มต้นครอสตอบเสียงเรียบขณะว่าเอกสารในมือลงบนโต๊ะ สายตาคมกริบเงยหน้าขึ้นมองภาพที่ลอยอยู่บนอากาศ มันเป็นหินที่มีอายุมานับหมื่นปี หรือบางทีอาจจะเกิดขึ้นพร้อมกับโลกนี้เลยก็ได้ บ้างก็ว่ามันเกิดขึ้นตามธรรมชาติ แต่บ้างก็ว่าเป็นสิ่งที่พระเจ้าสร้างขึ้น เพราะต้องการให้พวกที่ขัดธรรมชาติ และทำให้กฎของธรรมชาติบิดเบี้ยว หายไปจากโลกอันแสนสมบูรณ์ที่ตัวเองสร้างขึ้นน้ำเสียงค่อนแคะ และเสียดสีในตอนท้ายของเขา ทำเอาแวมไพร์หนุ่มผู้มาเยือนอดขยับยิ้มที่มุมปากอย่างดูถูกไม่ได้

เซดดริกที่พอจะเข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายพูดก็อดยิ้มแห้ง ๆ ไม่ได้ เพราะเขารู้ดีว่า ‘พวกที่ขัดธรรมชาติ และทำให้กฎของธรรมชาติบิดเบี้ยว’ น่ะหมายถึงอะไร

แต่รูปร่างของมันก็ใช่ว่าจะเป็นหินแบบนี้เสมอไปครอสเอ่ยต่อก่อนจะโบกมือเล็กน้อย ทำให้ภาพหินที่ปรากฏอยู่บนอากาศค่อย ๆ หมุนช้า ๆ มันสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกเป็นยังไงก็ได้ตามแต่คนที่ใช้อยากจะให้เป็น แต่การจะทำแบบนั้นได้ต้องแลกด้วยพลังเวทย์มหาศาล เพราะตัวหินดูดซับพลังงานธรรมชาติจนไม่คำนวณไม่ได้ว่าจริง ๆ แล้วมันมีอำนาจมากขนาดไหน

แล้วหนึ่งแวมไพร์ในผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้มก็ขยายมุมหนึ่งของหินให้ใหญ่ขึ้น ทำให้เห็นสัญลักษณ์หนึ่งถูกสลักไว้ เป็นรูปก้นหอยที่ปลายหมุนเข้าศูนย์กลาง             ตัวเส้นที่ลากเป็นก้นหอยนั้นเหมือนจะแฉกอีกห้าแฉกแยกออกมา

เห็นสัญลักษณ์นั้นไหม? เป็นสัญลักษณ์ที่อธิบายอำนาจของมันไว้ครบ ปลายหมุนกลับสู่จุดศูนย์กลาง

ดวงตาสีฟ้าที่สะท้อนภาพของสัญลักษณ์นั้นปรากฏความแปลกใจ ร่างสูงผมบลอนด์ลุกขึ้นยืนเพื่อจะมองสัญลักษณ์บนอากาศนั้นให้ชัดขึ้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างใช้ความคิด

มีอะไรรึเปล่า?” ครอสถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องรูปสัญลักษณ์ตาไม่กะพริบ

ผมว่า...ผมเคยเห็นสัญลักษณ์แบบนี้ที่ไหนสักแห่งนะเซดริกตอบอย่างไม่แน่ใจนักขณะใช้ความคิดอย่างหนัก แล้วเขาก็นึกออก

 

นายใส่สร้อยด้วยหรอแดน? พี่ไม่เคยเห็นมาก่อนแฮะเซดดริกที่เล่นรับโยนลูกบอลกับแดนถามพร้อมกับชี้ไปที่จี้ห้อยคอลวดลายประหลาด

แดนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้ม และหยิบจ้อยคอนั้นมาวางไว้บนมือ ข้าเก็บได้ตอนไปเล่นแถวแม่น้ำน่ะครับ เห็นมันลอยมาตามน้ำ ก็เลยหยิบมาใส่ซะเลยเขาตอบขณะยื่นมือข้างขวาที่จี้ห้อยคอไว้มาตรงหน้าชายหนุ่ม สวยเนอะ

ดวงตาสีฟ้าพิจารณาลวดลายบนจี้ห้อยคอนั้นด้วยความสนใจ แม้จะ           รู้สึกว่าลวดลายให้ความรู้สึกพะอืดพะอมแปลก ๆ ก็ตามที นั่นสินะ ลายสวยมาก         เซดดริกเอ่ยอย่างเห็นด้วย แต่สร้อยเส้นนี้อาจจะมีเจ้าของก็ได้นะ หยิบมาใส่แบบนี้มันจะดีเหรอ?”

เด็กชายส่ายหน้าดิก ไม่หรอกครับ มันลอยมาตามแบบนี้น่ะไม่มีทางมีเจ้าของไปได้หรอก!” แดนตอบเสียงขันแข็ง และกุมจี้สร้อยคอนั้นไว้ในมืออย่าง        หวงแหน ทำให้ร่างสูงอดถอนหายใจออกอย่างปลงตกไม่ได้

ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลดี ๆ นะเขาว่าพร้อมกับโคลงหัวของเด็กน้อย

 

เมื่อวันก่อนผมเห็นสัญลักษณ์นี้บนจี้ห้อยคอของแดนครับ

ดวงตาสีแดงของแวมไพร์แปลกหน้าเบิกกว้างด้วยความตกใจ พวกเขากำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ชายหนุ่มผมดำชิงถามขึ้นก่อนอย่างรวดเร็ว แน่ใจนะ?”

เซดดริกพยักหน้ารับ แน่ใจครับเขาตอบเสียงหนักแน่น

ครอสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เป็นไปได้ยังไง?” เขาพึมพำเสียงเบา เขารู้ดีว่าแดนเนียลอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กตลอดเวลา ไม่มีทางเป็นขโมยไปได้แน่ และสัญลักษณ์นี้ไม่มีทางเอาไปใช้พร่ำเพรื่อแน่ ๆ

ฝีมือของเฟลอสหรือขอรับ?” พ่อบ้านชราถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

เป็นไปได้ร่างสูงผมดำตอบเสียงเครียด แต่มันจะทำไปเพื่ออะไร?”

ไม่ทันทีใครจะได้ตอบคำถามนั้น ประตูห้องรับแขกก็เปิดผลัวะอย่างแรงจนแวมไพร์ในห้องเกือบจะตั้งท่าจู่โจมกลับแล้ว แต่ก็ยั้งมือไว้ได้ทัน เพราะคนที่เข้ามานั้นคือ สาวใช้ประจำคฤหาสน์ แต่สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยแววตระหนก

นายท่านเจ้าคะ...เมื่อครู่ท่านไดแอนติดต่อมาเจ้าค่ะเธอพูดรัวเร็วจนเกือบจะจำความไม่ทัน  “แดนเนียลอยู่ดี ๆ ก็หายตัวไปจากสถานเลี้ยงเด็กค่ะ!

ว่าไงนะ!!!?  ครอสผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ แล้วเขาก็เริ่มสะกิดใจอะไรบางอย่าง

หิน...สัญลักษณ์...เด็กที่เก็บสร้อยได้...ลักพาตัว...

            แล้วเขาก็ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ แวมไพร์หนุ่มสูดลมหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหันไปหาคนข้าง ๆ แดนเจอสร้อยที่ไหน?”

ริมแม่น้ำแถว ๆ เอนเดรลน่ะครับอีกฝ่ายตอบอย่างร้อนรน

แม่น้ำฮันช์...” 

แถวนั้นมีแม่น้ำไหลผ่านอยู่สายเดียว และต้นสายของมัน...

สุสานเก่า!

ข้าจะไปที่สุสานเก่าครอสโพล่งขึ้นก่อนจะหันไปมองพ่อบ้านชราทียืนอยู่ข้างหลัง ซึ่งอีกฝ่ายก็รับรู้สิ่งที่ผู้เป็นนายต้องการจะสื่อได้เป็นอย่างดี เอเกิลเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปเตรียมการให้พร้อม

ข้าจะไปกับท่านด้วย!” แวมไพร์ผู้มาเยือนทั้งสองออกรับเสียงขันแข็ง

ไม่ต้องร่างสูงผมดำตอบเสียงเด็ดขาดพอดีกับที่เอเกิลกลับเข้ามาพร้อมกับเสื้อโค้ทสีดำในมือ ต่อจากนี้ไปเป็นปัญหาส่วนตัวของข้า ข้าไม่ต้องการให้ใครมาเดือดร้อน เพราะปัญหาของข้ากับมันอีกแล้ว

แต่ถ้าหากเกิดอะไรขึ้นกับท่าน...

จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นครอสเอ่ยเสียงห้วนขณะใส่เสื้อโค้ทที่พ่อบ้านชรายื่นมาให้ ข้าไม่คิดจะพ่ายแพ้ให้กับคนอย่างมัน

ข้าไม่ได้คิดว่าท่านจะแพ้หรอก” ไบอัสตอบด้วยเสียงหนักใจ แต่...

ไม่มีแต่ทั้งนั้นเสียงห้าวเฉียบขาดตัดบท แต่เมื่อเห็นสีหน้าลำบากใจของอีกฝ่ายแล้ว ทำให้เขาไม่อาจจากไปแบบนี้เฉย ๆ ได้ ข้าอยากให้พวกเจ้าเข้าใจ เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า ข้าไม่อยากให้ใครเข้ามาก้าวก่ายทั้งนั้น เมื่อข้าเป็นคนก่อ ข้าก็ต้องเป็นคนจบ

ดวงตาสีแดงอีกสองคู่ที่มองกลับมาเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย ระคนเป็นห่วง แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยืนกรานขนาดนั้น พวกเขาก็ไม่อาจขัดได้ ก็ได้ แต่ถ้าจวนตัวจริง ๆ ได้โปรดแจ้งข่าวมาให้เร็วที่สุด

ครอสพยักหน้ารับ ก่อนที่แวมไพร์ทั้งสองจะโค้งตัวบอกลาเล็กน้อย และเดินออกจากห้องไปโดยมีสาวใช้ร่างเล็กเดินไปส่ง เมื่อผู้มาเยือนจากไปแล้ว ร่างสูงผมบลอนด์ก็ก้าวขาเข้าไปใกล้ แต่ไม่ทันจะได้พูดอะไรอีกฝ่ายก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน

ฉันไม่ให้นายไปด้วย เซดดริก

ดวงตาสีฟ้าฉายแววไม่พอใจทันที เพราะอันตรายเหรอครับ? เหตุผลนี้ฟังจะเบื่อแล้วเขาตอบอย่างฉุน ๆ ผมดูแลตัวเองได้ อีกอย่างผมเองก็เป็นห่วงแดน ถ้าคุณต้องพะวงทั้งแดน ทั้งเฟลอส...คุณจะไม่ยิ่งแย่หรือ?”

แต่ถ้านายไปด้วย ฉันก็จะมีเรื่องต้องห่วงเพิ่มมาอีกหนึ่ง

แล้วถ้าคราวนี้เป็นกับดักล่อให้คุณไปหาแดน แต่ความจริงแล้วเฟลอสกลับตลบหลังย้อนมาเล่นงานที่คฤหาสน์นี่ล่ะครับ?” เซดดริกไม่ยอมแพ้

ใบหน้าคมคายนิ่งงัน ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นมีโอกาสเป็นไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่อยากให้ไปอยู่ดี ดวงตาสีแดงจ้องใบหน้าอีกฝ่ายเขม็ง ไปแล้วนายจะทำอะไรได้? นายมีอะไร?” เป็นคำถามที่เขาไม่อยากถามที่สุด เพราะมันก็ไม่ต่างอะไรจากการดูถูกอีกฝ่ายเลย

อีกฝ่ายเป็นเป็นปิศาจ เป็นแวมไพร์ที่มีเวทมนต์ ในขณะที่นายเป็นเพียงแค่มนุษย์เท่านั้น นายคิดว่านายจะทำอะไรได้?”

ผมช่วยรักษาบาดแผลให้คุณได้” เซดดริกสวนกลับ “และถ้ามันเป็นกับดักเพื่อล่อให้คุณไปคนเดียว ในขณะที่อีกฝ่ายมีแดนเป็นตัวประกันด้วยล่ะ?”

“...”

ในเมื่อมันมีทางอื่น ทำไมคุณต้องเลือกทางที่ทำให้ตัวเองเป็นคนแบกรับทุกอย่างไว้ตลอดด้วย?”

ครอสเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสีแดงเต็มไปด้วยความลำบากใจ ขณะที่มือข้างขวายกขึ้น และแตะใบหน้าข้างซ้ายของอีกฝ่าย ฉันเป็นห่วงนาย

เซดดริกแตะหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ และจ้องตากลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ ถ้าคุณเป็นห่วงผม ก็ให้ผมอยู่ในสายตาตลอดสิ”

แวมไพร์หนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากจาง ๆ เป็นครั้งแรกที่ฉันเถียงแพ้เลยนะคำพูดนี้เรียกรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของชายหนุ่มผมบลอนด์ได้เป็นอย่างดี

ผมควรจะดีใจสินะ

ครอสไม่ตอบกลับ แต่หันไปหาเอเกิล พ่อบ้านชราอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ ระวังตัวนะขอรับ นายท่าน ท่านเซดดริก

ผู้เป็นเจ้านายพยักหน้ารับเบา ๆ  คราวนี้แหละ...ทุกอย่างควรจะจบเสียที





>>Pre-Order<<

Bloody Bond พันธนาการเขี้ยวราตรี (ชื่อเดิม Tale of the Darkness)

*** วันนี้ - 21 กุมภาพันธ์ ***



ผู้เขียน : Xeiji / อู่ชี่

ภาพปก : Kon

ภาพประกอบ : Mr.x

จำนวนหน้า : 450+

ราคา : 439 บาท

สิ่งที่มีเพิ่มเติมในรูปเล่ม : ตอนพิเศษ และ Uncut

ของแถม : ที่คั่นหนังสือแฮนเมดลายคาแรคเตอร์พระ-นาย (มีจำนวนจำกัด)

*** เดี๋ยวจะมาอัพเดทให้ดูนะคะ ***



แง้มภาพปกให้ดูกันก่อน เพราะว่ายังไม่เสร็จดีค่า 

sds


สั่งจองได้ที่นี่เลย >> https://goo.gl/forms/pw78JhDWpccygxF62

*** วันนี้ - 21 กุมภาพันธ์ ***


+++++++++++++++++++++


ตอนที่ปิดการอ่าน คือเรากำลังรีไรท์และทยอยลงค่า เปิดให้อ่านแน่นอน ^^ 

หลังจากนี้เราจะเปิดให้อ่านทุกตอนระยะหนึ่งก่อนจะปิดบางตอนนะคะ


+++++++++++++


ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ทำนิยายเรื่องนี้ออกมาเป็นหนังสือซักทีหลังจากผ่านมาหลายปี

ก่อนอื่นอย่าเพิ่งงงกับชื่อเล่มนะคะ เพราะเราเปลี่ยนชื่อเรื่องให้เข้ากับตัวนิยายมากขึ้นค่ะ 


สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ

ถ้ายังไงยังคงมาพูดคุยกันได้ใน

FB : https://www.facebook.com/xeijiandwuqi

หรือ twitter : Seiji_18 (แต่ทวิตเตอร์จะออกแนวบ่นไปเรื่อยเปื่อยมากกว่า5555)


และหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในเรื่องถัดๆไปนะคะ :)




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 33 : 29th Tale :: เมื่อเริ่มต้น ย่อมมีจุดจบ [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 824 , โพส : 10 , Rating : 14% / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 845
เอาละ เริ่มการบู๊ให้ดุเดือด
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 23:55
# 9 : ความคิดเห็นที่ 745
ขออย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นกับเซตเลยน้าา ไรต์เขียนแบบนี้แล้วรู้สึกสังหรใจไม่ดีเลย55555
PS.  - เพื่อนกิน เพื่อนกัน เพื่อนกินไม่ทัน เพื่อนกันเอาไปกิน - สามีคือเป้าหมาย ผู้ชายคือทางผ่าน คบเด็กคือนิพพาน ขึ้นคานคือตายทั้งเป็น - เจ็บแล้วจำ คือ คน เจ็บแล้วทน คือควาย
Name : ชานัวร์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ชานัวร์ [ IP : 223.205.249.160 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มกราคม 2557 / 20:57
# 8 : ความคิดเห็นที่ 730
โอ้เย้ มาแล้วๆๆ
เซดกับนายท่านสู้ๆ ตอนหน้าลุ้นสุดๆ
แฮปปี้นิวเยียร์ค่าาาา^^
Name : Blanchet [ IP : 114.109.4.39 ]

วันที่: 31 ธันวาคม 2556 / 11:03
# 7 : ความคิดเห็นที่ 729
ครอส สู้ๆ
Name : mingmingzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mingmingzz [ IP : 27.55.239.212 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 ธันวาคม 2556 / 07:53
# 6 : ความคิดเห็นที่ 727
เฟลอส.. กลับตัวกลับใจซะทีเถอะ
PS.  Ever Lasting FriendS` Love Super Junior! 13+2 Hyukjae 97Line [R: 1827]
Name : KongKwanZz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KongKwanZz [ IP : 115.67.35.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2556 / 19:05
# 5 : ความคิดเห็นที่ 721
ไรเตอร์กลับมาอัพแล้ว เย้!~ ตอนนี้ไม่หวานแต่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด >_< หวังว่าตอนจบคงไม่มีใครตายนะ [เฟลอสนี้ไม่แน่]
PS.  ฉันไม่เคยกลัวในสิ่งที่ฉันทำ...เพียงแต่ฉันกลัวผลลัพธ์ที่จะตามมา...
Name : Shirahane[Primo] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shirahane[Primo] [ IP : 49.230.137.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2556 / 17:14
# 4 : ความคิดเห็นที่ 720
กว่าจะมาต่อได้...นานจริงๆ

หวังว่าจะไม่หายไปนานนักกกกกกกก
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 171.6.29.174 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2556 / 17:10
# 3 : ความคิดเห็นที่ 719
เฟลอส เมื่อไหร่นายจะหลุดออกมาจากบ่วงแห่งความแค้นซักทีนะ...
PS.  Ever Lasting FriendS` Love Super Junior! 13+2 Hyukjae 97Line [R: 1827]
Name : KongKwanZz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KongKwanZz [ IP : 125.26.253.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ธันวาคม 2556 / 18:21
# 2 : ความคิดเห็นที่ 718
แววดราม่ารำไร ขอมาม่าถ้วยเล็กๆก็พอนะคะ แล้วเปลี่ยนมาเป็นฉากหวานๆเรียกเลือดของครอสxเซดดริกเยอะๆๆๆๆๆๆ>.< (ปล.แอบอยากเห็น เฟลอสxเควิน แบบรู้ว่าไม่เกี่ยวกันแต่ก็อยากโยงเพราะชอบทั้งเควินและเฟลอสเลย เหมือนเฟลอสจริงๆแล้วเป็นคนที่ต้องการใครซักคนมาอยู่ข้างๆ)
Name : ไออุ่น [ IP : 61.90.71.196 ]

วันที่: 9 ธันวาคม 2556 / 23:01
# 1 : ความคิดเห็นที่ 717
สงสารเฟรย่าเนอะ แต่เฟลอสท่านครอสหน่ะไม่แพ้แกหรอก โฮ่โฮ่โฮ่
#แม่ยกท่านครอส
Name : mingmingzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mingmingzz [ IP : 171.100.95.209 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2556 / 13:07
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android