[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 32 : 28th Tale : จุดเริ่มต้นเล็ก ๆ [Final]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    10 ก.พ. 62

28th Tale : จุดเริ่มต้นเล็ก ๆ

 

            “ฮัดเช้ย!” ทันทีที่ก้าวขาเข้าห้องทานอาหารที่คุ้นเคย ร่างสูงผมบลอนด์ก็จามออกมาโดยไม่ทันได้ปิดปาก มือเรียวยกขึ้นถูปลายจมูกเบา ๆ ขณะเดินไปโต๊ะอาหารพร้อมกับย่นจมูกที่ระคายเคือง สาวใช้ร่างเล็กที่เดินมาพร้อมกับถาดสีเงินในมือเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย

            “ไม่สบายเหรอเจ้าคะท่านเซดดริก?” เสียงใสถามเจือความห่วงใยขณะมองชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม “เอานมอุ่น ๆ แทนไหม?”

            เซดดริกส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมกับคลี่ยิ้มจาง ๆ “ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบก่อนจะได้ยินเสียงเปิดหนังสือพิมพ์เบา ๆ เรียกให้ปรายตาไปที่อีกคนที่นั่งอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว “ผมสบายดี ขอแค่ไข่ดาว กับขนมปังก็พอแล้วครับ” จงใจเน้นต้นประโยคเพื่อให้คนที่อ่านหนังสือพิมพ์นั้นรู้ตัวว่าเขาจงใจค่อนแคะใคร

            “เจ้าค่ะ” ลูน่าฉีกยิ้มกว้างหลังจากรินกาแฟเสร็จแล้ว และเดินเข้าไปในครัวเพื่อจัดอาหารตามที่ได้รับมา ห้องอาหารจึงเหลือเพียงแค่ชายหนุ่มผมบลอนด์ และอีกคนที่นั่งนิ่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่

            “ไม่สบายเหรอ?” น้ำเสียงนิ่งถามเรียบ ๆ ขณะยังคงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ในมือไปเรื่อย ๆ

            เซดดริกทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย “จะเพราะใครซะอีกล่ะ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงแขวะเล็กน้อย ขณะใส่น้ำตาลลงในถ้วยกาแฟร้อน ๆ

            ร่างสูงผมดำหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะวางหนังสือพิมพ์ลง และยกมือขึ้นเท้าคางพร้อมกับมองใบหน้าของคนที่กำลังยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ “ฉันอุตส่าห์อาบน้ำให้ ไม่สบายได้ไง”

            อีกฝ่ายแทบจะสำลักเครื่องดื่มสีน้ำตาลเข้ม และเกือบทำหกใส่มือเสียด้วยซ้ำ ดวงตาสีฟ้าถลึงตาใส่คนพูด แต่คนพูดกลับไม่รู้สึกอะไร กลับส่งสายตาพราวระยับให้ จนทำเอาเขาต้องเบี่ยงหน้าที่ร้อนวูบหนีสายตานั้น

ช่วยเอาครอสคนเดิมกลับมาทีเถอะ!

            “ไข่ดาวร้อน ๆ ค่าท่านเซดดริก” แล้วร่างเล็กก็เดินออกมาจากครัว เคราะห์ดีที่เธอไม่ได้ยินที่ผู้เป็นเจ้านายพูด ไม่งั้นเขาคงไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงเป็นแน่ ลูน่าวางจานไข่ดาวรูปกลมสวยตรงหน้าชายหนุ่มผมบลอนด์ หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย “แน่ใจนาคะว่าสบายดี ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ล่ะ?”

            เซดดริกโบกมือรัว ๆ “ผมสบายดีจริง ๆ ไม่ต้องห่วงนะ”

            ลูน่าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อเล็กน้อย “แต่ถ้ารู้สึกไม่สบายจริง ๆ ต้องบอกฉานนาคะ ฉานจะได้จัดยาให้” เธอเอ่ยอย่างยอมแพ้ แต่ลงท้ายน้ำเสียงบังคับเล็กน้อยตามประสาคนเป็นห่วง ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรนอกจากส่งยิ้มให้แทนคำขอบคุณ ร่างเล็กจึงค่อยเดินเข้าไปในห้องครัวอีกครั้ง

            เมื่อเห็นแผ่นหลังเล็กหายเข้าไปในห้องครัวแล้ว เซดดริกก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่อีกคนกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ เรียกให้ดวงตาสีฟ้าหันมาถลึงตาใส่อีกครั้ง “ขำอะไรของคุณ?”

            ครอสไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยอย่างขบขัน พอเห็นว่าได้แกล้งพอหอมปากหอมคอแล้ว เขาก็หันมาจัดการกาแฟกับแซนด์วิชตรงหน้า

ตึง ตึง...

อยู่ดี ๆ เสียงเหมือนฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังวิ่งหน้าตั้งก็ดังขึ้น เรียกให้ชายหนุ่มทั้งสองคนละจากอาหารเช้าตรงหน้า และมองหน้ากันอย่างงง ๆ พอเงี่ยหูฟังดี ๆ ก็พบว่ามันดังออกมาจากอีกฟากของประตูห้องกินอาหาร

“เดี๋ยวผมไปดูให้นะ” เซดดริกอาสาก่อนจะวางแซนด์วิชในมือลง ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ประตู เขาก็ยิ่งได้ยินเสียงฝีเท้านั้นชัดมากยิ่งขึ้น

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความประหลาดใจ เพราะตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่ เขาไม่เคยได้ยินใครวิ่งจนพื้นดังตึงตังแบบนี้มาก่อน

            “ย้ากกกก!! ทันทีที่ผลักบานประตู เสียงตะโกนดังลั่นตามด้วยเสียงเท้ากระแทกพื้นก็ดังขึ้นอีกครั้งก่อนที่เขาจะโดนน้ำหนักไม่น้อยจากอะไรบางอย่างพุ่งเข้าใส่จนหงายหลังกระแทกพื้น แต่โชคดีที่คนโดนประทุษร้ายเอาศอกยันไว้ทัน ไม่อย่างนั้นหัวคงได้กระแทกพื้นเป็นแน่

            แต่ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่จุก...

            “อูย...” เซดดริกครางเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่นั่งอยู่บนท้องของตัวเอง ตอนแรกก็ตกใจนึกว่าอะไร ที่แท้ก็เป็นเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่ง ในมือขวาของเขาเป็นดาบไม้ขนาดเล็กกะทัดรัดพอดีกับขนาดตัว รอยยิ้มกว้างบนใบหน้ากลมทำเอาเขาอดอมยิ้มตามไม่ได้

แม้จะใจหายวูบไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ที่มุมปากและดวงตาสีแดงของเด็กน้อยก็ตาม

            “อ้าว ไม่ใช่พี่ครอสเหรอ?” เด็กชายกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความแปลกใจก่อนจะลดดาบในมือลง และเอียงคอเล็กน้อย เซดดริกยันกายขึ้นเล็กน้อยพลางหัวเราะเบา ๆ และพยักเพยิดหน้าไปข้างกาย ดวงตาสีแดงอ่อนของเด็กชายจึงมองไปตามทิศทางนั้น

            “ข้านึกว่าคราวนี้จะจัดการพี่ครอสได้แล้วเสียอีก” เด็กชายถอนหายใจเสียงดัง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนหมอนมนุษย์ที่ตอนนี้อมยิ้มด้วยความเอ็นดู

            “งั้นคราวหลังต้องย่องมาเงียบ ๆ นะ อย่าร้องเสียงดัง พี่ครอสจะได้ไม่รู้ตัว” เซดดริกพูดพร้อมกับขยี้เส้นผมสีดำของเด็กน้อย เรียกให้ใบหน้ากลมที่ตอนแรกนอนซบเงยหน้ามองใบหน้าของหมอนมนุษย์

            “พี่ชายต้องช่วยข้านะ!

            ใบหน้าคมคายฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับหัวเราะออกมา “จะช่วยเต็มที่เลยล่ะ”

            ดวงตาสีแดงอ่อนของเด็กชายพราวระยับด้วยความดีใจ แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงห้าวเหนือศีรษะก็ขัดขึ้น “พี่ชายคนนั้นคงช่วยไม่ได้ถ้าเจ้าไม่ยอมลุกขึ้นนะ แดน” ครอสว่าขณะยืนกอดอก

            แดนขมวดคิ้วก่อนจะเพิ่งรู้สึกตัวล “อ้าว จริงด้วย” เขาหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะยันกายขึ้น แต่แล้วอยู่ดี ๆ เขาก็ขยับไปนั่งบนอกของคนที่นอนอยู่แทน ดวงตาสีแดงมองใบหน้าของอีกฝ่ายพร้อมกับเอียงค“พี่ครอส พี่ชายคนนี้เป็นใคร...”

               “แดนเนียล!! ไม่ทันที่เด็กน้อยจะเอ่ยจบประโยค เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ตะโกนลั่น ทำเอาเด็กชายจอมซนสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจและรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

            เซดดริกค่อย ๆ ลุกขึ้นพร้อมกับลูบข้อศอกตัวเองเบา ๆ และลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อไม่มีน้ำหนักกดทับบนหน้าอกแล้ว แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นใบหน้าหงอยของเด็กชาย และหญิงสาววัยกลางคนที่วิ่งกระหืดกระหอบมา

               “แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่งเล่นในบ้านของคนอื่นเขา” ทันทีที่เธอมาถึงตัวเด็กน้อย เธอก็ติเตียนทันที

               ขอโทษฮะแม่ได...” คนตัวเล็กครางเสียงอ่อยขณะก้มหน้างุด

               เซดดริกมองหญิงสาวผู้มาเยือนด้วยความสงสัย เธอเป็นหญิงร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวประบ่า แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเรียบ ๆ เหมือนหญิงชาวบ้านทั่วไป

หากมองเผิน ๆ ก็เหมือนมนุษย์คนหนึ่ง แต่ด้วยดวงตาสีแดงที่หันมามองเขาจึงบอกได้ไม่ยากเลยว่าเธอห่างไกลจากคำว่า มนุษย์ มากแค่ไหน

               “ขอโทษด้วยนะคะ เด็กคนนี้มาเล่นซนอะไรให้เดือดร้อนรึเปล่า?” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด ขณะที่อีกมือหนึ่งจับบ่าของเจ้าตัวซนไว้

               “ไม่หรอกครับ” เซดดริกยิ้มเล็กน้อย พอเห็นว่าสีหน้าของเธอคนนี้      ผ่อนคลายลง เขาก็พบว่าเธอมีใบหน้าที่อ่อนโยนมากเพียงใด พอเห็นเธอยิ้มนิด ๆ ก็รู้สึกได้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวของเธอคนนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่น และความอาทร

            “ไดแอน” เสียงห้าวของแวมไพร์หนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังเซดดริกเอ่ยชื่ออีกฝ่าย “มาถึงที่นี่มีอะไรรึเปล่า?”

               ไดแอนตบบ่าเด็กชายตัวเท่าเอวเบา ๆ เป็นเชิงบอก “เด็กคนนี้โวยวายว่าอยากเจอเจ้าเป็นของขวัญวันเกิดน่ะสิ” เธอตอบก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “ข้าก็ดันสัญญาไว้ว่าจะให้ของขวัญหนึ่งชิ้น ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องนี้...”

               แวมไพร์หนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินแทรกชายหนุ่มผมบลอนด์ และย่อตัวลงในระดับสายตา “วันนี้วันเกิดเจ้าหรอ?” น้ำเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาคนที่มองถึงกับทำตาโต

               “ครับ พี่ครอสอวยพรให้ข้าหน่อยสิ” แดนพยักหน้ารับรัว ๆ

               “ขอให้ร่าเริง และแข็งแรงแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ นะ” รอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่งผุดขึ้นบนใบหน้าคมคายพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมือมาลูบหัวเด็กน้อย “แต่คราวหลังอย่าวิ่งซนจนชนอื่นล้มแบบนี้อีกนะ มันอันตราย รู้ไหม?”

               แวมไพร์น้อยสีหน้าสลดลงเล็กน้อย แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะหันมาหาคนที่เขาพุ่งชาร์จใส่ “ขอโทษครับพี่ชาย” เสียงเล็กว่าอย่างรู้สึกผิด

               เซดดริกที่ยังงงว่าใครเป็นใครตัดสินใจช้อนตัวเด็กชายขึ้นมาอุ้ม แม้น้ำหนักตัวจะไม่ใช่น้อยแล้ว แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่พอรับไหว “ไม่เป็นไรครับ” เด็กคนนี้โดนดุมามากพอแล้ว เขาจึงไม่อยากเห็นผู้ใหญ่ใจร้ายซ้ำเติมเด็กต่อ

               “ว่าแต่พี่ชายชื่ออะไรหรอ?” แดนค่อยกลับมายิ้มกว้างอีกครั้งเมื่อเห็นว่าพี่ชายคนนี้ใจดี ไม่ตำหนิเขาแล้ว

               “เซดดริกครับผม พี่ชื่อเซดดริก”

               ไดแอนเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจก่อนจะหันมามองแวมไพร์หนุ่มเป็นเชิงถาม ครอสจึงได้รู้ตัวว่ายังไม่ได้แนะนำตัวให้รู้จักกันเลย

               “ไดแอน นี่เซดดริก เอเลนอฟ แขกของข้า” แล้วเขาก็ผายมือไปทางชายหนุ่มผมบลอนด์ “เซดดริก นี่ไดแอน ฟอสท์ ผู้ดูแลสถานรับเลี้ยงเด็กเอนเดรล”

               “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ไดแอน” เซดดริกยิ้มพร้อมกับก้มหน้าเล็กน้อย เพราะในมือยังอุ้มแวมไพร์ตัวน้อยไว้อยู่

               “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เซดดริก” หญิงสาวยิ้มรับเช่นกัน “นานแล้วที่ข้าไม่ได้เห็นครอสมีแขก และแนะนำให้รู้จักสถานรับเลี้ยงเด็กเอนเดรลด้วย”

            เซดดริกเลิกคิ้วเล็กน้อย “หมายความว่าอะไรเหรอครับ?”

            ผู้ดูแลหญิงหัวเราะในลำคอเบา ๆ “ปกติถ้าหากข้ามาที่นี่พอดีกับที่มีแขกมา ครอสก็มักจะไม่แนะนำชื่อ เอนเดรลหรอกค่ะ” ว่าแล้วเธอก็หลิ่วตาให้อีกฝ่าย “เพราะมันออกจะเป็น ความลับ อยู่สักหน่อย”

            คนที่รู้เรื่องนี้ก็มีแต่คนที่ครอสไว้ใจทั้งนั้น...

         นี่คงเป็นสิ่งที่ไดแอน ฟอสท์ ต้องการจะสื่อเป็นแน่ ชายหนุ่มผมบลอนด์ปั้นหน้าไม่ถูก เพราะไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรตอบกลับดี

            “ไดแอน” คนถูกกล่าวถึงเอ่ยเสียงเข้มเล็กน้อย คล้ายจะเตือนกลาย ๆ แต่หญิงวัยกลางคนกลับไม่กลัวน้ำเสียงนั้น เธออมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

               “ไหน ๆ ก็มาแล้ว ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้านิดหน่อย เจ้าพอมีเวลาไหม?”

               ครอสพยักหน้ารับ “ถ้างั้นเชิญไปห้องรับแขก” เขาว่าก่อนจะเรียกลูน่าให้เตรียมชา และของว่างต้อนรับแขกให้เรียบร้อย

               เอ่อ ผมดูแดนให้ก่อนก็ได้นะครับถ้าพวกคุณจะคุยธุระกัน” เซดดริกที่สังเกตเห็นว่าสีหน้าของหญิงสาวดูเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย ก็พอเดาได้ว่าอาจจะเป็นเรื่องสำคัญที่เด็กไม่ควรไปยุ่ง

               ไดแอนเหลือบมองเจ้าของคฤหาสน์แวบหนึ่ง ด้วยเกรงว่าอยู่ดี ๆ เธอจะให้แขกของเขามาดูแลเด็กแบบนี้จะเป็นอะไรหรือเปล่า อีกฝ่ายจึงพยักหน้ารับเป็นเชิงอนุญาต

               ดังนั้น...เซดดริกจึงกลายมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กชั่วคราวที่ทำให้เด็กน้อยตามติดแจไม่ห่าง แม้ว่าไดแอนจะร้องเรียกให้กลับแล้ว เขาก็ยังงอแงอยากเล่นด้วยต่อ จนโดนดุนั่นล่ะ เขาถึงต้องยอมถอยทัพแต่โดยดี

               “พลังเยอะดีจัง” เซดดริกเปรยเบา ๆ ขณะมองส่งแวมไพร์สาวและเด็กชายออกจากรั้วคฤหาสน์ไป ก่อนที่เขาจะเหลือบไปมองคนข้าง ๆ “คุยนานเหมือนกันนะครับ เรื่องสำคัญหรอ?”

               “ก็ไม่เชิง” เจ้าของคฤหาสน์ถอนหายใจเล็กน้อย “ไดแอนมาคุยเรื่องจำนวนเด็กแวมไพร์กำพร้ากับพิการที่ตอนนี้เอนเดรลรับเลี้ยงอยู่น่ะ”

               “เด็กแวมไพร์กำพร้ากับ...พิการหรอครับ?” ชายหนุ่มอีกคนถามขณะที่พวกเขาเดินกลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์ “แดนก็เป็นเด็กกำพร้าหรอ?”

               “ใช่” อีกฝ่ายตอบ “สถานรับเลี้ยงเด็กเอนเดรลจะรับเลี้ยงเด็กกำพร้าและพิการแต่กำเนิด ซึ่งส่วนใหญ่มักไม่เป็นที่ต้องการของครอบครัว”

               “พวกเด็ก ๆ รู้ไหมครับ?”

            ครอสพยักหน้ารับ “ถึงจะยิ้มอย่างร่าเริงแบบนั้น แต่ถ้ามีใครสะกิดขึ้นมาสักนิด คงไม่ใช่เรื่องดีแน่”

            เซดดริกเหลือบมองร่างสูงข้างกายแวบหนึ่ง แต่ก็ทันได้เห็นดวงตาสีแดงที่ไหววูบชั่วครู่ “แต่ถ้านั่นเป็นความจริง พวกเขาควรจะยอมรับได้...ไม่ใช่เหรอครับ?” เขาเอ่ย “สักวันหนึ่งพวกเขาก็ต้องรู้ว่าตัวเองเป็นเด็กกำพร้า แล้วพอถึงวันนั้น พวกเขาจะทำอะไรได้นอกจากยอมรับความจริง”

            “เพราะฉะนั้นสถานที่แห่งนี้จึงมีอยู่เพื่อการนั้นไงล่ะ” แวมไพร์หนุ่มตอบเสียงเรียบ “ไดแอน ฟอสท์จะช่วยพวกเขา แนะนำทางให้พวกเขาไม่ก้าวไปสู่ทางที่ผิด ถึงจะดูเป็นงานที่เหนื่อย แต่เธอก็ทำได้ดีทีเดียว”

            “และไดแอนก็เป็นคนดูแลคุณด้วย...ใช่ไหมครับ?”

            ใบหน้าคมคายหมองลงเล็กน้อย ดวงตาสีแดงเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง นึกถึงใบหน้าของหญิงวัยกลางคนคนนั้น “และอาจเป็นคนแรกที่ทำให้เธอต้องผิดหวังก็ได้” เขาเอ่ยอย่างแผ่วเบา “เธอสอนให้ฉันไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น ให้รู้จักการให้อภัย แล้วดูสิว่าตอนนี้ฉันเป็นยังไง”

            น้ำเสียงที่อ่อนโยนแม้จะผ่านมานานหลายปี แต่เขาก็ยังจำได้ไม่เคยลืม

                ...ปล่อยวาง ให้อภัย แล้วเธอจะเป็นสุข... นั่นคือสิ่งที่ไดแอนพร่ำบอกเขามาตลอดหลายปี

แต่สุดท้ายแล้ว... เขาก็ทำตามนั้นไม่ได้

เซดดริกมองมือที่กำหมัดแน่นจนสั่นระริก เขารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เขาคงจะ รู้สึกผิด ผิดหวัง และโทษตัวเองอีกแล้ว เขายื่นมือไปแตะที่ต้นแขนของอีกฝ่ายเบา ๆ เรียกให้ดวงตาสีแดงเบือนมาสบ

“แต่ผมไม่คิดว่าคุณไดแอนจะคิดแบบนั้นนะครับ” เขาว่าก่อนจะคลี่ยิ้มบาง “สายตาที่เธอมองคุณ มีแต่ความภูมิใจ ที่ได้เห็นเด็กชายที่เธอเลี้ยงดูมากลายเป็นผู้นำได้ดีขนาดนี้”

ราวกับคำพูดไม่กี่คำก็ทำให้ก้อนหินที่ถ่วงอกอยู่มานานหลายปีค่อย ๆ หายไปจนครอสรู้สึกว่าในอกเริ่มเบาหวิว ดีใจที่คิดถูกที่เล่าอดีตของตนให้อีกฝ่ายได้รับรู้

            เขาว่ากันว่า...อยากให้อีกฝ่ายเปิดใจ ตัวเองต้องเปิดใจก่อน

            แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ถามอะไร...ไม่ได้บอกว่าอยากรู้

            ...แต่ตัวเขาอยากให้อีกฝ่าย รู้...

“ครอส ที่ไดแอนบอกว่าเรื่องนี้เป็นความลับน่ะ จริงหรอ?” คำถามที่อีกคนถามมานั้นทำให้เขาอมยิ้มเล็กน้อยแทนคำตอบ ครอสจึงได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของคนถาม “ดีใจจัง”

มือเรียวยาวแต่แข็งแรงของชายหนุ่มผมดำเอื้อมไปแตะผิวแก้มของคนพูดอย่างแผ่วเบาพร้อมกับดวงตาสีแดงที่หรี่ลงเล็กน้อย “ยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันอยากให้นายรู้...”

เซดดริกมองดวงตาสีแดงตรง ๆ ประกายในดวงตาคู่นั้นไม่มีแววล้อเล่น และมีแต่ความจริงใจจนทำให้เขาไม่อาจหลบสายตานั่นได้เลย แต่ยิ่งจ้อง...เขากลับรู้สึกเหมือนสายตานั้นกำลังทะลุทะลวงทั้งร่าง และหลอมร่างของของเขาให้ละลาย เมื่อใบหน้าคมคายนั้นค่อย ๆ คลี่ยิ้ม

จนในที่สุด เซดดริกต้องเบือนสายตาหนีอย่างยอมแพ้ และหันหลังให้ ใบหน้าร้อนวูบวาบอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ “ผมเองคงต้องเล่าเรื่องของผมให้คุณฟังบ้างแล้วล่ะ” เขาแปลกใจที่เสียงตัวเองสั่นเล็กน้อย แต่แล้วก็มีอ้อมแขนอ้อมมาจากข้างหลัง และตามด้วยน้ำหนักที่กดลงบนหัวไหล่ ทำเอาเขาสะดุ้งโหยงอีกครั้ง

“นั่นสินะ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องของนายเลย” ครอสเอ่ยเสียงเบา “รู้แค่...” แล้วใบหน้าคมคายก็ไล่ลมหายใจจากใบหู และเรื่อยลงมาอย่างช้า ๆ และมาหยุดที่แผลเป็นเล็ก ๆ สองจุดที่ลำคอขาว

เซดดริกสะดุ้งเล็กน้อย ก้อนเนื้อในอกเต้นถี่รัว ทั้งประหม่า ทั้งตกใจปะปนกันไป แต่สิ่งที่ทำให้ปั่นป่วนมากที่สุดคงไม่พ้นลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดผิวในระยะประชิด

“หิว...” แค่คำเดียวนั้นทำเอาเซดดริกตัวเกร็งไปเลยทีเดียว ใบหน้าเริ่มขึ้นสีอย่างห้ามไม่อยู่ก่อนจะเหลือบมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่อยู่ห่างจากใบหน้าของตนไม่ถึงคืบ ถึงแม้ว่าสายตาของอีกฝ่ายจะไม่ได้มองหน้าของเขาอยู่ก็ตามทีแต่คำ ๆ นั้นก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนอุณหภูมิในร่างกายสูงปรี๊ด

พูดอะไรสองแง่สองง่ามไปแล้ว!

แต่ไม่ว่าจะหมายถึงหิว อะไร ก็เถอะ มาถึงตรงนี้ เขาคงต้องยอมรับว่าตัวเองเผลอคิดไปไหนต่อไหนแล้ว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจใช้มือตีหน้าผากของอีกฝ่ายเบา ๆ “ใช่ที่หรอครับ!?” เซดดริกแหวเบา ๆ

“งั้นถ้าเป็นที่ ห้อง ก็ได้สินะ?” เสียงห้าวเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ทำเอาชายหนุ่มผมบลอนด์ถึงกับอ้าปากเหวอด้วยความตกใจ

ขุดหลุมฝังตัวเองอีกแล้ว!

TO BE CONTINUED





>>Pre-Order<<

Bloody Bond พันธนาการเขี้ยวราตรี (ชื่อเดิม Tale of the Darkness)

*** วันนี้ - 21 กุมภาพันธ์ ***





ผู้เขียน : Xeiji / อู่ชี่

ภาพปก : Kon

ภาพประกอบ : Mr.x

จำนวนหน้า : 450+

ราคา : 439 บาท

สิ่งที่มีเพิ่มเติมในรูปเล่ม : ตอนพิเศษ และ Uncut

ของแถม : ที่คั่นหนังสือแฮนเมดลายคาแรคเตอร์พระ-นาย (มีจำนวนจำกัด)

*** เดี๋ยวจะมาอัพเดทให้ดูนะคะ ***



สั่งจองได้ที่นี่เลย >> https://goo.gl/forms/pw78JhDWpccygxF62

*** วันนี้ - 21 กุมภาพันธ์ ***


+++++++++++++++++++++


ตอนที่ปิดการอ่าน คือเรากำลังรีไรท์และทยอยลงค่า เปิดให้อ่านแน่นอน ^^ 

หลังจากนี้เราจะเปิดให้อ่านทุกตอนระยะหนึ่งก่อนจะปิดบางตอนนะคะ


+++++++++++++


ในที่สุดก็ได้ฤกษ์ทำนิยายเรื่องนี้ออกมาเป็นหนังสือซักทีหลังจากผ่านมาหลายปี

ก่อนอื่นอย่าเพิ่งงงกับชื่อเล่มนะคะ เพราะเราเปลี่ยนชื่อเรื่องให้เข้ากับตัวนิยายมากขึ้นค่ะ ^^


สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนมากๆเลยนะคะ

ถ้ายังไงยังคงมาพูดคุยกันได้ใน

FB : https://www.facebook.com/xeijiandwuqi

หรือ twitter : Seiji_18 (แต่ทวิตเตอร์จะออกแนวบ่นไปเรื่อยเปื่อยมากกว่า5555)


และหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกในเรื่องถัดๆไปนะคะ :)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,070 ความคิดเห็น

  1. #1066 ซีเอชโอเอ็มพียู..yy.. (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 6 กันยายน 2562 / 11:42
    ท่านครอสเบาจ้าเบา
    #1,066
    0
  2. #844 Fronztear (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 23:49
    เด็กๆน่ารักมากๆเลย
    #844
    0
  3. #759 Present (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:43
    น่าร้ากกกกกก!!!!
    #759
    0
  4. #744 ชานัวร์ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 มกราคม 2557 / 20:42
    เย้ !! >< จุดพลุฉลองปิดซอยเลี้ยงงงง! ! ไรต์กลับมาแล้ววว กรี๊ดดด ดีใจมากเลยไรต์รู้ไหม >< ตืดตามเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกๆแล้วอ่ะจนไรต์ดองจนไรต์กลับมาจนดองอีกครั้งและตอนนี้ไรต์ก็กลับมาแล้วว!! บอกตามตรงตอนแรกคืดว่าไรต์จะทิ้งเรื่องนี่ไปแล้วน่ะเนี้ยย ดีใจมากเลยย จะติดตามต่อไปน่ะค่ะ ^^ ปล.ขอบคุณไรต์มากค่ะที่กลับมา
    #744
    0
  5. #714 S__P (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 22:16
    ในที่สุด! ก็อัพต่อเเล้ว ดีใจที่สุดเลย อยากบอกว่าชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ มาเปิดดูทุกเดือนเลย(>.
    #714
    0
  6. #713 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 21:52
    ยังเหลือฉากการทำให้ตัวตนของนายเอกเราหายไปจากโลกมนุษย์ด้วยนะถ้าหากต้องอยู่กับครอสตลอดไปนะ..ไม่งั้นเด๋วคนทางโน้นจะเป็นห่วงงงงงงงง

    ว่าแต่...เซ..เรารอเธอไม่นานเลยค่ะ

    แค่...11เดือนกับอีก5วันเท่านั้นเอ๊งงงงงงงงงงง

    ไม่นานจริงๆ...=_=*
    #713
    0
  7. #712 KongKwanZz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 19:53
    อั้ยยะ อัพแล้ววว หลังจากที่รอคอยมานานนนน ><
    #712
    0
  8. #711 NaSa (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 19:43
    เหมือนกำลังฝันไป // เอามืออังหน้าผาก อ่า ใช่ๆ ฉันฝันไปว่าเซดดริกมาอัพ

    แต่พอมองอีกครั้ง อ่านจนจบ ตบหน้าตัวเองใบๆ เพื่อนพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝัน

    // ตรู๊ดดๆ ! (โทรหาเพื่อน) เฮ้ยๆ เซดดริกมาอัพแล้วโว้ยยย!
    #711
    0
  9. #710 Shirahane[Primo] (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 17:59
    ตอนเห็นว่าเรื่องนี้อัพเดต ขยี้ตาตัวเองตั้งหลายรอบ 555 คิดถึงพี่เซมากๆเบยคะ >< จะรออ่านต่อนะคะ รอเรื่องนี้มานานเลย 555
    #710
    0
  10. #707 Blanchet (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 10:40
    เย้ๆๆๆ ดีใจที่กลับมา เราแอบลืมๆไปแต่ตอนนี้จำได้แม่นละอิอิ

    สนุกเหมือนเดิมค่า แต่ครอสจะโดนเอาคืนหรอแงงง

    เซดน่ารักมากอ่ะ พ่อเทพบุตรของคุณครอส555 ทั้งสองคนเปิดใจหากันมากขึ้นแล้ว

    รอตอนต่อไปนะคะ
    #707
    0
  11. #706 mingmingzz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 09:58
    กลับมาแล้ววววววววววววววววว
    เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้เย้
    ฉลอง
    คิดถึงเซดดริก กับ ครอสมากมาก
    คิดถึงคุณเซด้วย
    #706
    0
  12. #705 ไออุ่น (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 02:57
    สวัสดีคะ จริงๆอ่านนานแล้วแต่ไม่ได้เม้นต์เลยขอโทษนะคะY^Y(แต่มาคอยเช็คตลอดที่เปิดคอมเลยนะว่าอัพรึยัง) นึกว่าจะทิ้งเรื่องนี้ไปซะแล้วQAQ ดีใจที่เห็นมาต่อคะ เป็นกำลังใจให้นะคะ อัพบ่อยๆน้าาา เดี๋ยวต่อไปนี้จะเม้นต์ให้ทุกตอนเลยยยย^.^
    #705
    0