คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 29 : 25th Tale : ลบ [Final]


     อัพเดท 9 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 51 Overall : 40,283
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1798 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 29 : 25th Tale : ลบ [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1869 , โพส : 23 , Rating : 4% / 25 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


25th Tale : ลบ

 

            โครม!!!

            ประตูที่ปิดสนิทกลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างรวดเร็ว และรุนแรงก่อนที่ร่างของชายหนุ่มผมทองจะลอยหวือไปกระแทกกับผนังอีกฝั่งดังพลั่ก! ร่างของเขาจมไปในกำแพงหินด้วยพลังบางอย่างที่มองไม่เห็น และมีอำนาจมากเกินกว่าเขาจะต้านทานได้ พลัน แรงกดหนัก ๆ ก็จู่โจมที่กลางลำตัว น้ำย่อย และเลือดคั่งในอวัยวะภายในช่องท้องถูกดันขย้อนออกมา

            ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ได้ทันตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย

            ดวงตาสีแดงตวัดมองไปทางประตูที่กลายเป็นซาก ณ ตรงนั้นปรากฏร่างของแวมไพร์ตนหนึ่งยืนจังก้าอย่างไม่กลัวเกรงพร้อมกับมือข้างขวาที่ยืนออกมาข้างหน้า ใบหน้าที่เรียบเฉยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งนิ่งสนิท...หากแต่ดวงตาสีเดียวกันนั้นกลับวาวโรจน์ และแข็งกร้าวด้วยความเกรี้ยวกราด

            เฟลอสกระตุกยิ้มจาง ๆ อย่างนึกขัน แม้ว่าตัวเองจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ และถูกทำร้ายจนขยับตัวไม่ได้ก็ตามที ถึงแม้จะตกใจที่อีกฝ่ายตามมาได้เร็วขนาดนี้ และยังฝ่าเขตอาคมรอบคฤหาสน์ของเขาได้... แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็กระจ่างชัด

            สุดท้ายมันก็มาจริง ๆ

                การกระทำบ่งบอกความรู้สึกได้เป็นอย่างดี...

            ในที่สุดจุดอ่อนของเจ้าก็เผยออกมา...

            ...นั่นก็คือ เซดดริก เอเลนอฟ...

            ครอส ดี ดีแฟนธ่อมก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้องพร้อมกับสายตาที่ยังคงจับจ้องไปที่ร่างที่ถูกฝังไว้บนกำแพง แม้จะไม่เอ่ยคำใด แต่บรรยากาศรอบกาย และแววตาที่แสดงออกมาก็เป็นสิ่งแทนคำพูดได้ทั้งหมด

เขาอยากตรงเข้าไปกระทืบซ้ำ และอัดให้จมดิน ทำให้บาดเจ็บเจียนตายเสียให้สาสม เขาคงจะทำแบบนั้นไปแล้วถ้าไม่ติดว่าเห็นร่างที่คุ้นเคยค่อย ๆ ยันกายขึ้นนั่งบนเตียง

            ร่างสูงก้าวแผล็วเดียวก็ไปถึงเตียงนอน เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพของอีกฝ่าย ผมเผ้ายุ่งเหยิง กระดุมเสื้อหลุดเกือบทุกเม็ด ยิ่งริมฝีปากที่เขาเคยสัมผัสนั้นบวมแดงเจ่ออย่างเห็นได้ชัด

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่เขาจะมาถึง หากเขามาถึงช้ากว่านี้อาจจะเลวร้ายกว่านี้ก็เป็นได้ ครอสกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจก่อนจะค่อย ๆ ก้มลงช้อนตัวร่างที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างแผ่วเบาพร้อมกับโซ่ที่ขาดสะบั้น

            เซดดริกสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ ๆ ร่างของตัวเองก็ลอยหวือ เมื่อเงยหนาขึ้นก็เห็นใบหน้าคมคายที่คุ้นเคย และไม่ได้เห็นมานานมองกลับมา แม้สีหน้าจะเรียบเฉย และดูถมึงทึงเพียง แต่เขาก็เห็นประกายในดวงตา...ที่อ่อนโยน และพึ่งพาได้

            ไม่อยากจะเชื่อ...

                ชายหนุ่มกะพริบตาถี่ราวกับไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เห็น มืออันสั่นเทาค่อย ๆ ยกขึ้นไปหากรอบหน้าของอีกฝ่ายใจหนึ่งอยากจะสัมผัสใบหน้านั้นเพื่อยืนยันความมั่นใจ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ ปล่อยลงข้างตัว และเอนหัวพิงอกกว้าง

            ก็แปลกใจตัวเองที่ทำอะไรแบบนี้...เหมือนกับคนอ่อนแอไม่มีผิด แต่ทว่าร่างกายไปก่อนความรู้สึก

            ...เขาก็แค่อยากได้ที่พักพิง...

            ถ้าเป็นคน ๆ นี้...

                เขาก็ยอมทำตัวเป็นคนอ่อนแอล่ะ...

            ครอสเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่พิงมา แต่ก็ไม่ได้รังเกียจ...ตรงกันข้าม กลับรู้สึกดีใจนิด ๆ ที่อีกฝ่ายเห็นว่าเขาพึ่งพาได้ ความคิดนั้นทำให้มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อย และก้มลงมองเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าที่ไม่ถูกเส้นผมสีบลอนด์บดบัง รอยยิ้มจาง ๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นปรากฏขึ้นบนเสี้ยวล่างของใบหน้านั้น ทำให้เขาค่อยโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

            แวมไพร์หนุ่มเริ่มพึมพำมนตราอย่างรวดเร็ว  และแผ่วเบา ไม่นานนักก็บังเกิดวงกลมสีฟ้าสว่าง และสลักด้วยอักขระแปลกตาปรากฏ­ขึ้นใต้ขาผู้ร่ายมนต์        แสงสว่างจ้าบาดตาทำเอาแวมไพร์อีกตนที่บาดเจ็บแทบลืมตามองไม่ไหว

เวทย์หายตัวงั้นเหรอ?

            การที่ใช้เวทมนต์หายตัวได้แบบนี้ แสดงว่าเขตอาคมที่กางรอบคฤหาสน์ของเฟลอสถูกทำลายเป็นที่เรียบร้อย ดวงตาสีแดงวาวโรจน์ด้วยความเกรี้ยวกราด และเจ็บใจ “เตรียมใจไว้เถอะ ดีแฟนธ่อม” เขาเริ่มขณะที่ร่างของผู้บุกรุกค่อย ๆ เลือนหายไป เรียกให้ดวงตาอีกคู่เบือนมาสบ และจ้องเขม็ง

“ต่อจากนี้ไปจะเป็นสงครามระหว่างข้า กับเจ้า และข้า...จะเป็นคนทำลายเจ้าด้วยมือของข้าเอง!

            ครอสไม่ตอบอะไรนอกจากสายตาที่คมกริบ และเชือดเฉือน ต่างฝ่ายต่างไม่หลบสายตา จ้องเขม็งราวกับหากสามารถสังหารอีกฝ่ายได้ด้วยสายตา คงทำไปแล้ว เพียงพริบตา ร่างสูงก็กลืนหายไปกับอากาศพร้อมกับวงแหวนเวทย์สีฟ้าสว่างที่จางหายไปเช่นเดียวกัน

            ทันทีที่ชายหนุ่มสองคนนั้นไม่อยู่ในห้องนั้นแล้ว ร่างที่ฝังอยู่ในกำแพงก็ทรุดลงกับพื้นก่อนจะขย้อนลิ่มเลือดปริมาณไม่น้อยออกมา มือข้างหนึ่งกุมท้องที่ถูกกระแทกจนอวัยวะภายในแทบพัง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งยกขึ้นเช็ดริมฝีปากอย่างลวก ๆ ดวงตาจ้องเขม็งไปยังบริเวณที่เคยมีวงแหวนเวทย์ปรากฏอยู่

            “ท่านพี่!!” เสียงหวานอุทานลั่นด้วยความตกใจพร้อมกับร่างบางระหงของหญิงสาวผมทองรี่ตรงเข้า เธอทรุดกายลงข้าง ๆ ร่างของผู้เป็นชายซึ่งบาดเจ็บไม่ใช่น้อย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลขณะสำรวจบาดแผลของอีกฝ่าย บาบาดแผลฉกรรจ์ และสภาพของห้องที่เห็น ทำให้เธออดโทษตัวเองไมได้

“ข้าขอโทษ... ข้าเข้ามาไม่ได้ ดีแฟนธ่อมมัน...” ดวงตาสีแดงสั่นระริก และไม่กล้าสบตาพี่ชาย

            “ดีแล้วที่เจ้าไม่เข้ามา” เฟลอสเอ่ยเสียงเรียบขณะยกมือขวาขึ้นลูบเรือนผมยาวสีทองอย่างแผ่วเบา “ถ้าเจ้าเข้ามา อาจโดนลูกหลงได้”

            แต่หญิงสาวกลับส่ายหน้าดิก “แล้วจะให้ข้าทนดูท่านพี่โดนทำร้ายแบบนี้น่ะเหรอ!? ข้าไม่เอาแบบนี้อีกแล้วนะ ยื่นคำขาดเลย!” เธอตัดพ้อพร้อมกับจ้องมองดวงตาอีกคู่ที่สีเดียวกันเขม็งก่อนจะก้มลงร่ายมนต์รักษาอาการบาดเจ็บเบื้องต้นให้อีกฝ่าย

            แวมไพร์หนุ่มกระตุกยิ้มจาง ๆ แต่แววตานั้นกลับแข็งกร้าว และเย็นยะเยือก “ไม่ต้องห่วงหรอก หลังจากนี้ไปพี่จะจี้จุดอ่อนของมันให้กลายเป็นของถ่วงแข้งถ่วงขา และเล่นงานมันให้กระอัก!” เขารู้ตัวเองดีว่ามีพลังน้อยกว่าครอส แต่ในเมื่อเอาชนะด้วยกำลังไม่ได้ มันก็ต้องใช้วิธีอื่น

            ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็ต้องเอาด้วยกล...

            และสุดท้ายผู้ชนะ ก็คือ ข้าเท่านั้น!

            มือเรียวที่ร่ายมนต์อยู่ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้น และมองไปที่เตียงนอนอันว่างเปล่า “ดีแฟนธ่อมมาเอากลับไปแล้วสินะ” เฟรล่าพึมพำเสียงเบา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยยามนึกถึงใบหน้าคมคาย และนัยน์ตาสีฟ้าที่เข้มแข็ง รวมไปถึงคำพูดนั้น...

 

                “และถึงคุณจะฆ่าครอสไป คุณพ่อของคุณก็ไม่ฟื้นขึ้นมา และผมไม่คิดว่าพวกคุณจะมีความสุขที่ได้แก้แค้นด้วย”

               

            แม้จะไม่มีความเห็นใด ๆ กับคำพูดนั้น...แต่มันกลับลอยวนเวียนในหัว และสลัดไม่หลุดจนเธอเกือบจะคล้อยตามไปหลายครั้งทุกคนที่นึกถึงมัน หรือมันอาจจะดีกว่าจริงๆ ถ้าเธอ และพี่หยุดสักที?

            “ใช่...เร็วกว่าที่คิดด้วยซ้ำไป” เสียงทุ้มตอบด้วยความแค้นใจ แต่เสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันก็ดังตามมา “แต่มันก็ทำให้ข้ารู้ว่า มนุษย์คนนั้นมีความสำคัญกับดีแฟนธ่อมเหลือเกิน” เขาหยุดพูดชั่วครู่ก่อนจะเหล่มองใบหน้าด้านข้างของผู้เป็นน้อง

ดวงตาที่เหม่อลอย และใบหน้าครุ่นคิดที่พยายามเก็บอาการไว้ทำให้ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

            ตั้งแต่หลังจากที่เอาอาหารมาให้เซดดริกแล้ว...

            เฟรล่ามีท่าทางแปลกไปอย่างเห็นได้ชัดแม้เจ้าตัวจะพยายามปิดบังมากแค่ไหน ราวคิดอะไรบางอย่างตลอดเวลา แม้ว่าจะได้คุยอย่างจริง ๆ จัง ๆ กับมนุษย์คนนั้นเพียงแค่ไม่กี่นาที แต่ดูเหมือนว่า...มันจะมีผลกับเธอมากทีเดียว

            แต่ก็ไม่แปลกใจเท่าไร...

            น้ำเสียง คำพูด และแววตาที่เข้มแข็ง รวมถึงความคิดที่ชักจูงคนได้ง่ายคงจะส่งผลต่อหญิงสาวพอควร และคงจะเป็นสิ่งที่ละลายกำแพงน้ำแข็งของครอส ดี ดีแฟนธ่อมผู้ไร้หัวใจคนนั้นได้ และตัวเขาเองก็ต้องยอมรับว่า สิ่งเหล่านั้นทำให้เขาเกือบไขว้เขวได้เหมือนกัน แต่นั่นแหละที่ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจเท่าไร

            ...ก็แค่คำพูดที่สวยหรูของพวกอ่อนต่อโลก เอามาใช้จริง ๆ ไม่ได้หรอก...

            พวกอ่อนต่อโลก...งั้นเหรอ?

                จากปฏิกิริยาที่แสดงออกมา แสดงว่าชายผมบลอนด์คนนั้นยังไม่เคยมีสัมพันธ์กับผู้หญิงอย่างลึกซึ้ง... มือข้างที่ไม่บาดเจ็บนักเลื่อนขึ้นแตะริมฝีปากอย่างแผ่วเบาก่อนจะกระตุกยิ้มจาง ๆ เมื่อความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา

            ดูท่าเจ้าจะมีจุดอ่อนที่ใหญ่เกินกว่าจะอุดได้นะ ดีแฟนธ่อม

###

 

            พื้นที่ที่ว่างเปล่าเบื้องหน้าคฤหาสน์ปรากฏร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งอย่างเงียบงัน รองเท้าบูทสีดำก้าวยาว ๆ ไปที่คฤหาสน์ขณะที่มือทั้งสองข้างอุ้มร่างของชายอีกคนหนึ่งไว้ สีหน้าของคนถูกอุ้มดูซีดเซียวเล็กน้อย ในขณะที่คนอุ้มนั้นใบหน้าเรียบเฉยจนไม่อาจเดาอารมณ์ได้ บางทีที่ดวงตาสีฟ้าเหลือบไปมองก็อดหวั่น ๆ ไม่ได้ แต่เพราะแรงบีบเล็กน้อยจากมือที่อุ้มเขาอยู่นั้นทำให้รู้ว่า อีกฝ่ายกำลังสร้างความมั่นใจให้กับตัวเองว่าเขานั้นยังอยู่ตรงนี้

            คิดแบบนั้นแล้วก็อดดีใจนิด ๆ ไม่ได้...

            ผลัวะ!

            ประตูคฤหาสน์เปิดออกราวกับรู้หน้าที่ แล้วร่างของคนรับใช้ทั้งสองคนที่คุ้นเคยก็พุ่งพรวดออกมาอย่างรวดเร็ว เซดดริกถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย และกระซิบเบา ๆ กับคนที่อุ้มตนอยู่ “ปล่อยผมลงเถอะ ผมเดินเองได้น่ะ” แต่อีกฝ่ายก็ยังคงนิ่ง และเดินต่อไปเรื่อย ๆ คนพูดจึงได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น และถอนหายใจเบา ๆ

            จะรู้บ้างไหม? ...ว่าเขาก็อายเป็นนะ...

            “นายท่าน ท่านเซดดริก!” สองเสียงสองโทนโพล่งขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน ใบหน้าของข้ารับใช้ต่างวัยเต็มไปด้วยความตกใจ แต่ในขณะเดียวกันก็โล่งใจ และดีใจอย่างเห็นได้ชัด ลูน่าฉีกยิ้มกว้างพร้อมน้ำตาไหลอาบใบหน้า ส่วนเอเกิลคลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างเก็บอาการ แต่ดวงตานั้นกลับรื้นด้วยน้ำตา

            “อย่าเพิ่งถามอะไร ขอเครื่องดื่มร้อน ๆ ตามไปที่ห้องเซดดริกด้วย” ผู้เป็นเจ้านายสั่งเสียงเรียบขัดหญิงสาวที่ตั้งท่าจะถามคำถามได้ชะงัก สาวใช้พยักหน้ารับรัว ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในตัวคฤหาสน์อีกครั้ง แล้วเขาก็หันไปหาบ่าวอีกคนหนึ่งที่ยืนรอรับคำสั่งอย่างสงบ

“ส่วนเจ้าตรวจสอบอาณาเขตอีกครั้ง ให้มั่นใจว่าไม่มีจุดบอด หรือรอยร้าวตรงไหน”

            “รับทราบขอรับนายท่าน” ชายชราโน้มตัวเล็กน้อย น้อมรับคำสั่งด้วยความเต็มใจ ครอสพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินต่อเพื่อเข้าไปในคฤหาสน์ “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะขอรับ ท่านเซดดริก” เสียงเอ่ยอย่างแผ่วเบาเมื่อร่างสูงของผู้เป็นเดินผ่าน

            เซดดริกกะพริบตาเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ “กลับมาแล้วครับเอเกิล” คำตอบนั้นเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าแก่วัยได้เป็นอย่างดี และรวมถึงใบหน้าที่เรียบเฉยของชายหนุ่มร่างสูงด้วยเช่นกัน แต่มันก็เลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาสีฟ้าเหลือบมองมาแวบหนึ่ง

            ยิ้มทำไม? เซดดริกที่เหลือบมาเห็นพอดีเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ปากคันยิบ ๆ อยากจะถามเดี๋ยวนั้น แต่พอเห็นว่ารอยยิ้มเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาต้องตัดคำถามนั้นทิ้งไป เพราะเป็นแบบนี้อีกฝ่ายคงเลี่ยงไม่ตอบแน่ ๆ

            พอรู้ตัวอีกที ชายหนุ่มผมบลอนด์ก็พบว่าเขามาถึงห้องของตัวเองแล้ว อีกฝ่ายค่อย ๆ วางเขาให้นั่งบนเตียงอย่างแผ่วเบา เขากวาดสายตามองรอบห้องด้วยความรู้สึกคิดถึงอย่างบอกไม่ถูก เพราะทุกอย่างยังคงจัดวางอยู่ที่เดิม แถมดูเป็นระเบียบกว่าเดิมเสียด้วยสิ

            ก๊อก ก๊อก....

            “โกโกร้อนมาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงเล็กร่าเริงดังลอดผ่านช่องว่างของประตู ครอสที่ขยับตัวมาพิงเสาเตียงโบกมือเล็กน้อยก่อนที่ประตูห้องจะเปิดออกเองโดยไม่ต้องมีใครจับ แล้วหญิงสาวร่างเล็กก็เดินเข้ามาพร้อมถาดเงินซึ่งมีแก้วสีขาวหนึ่งใบวางอยู่ ควันสีขาวขุ่นลอยตัวจากปากแก้วบอกอุณหภูมิของเครื่องดื่มได้เป็นอย่างดี

เธอทรุดตัวลงข้างหน้าชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียง “เชิญค่ะคุณเซดดริก” เธอเอ่ยพร้อมกับยื่นถาดเงินมาตรงหน้าอีกฝ่าย

            “ขอบคุณครับลูน่า” เซดดริกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหยิบแก้วบนถาดมาถือ

            “ดื่มให้หมดนาคะ โกโก้ช่วยได้มากเลยล่ะค่ะถ้ารู้สึกแย่หลังจากหายตัวมา”   ลูน่าบอกด้วยน้ำเสียงบังคับเล็กน้อย “แก้วนี้ฉานชงสุดฝีมือเลยล่ะค่ะ!

            ใบหน้าคมคายพยักรับเบา ๆ “แน่นอนครับ ขอบคุณมากนะ”

            สาวใช้ยิ้มกว้างแทนการตอบรับก่อนจะลุกขึ้น “ยินดีเสมอค่ะ มีอะไรก็เรียกได้ตลอดเลยนะคะ” เธอพูด และเดินไปที่ประตู แต่ก่อนที่เธอจะก้าวออกจากห้อง          ร่างเล็กก็หันไปเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ยินดีต้อนรับกลับมานะคะ ท่านเซดดริก”

            เซดดริกชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับเบา ๆ “กลับมาแล้วครับ” เขาตอบกลับเสียงเบา

            แล้วประตูห้องก็ปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาค่อย ๆ เลือนหายไป ดวงตาสีฟ้าเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างครุ่นคิด ส่วนชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ในห้องก็มองอีกฝ่ายอย่างเงียบงันเช่นกัน

            “แบบนี้...พวกเลือดผสมก็จะหยุดการต่อสู้แล้วใช่ไหมครับ?” แล้วคนผม  บลอนด์ก็เป็นผู้หยุดบรรยากาศที่เงียบสนิทนี้

            “ใช่”

            เซดดริกถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก “ค่อยยังชั่วหน่อย จะได้ไม่ต้องต่อสู้กันโดยเปล่าประโยชน์อีก”

            “...”

            อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร และเขาก็ไม่พูดอะไรต่ออีกเช่นกัน บรรยากาศที่ว่าเงียบอยู่แล้วก็ยิ่งเงียบกว่าเดิมจนไม่ต่างจากป่าช้ายามกลางคืนเลยทีเดียว

            ครอสลอบมองเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าที่ดูหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดเรื่องอะไรอยู่...แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าควรจะพูดเรื่องนั้นขึ้นมาหรือไม่ เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะรื้อฟื้นมันขึ้นมา

            มันไม่น่าจดใจเลยแม้แต่น้อย...เขารู้

            ดวงตาสีแดงเบือนสายตาจากใบหน้าของอีกฝ่ายไปชั่วขณะ เพราะยิ่งมอง...ก็ยิ่งถึงตอนที่เห็นสภาพของชายหนุ่มผมบลอนด์ที่คฤหาสน์เดอแคลร์ แล้วจะยิ่งกระตุ้นต่อมโทสะของเขาให้ลุกโหม ซึ่งเขาเองก็ไม่ต้องการแบบนั้น

            ...แล้วทำไมต้องโกรธ?

            ดวงตาเปิดขึ้นอีกครั้งก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้โกรธได้ขนาดนั้น... แต่ความรู้สึกโกรธเกลียดก็โหมกระหน่ำจนแทบขาดสติ อยากจะลากตัวเฟลอส เดน เดอแคลร์มาฉีกกระชากให้เป็นชิ้น ๆ และเผาให้ไม่เหลือซาก

            “เอาจริง ๆ นะ ผมไม่คิดว่าคุณจะมา ถึงผมจะหวังอยู่บ้างก็เถอะ” เสียงทุ้มแผ่วเบาที่เอ่ยขึ้นเรียกให้ความคิดนั้นหยุดลง และเบนความสนใจมาที่คนพูด            “ผมนึกไม่ออกเลยว่า...ถ้าคุณมาไม่ทันจริง ๆ ...จะเป็นยังไง”

            ดวงตาสีฟ้าก้มมองของเหลวสีน้ำตาลเข้ม และไอสีขาวขุ่นที่ลอยขึ้นกระทบหน้า เขาเห็นเงาสีดำจาง ๆ สะท้อนจากผิวน้ำสีเข้ม สั่นไหว...ไม่ต่างจากมือที่จับแก้วใบนั้นอยู่ เขามีศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย...แต่เหมือนกับว่าศักดิ์ศรีของเขาถูกเหยียบย่ำให้ติดพื้นดิน ราวกับตัวตนของเขามีอยู่ก็แค่เพื่อเป็นเครื่องมือของใครคนหนึ่งแก้แค้นอีกคนหนึ่ง

            คลื่นไส้...

                อยากจะลบความรู้สึก และสัมผัสที่ตกค้างออกไปให้หมด แม้จะไม่ได้ช่วยให้ศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำไปกลับคืนมาได้ แต่มันก็ทำให้เขายังรู้สึกได้ว่า...ร่างกายนี้ยังเป็นของเขาอยู่

            ครอสขยับกายจากที่ยืนอยู่ ทรุดกายลงนั่งอยู่เบื้องหน้า แม้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายจะก้มลงต่ำจนเส้นผมปรกหน้า ทำให้ไม่เห็นว่าสีหน้าเป็นเช่นไร แต่ร่างกายที่งองุ้ม และมือที่ถือแก้วสั่นระริกก็ทำให้เขารู้ว่า...อีกฝ่ายคิดอะไร และรู้สึกเช่นไร

            “ไม่เป็นไรแล้ว” เขาเอ่ยอย่างแผ่วเบาพร้อมกับเอื้อมมือแกร่งไปแตะแผ่วเบาที่หลังมือที่สั่นไหว เรียกให้คนผมบลอนด์เงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ

            ดวงตาสองสีสบกันตรง ๆ

เซดดริกเห็นแววตาที่เรียบเฉย แต่อ่อนโยน...ส่วนครอสเห็นแววตาที่เคยแข็งแกร่ง แต่บัดนี้กับอ่อนล้า ริ้วของบาดแผลในใจบาดลึกอยู่ในดวงตา และส่งผลถึงใบหน้าที่เคยยิ้มแย้ม กลับกลายเป็นหม่นหมอง

            อยากปกป้อง...

            อยากเป็นที่พักพิง...

            และอยากให้แววตานี้...มองแต่เขาคนเดียว...ตลอดไป...

            เซดดริกนิ่งเงียบ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามองใบหน้านิ่งสงบของอีกฝ่ายตรง ๆ แบบนี้ แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกต่างออกไป และไม่อาจละสายตาไปได้

เมื่อได้มองอยู่ในระดับเดียวกัน ทำให้ส่วนประกอบบนใบหน้าได้อย่างชัดเจน ตั้งแต่คิ้วเรียว ดวงตาสีแดงคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากบางที่นาน ๆ ทีจะขยับยิ้ม...

            พอเห็นหน้าอีกฝ่ายตรง ๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแย่ขนาดนี้ ไม่รู้ว่าทำไม...ถึงอยากจะร้องไห้ออกมาขนาดนี้

            “ผม...รู้สึกโคตรแย่” เสียงแหบพร่าเอ่ยความคิดออกมาอย่างแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบพร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลจากดวงตาที่แววตาสั่นระริก แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าน้ำตาจะไหลออกมาง่ายแบบนี้ แต่มันก็...เป็นไปแล้ว

ถ้าเราจะกลายเป็นคนอ่อนแอได้ขนาดนี้นะ...

เป็นเพราะคนตรงหน้า...รึเปล่านะ?

มือแกร่งอีกข้างเลื่อนมาเช็ดน้ำตาบนแก้มขาวอย่างแผ่วเบา แม้ว่าจะเป็นน้ำตาเพียงแค่หยดเดียว แต่ก็ทำให้เขารู้ว่าร่างที่นั่งอยู่เบื้องหน้าเขานี้กำลังอ่อนล้ามากเพียงใด ความเข้มแข็งที่เคยเห็นตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันนั้นเริ่มหายไปซึ่งเขาไม่ต้องการแบบนั้น

เขาอยากให้เซดดริกคนเดิมกลับมา...

แต่ถ้าในเวลานี้ชายคนนี้กำลังอ่อนแรง และต้องการที่พักพิง...เขาก็จะขอเป็นเป็นที่พักพิงให้

ไม่รู้ว่าเพราะสัมผัสที่อ่อนโยนนั้นหรือเปล่าที่ยิ่งทำให้หยดน้ำอีกสายไหลออกมาจากดวงตาสีฟ้า ครอสยืดกายขึ้นเล็กน้อยก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้        ริมฝีปากบางเฉียบค่อย ๆ ซับน้ำตาที่ไหลรินตามพวงแก้ม ไล่จากโหนกแก้มลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงริมฝีปากที่สั่นระริก

“อย่าร้องไห้”

...และปกป้องในยามที่ล้มลง...

ริมฝีปากประกบกันพร้อมกับมือหนาที่เอื้อมมาจับท้ายทอยของอีกฝ่าย ดวงตาทั้งสองคู่ค่อย ๆ ปรือลงจนปิดสนิท เหมือนริมฝีปากจะเพียงแค่ชนกันเท่านั้น จนกระทั่งคนตัวสูงกว่าดูดดุนริมฝีปากล่างของอีกฝ่าย วิงวอนให้เปิดช่องทาง แต่คนถูกเรียกร้องยังคงนิ่งเฉย

ครอสจึงออกแรงที่มือที่จับท้ายทอยไว้พร้อมกับขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ให้แนบชิดมากกว่าเดิม ลิ้นดุนหนักจนในที่สุดต้องยอมแพ้ และปล่อยให้รุกล้ำเข้ามา เกี่ยวพันกระหวัดรัดเกี่ยวกับลิ้นที่สั่นไหวก่อนจะกวาดทั่วโพรงปาก เก็บตักตวง     ความหวานที่ซ่อนอยู่อย่างถือสิทธิ์

หัวใจเต้นรัวหนักพร้อมกับมือที่ถือถ้วยโกโก้ร้อนอยู่นั้นเกือบจะปล่อยมันตกลงพื้น จูบที่ทั้งแตกต่างกันทั้งสัมผัสและความรู้สึกนั้นไม่ทำให้รู้สึกรังเกียจ แต่กลับโหยหา อยากตักตวงความอบอุ่นนั้นให้ซึมซาบผ่านเข้ามาถึงจิตใจ

หรือว่าเพราะอีกฝ่ายคือ ครอส ดี ดีแฟนธ่อมกันนะ?

จุมพิตที่รุกไล่หนักแทบสูบกำลังออกจากร่างไปจนหมด แต่เขาก็น้อมรับด้วยความเต็มใจ ทั้งร้อนแรง และอ่อนโยนจนเขาแทบเผลอคิดไปว่า...

ถ้ามากกว่านี้...ก็ไม่เป็นไร

หรือความคิดนั้นจะสื่อไปถึงอีกฝ่ายหรือเปล่าก็ไม่รู้ได้ เมื่อร่างที่สูงกว่าโบกมือเล็กน้อยก่อนที่แก้วน้ำจะหายวับไปกับอากาศ แล้วค่อย ๆ ดันร่างที่นั่งอยู่ให้เอนราบโดยไม่ละห่างจากริมฝีปาก

เมื่อรู้สึกได้ถึงความอ่อนนุ่มของเตียงนอน เซดดริกก็สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ปรือตาขึ้น ใบหน้าคมคายอยู่ใกล้มาก...ใกล้มากเสียจนนับจำนวนขนตาได้ แต่ก็เพราะนั่นแหละที่ทำให้ความร้อนลามขึ้นใบหน้าจนร้อนผ่าว และเผลอหยุดหายใจ เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้นหมายดันร่างที่อยู่ข้างบนให้รู้ว่า อยากได้อากาศหายใจบ้าง

แต่มือหนากลับกดมือทั้งสองข้างนั้นให้นาบกับไปเตียง สอดนิ้วทั้งห้าประสานกันแนบแน่น ครอสถอนริมฝีปากพร้อมกับลืมตาขึ้นเล็กน้อย เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่ขึ้นสีระเรื่อ และดวงตาที่ไหววูบเพราะความเขินอย่างเห็นได้ชัด

เห็นแบบนี้...แล้วก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้อีก

“หายใจไม่ออกเหรอ?” เสียงห้าวกระซิบถาม อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับเบา ๆ เรียกรอยยิ้มจาง ๆ ให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาได้เป็นอย่างดี แวมไพร์หนุ่มไม่เอ่ยอะไรนอกจากเลียริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อย ทำให้มือทั้งสองของอีกฝ่ายเกร็งขึ้นมาทันที และเกร็งมากขึ้นเมื่อริมฝีปากประกบกันอีกครั้ง

สิ่งที่ชื้นแฉะรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากเช่นเคย หยอกล้อกับลิ้นที่น่าจะสั่นไหวเหมือนทุกครั้ง แต่คราวนี้มันกลับแข็งขืนสู้ และเป็นฝ่ายเกี่ยวพันกระหวัดกับของเขาแทน ครอสแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายจูบตอบ ตอนแรกนึกว่าชายหนุ่มผมบลอนด์จะไม่เคยจูบกับใครแบบนี้มาก่อนด้วยซ้ำ

จูบกับผู้หญิงคนอื่น...มาก่อนสินะ

เมื่อคิดแบบนั้นก็อดหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ และโต้ตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครยอมใคร แม้ว่าภายหลังฝ่ายที่อ่อนแรงกว่าจะเริ่มยอมแพ้ น้ำใสไหลออกจากช่องว่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ จุมพิตที่ดูดดื่ม ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความปรารถนาพาให้สติ และสำนึกทั้งหลายกระเจิดกระเจิง

เซดดริกที่หมายจะเอาคืนให้ร่างสูงกว่าหยุดชะงักกลับกลายเป็นว่าถูกโต้กลับมารุนแรงกว่าเดิม เรี่ยวแรงถูกดูดหายไปจนหมดสิ้น สมองว่างเปล่า คิดถึงเพียงแค่คนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้...คนเดียวเท่านั้น

มนต์สะกดและบรรยากาศรอบกายพาให้ไฟอารมณ์ที่ถูกจุดขึ้น...ไม่อาจมอดดับลงง่าย ๆ รวมถึงกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ ของอีกฝ่ายทำให้แวมไพร์หนุ่ม

ไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

ต้องการ...เขาต้องการมากกว่านี้

อยากได้...

...อยากได้คน ๆ นี้มาเป็นของเขา...

ครอสถอนริมฝีปากออกก่อนจะกระซิบอย่างแผ่วเบาข้างหูที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ “เซด...” และขบเบา ๆ ที่ใบหู และรอดูปฏิกิริยา

“อะ...” ชายหนุ่มผมบลอนด์ถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ไม่ได้ยินคนเรียกแบบนี้นานแล้ว มือที่กำรอบมือของอีกฝ่ายไว้เกร็งขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งสองรู้สึกได้ว่าส่วนล่างของตนเริ่มแข็งตัว และปวดหนึบ

ใบหน้าคมคายกระตุกยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจเมื่อการกระตุ้นของตนได้ผล เขาค่อย ๆ เลื่อนใบหน้าลงมาตามลำคอ พรมจูบไล่ลงมาเรื่อย ๆ และขบเม้มแรง ๆ ที่ซอกคาขาวจนผิวตรงนั้นเป็นสีเข้ม และทำต่อไปโดยไม่สนว่าร่างที่นอนอยู่นั้นจะกระตุกทุกครั้ง

มือข้างขวาเลื่อนมือที่เสื้อเชิ้ต ค่อย ๆ ปลดกระดุมทีละเม็ดจนหมด ริมฝีปากไล่ไปตามแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจที่รัวเร็ว แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก

ผิวกายที่ขาวละเอียดปรากฏรอยสีชมพูอ่อน ๆ ไปทั่ว โดยเฉพาะบริเวณที่มีรอยแผลเป็นสองจุดเล็ก ๆ เป็นสีเข้มกว่าบริเวณอื่น พลัน โทสะก็แล่นพล่านทั่วร่างกาย

ไอ้หมอนั่น...

เซดดริกไม่แปลกใจที่รู้สึกว่าทุกอย่างหยุดลง ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นบางด้วยความอับอาย และคลื่นไส้ปะปนกันจนแทบอยากจะตะโกนร้องออกมาดัง ๆ แต่มือที่กลับมาประสานมือของตนอีกครั้งทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่มองลงมาจากข้างบน ดวงตาสีแดงมองเขาตรง ๆ จริงใจ และอ่อนโยนเกินกว่าจะละสายตาไปได้แม้ว่าเขาจะรู้สึกแย่มากจนไม่อยากมองหน้ามากแค่ไหนก็ตาม

“ไม่เป็นไร” เสียงห้าวเอ่ยอย่างแผ่วเบาก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมาอีกครั้ง และกระซิบข้างหู “ตรงไหนที่หมอนั่นสัมผัส...ฉันจะลบมันให้หมด”

และมันจะไม่มีวันได้สัมผัสนายอีก เพราะนายจะเป็นของฉันจากนี้...และตลอดไป...


   [CUT]


            “ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล เซด” 

            แล้วเสียงครวญครางของสองชายหนุ่มก็ดังระงมไปทั้งคืน และกว่ามันจะเงียบเสียงไป...ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว




Uncut >> aqualisblog.wordpress.com

ตามพาร์ท uncut ได้ในลิ้งค์นะคะ :)

และกำลังจะเปิดพรีออเดอร์ ติดตามกันด้วยน้า ^_^


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 29 : 25th Tale : ลบ [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1869 , โพส : 23 , Rating : 4% / 25 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 23 : ความคิดเห็นที่ 1048
รอพรีวววว
PS.  วันใดที่ข้าเลิกเปย์... จงรู้ไว้ข้าไม่ได้หมดรัก..... ข้าหมดตัว
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 58.9.139.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:23
# 22 : ความคิดเห็นที่ 1022
ฮือหวานน
PS.  อดีตเปลี่ยนไม่ได้...แต่สิ่งที่ทำได้คงมีเพียงทำปัจจุบันให้ดีที่สุด
Name : รักนี้...สีเลือด < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รักนี้...สีเลือด [ IP : 125.27.160.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กันยายน 2560 / 18:52
# 21 : ความคิดเห็นที่ 841
ที่พักพิงที่สำคัญที่สุด อย่าให้มีอะไรมาพรากสองคนนี้ให้จากกันเลย
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 23:27
# 20 : ความคิดเห็นที่ 695
เข้าได้ นะ

แต่ไม่มีเนื้อหาเพิ่มเติม

มีเท่าเดิบแบบที่มีในเด็กดี

แล้วบอกให้ไปอ่านต่อทำไมไม่เห้นมีไรเพิ่มเติมเลย
PS.  สิ่งของทุกอย่างล้วนมีค่าในตัวของมันเอง
Name : กระรอกตัวน้อย < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กระรอกตัวน้อย [ IP : 183.88.88.78 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มกราคม 2556 / 00:33
# 19 : ความคิดเห็นที่ 673
ใครเลือดกรุ๊ปวายมาบริจาคหนูหน่อย
PS.  รัก D18 6927 10069 0027 8059 G27 69F XS BF แค่นั้นละที่อยากบอก
Name : Angelprimo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angelprimo [ IP : 110.49.250.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 21:01
# 18 : ความคิดเห็นที่ 643
เห็นด้วยกับความคิดเห็นที่ 605
มันอ่านไม่ได้อ่าาา
อยากอ่าน T^T
Name : Tsuna [ IP : 115.67.99.78 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2555 / 12:02
# 17 : ความคิดเห็นที่ 640
ครอสอ่อนโยนมากอ่ะ แต่มันดันผิดประเด็นตรงจูบเนี่ยแหละ = =
PS.  คยูมินน่ารักที่สุด
Name : เนอเวย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เนอเวย์ [ IP : 49.48.13.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2555 / 11:45
# 16 : ความคิดเห็นที่ 615
โอ้วว อ่อนโยนกันจริงๆ อ่านแล้วเคลิ้มดีแท้
Name : ยีราฟลงพุง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยีราฟลงพุง [ IP : 58.9.251.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2555 / 21:42
# 15 : ความคิดเห็นที่ 605
แงงงง  อ่านไม่ได้อ่า

มันขึ้นว่า
Error!

 

มีข้อผิดพลาดบางประการเกิดขึ้นในหน้าที่ท่านเรียก ขออภัยในความไม่สะดวก (blog not found)
Name : ืnun [ IP : 125.24.70.185 ]

วันที่: 16 ตุลาคม 2555 / 11:15
# 14 : ความคิดเห็นที่ 604
โฮ....ลาก่อนลูกสาว(?)ออกเรือนทั้งทีต้องฉลองงงงงงงงงงงงงงง>0<


..ส่วนตอนพิเศษเอาตอนหลักให้รอดก่อนก็ดีนะค่ะ^^++

อย่าดองมากเป็นพอเรารออ่านอยู่นา...><
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 223.206.240.159 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 ตุลาคม 2555 / 22:10
# 13 : ความคิดเห็นที่ 602
-/////-

อ่ะนะ
ในที่สุด

(เม้นอะไรของหล่อนยะ! : นักเขียน)
Name : r-coon [ IP : 161.200.179.37 ]

วันที่: 30 กันยายน 2555 / 03:39
# 12 : ความคิดเห็นที่ 601
ตอบคุณ ฮาลาจัง

ลองรีเฟรชหน้านั้นดูนะคะ เพราะเป็นแบบนั้นบ่อยๆ :)
PS.  + + .What we gain is what we do.++
Name : Seiji < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Seiji [ IP : 101.108.251.2 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2555 / 19:36
# 11 : ความคิดเห็นที่ 600
อร๊ายยยยยยยย อยากจะกริ๊ด!!!!
ไรเตอร์มาแล้ว คูณครอสก็มาแล้ว
ในที่สุด อิ๊ยยยยย สวีทๆ เขินๆ 5555
ไม่ผิดหวังเลยไรเตอร์ เลิฟยู
Name : TUKKIE [ IP : 1.202.147.128 ]

วันที่: 28 กันยายน 2555 / 16:54
# 10 : ความคิดเห็นที่ 598
เฮ้...!รอมานานเเล้ว
ในที่สุดครอสก็มาช่วยทัน สุดยอดค่ะ^^
Name : S___P [ IP : 125.26.9.81 ]

วันที่: 28 กันยายน 2555 / 16:10
# 9 : ความคิดเห็นที่ 595
เข้าเว็บแล้วขึ้นว่า 502 Bad Gateway ง่ะ อ่านไม่ได้..
Name : ฮาลาจัง [ IP : 110.169.164.86 ]

วันที่: 28 กันยายน 2555 / 15:33
# 8 : ความคิดเห็นที่ 594
หนูๆ  หนูอยากอ่าน  ครอสกับเฟลอส  อ่าพี่เซ  *-*
PS.  คนไทยรอ 3G เเต่เอลฟ์รอ 3K
Name : topnenark < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ topnenark [ IP : 125.26.4.32 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2555 / 11:25
# 7 : ความคิดเห็นที่ 593
โอ้ววววววววววววววว ฟินโลดดด 



สนุกมากๆเลยค่ะ ชอบมากๆ ^^
Name : Grandmama" < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Grandmama" [ IP : 171.5.117.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2555 / 01:51
# 6 : ความคิดเห็นที่ 592
โฮะๆๆๆๆๆ

55555 ช่วยทันเหรอเนี่ยยยย กร๊ากกกกก

แต่ดีแล้วค้าาาา แบบนี้ก็น ฟิน(สุดๆไปเลยด้วย)

รออยู่เสมอค้าา พยายามเข้า

ps. ตัวหนังสือในบล็อกมันเล็กอ่ะ ขยายไม่เป็น^^
Name : beautjang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ beautjang [ IP : 202.28.180.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2555 / 01:32
# 5 : ความคิดเห็นที่ 591
โอยย จะละลายไปกับครอสแล้ว เขินนน //ไม่ได้มาเม้นซะนานนน
PS.  Kuma! Mee! Bear!
Name : Kuma Mee < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kuma Mee [ IP : 124.121.55.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2555 / 20:47
# 4 : ความคิดเห็นที่ 590
อ๊าก   เซดน่ารักจัง   ครอสเท่จังตอนนี้  =////=
PS.  คนไทยรอ 3G เเต่เอลฟ์รอ 3K
Name : topnenark < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ topnenark [ IP : 223.206.95.200 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2555 / 20:04
# 3 : ความคิดเห็นที่ 589
อุว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!
ในที่สุดก็... โฮะโฮะ>/////< ฟินนาเล่มากมาย
Name : puchy-chicha [ IP : 125.27.86.222 ]

วันที่: 27 กันยายน 2555 / 19:30
# 2 : ความคิดเห็นที่ 588
ตอบคุณ ฮาลาจัง

ต้องพิมพ์ชื่อเว็บเองนะคะ ป้องกันการถูกแบนด้วยล่ะค่ะ
รบกวนด้วยนะคะ :)
PS.  + + .What we gain is what we do.++
Name : Seiji < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Seiji [ IP : 180.180.128.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 กันยายน 2555 / 17:42
# 1 : ความคิดเห็นที่ 587
เข้าเว็บไม่ได้ง่ะ คลิกไม่ได้..
Name : ฮาลาจัง [ IP : 171.97.173.140 ]

วันที่: 27 กันยายน 2555 / 17:28
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android