คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 28 : 24th Tale : การแก้แค้นที่หอมหวาน [Final]


     อัพเดท 9 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 69 Overall : 40,301
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1799 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 28 : 24th Tale : การแก้แค้นที่หอมหวาน [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1810 , โพส : 26 , Rating : 13% / 16 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


24th Tale : การแก้แค้นที่หอมหวาน

 

            นุ่ม....

                ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีบลอนด์ขยับเล็กน้อยเพื่อหาจุดที่สบาย บางอย่างที่รองรับใต้ร่างชวนให้เคลิบเคลิ้ม และพาตัวให้เบาหวิวราวกับปุยนุ่น แต่เพราะว่ามันนุ่มเกินไปจึงทำให้เปลือกตาทิ่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ ภาพที่พร่าเลือนของเพดานห้องอันไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นเบื้องหน้า

            ร่างสูงขยับกายเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่านอน แต่เสียงแกร๊งเบา ๆ ที่ลอยมากระทบโสตประสาทกลับทำให้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะเด้งตัวขึ้นจากท่านอนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่หายง่วงเป็นปลิดทิ้งหันขวับไปทางต้นเสียงแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อพบว่าข้อมือซ้ายของเขานั้นมีโซ่เหล็กล่ามไว้ติดกับหัวเตียง

            ลองขยับดูก็จึงได้รู้ว่ามันแข็งแรงไม่แพ้ในคุกนั้นเลย...

            เซดดริกก้มลงมองข้อมือทั้งสองข้างของตนที่มีรอยห้อเลือดจาง ๆ จากการถูกล่ามโซ่มาระยะหนึ่งก่อนจะเบ้หน้าเล็กน้อยอย่างไม่สู้ดีนัก

ชีวิตนี้จะโดนล่ามอีกสักกี่รอบวะ?

                นัยน์ตาสีฟ้ากะพริบปริบ ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่า เมื่อครู่ตนยังอยู่ในคุกของพวกแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ แล้วหลังจากนั้นเขาก็จำได้ว่า จัสติน เบสเตอรอยด์...ตายแล้วด้วยฝีมือของ เฟลอส เดน เดอแคลร์

            เดี๋ยวนะ...

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะมองรอบห้องอย่างรวดเร็ว “งั้นก็หมายความว่าเราอยู่ที่คฤหาสน์ของเดอแคลร์...งั้นเหรอ?” ท้ายคำลดเสียงต่ำลงจนกลายเป็นครางแหบต่ำด้วยความตกใจระคนแปลกใจ

                เขาลองขยับโซ่อีกครั้ง ก็ยังดีที่โซ่เส้นนี้ไม่รัดข้อมือเขามาก อาจจะเป็นเพราะคนล่ามไม่คิดว่าเขาจะสามารถสะเดาะมันหลุดได้ หรือถึงแม้หลุดได้ ก็คงหาทางหนีไม่ได้อยู่ดี เซดดริกถอนหายใจอย่างยอมแพ้ และตัดสินใจมองสำรวจรอบห้องตามประสาคนไม่มีอะไรทำ

            “แล้วจะพาเรามาที่นี่ทำไมนะ?” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง

            ห้องนี้ค่อนข้างกว้างพอ ๆ กับห้องที่เขาอยู่ในคฤหาสน์ดีแฟนธ่อม เฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ทั้งเตียงนอน ตู้เสื้อผ้า เก้าอี้ และโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงก็ดูมีอายุเหมือนกัน สิ่งที่แตกต่างกันก็น่าจะเป็นการดูแลรักษาที่เห็นได้อย่างชัดเจน แสดงว่าเจ้าของห้องไม่ค่อยดูแลเท่าไร หรืออาจจะไม่เคยมีใครอยู่มาก่อนก็เป็นได้

            คิดไปคิดมาก็เริ่มขนลุกเองจนต้องตัดสินใจเลิกคิด

            แอ๊ด...

            เสียงประตูดันเปิดออกอย่างแผ่วเบา ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจก่อนจะผ่อนลมหายใจออกเล็กน้อยด้วยความโล่งอก เมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาคือ ร่างบอบบางของหญิงสาวคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ต และกางเกงขาสั้นดูทะมัดทะแมง เรือนผมสีทองที่เป็นลอนสวยมัดรวบเป็นหางม้าเก๋ ๆ ปอยบางส่วนปล่อยให้คลอเคลียใบหน้างดงามที่ประดับด้วยดวงตาสีแดงสด

            สีแดง...เอกลักษณ์ของอมนุษย์

            แม้จะโล่งใจ แต่ก็อดระแวงไม่ได้ เพราะเธอคนนี้ เฟรล่า...หญิงสาวที่เขาเผอิญช่วยไว้ในเมือง เป็นน้องสาวของเฟลอส เดน เดอแคลร์ แบบนี้ก็ยิ่งมั่นใจที่นี่คือคฤหาสน์ดีแฟนธ่อมไม่ผิดแน่

                “ทนหน่อยนะ” เฟรล่าเอ่ยพร้อมกับวางถาดอาหารในมือบนโต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียง ไม่มีท่าทางแสดงความเป็นศัตรูเลยแม้แต่น้อย ออกจะ...หม่นหมองกลาย ๆ เสียด้วยซ้ำไป

            “พาผมมาที่นี่ทำไม?” ชายหนุ่มถามขณะที่อีกฝ่ายทรุดกายลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งซึ่งอยู่ไม่ห่างจากเตียงนอนเท่าใดนัก

            “แก้แค้น” เธอตอบสั้น ๆ ดวงตาสีแดงสงบนิ่งยามสบตากับดวงตาสีอ่อน

            “เพราะครอสฆ่าพ่อของคุณเหรอ?”

            คิ้วโก่งงอนเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ “เจ้ารู้เหรอ?”

            เซดดริกไหวไหล่เล็กน้อย “ก็พอรู้บ้าง” เขาตอบ เพราะบรรยากาศที่แตกต่างจากพี่ชาย บวกกับท่าทางที่ค่อนไปทางอ่อนไหวเล็กน้อยของสตรีเพศ ทำให้เขามีความรู้สึกว่าเธอคนนี้ไม่ได้น่ากลัวเท่าใดนัก

ดวงตาสงบนิ่งหากแต่ใบหน้างามมีริ้วแห่งความกังวล และไม่สบายใจอยู่จึงพลอยให้เขาคิดไปเองว่า หญิงสาวไม่ค่อยเห็นด้วยกับวิธีการนี้เท่าใดนัก

            “....”

            “อยู่กับความแค้นแบบนี้น่ะ คุณมีความสุขเหรอ?” ชายหนุ่มถามพลางขยับกายมาอยู่ขอบเตียง “ทำไมคุณถึงต้องจมอยู่กับอดีตทั้ง ๆ ที่พวกคุณมีอนาคตที่ยืนยาวมากพอจะทำใจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้”

            วูบหนึ่งที่ดวงตาสีแดงสั่นไหวก่อนจะถูกกลบด้วยความนิ่งเฉย แต่ก็ไม่พ้นสายตาของอีกฝ่ายไปได้ เธอกำลังหวั่นไหว ...และลังเล

                “เจ้าไม่รู้หรอกว่าการสูญเสียคนในครอบครัวไปด้วยน้ำมือของคนอื่น มันเป็นยังไง” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา และสั่นระริก ดวงตาหลุบลงต่ำราวกับต้องการซ่อนความสูญเสียที่ปรากฏในแววตา

            เซดดริกคลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างหม่นหมอง “รู้สิ ทำไมผมจะไม่รู้” เขาตอบ เรียกให้นัยน์ตาสีแดงเบือนมาสบอีกครั้งด้วยความแปลกใจ “เพราะผมเองก็สูญเสียครอบครัวไปต่อหน้าเหมือนกัน”

            ร่างบางถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มแน่นขณะมองคนตรงหน้า “เจ้าไม่อยากคิดแก้แค้นบ้างหรือไง?”

“คิดสิ” ชายหนุ่มเหยียดยิ้ม “ผมเคยคิดอยากใช้มีดแทงไอ้พวกนั้นให้ตายอย่างทรมานเหมือนอย่างที่มันทำกับพ่อแม่ผม”

“แล้ว...”

“ผมคงจะทำไปแล้วถ้ามันทำให้พ่อกับแม่ฟื้นขึ้นมา”

หญิงสาวกัดปากอย่างอดกลั้น ทั้ง ๆ ที่เขาก็สูญเสียไปเหมือนกับเธอ แต่ทำไมเขายังเข้มแข็ง ยอมรับอดีต และต่อสู้กับปัจจุบันได้ดีกว่าเธอ

ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายก็เป็นเพียงแค่...มนุษย์เท่านั้น

“ข้าไม่ได้เห็นตอนที่ท่านพ่อถูกฆ่าหรอก” เธอเอ่ยเสียงเบาหวิว “สิ่งที่ข้าเห็นเป็นสิ่งแรกตอนที่ข้ากลับมา คือร่างไร้วิญญาณของท่านที่ข้าไม่ได้เจอมาเกือบสามปี นอนสงบนิ่งอยู่ในโลงแก้ว แบบนั้นมันทำใจยอมรับได้ง่ายเสียที่ไหน”

“แต่มันก็คือความจริง และบางทีผมว่าคุณควรจะยอมรับด้วยว่า คุณพ่อของคุณน่ะ...เป็นคนเริ่มเรื่องราวทั้งหมด”

            “...”

“ถึงแม้มันจะโหดร้ายยังไง แต่มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว และมันก็เป็นความจริง แม้คุณจะปฏิเสธยังไง ก็แก้ไขมันไม่ได้” ชายหนุ่มพูดก่อนจะหลับตาลงช้า ๆ “และถึงคุณจะฆ่าครอสไป คุณพ่อของคุณก็ไม่ฟื้นขึ้นมา และผมไม่คิดว่าพวกคุณจะมีความสุขที่ได้แก้แค้นด้วย”

            เฟรล่าถึงกับนิ่งงันด้วยคำพูด เธอรู้...เธอรู้ทุกอย่าง และเข้าใจทุกอย่าง เพียงแต่..เธอยังไม่มีความกล้ามากพอที่จะยอมรับ และเธอก็ไม่กล้ามากพอจะขัดใจพี่ชายที่ตอนนี้คงไม่มีทางลบความแค้นออกไปจากใจได้

“พูดมากเกินไปแล้ว” เธอสบถเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้น และเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วก่อนที่ความจริงใจ และน้ำเสียงที่อ่อนโยนจะทำให้เธอใจอ่อน และลังเลไปมากกว่านี้

            “เฟรล่า” แต่น้ำเสียงทุ้มที่ดังมาจากข้างหลังทำให้เธออดจะเหลือบไปมองไม่ได้ ใบหน้าคมคายของชายหนุ่มส่งยิ้มจาง ๆ มาให้พร้อมกับบุ้ยหน้าไปที่ถาดอาหาร

“ขอบคุณ” หญิงสาวรีบหันหน้ากลับ และเปิดประตูก่อนจะรีบเดินออกไปทันที

            เซดดริกมองแผ่นหลังที่หายลับไปจากประตูก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเหนื่อยล้า ทำไมรู้สึกเหนื่อยจัง... คิดในใจพลางมองแฮมเบอร์เกอร์ในห่อกระดาษ กลิ่นหอม ๆ ที่โชยมาทำให้กระเพาะที่แทบไม่มีอะไรตกถึงท้องเริ่มสงเสียงประท้วง มือหนาเอื้อมไปหยิบอาหารที่เป็นผู้เป็นคนมื้อแรกมาถือไว้ ชั่งใจชั่วครู่ว่าจะเสี่ยงกินดีไหม?

            แต่คิดอีกที ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอคนนั้น หรือพี่ชายของเธอจะใช้วิธีง่าย ๆ อย่างการวางยาเพื่อทำให้เขาตาย...

            คิดได้ดังนั้น ก็แกะห่อกระดาษออกอย่างรวดเร็ว ขนมปังกลมสีน้ำตาลสองแผ่นประกบคู่กับไก่ชุบแป้งทอดชิ้นหนาปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทำเอาน้ำลายใสเกือบไหลจนแทบห้ามไม่ทัน กำลังจะอ้าปากงับสักคำ แต่...

            แอ๊ด...

            ประตูห้องที่เมื่อครู่ปิดไปแล้ว กลับเปิดออกอีกครั้ง ตอนแรกเขาแอบนึกว่าเป็นหญิงสาวคนเดิม แต่คนที่ก้าวเข้ามาในห้องนั้นทำเอาความอยากอาหารเหือดหายไปจนหมดสิ้น ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตขาว และกางเกงสีน้ำเงินเข้มเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสบาย ๆ

            เซดดริกวางแฮมเบอร์เกอร์ในมือลงบนถาดทันที และจ้องตาสีแดงสดของอีกฝ่ายเขม็ง แม้ไม่อยากจำ แต่ภาพตอนที่ชายตรงหน้าฆ่าจัสติน เบสเตอรอยด์อย่างโหดเหี้ยม และเลือดเย็นยังคงตราตรึงแน่นในความทรงจำ ไม่ต้องพูดถึงความฉ้อฉลและเจ้าเล่ห์ที่หลอกใช้แวมไพร์เลือดผสมได้อย่างหน้าตาเฉย

            เฟลอสเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ “อะไร? มองหน้าข้าแบบนั้นทำไม?” เขาถามขำ ๆ ก่อนจะมองไปรอบห้อง “นี่ข้าอุตส่าห์ให้อยู่ห้องดี ๆ ไม่ใช่ในคุกเชียวนะ” ว่าไปเรื่อยเพื่อกลบความหงุดหงิดที่ไม่อาจอ่านใจคนตรงหน้า

            คนที่เราอ่านใจไม่ได้เคยมีแต่ไอ้ดีแฟนธ่อมแท้ ๆ น่าหงุดหงิดชะมัด

            แต่อีกฝ่ายก็ไม่ตอบอะไร และยังคงจ้องหน้าเขาเหมือนเดิม แม้จะอ่านใจไม่ได้ แต่ก็พอจะเดาสีหน้าได้กลาย ๆ “อ๋อ เรื่องเบสเตอรอยด์สินะ?” เขาถาม  พร้อมกับทำสีหน้าเข้าใจได้อย่างน่าหมั่นไส้ “จะไปสนพวกโง่แบบนั้นทำไมล่ะ?”

            “พาฉันมาที่นี่ทำไม?” น้ำเสียงแข็งกระด้างถามสวนกลับ สรรพนามที่ใช้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

            “เดาไม่ถูกเหรอว่าทำไม?”

            เซดดริกนิ่งไปพักหนึ่ง ก็พอจะเดาได้ว่าทำไม เพราะจัสติน เบสเตอรอยด์ก็บอกเขาไปแล้ว

ทำไมถึงคิดว่าเราสำคัญกับเขากันนักนะ

                เฟลอสกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็ก แขนยกขึ้นกอดอกพร้อมกับไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆ “ฆ่าเฉย ๆ หรือวางแผนฆ่ามันไม่สนุกหรอกนะ รู้ไหม? ตายน่ะ...มันง่ายเกินไปสำหรับมัน” ดวงตาสีแดงประกายวาบอย่างเหี้ยมโหดแม้น้ำเสียง และสีหน้าจะเรียบเฉยก็ตามที

“ต้องให้มันทรมานกับการสูญเสียคนสำคัญ เหมือนกับที่มันพรากคนสำคัญที่สุดในชีวิตของข้าไป!

            แววตาสีฟ้ามองกลับอย่างชิงชัง “จนถึงกับต้องหลอกใช้คนที่ไม่รู้เรื่องความแค้นเลยเนี่ยนะ?”

            “หึ” มุมปากกระตุ้มยิ้มอย่างนึกสมเพช “กับแค่หมากตัวเล็ก ๆ ไม่เห็นจำเป็นต้องใส่ใจ...ก็แค่เบี้ยเปล่า ๆ ที่ใช้แล้วทิ้งก็เท่านั้น”

            ปึก!

            ทันทีที่เอ่ยประโยคนั้นจบ อีกฝ่ายก็ผุดลุกขึ้นพร้อมกับเหวี่ยงหมัดไปที่ชายหนุ่มผมทองอย่างรวดเร็วด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาสีฟ้าที่เคยอ่อนโยนเขม็งเกร็ง และโกรธเคือง

แต่ก็เท่านั้น...เพราะแวมไพร์หนุ่มกลับใช้มือซ้ายรับหมัดนั้นไว้ได้ก่อนจะจับมันบิดไพล่หลังคนประทุษร้ายอย่างแรง

            เซดดริกกัดฟันกรอด เพราะความเจ็บจี๊ดแล่นวาบเข้าสู่สมอง “โอ๊ย!” เขาพยายามจะไม่ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด แต่อีกฝ่ายกลับกดแขน และออกแรงบีบข้อมือเขาเสียแน่นจนมือข้างขวาเริ่มชา และไร้ความรู้สึก

            ร่างที่สูงกว่ายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ และกระซิบที่ข้างหูอย่างแผ่วเบา “รู้ไหมว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ดวงตาสีแดงเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

ตระกูลเดอแคลร์ถูกพวกสภาลดตำแหน่ง และถูกลดความสำคัญลงเหลือเพียงแค่ตระกูลสาขาที่คอยสนับสนุน ไม่ได้เป็นตระกูลผู้นำเหมือนแต่ก่อน สหายพากันหายหน้า และข้ารับใช้ก็หนีออกจากคฤหาสน์ไปจนหมด...

            ...จนท้ายที่สุดแล้วคฤหาสน์นี้ก็ไม่เหลือใครนอกจากข้า เพราะเฟรล่าไปเรียนที่ฝรั่งเศสตั้งแต่ก่อนที่พ่อจะตาย ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นบาง อารมณ์ที่อัดแน่นในจิตใจสื่อออกมาทางสายตา และแรงบีบที่แขนของอีกฝ่าย ข้าต้องอยู่คนเดียว...อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด อย่างเจ้าะไม่รู้หรอกว่ามันเป็นยังไง

            เพราะอายุขัยที่ยืนยาวทำให้ความเคียดแค้นเป็นดั่งเชือกผูกที่ใช้ขับเคลื่อนชีวิต และไม่ต่างอะไรจากไฟที่รังแต่จะทำให้ไร้ซึ่งความสุข....

            เฟลอสรู้ถึงข้อนี้ดี แต่เขาก็ยังตัดสินใจที่จะเลือกเดินเส้นทางนี้ เพราะมีเพียงแค่ความแค้นเท่านั้นที่ผลักดันให้เขาก้าวออกมาจากจุดตกต่ำที่สุดของชีวิตได้ และเขาไม่ลังเลที่จะให้ร่างกายถูกแผดเผาด้วยเพลิงแห่งความแค้น

            “ข้าคอยหาโอกาสทำลายดีแฟนธ่อมมาตลอด แต่ก็ไม่เจอโอกาสนั้นเสียที จนกระทั่งเจ้าโผล่มา หึ...โชคชะตาช่างเข้าข้างข้าเหลือเกิน

            เซดดริกกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ แต่ถึงกระนั้นก็ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ ใช่ว่าจะไม่เห็นใจที่แวมไพร์หนุ่มตนนี้ต้องมาแบกรับผลของสิ่งที่ตนไม่ได้ก่อ แต่ว่าการดึงเอาคนบริสุทธิ์ที่ไม่รู้เรื่องด้วยมาเกี่ยวข้อง ซ้ำยังสังหารได้อย่างเลือดเย็นนั้น มันไม่ถูกต้อง

แต่นายก็ไม่มี...สิทธิที่จะไปฆ่าใครทั้งนั้น เขาเค้นเสียงพูดออกมา แล้วอีกอย่างนะเพราะคุณพ่อของนายไปฆ่าพ่อแม่ของครอสก่อนไม่ใช่หรือไง?

            นัยน์ตาสีสดวาววาบด้วยแรงโทสะ และออกแรงกดแขนมากกว่าเดิมโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บมากแค่ไหน เพราะอย่างนั้นไง ข้าถึงต้องการให้มันทรมานมากกว่าที่ข้าเป็น!” ชายหนุ่มตะคอก แค่ฝ่ายข้าเป็นคนเริ่มก่อน ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่มีสิทธิล้างแค้นมัน!!”

            เซดดริกพยายามกลืนเสียงร้องลำคอ แม้ว่าความเจ็บปวดจากแขนจะเล่นงานเขาเสียจนอยากกรีดร้องออกมา เพราะถูกฆ่าก็เลยต้องฆ่า เพราะฆ่าเขาแล้วก็เลยถูกฆ่า แล้วสุดท้ายคนที่เหลืออยู่จะมีความสุขหรือไง? โอ๊ย!!” เขาร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายดึงผมอย่างแรงจนหน้าหงาย

            แวมไพร์หนุ่มจ้องใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดก่อนจะกระตุกยิ้มเหี้ยม เป็นแค่มนุษย์ อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลย! เพราะถึงยังไง ถ้าดีแฟนธ่อมตาย ก็ไม่มีใครมาตามล้างแค้นได้อีกแล้ว ไม่ต้องไปพูดถึงคนรับใช้พวกนั้น เพราะ   พวกมันไม่มีทางทำอะไรข้าได้อยู่แล้ว!!”

            เซดดริกกัดฟันกรอด ในใจอยากชกหน้าหมอนี่ใจจะขาด แต่มือข้างหนึ่งก็โดนล็อค ส่วนอีกข้างก็โดนโซ่ล่ามไว้ เขาพยายามกระตุกมือซ้ายที่ถูกล่ามไว้เผื่อว่าความยาวของมันจะมากพอที่จะออกหมัดสักหมัดได้บ้าง แต่ก็ไม่เป็นผล ร่างที่สูงกว่าเหลือบไปเห็นความพยายามนั้นก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างนึกขัน และปล่อยมือที่ดึงเส้นผมของอีกฝ่ายไว้

            หึ พยายามไปเถอะ มันไม่ขาดง่าย ๆ หรือยาวพอจะทำอะไรข้าได้หรอก การที่เจ้าเป็นบลูบลัด ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีพละกำลังเหนือกว่า

            คนพยายามถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ นาย....รู้

            เฟลอสไม่ตอบอะไร แต่กลับระบายยิ้มจาง ๆ อย่างเจ้าเล่ห์ และไม่น่าไว้ใจ ในขณะที่อีกมือหนึ่งค่อย ๆ ลากสัมผัสไปตามผิวหนังบริเวณลำคอเบา ๆ ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้งอีกครั้ง เพราะจุดที่นิ้วลากผ่านไปนั้นหยุดที่แผลเป็นสองจุดเล็ก ๆ ดวงตาสีแดงมองแผลเป็นนั้นอย่างไม่แปลกใจนัก

หืม...ที่เดียวตลอดเลยนี่? เสียงทุ้มเอ่ยทีเล่นทีจริง

            ชายหนุ่มผมบลอนด์เม้มปากเล็กน้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องอะไร แล้วก็ต้องสะดุ้งเป็นครั้งที่สามเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่ชื้นแฉะแตะบริเวณรอยแผลเป็น เซดดริกดิ้นขลุกขลักโดยลืมไปว่าแขนอีกข้างที่ถูกล็อคไว้ ยิ่งดิ้นก็จะยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม แต่ความรู้สึกตอนนี้ทำให้เขาลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น

            ขยะแขยง

                ปล่อย!”

            แต่อีกฝ่ายกลับยังยิ้มอยู่เช่นเดิม ไล่ลมหายใจไล่จากแผลเป็นนั้นไปตามลำคอก่อนจะหยุดที่ใบหูที่เริ่มขึ้นสีจาง ๆ อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าข้าทำพันธะสัญญากับเจ้าซ้อนมันจะเป็นยังไง” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบา “ไม่เคยลองเสียด้วยสิ”

            ฉันไม่ยอมให้นายดูดเลือดฉันหรอก!” เซดดริกกัดฟันกรอดพร้อมกับพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ว่าจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่การที่โดนสัมผัสแบบนี้ มันก็ทำให้ภายในปั่นป่วนได้ไม่ต่างกัน...

            หึ แต่ข้าไม่ดูดเลือดเจ้าหรอก มันง่ายเกินไปรู้ไหม? แวมไพร์หนุ่มเอ่ยขณะที่ดวงตาสีแดงพราวระยับ วิธีการแบบแวมไพร์น่ะ ข้าว่ามันออกจะ...ไม่มีผลต่อ  ดีแฟนธ่อมเท่าไหร่หรอกนะ

สิ้นคำ เขาก็ปล่อยมือที่ล็อคแขนไว้ก่อนจะผลักร่างที่โซซัดโซเซลงไปบนเตียงอย่างแรง แล้วร่างสูงก็ตามไปล็อคอีกฝ่ายไว้กับเตียง

            ดวงตาสีฟ้าถึงกับเบิกกว้างด้วยความตกใจ พยายามจะเหวี่ยงขาเตะ และลุกหนี แต่ขากลับถูกเข่าของคนที่คร่อมร่างไว้กดไว้เสียแน่นจนรู้สึกเจ็บ มือข้างขวาที่เป็นอิสระเหวี่ยงขึ้นหมายจะชกหน้าอีกฝ่ายแต่กลับโดนรั้งไว้ได้ และถูกกดลงกับเตียง ตอนนี้ทั้งมือซ้ายมือขวาถูกพันธนาการแล้วเรียบร้อย

คิดจะทำอะไร? เขาถามเสียงต่ำอย่างหวั่น ๆ พยายามรักษาระดับเสียงไว้ไม่ให้สั่น แต่แววตากลับบอกความตระหนกได้เป็นอย่างดี

            เฟลอสกระตุกยิ้มอย่างพอใจกับปฏิกิริยาที่เห็น ข้าก็แค่อยากรู้ว่าดีแฟนธ่อมจะเป็นอย่างไรถ้าคนสำคัญของมัน...ไม่ใช่ของมันอีกต่อไปแล้ว!”

            อย่าบอกนะ...  

แบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร นัยน์ตาเบิกโพลงด้วย       ความตกใจ อีกครั้ง เฮ้ย!! ฉันเป็นผู้ชายนะ!!!”

            แต่เดิมทีปิศาจอย่างเรา จะหญิงหรือชายก็ไม่ค่อยเกี่ยงหรอกนะ แวมไพร์หนุ่มอธิบายด้วยน้ำเสียงเรื่อย ๆ แต่ที่มักเป็นหญิงก็เพราะไว้ผสมพันธุ์ และมีอะไรน่าสนใจกว่าชายตั้งเยอะ แต่บางทีก็ไม่แน่...ก็ฆ่าเวลาบ้าง

“ไอ้...”

            แวมไพร์หนุ่มหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะค่อย ๆ โน้มใบหน้าลงมา แต่ก็แปลกใจนะที่แวมไพร์อย่างมันเลือกเจ้า หรือเพราะว่าอยากลองของใหม่กันนะ? เสียงทุ้มเอ่ยอย่างแผ่วเบา เห็นปกติอยู่แต่กับผู้หญิงบ่อยไป...

            ร่างที่นอนอยู่ถึงกับนิ่งค้าง

จริงเหรอ?

            รอบกายราวกับเงียบงัน สมองจินตนาการภาพของชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำคนหนึ่งเดินเคียงข้างหญิงสาวหน้าตาสวยสะคราญ ร่างบางระหงควงแขนกำยำนั้นไว้ ทั้งสองกำลังนั่งกินข้าวในห้องที่คุ้นเคย และเธอคนนั้นกำลังนั่งบนเก้าอี้...ตัวที่เขาเคยนั่ง

            มันควรจะเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

            แต่ทำไม...เราหวังให้ภาพแบบนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง ๆ?

                เฟลอสกระหยิ่มยิ้มย่องเมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งเงียบไป เขาโน้มใบหน้าลงมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งปลายจมูกเกือบจะชนกันก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเบาหวิว เพราะฉะนั้น ไม่เห็นต้องสนใจเลย...

            กว่าเซดดริกจะได้สติกลับมา ริมฝีปากก็ถูกประกบแน่น และถูกบังคับให้เปิดช่องว่าง เรียวลิ้นชื้นแฉะรุกล้ำเข้าไปอย่างถือสิทธิ เกี่ยวรัดกับลิ้นที่แข็งทื่อด้วยความตกใจ และกวาดทั่วโพรงปากราวกับต้องการไม่สิ้นสุด จุมพิตที่เร่าร้อน แต่คนถูกจูบกลับไม่เคลิ้มตามไปด้วย

            ชายหนุ่มผมบลอนด์พยายามสะบัดใบหน้าหนี และดิ้นให้แรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ จูบนั้น...เขาไม่ได้ชวนให้รู้สึกดีด้วยเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งน่ารังเกียจให้ผลักออกไปเท่านั้น

แต่เฟลอสไม่ใส่ใจกับแรงดิ้น เขาถอนริมฝีปากออกก่อนจะไล่ลงมาเรื่อย ๆ อย่างแผ่วเบา กัดเบา ๆ ที่ซอกคอขาวจนอีกฝ่ายสะดุ้งเฮือก

            แม้แต่กับผู้หญิงยังไม่เคยมีอะไรด้วย แต่ดันจะถูกผู้ชายข่มขืนเนี่ยนะ!!

            มือแกร่งเริ่มซุกซน ค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ดด้วยมืออีกข้างที่ว่างอยู่อย่างเชื่องช้าจนครบ สัมผัสอุ่นร้อนจากริมฝีปากเริ่มไล่ลงมาเรื่อย ๆ ขบเม้มเบา ๆ ฝากรอยช้ำสีอ่อนไว้บนผิวสีขาวจัดพร้อมกับลากมือผ่านแผ่นอกที่หอบหายใจหนัก และไล่วนสัมผัสอยู่บริเวณนั้นไม่ห่างหมายปลุกเร้าอารมณ์ให้ปะทุ ก่อนจะปล่อยมือที่กดข้อมือของอีกฝ่ายไว้ มือข้างนั้นก็ทำหน้าที่ของมัน...ขยับอย่างแผ่วเบาไปตามหน้าท้องราบ

            เซดดริกไม่รอให้โอกาสนี้หลุดรอดไปแม้ลมหายใจภายในร่างกายจะเริ่มปั่นป่วนตามสัมผัสที่ถูกบังคับให้รับรู้ หมัดขวาพุ่งตรงไปที่ใบหน้าคมคายอย่างรวดเร็ว

            ปึก!

            แต่หมัดนั้นกลับถูกรับไว้ได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับใบหน้าของอีกฝ่ายที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันเงยขึ้นมา “ไม่เคยล่ะสิ?” เขาถามพลางเลิกคิ้ว

            เซดดริกถึงกับหน้าขึ้นสี อยากจะโต้กลับไปเหลือเกินว่า กับผู้ชายน่ะจะไปเคยได้ยังไง ชายหนุ่มพยายามดึงมือออก แต่กลับถูกบีบไว้เสียแน่นจนต้องกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด

               ในตอนนั้นเองอีกฝ่ายก็ขยับตัวขึ้นมาจ้องดวงตาสีใสในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดใบหน้าพร้อมกับริมฝีปากคมขยับยิ้มเจ้าเล่ห์

            “ถึงเจ้าจะไม่อยาก แต่ว่า....” ค้างไว้แค่นั้น ก่อนมืออีกข้างจะลากไปตามหน้าท้อง และไล่ต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนถึงขอบกางเกง แม้จะไม่ได้รุกล้ำเข้าไปภายใน แต่เพียงแค่สัมผัสภายนอกกางเกงก็เพียงพอแล้ว ส่วนอ่อนไหวภายในตอบสนองกับสัมผัสจากภายนอกจนเห็นเป็นรูปร่าง

“...ร่างกายน่ะมักไปก่อนความคิดนะ”

            คนถูกกระตุ้นสะดุ้งเฮือกพร้อมกับนัยน์ตาสีฟ้าที่เบิกกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาส่ายเบา ๆ และพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากแรงกดที่ข้อมือ “อย่า...” แต่คำพูดกลับต้องกลืนลำคอเมื่อริมฝีปากถูกมือหนาปิดเสียแน่นทาบทับอีกครั้ง

เรียวลิ้นลากไล้ไปตามผิวกายที่หอบสั่นพร้อมกับที่มือสากที่เริ่มรุกรานเข้าไปภายใต้กางเกงยีนส์ เหลือเพียงผ้าเนื้อบางกั้นเท่านั้น และเพียงแค่สัมผัสเพียงแค่น้อยนิด ร่างทั้งร่างก็สะดุ้งเฮือก เสียงครางแผ่วเบา และความรู้สึกอันน่าละอายหลุดออกจากลำคอ

เซดดริกรู้สึกอายแทบจะมุดดินหนีเมื่อความรู้สึกที่ไม่ควรจะเกิด และเสียงแผ่วเบาที่ไม่น่าจะออกมาจากลำคอกลับเผลอหลุดออกมา อยากหนีไปเสียให้พ้น แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดกลับถูกสูบหายไปจนแทบไม่เหลือความหวังจะหนี

วินาทีนั้น ภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งกลับค่อย ๆ กลายเป็นรูปเป็นร่าง จนแจ่มชัด

ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหม...แต่เขาอยากเจอ

อยากให้เป็นคน ๆ นี้ที่มาช่วยเขา...

...ขอแค่เขามา...

  

 


To be continued....




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 28 : 24th Tale : การแก้แค้นที่หอมหวาน [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1810 , โพส : 26 , Rating : 13% / 16 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 26 : ความคิดเห็นที่ 840
แหม๋ เริ่มจะหมั่นไส้ครอสแล้วค่ะ มาช้าจริง ล้อเล่นค่ะล้อเล่น ไม่มีใครโกรธครอสหร๊อก มาช่วยให้ทันนะ
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 22:52
# 25 : ความคิดเห็นที่ 758
คือ...ไรท์คะ^^ช่วยเอาลิงค์มาแปะก็ดีนะคะ หนูเข้าเว็บไม่เปนนนนนT^T
PS.  ...บางที่คนที่ดูบ้าๆก็ไม่ได้บ้าเหมือนอย่างที่ทุกคนคิด...
Name : Present < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Present [ IP : 27.55.171.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:38
# 24 : ความคิดเห็นที่ 672
ครอส...ท่านหายหัวไปไหน!
PS.  รัก D18 6927 10069 0027 8059 G27 69F XS BF แค่นั้นละที่อยากบอก
Name : Angelprimo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angelprimo [ IP : 110.49.250.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 20:47
# 23 : ความคิดเห็นที่ 642
ค้างงงงงงง
เข้าไม่ได้อ่า T^T
Name : Tsuna [ IP : 115.67.102.193 ]

วันที่: 22 ตุลาคม 2555 / 11:34
# 22 : ความคิดเห็นที่ 639
คลิกไม่ได้อ่ะ แงงงง TT
เซดคุงจะโดนข่มขืนแล้วคุณครอส(ประชด)
PS.  คยูมินน่ารักที่สุด
Name : เนอเวย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เนอเวย์ [ IP : 49.48.13.51 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2555 / 11:06
# 21 : ความคิดเห็นที่ 613
กรี๊ดดด ค้าง เข้าลิ้งไม่ได้อ่ะค่ะ T T
Name : koly < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ koly [ IP : 58.11.177.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2555 / 14:03
# 20 : ความคิดเห็นที่ 585
แอบเชียร์ให้ข่วยไม่ทัน ฮิ :P
(โดนตรบ)
ไม่สิๆๆๆๆ ครอสสสสสมาอย่างด่วนเลยยยย
Name : ทีเกียร์ [ IP : 110.169.231.174 ]

วันที่: 15 กันยายน 2555 / 21:55
# 19 : ความคิดเห็นที่ 583
เชียร์ให้ช่วยไปทันอีกเสียงเคอะ เหอๆ

มันจะได้ดราม่า&SM เคี้ยกๆ(/ทำหน้าโรคจิตแล้วโดนชาวประชาไล่ฆ่า)
PS.  คนที่ทนข้าน้อยในสมัยเกรียนได้นี่นับถือๆ... และขอบคุณที่ยังคงสถานะความเป็นมิตรสหายกันเสมอมา;w;
Name : มินะ[memorywing] < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มินะ[memorywing] [ IP : 125.26.118.246 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 สิงหาคม 2555 / 21:31
# 18 : ความคิดเห็นที่ 582
กรี๊ดดดด เชียร์ให้ช่วยไม่ทัน5555

มันจะได้เข้มข้นก่าเดิม ฮี่ๆๆๆๆๆ

แต่งสนุกมากเลยค่าาาาาาา

อีกเรื่องนึงเลยที่อยู่ในใจ พยายามเข้า รอตอนต่อไปอยู่น้าาาาา^^
Name : beautjang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ beautjang [ IP : 202.28.180.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 สิงหาคม 2555 / 21:47
# 17 : ความคิดเห็นที่ 579
กรี๊ดดดดดดดดด =[]=!!!
กลับเข้ามาอ่านเรื่องนี้หลังห่างหายไปนาน
สนุกจังเลยค่ะ (ฟิน//)
เซดจะเป็นยังไงต่อไปเนี่ย
ลุ้นๆ
เอาใจช่วยให้เข็นตอนใหม่ออกมาในเร็ววันนะคะ
Name : r-coon [ IP : 161.200.173.106 ]

วันที่: 19 สิงหาคม 2555 / 14:41
# 16 : ความคิดเห็นที่ 578
ท่านครอสสสสสสสสส
เมื่อไหร่จะมา
Name : mingmingzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mingmingzz [ IP : 1.1.143.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2555 / 20:39
# 15 : ความคิดเห็นที่ 577
เปิดเว็บไม่ได้แฮะ เว็บไม่ขึ้น ไม่ใช่ว่าเซดจังโดนแล้วหรอกนะ
ไม่น้าาาาาาา เซดจังต้องเป็นของครอสสสสสสสสสสสสสสส
PS.  ไม่พูด.......... ไม่แสดงว่าไม่เสียใจ ไม่เป็นไร......... ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 223.206.28.193 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 23:48
# 14 : ความคิดเห็นที่ 576
ขอให้มีอะไรมาขัดทีเถอะ
ลุ้นอ่ะ!!!ให้ครอสมาช่วยเซดไวๆนะ
Name : S___P [ IP : 125.26.0.223 ]

วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 22:33
# 12 : ความคิดเห็นที่ 575
แต่งได้ยอดมากประทับใจแต่จบแบบนี้ค้างอะมาต่อไว้ๆนะ
Name : aye [ IP : 125.25.104.203 ]

วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 17:45
# 11 : ความคิดเห็นที่ 574
ช่วยแจ้งเนื้อหาต่อจากนี้ที่อยู่ในลิงค์ให้ชัดเจนหน่อยค่ะ~T0T [หาไม่เจอ]
Name : จิรจอล [ IP : 124.121.177.24 ]

วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 17:34
# 10 : ความคิดเห็นที่ 573
อ๊ากกก คุณครอสมาช่วยเซดจังด่วน
ค้างงงงงง มาต่อตอนหน้าไวๆนะคะ:)
สู้ๆ!
Name : Blanchet [ IP : 58.8.20.231 ]

วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 17:13
# 9 : ความคิดเห็นที่ 571
ไม่จริงงงงงงงงง!!!!!ครอสมาช่วยเฟจังให้ได้นะ!!!
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 61.7.236.52 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 09:47
# 8 : ความคิดเห็นที่ 570
แง ครั้งแรกของเซดดริก เกบไว้ให้ครอสคนเดียว T^T 
Name : Nikki Vio < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nikki Vio [ IP : 182.53.206.215 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 04:28
# 7 : ความคิดเห็นที่ 566
ครอสต้องมาช่วยทันเซ่ ไม่น่าาาา เซดต้องเป็นของครอสคนเดียว
PS.  It to late to say apologize.
Name : wind_gloomy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wind_gloomy [ IP : 168.120.84.122 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2555 / 23:48
# 6 : ความคิดเห็นที่ 565
ถ้าแวมไพร์มีอายุยืนยาวแล้วจะทำยังไงให้เซจังสามารถอยู่กับครอสจังได้ตลอดไปนะ(' ')
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 223.206.246.65 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2555 / 17:30
# 5 : ความคิดเห็นที่ 564
เซดดริกโดนล่ามอีกแล้ว
PS.  คนไทยรอ 3G เเต่เอลฟ์รอ 3K
Name : topnenark < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ topnenark [ IP : 223.205.119.206 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 สิงหาคม 2555 / 21:27
# 4 : ความคิดเห็นที่ 563
ค้างงงง ><;
PS.  You've Made My Routine Days Become More Meaning.
Name : I'm Rainchan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'm Rainchan [ IP : 101.51.194.36 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 19:31
# 3 : ความคิดเห็นที่ 562
หวังว่าเฟรล่าจะใจอ่อน  ปล่อยเซดริกไปนะ
Name : iForGive < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ iForGive [ IP : 202.29.14.243 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 สิงหาคม 2555 / 10:23
# 2 : ความคิดเห็นที่ 561
คงไม่ได้เอาจะเลือดเซดดริกมาชุบชีวิตปู่ที่นอนในโลงหรอกนะ..[ ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็..มันส์แน่!! ]
Name : Farious Braselrick [ IP : 58.11.204.147 ]

วันที่: 8 สิงหาคม 2555 / 16:22
# 13 : ความคิดเห็นที่ 347
ครอสมาช่วยเซดด่วนเลย   เซดน่าสงสาร
PS.  คนไทยรอ 3G เเต่เอลฟ์รอ 3K
Name : topnenark < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ topnenark [ IP : 171.4.156.185 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 20:38
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android