คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 23 : 19th Tale : เวลาที่ต้องเลือก [Final]


     อัพเดท 9 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 53 Overall : 40,285
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1798 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 23 : 19th Tale : เวลาที่ต้องเลือก [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1507 , โพส : 26 , Rating : 16% / 25 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


19th Tale : เวลาที่ต้องเลือก

 

                “ขอโทษ...”

                เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่พลันเปิดขึ้นกะทันหัน เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าขุ่นมัว และฉายแววตระหนก ร่างสูงที่นอนเหยียดยาวบนโซฟาข้างเตียงเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้หนังสือที่วางอยู่บนอกร่วงลงไปบนพื้นดังปุ แผ่นอกขยับรัวเร็วพร้อมกับเสียงหอบหายใจถี่รัวราวเร็ว เหงื่อเย็นไหลอาบแก้มอย่างน่ารำคาญแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ใส่ใจจะเช็ดมัน

            เซดดริกนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งตั้งสติได้ และจังหวะการหายใจก็กลับมาเป็นปกติ มือเสยเส้นผมที่รกปรกหน้าเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้าคมคายที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ความฝันเหรอ?” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเองพลางนึกย้อนกลับไป

            ความฝันอันแสนธรรมดาที่ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสีแดง แม้กระทั่งตัวเขาเอง    พอมองไปรอบตัวก็พบแต่ความว่างเปล่าที่ย้อมด้วยสีแดงเท่านั้น พอจะตะโกนเรียกหาคนอื่น ลำคอก็ตีบตันก่อนที่กลิ่นบางอย่างลอยมาเตะจมูก

            กลิ่นฉุนเหล็กที่ไม่เคยลืม...

            ...เลือด...

            หลังจากได้กลิ่นนั้นเพียงชั่วครู่ ก้อนเนื้อในอกซ้ายก็เต้นถี่รัวเป็นจังหวะกลอง และบีบรัดจนจุกแน่นไปหมด พอจะขยับกาย เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยก็ลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง...ที่ห่างไกลออกไ

 

            “ขอโทษ...”

 

                เสียงของครอส... ชายหนุ่มรำพึงในใจก่อนจะขมวดคิ้ว มือเลื่อนมาแตะที่ตำแหน่งของหัวใจพร้อมกับหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างสงสัย เพราะความรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างบีบรัดหัวใจที่ไม่ต่างจากในความฝันยังคงอยู่

ยังรู้สึกอยู่เลย...  

“เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ?” ถึงแม้ประเด็นเรื่องที่จะเกิดอันตรายขึ้นกับคู่พันธะสัญญานั้นเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเกิดขึ้น แต่มันก็เป็นไปได้ และมันก็ทำให้เขาเป็นห่วง

เซดดริกนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ หนังสือที่เขาอ่านก่อนผล็อยหลับไปหล่นลงพื้น เขาจึงเอี้ยวตัวก้มลงไปเก็บ แต่ทันทีที่นิ้วสัมผัส       ปกหนังสือ ประตูห้องก็เปิดออกกะทันหันจนทำเอาเจ้าของห้องสะดุ้งโหยง และหันขวับไปอย่างรวดเร็ว

สาวรับใช้ที่คุ้นเคยยืนอยู่หน้าประตูเหมือนเช่นเคย แต่ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใสกลับซีดเซียว และห่างไกลจากคำว่า ร่าเริงพอควร ผมเพ้าดูยุ่งเหยิงผิดจากปกติที่จะมัดเรียบร้อย ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ ๆ

เซดดริกลุกขึ้นจากโซฟา และเดินไปอีกฝ่าย “เกิดอะไรขึ้นลูน่า?” เขาถาม เมื่อเข้าไปใกล้ ทำให้เห็นว่านัยน์ตาสีชมพูเข้มของเธอนั้นมีแต่ความตระหนก

ลูน่าสูดลมหายใจเข้าสองสามทีเพื่อสงบสติอารมณ์ และพยายามนึกถึงคำสั่งของผู้เป็นเจ้านายไว้ เธอมองหน้าชายหนุ่มตรง ๆ แม้เกือบจะหลุดความตั้งใจเมื่อเห็นแววตาคาดคั้นของอีกฝ่าย

“ฉาน...มาพาท่านเซดดริกกลับอังกฤษค่ะ” เธอตอบ

ชายหนุ่มผมบลอนด์เลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ “กลับอังกฤษเหรอ?” เขาทวนคำ “ลืมไปแล้วเหรอครับว่าผมกลับไม่ได้น่ะ?”

อีกฝ่ายส่ายหัวเบา ๆ “ม่ายลืมค่ะ แต่ว่าตอนนี้...” แล้วเธอก็เอื้อมมือจับแขนของคนตรงหน้า “...กลับได้แล้วล่ะค่ะ”

“หา?”

“มาเถอะค่ะ” ลูน่าออกแรงดึงแขนชายหนุ่มให้ตามตนมา แต่ก็เท่านั้น เพราะเซดดริกขืนตัวเองไว้ และเป็นฝ่ายดึงหญิงสาวให้กลับมายืนที่เดิมก่อนจะจับไหล่เล็กทั้งสองข้างให้เห็นมาเผชิญหน้ากับตน

“เดี๋ยวก่อนลูน่า” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง และจ้องดวงตาของอีกฝ่ายตรง ๆ “หมายความว่าไง? กลับได้แล้วงั้นเหรอ? แต่พันธะสัญญาน่ะ...” แล้วคำพูดทุกอย่างก็กลืนลงคอเมื่อนึกถึงคำพูดของใครคนหนึ่งที่ยังไม่กลับมาจะกลับมาเล่นซ้ำในความคิด

           

“พันธะสัญญาที่กำหนดให้แวมไพร์ และมนุษย์คนนั้นต้องอยู่ด้วยกันตราบจนอีกฝ่ายจะสิ้นชีพ ไม่ว่าจะหลีกหนีอย่างไรก็ไม่อาจทำลายได้ นอกจากความตายจะมาเยือนไม่ฝ่ายใดก็ฝ่ายหนึ่ง”

 

พันธะสัญญาจะคงอยู่...จนกว่าความตายจะมาเยือน...

ดวงตาสีฟ้าพลันเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือที่จับไหล่ของสาวใช้ไว้เริ่มสั่นระริกอย่างควบคุมไม่อยู่ “หรือว่า...” เขาเริ่มด้วยเสียงที่ขาดห้วง “ลูน่า เกิดอะไรขึ้นกับครอส?”

“...” แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ และเบือนหน้าหลบสายตาที่คาดคั้นพร้อมกับริมฝีปากบางที่เม้มแน่นจนเป็นเส้นเรียว แต่เซดดริกก็ไม่ละความพยายาม

“ลูน่า เกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายของคุณ” ด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น และจริงจังกว่าเดิม ทำให้หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย และยอมตอบในที่สุด

“นายท่าน...ได้รับบาดเจ็บสาหัส...” เธอเริ่มด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วง และแผ่วเบา และยังคงไม่หันหน้ามามองอีกฝ่าย “ทางสภาเพิ่งนำตัวนายท่านกลับมาที่นี่พร้อมกับหมอค่ะ”

“อะไร...นะ....”

“หมอเร่งรักษานายท่านมาตลอดเกือบสองชั่วโมง จนกระทั่งเมื่อครู่...” แล้วลูน่าก็หยุดเล่าไปชั่วครู่ ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างอดกลั้นอีกครั้ง “หมอ...หมอบอกว่า ไม่ช้าก็เร็ว...นายท่าน นายท่าน...ก็จะ...” เธอพูดได้แค่นั้น แล้วหยาดน้ำใสก็ค่อย ๆ ร่วงลงมาจากดวงตากลมโตที่ขุ่นมัว

เซดดริกตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ทุกคำพูดที่อยากพูดพลันเลือนหายไปจนหมดสิ้น ราวกับว่าคำกล่าวของสาวใช้เป็นคลื่นยักษ์ที่โหมพัดกระหน่ำเข้าฟัง และทำลายทุกอย่างเป็นหน้ากลอง

เขาจะตาย....งั้นเหรอ?

ลางบอกเหตุล่วงหน้าที่เกิดขึ้นกับเขาดูเหมือนว่าจะเกิดขึ้นจริง ๆ

ลูน่าที่ตั้งสติได้ก็จับแขนของชายหนุ่มอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอเข้มแข็งขึ้น เพราะเธอตั้งใจว่าจะทำตามคำสั่งที่อาจเป็นคำสั่งสุดท้ายจากผู้เป็นนายให้สำเร็จ “นายท่านบอกให้ฉานพาขึ้นท่านเซดดริกกลับอังกฤษค่ะ” เธอเอ่ย และพยายามเรียกสติของอีกฝ่ายให้กลับมาโดยการเอื้อมมือซ้ายไปสัมผัสใบหน้าของคนตรงหน้า

“ถ้าหากไม่รีบไปตั้งแต่ตอนนี้ ก็หาโอกาสได้ยากแล้ว แล้วท่านเซดดริกก็จะม่ายปลอดภัยอีกต่อไปค่ะ”

แต่ตอนนี้เซดดริกไม่อาจรับรู้คำพูดใด ๆ ได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้หัวสมองเดี๋ยวว่างเปล่า เดี๋ยวมึนงง ความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด จนพาลทำเอามือไม้แข็งทื่อ และทำอะไรไม่ถูก มีเพียงความคิดหนึ่งที่ปรากฏในห้วงคำนึง

ครอส...จะตาย?

[ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ? นายจะได้กลับบ้านไง] เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้น

ใช่...เราอยากกลับบ้าน แต่ว่า...

[แล้วจะมัวรออะไรอยู่ล่ะ?]

นั่นสิ...เขามัวรออะไรอยู่?

หรือเพราะอยู่ที่นี่มานานเกินไปจนทำให้เกือบคิดว่าสมาชิกภายในคฤหาสน์หลังนี้เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ทั้งพ่อบ้านชรา และสาวใช้ ต่างก็ดีกับเขาเหลือเกิน

และคน ๆ นั้นที่เป็นเจ้าของคฤหาสน์ คนที่ทั้งเงียบขรึม โหดร้าย เย็นชา แต่อ่อนโยนคนนั้น...

[แต่พวกเขาเป็นแวมไพร์นะ อย่าลืมสิ] เสียงนั้นขัดอีกครั้ง

ใช่...พวกเขาเป็นแวมไพร์ แต่ว่า...

...ครอส ดี ดีแฟนธ่อม กำลังจะตาย...

[อ้าว แล้วไม่ดีเหรอ? นายจะได้เป็นอิสระไง] เสียงนั้นยั่วเย้า พูดถึงอิสรภาพอันหอมหวานที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตร่วมกับ มนุษย์อีกครั้ง

ใช่...อิสระ

ความต้องการอิสระเริ่มเอ่อล้นท่วมจิตใจ แต่อีกความรู้สึกหนึ่งก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นราวกับไอน้ำที่ปรากฏอย่างล่องลอยในอากาศ ความรู้สึกนั้นเขาเกือบจะลืมไปแล้ว...จากครั้งแรกที่ได้พบกับชายหนุ่มผมดำในคืนที่รู้ว่าเขาเป็นแวมไพร์

ความรู้สึกที่เรียกว่า ความหวาดกลัว...

...หวาดกลัวต่อการสูญเสีย...

ภาพเก่า ๆ ย้อนกลับมาอีกครั้ง

วันที่ได้นั่งคุยกันใต้แสงจันทร์ วันที่ได้รู้อดีตของกันและกัน วันที่อีกคนทำแผลให้ วันที่ได้ลองประดาบกันครั้งแรก และวันที่อีกฝ่ายเกิดคลุ้มคลั่ง และมอบสัมผัสอุ่นที่ริมฝีปาก

ทั้งหมดนั้นแจ่มชัดราวกับเหตุการณ์เหล่านั้นเพิ่งเกิดเมื่อวาน ภาพที่ชัดเจนในความคิดทำให้เสียงที่โต้แย้งในจิตใจเริ่มเบาลง แทนที่ด้วยความเป็นตัวของตัวเองที่เฝ้าเพียรบอกซ้ำไปซ้ำมาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจว่า...

อย่าวิ่งหนี... และ...ซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง

“ท่านเซดดริก!!” เสียงหวานเล็กท้วงติงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเหม่ออีกครั้ง เรียกให้สติที่หลุดลอยไปกลับมาหาเจ้าของดังเดิม ดวงตาสีแดงอมชมพูเริ่มมีริ้วแห่งความกังวลว่าเธอจะจัดการไม่ทันการณ์ “ไปกั...” แต่แล้ว

คำพูดของเธอก็หยุดชะงักเมื่อเห็นดวงตาสีที่อ่อนกว่าแข็งกร้าวขึ้นมา

เซดดริกส่ายหน้าช้า ๆ พร้อมกับยกมือมาแตะหลังมือเล็กของหญิงสาวก่อนจะดึงออกจากใบหน้าของตนอย่างเบามือ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าคมคาย “ไม่ล่ะลูน่า” เขาเอ่ย “ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น”

ลูน่าทำตาโตด้วยความตกใจ “อะไรนาคะ!!?” เธออุทานลั่น

“ผมจะไปหาครอส” อีกฝ่ายตอบเสียงเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นก่อนจะหันไปมองทิศที่เป็นห้องพักของเจ้าของคฤหาสน์

“ต...แต่ว่า...”

“ลูน่าอยากให้ผมกลับไปเหรอ?” เขาว่าพร้อมกับหันมามองสาวใช้ที่ชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าน่ารักแสดงความลังเลใจ แลดวงตาหลุบลงต่ำเพราะต้องยอมรับว่า....

...ไม่อยากให้ไป...

“ไม่...ค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่วเบา เรียกให้รอยยิ้มจาง ๆ ให้ปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม เซดดริกไม่เอ่ยอะไรนอกจากเดินออกจากห้อง และตรงไปยังห้องของเจ้าของคฤหาสน์ โดยมีร่างเล็กกว่าเดินตามมา ลูน่ามองแผ่นหลังที่อยู่เบื้องหน้าอย่างไม่เข้าใจ “แต่ว่า...ทำไม...ล่ะคะ?”

อีกฝ่ายเงียบไปพักใหญ่จนกระทั่งมาหยุดหน้าห้องที่เป็นจุดหมายก่อนจะหันมาตอบหญิงสาวพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้า “ผมแค่ไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว...ก็เท่านั้น” คำพูดที่ตอกย้ำความรู้สึกในใจผลักดันการกระทำที่แทบจะตัดโอกาสการได้กลับไปอยู่ร่วมกับเผ่าพันธุ์อีกครั้ง

แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็ตัดสินใจแล้ว

เซดดริกผลักประตูเบื้องหน้าให้เปิดออก เผยให้เห็นห้องขนาดใหญ่กว่าห้องของเขาหลายเท่านัก แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้ทำให้เขาตื่นตกใจ เพราะเบื้องหน้าคือเตียงนอนขนาดคิงไซส์มีสี่เสาที่มุม และมีร่างสูงหลายร่างยืนล้อม ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ทุกคนตรงนั้น...ไม่ใช่มนุษย์

เขาตบบริเวณอกของตัวเองเบา ๆ ที่ห้อยสร้อยคอแห่งแอริสซิสไว้เพื่อ  ความอุ่นใจ โชคดีนะที่ห้อยไอ้นี่ไว้

แค่คิดว่าถ้าลืมติดมาด้วย...ก็อดเสียวสันหลังวาบไม่ได้

การมาเยือนของเซดดริกทำให้คนทั้งห้องหันมามองพร้อมกันเป็นตาเดียว ทำเอาคนมาเยือนสะดุ้งโหยง แต่โชคดีที่พ่อบ้านชราแห่งดีแฟนธ่อมออกตัวรับช่วยชีวิตเขาไว้ได้ทันท่วงที “แขกของนายท่านน่ะขอรับ” เอเกิลเอ่ยเสียงเรียบ ไร้ซึ่งพิรุธใด ๆ ก่อนที่จะเดินมาหาชายหนุ่มอย่างไว้ที

“ครอสเป็นอย่างไรบ้างครับ?” อีกฝ่ายถามเสียงเบา ๆ ขณะพยายามเมียงมองร่างบนเตียงซึ่งโดนแวมไพร์ที่เหลือล้อมอยู่ ทำให้ไม่เห็นอะไรนอกจากขาเตียงที่โผล่พ้นออกมาเล็กน้อย

เอเกิลไม่ตอบคำถามนั้น แต่กลับถามเสียเอง “ทำไมท่านเซดดริกยังไม่กลับไปขอรับ?” แล้วดวงตาสีแดงซีดก็ตวัดไปมองร่างของสาวใช้อย่างตำหนิ “หรือว่า  ลูน่าไม่พาท่านไปขอรับ?”

เซดดริกส่ายหน้ารัว “ไม่ใช่ครับ ผมไม่ไปเอง” ชายชรามองใบหน้าคมคายด้วยความงงงวย แต่ไม่ทันได้ทำอะไร อีกฝ่ายก็เอ่ยขัดราวกับรู้ทันความคิด “ผมจะช่วยครอสครับ” น้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่มั่นคงช่วยย้ำเตือนความตั้งใจของตัวเอง “ผมรู้ว่าผมช่วยได้แน่ ๆ”

เอเกิลมองดวงตาสีฟ้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ และแน่วแน่ เขารู้ว่า         คนตรงหน้าช่วยได้อย่างแน่นอน และเขาเองก็เป็นคนเสนอวิธีนี้ให้กับผู้เป็นนาย แต่  ครอสกลับปฏิเสธวิธีนี้ และเลือกที่จะให้สาวใช้พาเซดดริกกลับบ้านเกิด เพียงแต่เขาเองก็ไม่นึกว่าชายหนุ่มจะเป็นคนเลือกวิธีนี้เสียเอง

แม้อีกฝ่ายจะเป็นเพียงแค่มนุษย์...แต่เขาก็อยากจะฝากชีวิตของบุคคลที่เขารักกว่าชีพไว้กับคน ๆ นี้

“เข้าใจแล้วขอรับ” เอเกิลน้อมรับก่อนจะหันไปหาแวมไพร์ตนอื่นที่มีสีหน้าวิกตกกังวล และเอ่ยอะไรบางอย่างอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพวกเขาก็พยักหน้ารับ ก่อนจะ ทยอยเดินออกจากห้องไป แม้ว่าจะมีบางตนที่เหล่มองชายหนุ่มผมบลอนด์บ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

“ช่วยนายท่านด้วยนะขอรับ ท่านเซดดริก” พ่อบ้านชราที่เดินตามออกไปเป็นคนสุดท้ายเอ่ยเสียงเบา

เซดดริกยิ้มรับ “ผมจะพยายามครับ” เขาตอบก่อนที่จะมองตามแผ่นหลังงองุ้มเล็กน้อยหายลับไปจากบานประตูที่ปิดตามหลัง แล้วในห้องนั้นก็เหลือเพียงแค่เขา...และร่างบนเตียงเท่านั้น

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปใกล้อย่างเงียบกริบ และหยุดที่ข้างเตียง ภาพที่เห็นเบื้องหน้าแทบทำให้เขาหยุดหายใจ...

ร่างสูงที่คุ้นตานอนอยู่บนเตียงสีขาวที่ได้รับการทำสะอาดเป็นอย่างดีแม้ว่าคนที่นอนอยู่นั้นจะมีบาดแผลเต็มตัว ผ้าพันแผลสีขาวที่มีรอยด่างดวงของสีเลือดพันรอบแขน และร่างกายท่อนบน โดยเฉพาะบริเวณหัวไหล่ และช่องท้องนั้น มีเลือดซึมออกมาเรื่อย ๆ และมีสีคล้ำกว่าปกติจนน่ากลัว

เรือนผมสีดำแผ่สยายทั่วหมอน ใบหน้าคมคายที่ซีดอยู่แล้ว ยิ่งซีดเผือดกว่าเดิม มีผ้าพันแผลสีขาวอีกผืนหนึ่งพันรอบศีรษะ เปลือกตาปิดสนิททำให้ไม่เห็นดวงตาสีแดงที่คุ้นเคย

เห็นแบบนี้...ความโกรธที่มีมาก็แทบจะมลายหายไปจนหมดสิ้น

เซดดริกก้าวเข้าไปเตียงกว่าเดิม ปกติแล้วอีกฝ่ายจะรู้ตัวทันที แต่นี่กลับไม่มีปฏิกิริยา แสดงว่าอาการสาหัสมากจริง ๆ “ครอส...” เขาเรียกเสียงแผ่วเบา แม้ไม่ได้หวังให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว แต่ก็อดไม่ได้ “...อย่าเงียบไปแบบนี้สิครับ ถึงแม้ปกติจะเงียบอยู่แล้วก็เถอะ” พยายามจะพูดต่อท้ายให้ติดตลก แต่กลับเป็นตัวเขาเองที่รู้สึกหดหู่

ลืมตาเถอะ

ความคิดนำพาร่างกาย มือค่อย ๆ เลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าซีดเผือด แต่ไม่ทันได้สัมผัสผิวกาย มือแกร่งก็ยกขึ้นจับข้อมือของเขาอย่างรวดเร็วจนเซดดริกสะดุ้งโหยงสุดตัวด้วยความตกใจก่อนจะมองใบหน้าที่เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก

“ครอส...”

“เซด...ดริก?” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยอย่างไม่แน่ใจก่อนจะที่ปล่อยมือของอีกฝ่าย ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีดำค่อย ๆ หันมาหา ทำให้อีกฝ่ายเห็นดวงตาสีแดงที่ขุ่นมัว และเต็มไปด้วยคำถาม “ทำไม...ทำไมนายไม่กลับไป?”

“ผม...”

“กลับไปซะ!” แม้เสียงจะแผ่วเบาแต่ก็เฉียบขาดไม่เปลี่ยนแปลง “ฉันสั่ง...ให้ลูน่าพานายกลับไป เพราะฉะนั้น....ก็กลับไปซะ”

เซดดริกทำหน้างองุ้มอย่างไม่พอใจ “พูดแบบนี้กับคนที่มาช่วยเหรอ?” เขาโต้กลับอย่างอดไม่ได้

ดวงตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อย “ฉัน...ไม่ได้ขอให้มาช่วย” แล้วดวงตาก็ปิดลงอีกครั้งอย่างอ่อนล้า “กลับไปซะเถอะ นี่เป็นโอกาส...สุดท้ายของนายแล้ว”

อีกฝ่ายเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงอย่างเก็บอารมณ์ พยายามไม่คิดอะไรมากกับคำพูดตัดรอนนั้น เพราะเขาตั้งใจแล้วว่าไม่ยังไงก็จะช่วยให้ได้ “อย่าหลับตาสิครับ มองผมนี่” แล้วเขาก็ก้าวเข้าไปใกล้ และจ้องใบหน้าของคนที่แกล้งหลับตาเขม็ง จนต้องลืมตาขึ้นมอง

ดวงตาสองสีสบกันโดยไม่มีฝ่ายใดหลบสายตา “ผมไม่อยากสูญเสียใครไปอีกแล้ว เพราะฉะนั้นไม่ว่ายังไง...” หยุดค้างไว้ชั่วครู่ก่อนที่จะคว้ามีดที่พักหลังนี้เริ่มพกติดตัวไว้จากกระเป๋ากางเกงออกมา ก่อนจะใช้มันกรีดที่ฝ่ามือของตัวเองจนเป็นแผล และเริ่มมีเลือดออกจากรอยกรีดนั้น “...ผมก็จะช่วยคุณให้ได้” ว่าแล้วก็ยื่นมือข้างนั้นให้อีกฝ่าย

ใช่ เขาเชื่อมั่นว่าไม่ว่ายังไงเขาก็ช่วยได้ เพราะเขามีเลือดที่จะช่วยต่อชีวิตให้กับคนที่นอนอยู่ได้ เหลือเพียงแค่ว่าอีกฝ่ายจะยอมไหม...ก็เท่านั้น

ดวงตาสีแดงไหววูบเมื่อเห็นของเหลวสีแดงสด แต่ครอสกลับเบือนหน้าหนี “ฉันไม่ต้องการ...เลือดของนาย”

เซดดริกเริ่มหงุดหงิดที่อีกฝ่ายดื้อดึงขนาดนี้ โอ๊ย ทำไงดีวะ!? แล้วเขาก็ชะงักไปเมื่อนึกอะไรบางอย่างออก ใบหน้าคมคายฉายแววลังเลเล็กน้อย แต่ความตั้งใจก็ชนะ เอาวะ เคยเห็นแต่ในหนัง แต่คงต้องลองดู

ชายหนุ่มหลับตาปี๋และกัดลิ้นตัวเองอย่างแรงจนต้องสะดุ้งโหยงเมื่อตระหนักได้ว่ามันเจ็บกว่าที่คิด เขาเริ่มรู้สึกถึงรสเหล็กที่คละคลุ้งทั่วโพรงปาก ก่อนที่จะมองร่างที่นอนบนเตียง แล้วก็เริ่มลังเลอีกครั้ง

เป็นไงเป็นกัน!!

เซดดริกทรุดกายนั่งบนเตียงข้าง ๆ กายคนบาดเจ็บ มือข้างซ้ายเอื้อมไปแตะแก้มข้างขวา และดันให้หันมามอง ดวงตาสีแดงฉายแววแปลกใจเล็กน้อย แต่แล้วก็เบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อรู้สึกได้ถึงริมฝีปากอุ่นที่ประทับลงมาก่อนที่รสสัมผัสของเลือดจะค่อย ๆ ไหลเข้ามาในโพรงปาก

เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากกลืนมันลงคอไป...

ร่างสูงผมดำแทบไม่อยากปิดดวงตาให้สนิท เพราะอยากจะเก็บภาพตอนนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด เขาเห็นแผงขนตาสั้นใกล้มากขนาดนับจำนวนเส้นได้ ใบหน้าที่เห็นในระยะใกล้มากที่สุด รวมถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เคยต้องจมูก

เขาอยากจะจดจำมันไว้ แต่รสสัมผัสที่โปรดปรานก็ดึงความคิดนั้นให้หายไปทีละน้อย

ดวงตาสีแดงค่อย ๆ ปรือลง และปิดสนิทพร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นจับท้ายทอยของอีกฝ่าย และรั้งให้เข้ามาแนบชิดกว่าเดิมจนคนที่นั่งอยู่แทบจะลงไปนอนด้วย

เวลาผ่านไปไม่กี่นาทีแต่เหมือนยาวนานก่อนที่พละกำลังจะเริ่มกลับคืนพร้อมกับความต้องการที่มากขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่อาจปรามให้มอดดับลงง่าย ๆ และไม่ช้าเลือดเพียงแค่นี้...ก็ไม่เพียงพออีกต่อไป

สัญชาตญาณดิบในตัวถูกปลุกขึ้นด้วยแรงกระตุ้นจากรสอาหารอันโอชะ

เพียงชั่วพริบตา คนที่นอนอยู่ก็ดึงคนที่นั่งข้าง ๆ ให้นอนราบไปกับเตียงด้วยแรงอันเหลือเชื่อว่าจะมาจากคนที่อาการปางตายเมื่อครู่ ก่อนที่ตัวเขาจะกลายเป็นฝ่ายที่ล็อคตัวอีกคนไม่ให้ขยับไปไหน ดวงตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่จ้องตอบกลับมาเช่นกัน

ต่างฝ่ายต่างจ้องมอง...และไร้คำเอื้อนเอ่ยใด ๆ จนกระทั่งคนผมดำเป็นฝ่ายเริ่ม “นายแน่ใจแล้วนะ?” เสียงทุ้มถามแผ่วเบา

เซดดริกมองใบหน้า และดวงตาของคนตรงหน้า แม้ในตอนแรกจะตกใจที่ถูกแรงอันเหลือเชื่อดึงให้นอนราบ แต่ตอนนี้ข้างในตัวเขากลับสงบนิ่ง เขาไม่รู้หรอกว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวคือ คน ๆ นี้...ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มจาง ๆ “ถ้าไม่แน่ใจ ผมไม่ให้คุณมากัดคอเล่นหรอก” เขาเอ่ยทีเล่นทีจริง แล้วหัวใจก็เกือบหล่นวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ก้มลงมอง ใบหน้าร้อนวูบ และภายในเริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง

ถ้าแค่นี้จะทำให้เราใจเต้นได้...เราคงบ้าไปแล้วแน่ ๆ

ครอสระบายยิ้มน้อย ๆ ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ดีใจขนาดนี้ที่อีกฝ่ายย้อนกลับมาหาเขา หรือเป็นเพราะว่าในส่วนลึกของจิตใจแล้ว นี่คือสิ่งที่ปรารถนามากที่สุด?

เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกระทั่งลมหายใจอุ่นเป่ารดต้นคอของอีกฝ่าย ครอสแสยะยิ้มกว้าง เผยให้เห็นคมเขี้ยวสีขาวที่งอกยาวกว่าปกติ ก่อนจะฝังมันเข้าที่ผิวขาวละเอียด ของเหลวข้นสีชาดเริ่มไหลเข้าโพรงปาก และคละคลุ้งไปทั่ว

ดวงตาสีแดงค่อย ๆ ปรือลงเมื่อรสชาติที่ถูกใจไหลลงคอ เพราะอาการขาดเลือด และกลิ่นของเหล็กแต่หอมหวาน ผสมกับกลิ่นหอมจาง ๆ จากผิวกายของอีกฝ่าย ทำให้เขาไม่อาจห้ามตัวเองได้อีกต่อไป

ต้องการ...ข้าต้องการมากกว่านี้

ความคิดที่เล่นวนซ้ำไปซ้ำมาครอบงำทุกการรับรู้ และเผลอตัวกัดลงไปลึกกว่าเดิม โดยลืมไปว่าร่างที่เล็กกว่านั้นจะรู้สึกเจ็บมากเพียงใด

เซดดริกเบ้หน้าเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเจ็บกว่าทุกครั้งจนต้องขยับตัวเล็กน้อยเพื่อเตือนสติ แต่มือแกร่งข้างหนึ่งกลับเลื่อนมาจับไหล่ไม่ให้ขยับไปไหน ทำให้เขาเริ่มวิตก เพราะตระหนักได้ถึงความจริงข้อหนึ่ง

แวมไพร์ก็ยังคงเป็นแวมไพร์วันยังค่ำ...

...ปิศาจยามราตรีที่เหี้ยมโหด และกระหายเลือด...

ไม่เป็นไร...

ความคิดหนึ่งบอกตัวเองก่อนที่มือข้างหนึ่งจะยกขึ้นช้า ๆ

แม้จะเป็นแวมไพร์ แต่ก็ไม่เหมือนแวมไพร์ตนอื่น แม้จะเป็นปิศาจกระหายเลือด แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงคิดว่า ถ้าเป็นอมนุษย์ตนนี้...

ถ้าเป็น ครอส ดี ดีแฟนธ่อม...

เราเชื่อว่า ไม่เป็นไร มือข้างที่ยกขึ้นค่อย ๆ ลูบเรือนผมยาวสีดำอย่างเบามือ และเชื่องช้า รอยยิ้มจาง ๆ เริ่มปรากฏบนใบหน้า

เราคงเป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ ที่เลือกอยู่ที่นี่ต่อ

เวลารอบกายเดินผ่านไปอย่างช้า ๆ พร้อมกับความเงียบงันที่โรยตัวลงมา สายลมอ่อนพัดผ่านลอดหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง พัดผ้าที่พันรอบเสาข้างเตียงให้โบกสะบัด เศษใบไม้ และกลีบดอกไม้จากภายนอกปลิวว่อนในอากาศก่อนที่จะร่วงลงมาบนร่างของคนทั้งสอง

จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนาน...ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่าเลือน ดวงตาสีฟ้าค่อย ๆ หรี่ลงเรื่อย ๆ พร้อมกับมือที่คอยลูบเส้นผมเริ่มหยุดชะงัก “อย่าลืม...ปลุกผมก็แล้วกัน” เสียงแผ่วเบาเอ่ยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนความอ่อนล้าจะกดทับหนังตาให้ปิดสนิท และพาเซดดริกเข้าสู่ห้วงนิทรา

คำพูดนั้นทำให้ครอสหยุดชะงัก และค่อย ๆ ถอนคมเขี้ยวออกจากผิวบริเวณลำคอ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเช็ดคราบสีแดงที่ริมฝีปากก่อนที่จะก้มมอง และใช้มือแตะบาดแผลที่หัวไหล่ และหน้าท้อง และพบว่ามันหายสนิท รวมถึงพละกำลังก็กลับคืนมาเกินร้อย

ไม่อยากจะเชื่อแต่ก็คงต้องเชื่อ

แล้วดวงตาสีแดงก็ก้มลงมองใบหน้าหลับพริ้มคนที่นอนอยู่ มือขวาเลื่อนมาปัดเส้นผมสีบลอนด์ที่ปรกใบหน้า ทำให้เห็นว่าหน้าไร้สีเลือดไปจากปกติอยู่โข ความรู้สึกผิดเริ่มโจมตีคนที่เป็นต้นเหตุ แต่ถึงกระนั้นเขาก็อดขำไม่ได้เมื่อเห็นว่าคนที่นอนหลับอยู่มีรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้า

ครอสเลื่อนมือข้างเดิมมาแตะที่แก้มข้างซ้ายของอีกฝ่าย ก่อนที่จะระบายยิ้มจาง ๆ “ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเลือกทางนี้” เขารำพึงแผ่วเบากับตัวเองก่อนจะค่อย ๆ โน้มตัวลง และประทับริมฝีปากที่หน้าผากของคนที่นอนอยู่ และค้างอยู่เช่นนั้นนานหลายวินาที

ขอบใจมาก...

แล้วแวมไพร์หนุ่มก็ถอยใบหน้ากลับมาพร้อมกับกุมมือข้างหนึ่งของชายหนุ่มผมบลอนด์ไว้ ดวงตาสีแดงประกายกล้า และมุ่งมั่นก่อนที่จะยกมือข้างที่กุมไว้ขึ้นมาในระดับใบหน้า

ในเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะอยู่ที่นี่ต่อไป...

แล้วครอสก็จุมพิตที่หลังมือของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา...

ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไปเป็นครั้งที่สอง เซดดริก เอเลนอฟ




Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 23 : 19th Tale : เวลาที่ต้องเลือก [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1507 , โพส : 26 , Rating : 16% / 25 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1046
ชอบตอนนี้มากกกกกกกก รู้ไหมเนี้ยถ้าเซดทริคไม่รักไม่ให้ขนาดนี้นะครอส
Name : zelef < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ zelef [ IP : 1.46.100.103 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กรกฎาคม 2561 / 22:02
# 26 : ความคิดเห็นที่ 1043
ชอบตรง อย่าลืมปลุกผมด้วยนะ น่ารักสุดๆอ่ะ
Name : bluetomorrow999 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bluetomorrow999 [ IP : 122.155.45.107 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มิถุนายน 2561 / 18:23
# 24 : ความคิดเห็นที่ 835
ตอนนี้ทำเราน้ำตาไหลพรากๆ ToT หยุดไม่ได้ค่ะทั้งเขินทั้งซึ้ง >///<
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 22:16
# 23 : ความคิดเห็นที่ 812
เออ เสียแรงวางอาคมเปล่านะ #นั่งรอกินข้าวเฉยจะได้มั้ยเซด มีเรื่องตลอดวุ้ย!
PS.  Yo! ค่ะ มินนา 555
Name : braben < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ braben [ IP : 182.52.55.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 กรกฎาคม 2557 / 15:10
# 22 : ความคิดเห็นที่ 694
อ่านแล้วรู้สึกเหมือนมีบรรยากาศหวานๆระหว่างครอสกับเซตเลยล่ะ อ่านไปเขินไป อ๊ายยยยยยยยย>///////<
Name : Nova < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nova [ IP : 115.67.2.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 ธันวาคม 2555 / 19:58
# 21 : ความคิดเห็นที่ 666
มันไม่ใช่ NC แต่ทำไมรู้สึกว่าเลือดกำลังจะหมด =,,=
PS.  รัก D18 6927 10069 0027 8059 G27 69F XS BF แค่นั้นละที่อยากบอก
Name : Angelprimo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angelprimo [ IP : 110.49.250.151 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2555 / 20:11
# 20 : ความคิดเห็นที่ 634
คิคิ น่ารักมากค่ะ ในความรูสึกเรา ราวกับว่ามีบรรยากาศสีชมพูลอยอยู่รอบๆตัวเวลาอ่านอ่ะ
PS.  คยูมินน่ารักที่สุด
Name : เนอเวย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เนอเวย์ [ IP : 223.204.194.109 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2555 / 09:38
# 19 : ความคิดเห็นที่ 509
 กลับมาอ่านต่อT^T โรงเรียนงานยุ่งโคตรรร 
พอมาอ่านแล้วไม่ผิดหวัง!!

ตอนนี้แอบน่ารักนะเนี่ย>//< เขินแทน

PS.  โย่ว!! ยินดีต้อนรับ
Name : Delimine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Delimine [ IP : 171.7.98.165 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2555 / 12:08
# 18 : ความคิดเห็นที่ 482
กรี๊ดดดดดด!

กลับมาอ่าน จากที่ตอนแรกไม่ได้เข้ามานานพอสมควร

น่ารักว่ะเฮ้ย!

หวานแบบไม่เลี่ยนจนเกินไป แอร๊ย!~ 

PS.  แบร่! ('' )
Name : Merongin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Merongin [ IP : 49.48.209.146 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 พฤษภาคม 2555 / 20:44
# 17 : ความคิดเห็นที่ 478
อ้ายยยยยยยยยย
เรียกเลือดแบบเบอะๆๆ -.,-/////
สนุกมากมาย
Name : suna [ IP : 1.47.197.41 ]

วันที่: 28 พฤษภาคม 2555 / 22:09
# 16 : ความคิดเห็นที่ 477
 กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มันจะน่ารักอะไรอย่างนี้เนี่ย >0
ขอโทษที่ไม่ได้เม้นนะคะ พอดีเราอ่านเรื่องนี้ในโทรศัพอ่ะคะ ก็เลยต้องทำเวลานิดหน่อย(หมดไป70กว่าๆ)
เราเลยมาเม้นในคอมตอนนี้ตอนเดียวไม่ว่ากันนะคะ ^-^;;

PS.  สายลมที่พัดมาพร้อมกลิ่นเลือด และ ฉันที่รอคอยอย่างโดดเดี่ยวในป่าหนามแห่งความตาย
Name : The White Rose of Death < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ The White Rose of Death [ IP : 182.52.12.17 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2555 / 12:18
# 15 : ความคิดเห็นที่ 476
ชอบมาก ติดตามมานานแล้ว ตอนแรกรู้สึกว่าพล๊อตมันน่าจะเหมือนเรื่องอื่นๆเกี่ยวกับแวมไพร์ แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันให้อารมณ์ที่ต่างออกไป อ่านไปอ่านมาก็ติดซะงั้น
Name : vindelar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ vindelar [ IP : 49.48.88.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2555 / 23:51
# 14 : ความคิดเห็นที่ 475
แล้วก็ไม่สามารถห้ามใจตัวเองได้...
เซดดริกคิดถูกแล้วลูกจ๋า.....
ถ้าหนูไปแล้วท่านครอสจะเป็นยังไง........
มันต้องร่วมกัน..เอ๊ย..ต้องร่วมมือกันถึงจะชนะ..555.....
Name : Yร้าย [ IP : 1.4.207.23 ]

วันที่: 23 พฤษภาคม 2555 / 13:08
# 13 : ความคิดเห็นที่ 474
 เย้ ดลับมาแย้ว =3=' เจ้าฆ่าปู่ข้า (ผิดเรื่องละเรา =..=)
สู้ๆนะ นิยายเค้าไม่ได้อัพเลยช้ากว่า เซ อีก T^T เรียนอย่างเดียวเลย
เซ สู้ๆนะค่ะ ติดตามเรื่อยๆนะ ^^
PS.  ไม่อ่อนแอ ไม่ร้องไห้ ' จะยิ้มให้เธอเสมอและตลอดไป :)
Name : LK'z My LIFE < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LK'z My LIFE [ IP : 115.87.81.129 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2555 / 22:08
# 12 : ความคิดเห็นที่ 473
 ถ้าจะบอกว่าแอบคิดไปไกลเสียแล้ว =..= ฮ่าๆๆๆๆ
โอ้ยยยยยย รักตอนนี้ ><
PS.  ♥♥♥ อยากเป็น อยากมี อยากได้ ถ้าไม่พยายามคิดว่าจะได้มารึไง ? ♥♥♥
Name : p-a-a-n*** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ p-a-a-n*** [ IP : 58.11.201.169 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2555 / 20:56
# 11 : ความคิดเห็นที่ 472
 โอ๊ยยย จะบ้า เลือดจาพุ่ง
Name : UM468 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ UM468 [ IP : 118.172.129.26 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2555 / 23:06
# 10 : ความคิดเห็นที่ 471
ดีกันเเล้ว >,<เลือดจะพุ่ง อิอิ
PS.  I Love Heechul. I Love SUJU . I am E.L.F. IYaoi.
Name : Dew_wed < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dew_wed [ IP : 118.172.31.98 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2555 / 20:51
# 9 : ความคิดเห็นที่ 470

ไรท์กลับมาแล้ววว >3<  ฮิ้วววว
คิดถึงเธอจัง

ชอบตอนนี้มากเลยค่ะ
ทั้งสองคนเข้าใจกันแล้ว
อ่านไปเขินไป นั่งยิ้มคนเดียว
แม่เดินผ่านมา *ลูกบ้าไปแล้ว นั่งยิ้มคนเดียว
555

พี่เซใช้ภาษาได้ดีมากเลยค่ะ
สนุกมากๆ สู้ๆนะคะ
หายป่วยเร็วๆน๊า

ปล.เค้ารอ NC อยู่นะตัวเธอ ฮี่ๆ >////<


PS.  That's Like
Name : I'm Rainchan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'm Rainchan [ IP : 182.52.9.182 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2555 / 09:47
# 8 : ความคิดเห็นที่ 469
เพิ่งได้มีโอกาสมาอ่านวันนี้นี่แหละคะ
อ่านรวดเดียวจนถึงตอนนี้

ก่อนหน้านี้ก็ลุ้นๆให้อิตารูปหล่อสองตัวนี่คืนดีกันสักที
แล้วมาตอนนี้ก็..กรี๊ดดดดดด
อย่าปล่อยมือจากหนูเซดเป็นอันขาดน๊า ตาบ้าครอสส
ไม่งั้นชั้นเอาอาก้าไปถล่มคฤหาสถ์แกแน่!! ฮึ่ม:x

เป็นกำลังใจให้ผู้เขียนนะคะ เขียนออกมาเรื่อยๆน๊า อย่าหายไปละ^^
Name : totam [ IP : 182.52.45.231 ]

วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 21:56
# 7 : ความคิดเห็นที่ 468
เฮ่อออ....โล่งอกไปทีนึกว่าเซดจะใจร้ายทิ้งคลอสได้ลงคอ
แล้วกลับมาอัพอีกน้าจะรอ
Name : nonglovenana < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nonglovenana [ IP : 110.49.234.197 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 21:20
# 6 : ความคิดเห็นที่ 467
เลือกเลือดเบาๆ -..-
PS.  #โปรดอย่าเรียกผมว่า คนบ้า เพราะศรีธัญญาเรียกผมว่า คนไข้ ขอบคุณ : )
Name : the`gazete. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ the`gazete. [ IP : 124.121.73.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 19:40
# 5 : ความคิดเห็นที่ 466

สนุกมาก....อ๊ายยยยยยยย

อยากจะกริ๊ด...ชอบตอนนี้มากมาย>///<


น่ารักทั้งคู่เลย>..<

Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 182.53.152.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 18:41
# 4 : ความคิดเห็นที่ 465
อ่านเเล้วเขินจัง-///-
Name : S___P [ IP : 125.26.2.7 ]

วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 18:29
# 3 : ความคิดเห็นที่ 464
 กลับมาเเล้ว!
การกลับมาของไร!!
เราจะรอน่ะตอนต่อไป!!!
PS.  หน้าที่ ชื่อเสียง เกียร์ติ์ยศ....เคยไหมที่ฉันอยากได้...ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้
Name : ๏เทพประจำทิศเหนือ๏ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ๏เทพประจำทิศเหนือ๏ [ IP : 110.77.216.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 18:08
# 2 : ความคิดเห็นที่ 463
เขินนนน */// * เย้ เรื่องนี้กลับมาแล้ว
ยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ ทําไงดี5555
สู้ๆนะคะ
ปล.หายไวๆนะคะ:)
Name : Blanchet [ IP : 110.168.195.78 ]

วันที่: 17 พฤษภาคม 2555 / 14:00
หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android