คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[BL] Tale of the Darkness

ตอนที่ 11 : 10th Tale : คำทำนายที่ไม่คาดคิด [Final]


     อัพเดท 9 ก.พ. 62
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/นิยายวาย
Tags: แฟนตาซี, แวมไพร์, การต่อสู้, BL
ผู้แต่ง : Xeiji / Wu Qi ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Xeiji / Wu Qi
My.iD: https://my.dek-d.com/Seiji_Ed
< Review/Vote > Rating : 95% [ 13 mem(s) ]
This month views : 53 Overall : 40,285
1,061 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1798 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 11 : 10th Tale : คำทำนายที่ไม่คาดคิด [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2669 , โพส : 24 , Rating : 9% / 22 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

 10th Tale : คำทำนายที่ไม่คาดคิด

 

               ร่างบางเพรียวระหงในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีดำเน้นทรวดทรงอรชรยืนนิ่งสงบอยู่เหนือโลงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เรือนผมสีทองยาวสลวยถูกปล่อยเรี่ยแผ่นหลังขณะที่บางส่วนของเส้นผมปอยเล็ก ๆ ข้างหน้าทิ้งตัวระแก้มนวล เพราะใบหน้าของเธอนั้นกำลังก้มมองใบหน้าขาวซีดไร้ชีวิตของชายผู้ที่เป็น ‘ท่านพ่อ’ ของเธอ

               มือเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นไปสัมผัสกระจกใส และไล่ไปตามกรอบใบหน้าของผู้เป็นที่รักอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีแดงที่ทอดมองร่างของชราสั่นระริกอย่างร้าวราน

...กี่ครั้งแล้วที่เธอทำได้เพียงแค่จ้องมองผ่านกระจกมนตรา และสัมผัสพื้นผิวแข็งกระด้างอันเย็บเยียบ...

ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นอย่างกลั้นอารมณ์ แววตาสั่นไหวอีกครั้ง และเริ่มรื้นด้วยของเหลวใส ท่านพ่อ เฟรคิดถึงท่านเสียงหวานพึมพำเศร้าสร้อยปานจะขาดใจ

เฟรอยู่นี่เองเหรอ?” น้ำเสียงห้าวที่คุ้นเคยดังขึ้นจากประตูทางเข้าเรียกให้ใบหน้างามหันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงผู้กำลังยืนอยู่ด้วยใบหน้าคมคายที่เปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยน

ท่านพี่มีอะไรหรือเปล่าคะ?” หญิงสาวถามขณะปาดน้ำตาที่ปริ่มดวงตาให้หายไปก่อนจะคลี่ยิ้มบาง ๆ

พี่กำลังจะไปในเมืองน่ะ ไปด้วยกันไหม?”

เพียงเท่านั้น ใบหน้างามก็พลันโกรธขึ้งและตวัดขึ้นมองอีกฝ่าย ท่านพี่ยังมีอารมณ์ไปเที่ยวอีกเหรอคะ?” น้ำสียงที่แข็งกร้าวทำให้ผู้เป็นพี่ชายเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะยกมือลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นไหมสีทองราวกับกำลังปลอบโยน

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ พี่ไม่ได้ไปเดินเล่นหรอกอีกฝ่ายว่า ทำให้  หญิงสาวเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “คิดจะทำการใหญ่ต้องห้ามพลาดทุกความเคลื่อนไหว”

ใบหน้างามบูดบึ้งเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าหาเรื่องไปเที่ยว แล้วทิ้งท่านพ่อไว้หรอกนะคะเธอกล่าวหาเสียงประชดประชัน

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ กับความคิดของน้องสาวที่รัก คิดว่าพี่เป็นคนแบบนั้นเหรอ?” เขาย้อนถามอย่างไม่จริงจักนัก เฟรก็รู้ว่าสำหรับพี่ สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้มีเพียงสองเรื่องเท่านั้น คือ น้อง และการส่งดีแฟนธ่อมไปลงนรกเท่านั้น!”

            พลันประกายในตาแข็งกร้าวจนผู้เป็นน้องเผลอสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอก้มหน้าต่ำอย่างกลัวเกรงทำให้อีกฝ่ายรั้งเธอมากอดไว้ในอ้อมแขนอย่างปลอบประโลมแม้ว่าดวงตายังคงวาวโรจน์

ตอนนี้เขาเหลือเพียงแค่น้องสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น ดังนั้นเขาจะไม่ยอมเสียใครไปอีกแล้ว และพวกที่พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเขาจะไม่ได้อยู่อย่างสงบโดยเฉพาะดีแฟนธ่อมต้องรู้สึกเหมือนอย่างที่เขารู้สึก!!

###

 

               บรรยากาศเงียบงัน และกดดันแปลก ๆ ลอยตัวนิ่งทั่วห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ มีเพียงเสียงส้อมและมีดกระทบกับจานที่ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ราวกับท่วงทำนองแสนน่าเบื่อ ส่วนชายหนุ่มทั้งสองคนที่นั่งประจันหน้ากันต่างก็สนใจแต่กับอาหารเบื้องหน้าตน และหนังสือพิมพ์ในมือ ไม่สบตาอีกฝ่ายแต่อย่างใด จนสาวใช้ร่างเล็กอดรู้สึกอึดอัดแทนไม่ได้

ลูน่าไม่ค่อยชินกับการ ‘เงียบ’ ของผู้เป็นนาย และของอีกคนที่ปกติจะถามนู่นนี่นั่นบ้าง แต่วันนี้กลับไม่พูดอะไรเลย ร่างเล็กแอบหลุกหลิกเล็กน้อย นึกคันปากยิก ๆ อยากถามว่าทะเลาะกันหรือเปล่า?

            แต่สุดท้ายแล้ว...เธอก็เลือกที่จะเงียบเช่นกัน

            เซดดริกใช้มีดหั่นไข่ดาวบนจานขณะเหลือบมองท่าทีของคนตรงข้ามที่ก้มหน้าก้มตาทานอย่างเงียบ ๆ ดวงตาสีฟ้าหลุบลงต่ำอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่รู้ว่าจะเปิดบทสนทนาอย่างไร และเป็นครั้งแรกที่รู้สึกอึดอัดขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะบทสนทนาเมื่อวานก็ได้ เขาค่อนข้างไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงพูดอะไรไปแบบนั้น

มานั่งคิด ๆ ดู...ก็รู้สึกว่ามันน่าอายชะมั

ด้วยเหตุนี้ทำให้คำพูดมันจุกอยู่ในลำคอไปหมด และพาลทำให้กินอะไรไม่ลงไปเสียดื้อ ๆ

ชายหนุ่มจึงวางส้อมและมีด และยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มสองสามอึก เขารู้สึกได้ว่ามีสายตาคมลอบมองแวบหนึ่งก่อนจะหายอย่างรวดเร็วพอกัน

            “นายอยากไปในเมืองไหม?” น้ำเสียงราบเรียบถามขึ้นพร้อม ๆ กับที่เขาลุกจากที่นั่ง

            “ครับ?” เซดดริกเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

            ชายหนุ่มผมดำวางหนังสือพิมพ์ในมือลงก่อนที่ใบหน้าคมคายจะเงยขึ้น ฉันอนุญาตให้นายออกไปในเมืองได้เขาเอ่ยสั้น ๆ ย้อนคำถาม น้ำเสียงคลับคล้ายคลับคลาว่าห้ามปฏิเสธ

            อีกฝ่ายเอียงใบหน้าเล็กน้อย ในเมือง...เหรอครับ?” เขาถามเบา ๆ ด้วยความแปลกใจ คฤหาสน์หลังนี้อยู่ใกล้เมืองด้วยเหรอ?

            ดวงตาสีแดงหรี่ลงเล็กน้อย คิดว่าที่นี่อยู่ห่างจากตัวเมืองมากหรือไง?” เขาถามราวกับว่าอ่านความคิดของอีกฝ่ายได้ ทำเอาเซดดริกสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มแหย ๆ กลาย ๆ ว่ายอมรับว่าคิดเช่นนั้นจริง

ครอสลอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหยิบถุงผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มจากกระเป๋ากางเกง และโยนให้ชายผมบลอนด์ที่รับถุงนั้นไว้ได้พอดิบพอดี และขมวดคิ้วเล็กน้อยแทนคำถาม ติดตัวไว้

            เซดดริกเปิดปากถุงกำมะหยี่ออก แล้วก็พบว่าภายในนั้นมีธนบัตรหลายใบ และเหรียญอีกราว ๆ กำมือหนึ่ง ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่มัน...เขาครางเบา ๆ เพราะจำนวนเงินมันช่างมากมายเหลือเกิน

สกุลเงินที่อังกฤษกับที่นี่ไม่เหมือนกัน เอาเงินในนั้นไปใช้ก็แล้วกันครอสเอ่ยเรียบ ๆ แต่เฉียบขาดกลายเป็นการบังคับไปโดยปริยาย อีกฝ่ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากพยักหน้ารับยอมทำตาม

            ใจดีป๋าสปอร์ตสุด ๆ !!

                ไปรอที่โถง ฉันจะให้เอเกิลไปส่งแวมไพร์หนุ่มสั่งสั้น ๆ ก่อนจะหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ ตอนแรกเซดดริกนึกว่าเขาจะไปด้วย แต่พอคิดไปคิดมา ถ้าเข้าไปในเมืองก็เป็นช่วงกลางวัน แวมไพร์อย่างรายนั้นคงออกไปตะลอน ๆ ใต้แสงอาทิตย์ไม่ได้

แต่...เอเกิลก็เป็นแวมไพร์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

เขาไหวไหล่น้อย ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก เพราะหลังจากที่อยู่ที่นี่มาได้ระยะหนึ่ง ทำให้เขารู้ว่าเรื่องบางเรื่องก็ยากเกินกว่ามนุษย์จะเข้าใจ

ขอบคุณครับชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับเก็บถุงเงินเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินออกจากห้องอาหารไป

            สายตาคมกริบที่นิ่งเฉยลอบมองแผ่นหลังที่หายไปหลังบานประตู แล้วจึงค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลงราวกับใช้ความคิด และปล่อยให้บรรยากาศโดยรอบเงียบไปสักพัก เอเกิลเสียงเรียบเอ่ยขึ้นสั้น ๆ ก่อนที่ร่างของชายชราจะปรากฏตัวจากความว่างเปล่าข้างกายของเขาอย่างเงียบงัน

            “ขอรับนายท่านพ่อบ้านสูงวัยกล่าวอย่างนอบน้อมพร้อมกับโน้มตัวลงเล็กน้อย

            “ได้ยินแล้วสินะ

ขอรับ

            “ถ้างั้นข้าฝากด้วยครอสว่า แม้ดูเหมือนไม่ใส่ใจมากนัก แต่ฟังจากคำพูดแล้วก็บอกได้เลยว่าใส่ใจมากพอควรทีเดียว อันที่จริงเมืองซีบิวก็ไม่เลว

            “รับทราบขอรับนายท่านเอเกิลรับคำสั่งอย่างนอบน้อม เก็บความสงสัยที่ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดไว้ใต้ท่าทางเคารพได้อย่างแนบเนียน เขาไม่เคยเห็นแวมไพร์หนุ่มผู้นี้ใส่ใจคนอื่นมากขนาดนี้มาก่อน ข้าขอถามอะไรสักข้อได้ไหมขอรับ?”

            แวมไพร์หนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อยแทนการถาม

            “นายท่าน...กำลังทำอะไรอยู่หรือขอรับ?”

            ดวงตาไหววูบต่างจากใบหน้าที่ยังคงไม่แสดงอารมณ์เช่นเดิม แต่พ่อบ้านชราที่ลอบมองเสี้ยวหนึ่งของใบหน้านั้นทราบดีว่าชายหนุ่มไม่ได้ไร้ความรู้สึกเหมือนเช่นอารมณ์ที่แสดงออกมา อาจจะเพียงแค่สับสนไปพักหนึ่งเท่านั้น...

เมื่อไม่ได้รับคำตอบใด ๆ กลับมา เอเกิลจึงโน้มตัวลงเล็กน้อยพร้อมกับกล่าวลา ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวขอรับแล้วร่างของแวมไพร์สูงวัยก็เดินตามชายหนุ่มผมบลอนด์ไปยังห้องโถง ทิ้งไว้เพียงแค่หมอกควันแห่งคำถามที่ยังคงวนเวียนอยู่รอบกายของอีกคน

           ครอสปิดเปลือกตาลงชั่วครู่พร้อมกับความรู้สึกปวดหัวหนึบ ๆ อีกครั้ง มือแกร่งยกขึ้นบีบขมับตนเบา ๆ เพื่อบรรเทาอาการที่เดี๋ยวชักเริ่มเป็นบ่อยครั้งขึ้น

เขาให้เซดดริกลงไปในเมืองได้ ก็เพราะว่าต้องการไถ่โทษที่เมื่อวานทำให้อีกฝ่ายเสียความรู้สึก เขาลองมาคิด ๆ ดู...ที่พูดไปนั้นก็ค่อนข้างจะแรงไป

            ชายหนุ่มลืมไปว่าอีกฝ่ายนั้น...เป็นมนุษย์

เป็นมนุษย์ที่เขาเพิ่งบอกไปว่าเกลียดนักเกลียดหนา...

ตอนนี้ไป ๆ มา ๆ เขาชักสงสัยแล้วว่าที่ปล่อยให้อีกฝ่ายไปเที่ยวได้ เป็นเพราะต้องการขอโทษอย่างเดียวจริง ๆ หรือเปล่า อย่างน้อยก็หวังให้มันเป็นเหตุผลที่แท้จริง

            ...ไม่ได้เป็นเพียงข้ออ้างที่ทำให้เขาหลอกตัวเองว่าไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่ดีต่อเขา...

###

 

เซดดริกยืนพิงราวบันไดขณะโยนถุงเงินในมือขึ้นลงด้วยท่าทีสบาย ๆ น้ำหนักเงินในถุงก็มากโขชนิดที่เขาไม่นึกว่าจะมีโอกาสได้สัมผัสมัน เมื่อถุงกำมะหยี่ตกลงมาบนฝ่ามืออีกครั้งเขาก็ยกมันขึ้นมาพินิจในระดับสายตาก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางใช้ความคิด

ฉันจะเอาแกไปทำอะไรดี?” เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา

            จะว่าไปแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่เคยเดินทางไปนอกประเทศ เขาเคยวาดฝันจะเดินทางทั่วยุโรป ท่องเที่ยว และถ่ายรูปไปเรื่อย และประเทศโรมาเนียก็เป็นหนึ่งในเส้นทางที่เขาหมายตาไว้ แต่แน่นอน...ความฝันนั้นก็พลันล้มเลิกไปในเวลาไม่นานนัก เนื่องด้วยค่าใช้จ่ายที่สูงเกินตัว

แต่พอมีโอกาสได้มาที่ที่อยากมา ก็ดันนึกไม่ออกเสียนี่ว่าจะไปทำอะไร เที่ยวที่ไหนบ้าง

            เดินมั่ว ๆ ไปก็แล้วกัน เซดดริกคิดในใจอย่างปลงตกก่อนจะเก็บถุงเงินเข้ากระเป๋ากางเกง พอดีกับที่พ่อบ้านชราเดินลงมาจากบันได และก้าวเข้ามาประชิดโดยที่ชายหนุ่มไม่ทันได้ตั้งตัว

            “ท่านเซดดริกขอรับเสียงแหบห้าวที่ดังขึ้นข้างกายกะทันหันทำเอาเจ้าของชื่อสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แต่พอเห็นว่าเป็นใครเขาก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกด้วยความโล่งอก

            “อย่าเล่นแบบนี้สิครับเอเกิลชายหนุ่มว่าเสียงเบางึมงำในลำคอ

เอเกิลคลี่ยิ้มบาง ๆ ด้วยความเอ็นดู กระผมเห็นท่านทำหน้าเครียด ๆ น่ะขอรับเขาตอบ ท่านเซดดริกพร้อมหรือยังขอรับ?”

            อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูงด้วยความสงสัยก่อนจะนึกออก อ๋อ ๆ พร้อมครับพร้อมเขาตอบรับ แต่แล้วก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ แล้ว...เราจะไปยังไงกันเหรอครับ?”

            พ่อบ้านชรายิ้มเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย หายตัวไปครับเขาตอบ

            “อ๋อ หายตั...เซดดริกรับคำรับรู้ก่อนที่ดวงตาสีฟ้าจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ อะไรนะ!!!?

            เอเกิลไม่ตอบอะไรนอกจากยิ้มให้ใบหน้าเหลอหลาของอีกฝ่ายด้วยความขบขัน “แต่เราต้องออกจากเขตรั้วของคฤหาสน์ไปก่อน เพราะภายในรั้วคฤหาสน์แห่งนี้เป็นอาณาเขตต่อต้านการหายตัวน่ะครับ” พ่อบ้านชราว่าต่อก่อนจะเดินนำออกจากประตูคฤหาสน์ไป

            ชายหนุ่มที่ยังคงตกตะลึงไม่หายก็ได้แต่เดินตามไปโดยพยายามกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เมื่อก้าวออกจากประตูรั้วอันหรูหราของคฤหาสดีแฟนธ่อมแล้ว     เอเกิลก็ยื่นท่อนแขนข้างขวาของตนให้อีกฝ่ายที่ยังคงทำหน้าตื่น จับแขนของกระผมไว้ให้ดีนะขอรับเขาเอ่ย ด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อยทำให้คนที่ตกใจไม่หายยังพอมีสติทำตามที่คนอื่นบอกได้ทัน

เอาจริงเหรอครับ?เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นเล็กน้อยแม้จะจับแขนของชายชราไว้จนเป็นรอยยับก็ตาม

ขอรับพ่อบ้านรับคำพร้อมกับอมยิ้มน้อย ๆ หลับตาด้วยก็ดีนะขอรับจะได้ไม่เผลอกัดลิ้นตัวเอง

ใบหน้าคมคายพยักหน้ารับตื่น ๆ และหลับตาแต่โดยดี ริมฝีปากเม้แน่นจนเป็นเส้นตรงจนคนมองอดมองด้วยความเอ็นดูไม่ได้ จากนั้นเอเกิลพึมพำบริกรรมคาถาอย่างแผ่วเบาและรวดเร็ว ดวงตาสีแดงซีดพลันสว่างวูบหนึ่งก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะหายไปอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกดิ่งวูบในช่องท้องทำเอาเซดดริกรู้สึกเหมือนเครื่องในจะขย้อนออกมาทางลำคอ แม้จะหลับตาอยู่แต่ก็พอเดาได้ว่ารอบกายเขานั้นมืดมิด และกำลังหมุนอย่างรวดเร็ว มือที่จับแขนของพ่อบ้านไว้ยิ่งจับแน่นขึ้นเมื่อมีสายลมวูบหนึ่งตีใบหน้าอย่างแรงจนชาวาบ

พลัน ทุกอย่างก็สงบลง และฝ่าเท้าก็สัมผัสได้ถึงพื้นแข็ง ๆ ที่มั่นคง

ลืมตาได้แล้วล่ะขอรับเสียงแหบห้าวที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างกายก่อนที่ดวงตา  สีฟ้าจะค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ และกระพริบปริบ ๆ เมื่อต้องแสงสว่างเพียงเล็กน้อยที่ลอดผ่านช่องว่างขนาดเล็กเหนือศีรษะ เขาเงยหน้าขึ้นไปมอง และเห็นท้องฟ้าสีฟ้าผ่านทางช่องว่างระหว่างตึกสองตึก

เซดดริกขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะก้มใบหน้าลง และมองรอบกาย ทั้งมืดและแคบ แวมไพร์ชราพอเดาท่าทางของอีกฝ่ายได้จึงเริ่มอธิบาย พวกเราอยู่ในซอกตึกขอรับเขาว่าก่อนจะถอยหลังเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงไอร้อนของดวงอาทิตย์ หากเป็นบริเวณอื่น กระผมเกรงว่าจะไม่สามารถส่งท่านเซดดริกได้ขอรับ

ชายหนุ่มเอียงคอหน่อย ๆ ด้วยความฉงน เมื่อเห็นว่าร่างของชายชราหลบเข้ามุมมืดจนแทบไม่เห็นใบหน้าก็เข้าใจ นั่นสินะ...แวมไพร์ไม่ถูกกับแสงแดด

ผม...ทำให้คุณลำบากหรือเปล่า? แบบว่าให้ผมเดินมาเองก็ได้นะเขาถามเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด ตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณเก้าโมงกว่า ๆ ถือว่าเริ่มมีแดดแล้ว และแน่นอน...มันไม่เป็นมิตรต่อปิศาจยามราตรีเช่นร่างเบื้องหน้าเขาเป็นต้น

ไม่หรอกขอรับท่านเซดดริก ถึงจะอยู่ในระยะที่เดินได้ แต่นายท่านสั่งให้กระผมพาท่านมาอยู่ดีขอรับน้ำเสียงอ่อนโยนจากใบหน้าในความมืดทำให้อีกฝ่ายพอเบาใจลงบ้าง แต่ก็อดเกรงใจไม่ได้อยู่ดี

ว่าแต่ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนเหรอครับ?”

เมืองซีบิวขอรับ

เพียงเท่านั้น เขาก็ทำตาโตด้วยความดีใจ จริงเหรอครับ?” เซดดริกถามด้วยความตื่นเต้น เพราะเขาเคยได้ยินชื่อเสียงของเมืองแห่งนี้มาบ้าง ทำให้เขาอยากมาเที่ยวที่นี่สักครั้ง และความฝันในอดีตก็พลันเป็นจริงโดยไม่คาดคิด!

ขอรับเอเกิลตอบรับด้วยความขบขันไม่ได้ เมื่อถึงเวลาห้าโมงเย็น ขอให้ท่านเซดดริกมารอกระผมที่นี่นะขอรับ กระผมจะได้พาท่านกลับคฤหาสน์

ชายหนุ่มพยักหน้ารับน้อย ๆ ได้ครับเอเกิล ขอบคุณมากครับที่มาส่งเขาเอ่ยก่อนที่ร่างในความมืดนั้นจะหายไปเพียงแค่กระพริบตาทำเอาเขาอดขนลุกไม่ได้ ยังไง ๆ ก็ยังไม่ชิน...

ร่างสูงก้าวออกจากช่องว่างเล็กน้อยระหว่างตึกสูงก่อนจะต้องหรี่ตาลงเพราะต้องแสงแดดจ้า จะว่าไป เราก็ไม่ได้เจอแดดนานแล้วแฮะ ใบหน้าคมคายเงยหน้าขึ้นราวกับว่าต้องการรับไอแดดที่ไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน เขากระตุกยิ้มเล็กน้อยด้วยความพึงพอใจก่อนจะก้มหน้าลงเช่นเดิม และตัดสินใจออกเดินเมืองเก่าแห่งทรานซิลเวเนีย...ซีบิว

เมืองซีบิวเป็นเมืองที่อยู่ในเขตภูมิภาคทรานซิลเวเนีย และได้ชื่อว่าเป็นศูนย์กลางทางวัฒนธรรมที่สำคัญที่สุดของประเทศโรมาเนีย มีนักท่องเที่ยวเดินทางมาท่องเที่ยว และสัมผัสถึงวัฒนธรรมอันยาวนานของเมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมยุโรป

แสดงว่าคฤหาสน์ของครอสต้องอยู่ในทรานซิลเวเนียแน่ ๆ

ตามตำนานแดรกคิวล่าเป๊ะ...เสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบาขณะเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยตัวหนอนสีเทาเป็นรูปสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่วางต่อกันอย่างเป็นระเบียบสวยงาม ดวงตาสีฟ้าจับจ้องที่ตัวอาคารแต่ละหลังซึ่งได้รับการออกแบบให้เป็นแบบชนบทที่เป็นบ้านสองชั้น และมีหลังคาสูง

อืม...ย่านเขตเมืองเก่าสินะเซดดริกรำพันกับตัวเอง เพราะเขาเห็นแม่น้ำสายหนึ่งไม่ไกลจากที่เขาอยู่นัก ซึ่งน่าจะเป็นแม่น้ำซีบินเพราะย่านเขตเมืองเก่านี้ตั้งอยู่บนฝั่งขวาของแม่น้ำแห่งนี้

กลิ่นอายของวัฒนธรรมที่เก่าแก่ของยุโรปทำให้ชายหนุ่มพลันต้องมนต์สะกด ดังนั้น เขาจึงไม่แปลกใจเลยว่าเมืองซีบิวจะได้รับการยกย่องให้เป็นเมืองหลวงแห่งวัฒนธรรมยุโรปคู่กับเมืองลักเซมเบิร์ก และยังได้รับการจัดอันดับจากนิตยสารชื่อดังให้เป็นหนึ่งในสถานที่ที่งดงามที่สุดของยุโรปอีกด้วย

วันนี้อาจจะเป็นโชคดีของเขาที่อากาศไม่ร้อนนัก มีลมพัดมาอ่อน ๆ แม้ว่าแดดจะแรงก็ตามที เซดดริกเดินผ่านผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งคนที่คาดว่าจะเป็นชาวพื้นเมือง และนักท่องเที่ยวหลากหลายเชื้อชาติ ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างน่าประหลาด อาจเพราะนานแล้วที่เขาไม่ได้เจอมนุษย์เลยสักคน

อันที่จริง ที่เขามีชีวิตอยู่ท่ามกลางเหล่าแวมไพร์ได้...ช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจจริง ๆ

ก็ยังดีที่ยังอยู่ครบสามสิบสอง...แม้ปากจะบ่นไปอย่างนั้น แต่เขาก็ไม่คิดว่าแวมไพร์ทั้งสามตนที่ตนอาศัยอยู่ด้วยนั้นน่ากลัวเลย กลับกันชายหนุ่มยังเผลอคิดไปว่าพวกเขาเปรียบเสมือนครอบครัวด้วยซ้ำ

ร่างสูงเดินตามถนนไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รีบร้อน แต่ก็เพราะใบหน้าที่เด่นสะดุดตามาแต่ไหนแต่ไร ทำให้การเดินไปไหนมาไหนนั้นช่างน่าอึดอัด เพราะมีสายตาคอยจ้องมองด้วยความสนใจ และอยากรู้อยากเห็นจากทั้งชายและหญิง

มันก็อาจจะเป็นเรื่องดีที่ทำให้เขาได้ซื้อน้ำ และอาหารในราคาพิเศษ แต่ว่าพอโดนจ้องบ่อย ๆ นาน ๆ แบบนี้ก็ไม่ไหวเหมือนกัน

เซดดริกถอนหายใจยาวด้วยความหนักใจขณะกระดกน้ำจากกระป๋องลงคอ มองอย่างกับไม่เคยเห็นคนแม้ปากจะพึมพำบ่นสักเพียงใด แต่เมื่อมีหญิงสาวที่เดินผ่านมาส่งยิ้มมาให้เล็กน้อย เขาก็เผลอยิ้มตอบไปโดยไม่รู้ตัว

ชายหนุ่มถือคติไว้ว่า ใครดีมาก็ดีตอบ ใครร้ายมาก็ร้ายกลับ เพราะฉะนั้นอีกฝ่ายก็แค่ส่งยิ้มให้ เขาก็ควรจะยิ้มตอบกลับไปเช่นกันนี่นา?

 

เพราะงี้ไง นายถึงได้มีแต่สาวติดตรึมน่ะ!”

 

เสียงที่ไม่ได้ยินมานานของเพื่อนรักผู้ไม่ได้พบเจอมาร่วมเดือนดังขึ้นในความคิด เรียกรอยยิ้มให้ผุดขึ้นบนใบหน้าคมคาย แต่ก็พลันเลือนหายไปทันที

จะว่าไป หมอนั่นจะเป็นยังไงบ้างนะ?

...จะโกรธหรือเปล่าที่เขาหายตัวมาแบบนี้...

            แล้วจะมีใครเป็นห่วงเขาบ้างรึเปล่านะ?

กึก...

พลัน ความรู้สึกแปลกประหลาดก็พัดวูบเข้าใส่ทำเอาขนคอลุกชัน ร่างสูงหยุดนิ่งงันพร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัว ความรู้สึกแบบนี้...เขาไม่รู้จัก แต่มันกลับทำให้ทั้งร่างกายเป็นอัมพาตไปได้ ดวงตาสีฟ้าค่อย ๆ กวาดมองรอบตัวอย่างระแวดระวังพร้อมกับใบหน้าที่ปรากฏริ้วรอยเคร่งเครียด

อะไร?

แล้วเขาก็เห็นที่มาของรังสีแปลกประหลาด เพิงเล็ก ๆ หลังหนึ่งตั้งอยู่ริมถนน เพิงนั้นประดับด้วยผ้าต่วนสีดำและสีขาว ประดับด้วยลูกปัดสีทองและเงินเป็นแถบยาว มีม่านที่ทำจากเชือกร้อยลูกปัดหลายเส้นร้อยเรียงยาวแทนประตู ข้างหน้าเพิงนั้นมีตุ๊กตาหินรูปนกฮูกตัวเล็กวางอยู่คล้ายกับยามเฝ้าประตู ถ้าเขาไม่สังเกตดี ๆ ก็จะไม่ทันมองเห็นป้ายชื่อที่อยู่วางอยู่เหนือหัวนกฮูกตัวนั้น

“ทำนายโชคชะตา...?”

หมอดู...งั้นเหรอ?

              สนใจเหรอคะ?” อยู่ ๆ ก็มีเสียงหวานดังขึ้นข้างกายทำเอาเขาสะดุ้งโหยง พอหันไปทางต้นเสียงก็ผงะด้วยความตกใจ เพราะใบหน้าเรียวสวยคมเข้มของ     หญิงสาวคนหนึ่งอยู่ห่างไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือกั้น ท่าทางของเขาทำให้สาวเจ้ากระตุกยิ้มบาง ๆ ด้วยความขบขัน

            “ป...เปล่าครับเซดดริกตอบตะกุกตะกัก ใบหน้าคมคายขึ้นสีระเรื่อเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างบางสวมชุดคล้ายหญิงชาวยิบซีที่มีเพียงเกาะอกสีม่วง และผ้าผืนยาวสีเดียวกันที่คลุมบริเวณสะโพก และท่อนขา ยังโชคดีที่เธอมีผ้าผืนบางแถบยาวคลุมบริเวณหัวไหล่ และท่อนแขน

แต่ท่าทางของคุณมันตรงข้ามกันเลยนะคะเสียงหวานสดใสเอ่ยต่อไป ดวงตาสีเทากลมโตแต่งแต้มด้วยอายไลน์เนอร์สีดำคมกริบทำให้เธอดูมีเสน่ห์ ยิ่งจมูกโด่งสวย และริมฝีปากอิ่มเอิบ ยิ่งทำให้ไม่อาจละสายตาไปได้

คือผม...เดี๋ยว คุณใช้ภาษาอังกฤษเหรอ?” ว่าจะหาข้อแก้ตัว แต่เขาก็สะกิดใจขึ้นมา เพราะเธอคนนี้พูดด้วยภาษาบ้านเกิดเขาซึ่งไม่ค่อยมีใครใช้นักในประเทศนี้ เนื่องจากมีภาษาโรมาเนียเป็นภาษาราชการอยู่แล้ว

ด้วยเหตุนี้ตั้งแต่ที่เขามาถึงเมืองซีบิว ทุกคนที่เข้าหาเขาก็พ่นภาษาโรมาเนียใส่แทบทุกคน จนเขาแทบอยากจะเอาป้าย ‘English please!!’ แปะไว้ที่หน้าให้มันรู้แล้วรู้รอด

            หญิงสาวระบายยิ้มจาง ๆ ฉันไม่ใช่คนโรมาเนียค่ะเธอตอบเสียงฉะฉานก่อนจะคว้าแขนของชายหนุ่มที่ไม่ทันตั้งตัวให้ตามตนไป เข้ามาข้างในก่อนสิคะ

            เซดดริกถึงกับหน้าเหวอเมื่ออยู่ดี ๆ ก็โดนลากไปทางร้านหมอดูที่เขาเห็นเมื่อครู่ เดี๋ยว...เดี๋ยวสิครับคุณ ผมไม่ได้อยาก...ไม่ทันได้พูดจบอีกฝ่ายก็พาเขาผ่านม่านลูกปัดเข้ามาภายในตัวร้านเสียแล้ว

            บรรยากาศข้างในตลบอบอวลด้วยกลิ่นของเทียนหอมที่มากเกินไปจนแสบจมูก มีโต๊ะกลมหนึ่งตัว และเก้าอี้อีกสองวางอยู่กลางห้อง รอบ ๆ ห้องนั้นไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากผืนผ้าสีขาวสะอาดตา...อย่างน้อยเขาก็เดาว่าเป็นสีขาวเพราะแสงไฟมัว ๆ จากโคมไฟห้อยเพดานเป็นสีเหลืองอมส้ม ทำให้ผ้าที่เห็นเป็นสีส้มอ่อน ๆ ได้วย

            “ขอโทษด้วยครับ คือผมไม่ได้อยากดูดวงเมื่อตั้งสติได้ เซดดริกก็รีบปฏิเสธทันที และตั้งท่าจะเดินออกไป

            สาวยิปซีปล่อยแขนอีกฝ่ายแต่โดยดีก่อนจะหันมา คุณแน่ใจเหรอคะเธอถามพร้อมกับกระตุกยิ้ม ฉันรู้นะคะว่าคุณมีเรื่องอยากรู้มากมายเลยทีเดียว

            ชายหนุ่มหันขวับมาทันที นี่คุณ...

            หญิงสาวไม่ตอบอะไรนอกจากเลื่อนเก้าอี้ และผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลง     ชายหนุ่มมองร่างบางอย่างไม่วางใจนัก แต่สุดท้ายแล้ว บางอย่างในตัวของเธอ อาจจะเป็นดวงตาสีเทาคู่นั้นที่ทำให้เขายอมนั่งลงแต่โดยดี

            บางที....เธออาจจะช่วยตอบคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจก็เป็นได้

รอสักครู่นะคะว่าแล้ว เธอก็หายเข้าไปหลังม่านผ้า ทิ้งให้ชายหนุ่มผู้โดนล่อลวงมานั่งงง ดังนั้นสิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็มีเพียงสังเกตสภาพแวดล้อม

            อย่างกับอยู่ในหนังเลยแฮะ...

 ว่าไงพ่อหนุ่มเสียงแหบแห้งดังขึ้นในความเงียบทำให้เขารีบหันไปมอง ดวงตาสีฟ้านิ่งค้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นหญิงชราอายุราว ๆ แปดสิบปีในชุดรุ่มร่าม สีน้ำตาลอ่อนเดินออกมาจากม่านผ้า ใบหน้าสีซีด และเหี่ยวย่นจนเกือบปิดทับดวงตาที่ปิดสนิท ยามเธอก้าวอย่างเชื่องช้า ก็เกิดเสียงกริ๊งของกระดิ่งแผ่วเบา ข้าง ๆ หญิงชรานั้นมีร่างบางที่หายไปเมื่อครู่ช่วยพยุงมา

“...” เซดดริกไม่อาจพูดสิ่งใดออกไปได้ เพราะเหมือนมีบางอย่างกำลังกดทับเส้นเสียง ความรู้สึกที่สัมผัสได้ตอนนี้คือสิ่งที่เขารู้สึกตอนอยู่นอกเพิง

            หญิงชราผู้นี้....ดูลึกลับ

            “อ้าว ๆ เงียบไปเลยเสียงเดิมเอื้อนเอ่ยอย่างขบขันขณะทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ส่วนหญิงสาวอีกคนก็ยืนอยู่ข้าง ๆ คล้ายกับผู้พิทักษ์ แบบนี้ไม่บอกก็รู้ว่าคนตรงหน้าเขาคือ หมอดู เจ้าของเพิงแห่งนี้

            “เอ่อ...คือ...เขายอมรับล่ะว่า อับจนด้วยคำพูดจริง ๆ

            “อยากรู้อะไรงั้นหรือพ่อหนุ่มแม่หมอถามน้ำเสียงนิ่งผิดกับเมื่อครู่ทำเอาอีกฝ่ายนั่งตัวเกร็งขึ้นมาทันที

            น่าแปลกที่เมื่อครู่เขามีเรื่องอยากถามมากมาย แต่ตอนนี้กลับนึกอะไรไม่ออก เซดดริกกลืนก้อนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอก่อนจะจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น

ดวงตาของอีกฝ่ายนั้นปิดสนิท แต่เขากลับรู้สึกว่าถูกมองจนทะลุปรุโปร่งราวกับว่าผิวกายเป็นเพียงแค่ผืนผ้าบาง ๆ ที่มองทะลุผ่านได้โดยง่าย...

คือ ผม...ไม่รู้เสียงทุ้มตอบแผ่วเบาก่อนจะหลุบใบหน้าลงต่ำ

            “งั้นยื่นมือมาหมอดูชราเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังทำให้ชายหนุ่มไม่อาจขัดได้ เขาค่อย ๆ ยื่นมือขวาให้อีกฝ่ายโดยไม่มองหน้าทำให้ไม่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันทีที่เห็นลายขีดเขียนของธรรมชาติบนฝ่ามือของเขาเพียงแค่แวบเดียวก็ตาม

ใบหน้าเหี่ยวย่นของหญิงชราที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทำให้หญิงสาว      ข้างกายท้วงขึ้นมาด้วยความห่วงใย ยายคะ...

            แต่ที่อีกฝ่ายทำ มีแค่ยกมือขึ้นห้ามก่อนที่เธอจะเอ่ย ดวงชะตาของพ่อหนุ่มช่างน่าสับสนนัก...เมื่อเธอหยุดไปชั่วครู่ ใบหน้าคมคายที่ก้มอยู่ก็เงยขึ้นมาพร้อมกับด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย “...อนาคตของเจ้าเห็นไม่ชัด ไม่รู้ว่าจะไปในทิศทางใด

               แล้วเสียงของนางก็เริ่มสั่นเครือราวกับหวาดกลัวบางอย่าง เจ้า...เกี่ยวข้อง และผูกพันกับบางอย่างที่ลึกลับโดยไม่อาจตัดขาดได้ ใช่...เพราะเจ้ามีอย่างที่แปลกออกไป ใช่...พิเศษกว่าใครจนทำให้ตัวเจ้านั้นถูกดึงไปพัวพันกับความขัดแย้งโดยที่ไม่รู้ตัว ใช่...ใช่...

เสียงที่สั่นเครือเริ่มกลายเป็นพร่ำเพ้ออย่างไร้จุดหมาย ถ้อยคำที่เอ่ยซ้ำไป   ซ้ำมาค่อย ๆ แผ่วเบาลงเรื่อย ๆ แม้ว่าใบหน้าของหญิงชราจะดูแข็งกร้าวขึ้นจนน่ากลัว

            ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เขาตกใจไม่ใช่สีหน้าของหมอดูชรา แต่หากเป็นคำพูดที่นางเอ่ยออกมา...

            ...ราวกับว่านางมองเห็นเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมด...

            เป็นไปไม่ได้หรอกนา!

            “ผม...ผมขอตัวก่อนนะครับเซดดริกเอ่ยเสียงเบาก่อนจะลุกขึ้น และตรงไปที่ม่านลูกปัดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาขอเพียงแค่ออกไปจากเพิงนี้ให้เร็วที่สุด

           “เดี๋ยวค่ะคุณเสียงเรียกของหญิงสาวทำให้เขาหยุดกะทันหัน แต่ไม่แม้จะหันกลับไปมอง ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่ได้ว่าอะไร

           “ไม่ใช่แค่ชะตาของคุณที่ยังไม่แน่นอน...แต่รวมถึงความรักของคุณด้วยค่ะยิปซีสาวพูดอย่างรวดเร็วแต่ชัดถ้อยชัดคำ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายหันมามองแต่อย่างใด

ขอโทษด้วยครับ พอดีผมยังไม่สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่เซดดริกตอบอย่างตัดเยื่อใย และเอื้อมมือไปปัดม่านลูกปัดให้เปิดออก

มีทางสองทางให้คุณเลือกแต่หญิงสาวก็ไม่สนใจ เธอก้าวเข้ามาใกล้แผ่นหลังของอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้า เสียงกระพรวนที่ข้อเท้าที่ไม่ได้สังเกตตั้งแต่แรกดังขึ้นแผ่วเบาพร้อมแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้ชายหนุ่มต้องผินใบหน้ากลับมามอง

อยู่...หรือไป แต่ไม่ว่าทางไหน ก็เจ็บปวดไม่แพ้กันเธอเอ่ยต่อ ใบหน้างดงามของหญิงผู้ทำนายจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าที่ไหววูบ

            ไม่รู้เพราะเหตุใด ภาพชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเรือนผมยาวสีดำกลับปรากฏเด่นชัดในความคิด...

            เซดดริกส่ายหน้าเบา ๆ อะไรกันเล่า เขาสบถในใจ แต่แล้วก็สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือเรียวแตะที่ใบหน้า เขาสบตากับดวงตาสีเทากลมโตที่ปรากฏริ้วแห่งความเจ็บปวดปานจะกรีดร่างให้ขาด

ทำไม?

เลือกให้ดี...นะคะเสียงหวานพึมพำแผ่วเบาก่อนจะลดมือลง และถอยหลังไปหนึ่งก้าว เสียงกระพรวนดังขึ้นอีกคราปลุกให้อีกฝ่ายรู้สึกตัว

            ชายหนุ่มไม่รู้ว่าจะตอบด้วยถ้อยคำเช่นไร จึงตัดสินใจหันหลัง และก้าวออกไปจากเพิงแห่งการทำนาย คำทำนายเมื่อครู่ทำให้เขาสงสัย เขามีอะไรพิเศษ?

 

แล้วผมล่ะ? ทำไมคุณถึงไม่ฆ่าผมเสียตั้งแต่ตอนนั้น?

 

บทสนทนาที่จบไปนานแล้ว แต่เขายังคงจำได้แม่นยำ ครอสต้องการบอกอะไรกับเรานะ?

กรี๊ดดด!!!”



To be continued....



และนี่คือ  "เมืองซีบิว" ค่ะ น่าเที่ยวมากๆเลย :)
 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[BL] Tale of the Darkness ตอนที่ 11 : 10th Tale : คำทำนายที่ไม่คาดคิด [Final] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2669 , โพส : 24 , Rating : 9% / 22 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 24 : ความคิดเห็นที่ 1035
ถ้าเจ็บก็เลือกทางอื่น เปิดฮาเร็มกับผองเพื่อนทั้ง4ก็ดี 55555
PS.  จิตรใจมนุษย์อยากแท้หยั่งถึง...
Name : ตีฟอง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตีฟอง [ IP : 182.232.114.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2561 / 21:30
# 23 : ความคิดเห็นที่ 824
กลับมาเป็นเหมือนเดิมเร็วๆนะ รออยู่. >/////<
PS.  \" This world would be a much better place if we all believe that men are brothers under the skin. โลกเราจะดีกว่านี้มาก ถ้าพวกเราทุกคนคิดว่าทุกคนเป็นพี่น้องกัน ภายใต้คุณสมบัติพื้นฐานเดียวกัน \"
Name : Fronztear < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fronztear [ IP : 118.172.154.216 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กรกฎาคม 2557 / 20:56
# 22 : ความคิดเห็นที่ 657
นายลืมไปได้ไงว่าเซดเป็นมนุษย์ =[]=
PS.  รัก D18 6927 10069 0027 8059 G27 69F XS BF แค่นั้นละที่อยากบอก
Name : Angelprimo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Angelprimo [ IP : 49.229.170.41 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤศจิกายน 2555 / 22:17
# 21 : ความคิดเห็นที่ 626
ว้าว อยากไปมั่งจัง *^*
เซดคุงเลือกดีๆนะ ว่าจะอยู่ หรือ ไป
PS.  คยูมินน่ารักที่สุด
Name : เนอเวย์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เนอเวย์ [ IP : 171.4.188.247 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 22:11
# 20 : ความคิดเห็นที่ 614
หน้ามันเกินจอออกมาอ่า อ่านไม่ถนัดเลย TT มาปรับหน้าให้ใหม่จะได้มั้ยคะ
Name : FernoiiZ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FernoiiZ [ IP : 101.108.78.142 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 ตุลาคม 2555 / 17:13
# 19 : ความคิดเห็นที่ 436
 ตอนนี้หน้ากระดาษอ่านยากจัง=w=
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 125.26.16.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2555 / 21:32
# 18 : ความคิดเห็นที่ 435
 ตอนนี้หน้ากระดาษอ่านยากจัง=w=
PS.  รัตติกาลนำพา ความมืดเงียบงัน ลมหนาวพัดพา...''รัตติกาลลมหนาว''
Name : รัตติกาลลมหนาว < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รัตติกาลลมหนาว [ IP : 125.26.16.166 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2555 / 21:32
# 17 : ความคิดเห็นที่ 415
 อ่านต่อ ๆ  
Name : Doll_lucky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Doll_lucky [ IP : 182.53.208.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 เมษายน 2555 / 17:59
# 16 : ความคิดเห็นที่ 368
 ย๊ากกกกกกกกกกกกกก  ค้างงงงงงงง
จิ้มไปอ่านตอนต่อไปอย่างว่อง
Name : กริฟฟินไร้เงา < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ กริฟฟินไร้เงา [ IP : 125.25.98.137 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2555 / 23:13
# 15 : ความคิดเห็นที่ 264
It so fun!
Name : S___P [ IP : 125.26.7.94 ]

วันที่: 1 พฤศจิกายน 2554 / 15:34
# 14 : ความคิดเห็นที่ 211
ว้าววว เมืองสวยน่าไปจัง
ถ้ามีคนพาไปอย่างครอส ฮิ้วววววว
Name : cahcharil [ IP : 110.168.10.160 ]

วันที่: 12 ตุลาคม 2554 / 15:33
# 13 : ความคิดเห็นที่ 187
ฮิๆ=w= 

ยังไงก็ต้องอยู่ อยู่เเล้วว

PS.  My life, It's not yours. F--k!
Name : Qbec. < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Qbec. [ IP : 223.205.23.97 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2554 / 00:01
# 12 : ความคิดเห็นที่ 169

ค้างงงง มาต่อเร็วๆนะคะ ^^


PS.   Welcome to my ID
Name : I'm Rainchan < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I'm Rainchan [ IP : 125.26.102.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2554 / 21:52
# 11 : ความคิดเห็นที่ 168
ท่านเซดดริกต้องเลือกท่านครอส....
ไรเตอร์ได้โปรดดดดดดดดดดดดดดด...
เมืองสวยมากเลยนะเจ้าค่ะ..ต้องเก็บเงินไปเที่ยวซะแล้ว..
Name : Yร้าย [ IP : 180.180.170.2 ]

วันที่: 21 สิงหาคม 2554 / 22:16
# 10 : ความคิดเห็นที่ 167
กำลังเข้มข้นเลยค่ะ
สนุกมาก
ลุ้นๆ
เซดริกดูเหมือนจะเป็นคนพิเศษนะ
สู้ๆ 
Name : mingmingzz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ mingmingzz [ IP : 113.53.154.214 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 สิงหาคม 2554 / 16:50
# 9 : ความคิดเห็นที่ 166
ลุ้นๆๆอ่ะ

ตื่อนเต้นๆๆๆๆ
Name : kwan [ IP : 171.4.59.191 ]

วันที่: 20 สิงหาคม 2554 / 00:44
# 8 : ความคิดเห็นที่ 165
 ยิ่งอ่านยิ่งลุ้นแฮะ
ไรเตอร์สู้ๆ
PS.  รัก TONORITZ รักโน่ริท นปนร-นะจ๊ะ
Name : kassa*noritz < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kassa*noritz [ IP : 124.121.98.7 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2554 / 22:27
# 7 : ความคิดเห็นที่ 164
รีดเดอร์คืนชีพกลับมาอ่านแล้ว [แวมไพร์อีกคนไง]

โรมาเนียน่าสนใจพอดูเลย สถาปัตยกรรม สวยดีน่ะ
Name : arthen < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ arthen [ IP : 125.27.3.245 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 สิงหาคม 2554 / 20:21
# 6 : ความคิดเห็นที่ 163
ไปในเมืองแล้วจะเจออะไรรึเปล่าน๊า..
Name : Yร้าย [ IP : 125.26.183.36 ]

วันที่: 16 สิงหาคม 2554 / 23:08
# 5 : ความคิดเห็นที่ 161
ตื่นเต้นๆๆๆๆ

เริ่มหลงรักกันแล้วใช่ไหมค่ะ

^^^
Name : kwan [ IP : 49.49.34.227 ]

วันที่: 16 สิงหาคม 2554 / 23:00
# 4 : ความคิดเห็นที่ 160
 ครอสหลงรักนายเอกแล้วล่ะสิ ><
PS.   ดีจ้าทุกคน 555555555555555555555+
Name : เหมียวเอ๊งจ้า < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เหมียวเอ๊งจ้า [ IP : 125.26.127.127 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2554 / 17:40
# 3 : ความคิดเห็นที่ 159
เข้ามาอ่านแต่เช้าและเม้นต์แต่เช้า555 สนุกมากจ่ะ ไรท์สู้ๆนะคะ
Name : Taonoi [ IP : 1.46.67.110 ]

วันที่: 16 สิงหาคม 2554 / 07:21
# 2 : ความคิดเห็นที่ 158
เย้ๆ รออัพจ้า

ว่าแต่เซดริกจะเจอผู้ชายคนนั้นรึเปล่าอ่ะ >

PS.  When you hurt me. I take a deep breath and say : "It's okay...I'm okay"
Name : `Queen.17 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ `Queen.17 [ IP : 124.121.161.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2554 / 18:53
# 1 : ความคิดเห็นที่ 157
ค่า
แล้วมาอัพเพิ่มเร็วๆเน้อ~~~
จะรอน่ะค่ะ^^
PS.  - เพื่อนกิน เพื่อนกัน เพื่อนกินไม่ทัน เพื่อนกันเอาไปกิน - สามีคือเป้าหมาย ผู้ชายคือทางผ่าน คบเด็กคือนิพพาน ขึ้นคานคือตายทั้งเป็น - เจ็บแล้วจำ คือ คน เจ็บแล้วทน คือควาย
Name : ชานัวร์ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ชานัวร์ [ IP : 49.48.95.62 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2554 / 18:48
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android