[ Fic : Fairy tail ] ทะลุมิติยังพอว่า ทำไมฉันถึงรู้จักกับตัวละครหลักได้ล่ะคะ !!

ตอนที่ 3 : Chapter 3 : Pale as snow

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,025
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    11 พ.ย. 63

...ซีดขาวราวหิมะ (หน้าฉันนี่หล่ะ)

-NOT EDITED-

[ 34 page 28.3 k.]

( มินิโน้ต : ขอโทษสำหรับความล่าช้าและขอให้คุ้มที่รอคอยนะคะ ! ตอนนี้เขียนนานพอตัวเลย )

 

 

◆ สภาเวทมนตร์ ERA

 

“ เจ้าพวกบ้าแฟรี่เทลก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ ”

 

“ ไม่จบไม่สิ้นจริงๆเลยนะ... ”

 

“ เอาหน่าๆ คราวนี้ก็ไม่มีความเสียหายอะไรนี่นา แปลกใจเลยล่ะ ”

หนึ่งในสมาชิกเอ่ยขัด ก่อนกลืนน้ำลายดังเอื้อกเมื่อมองภาพโฮโลแกรมฉายจากลาคริม่า

“ ถึงจะบ้าบิ่นไปหน่อยก็เถอะ”

 

หึ “ ...ฉันค่อนข้างจะชอบพวกบ้าๆแบบนั้นซะด้วยสิ ” เสียงขบขันนุ่มทุ้มของซิกเรนกล่าวเสริม

 

“ ที่หยุดการทำลายท่าเรือนั่นก็ฝีมือคนในแฟรี่เทลอย่างงั้นเหรอ ” สมาชิกทั้งหมดในห้องประชุมจ้องมาที่ภาพใหญ่สุดจากรูปทั้งหมดเป็นตาเดียว

 

มันเป็นภาพถ่ายไกลๆจากเหตุการณ์ทำให้เห็นทั่วชัด วินาทีที่หัวเรือและสึนามิคลื่นใหญ่ถูกกั้นไม่ให้เข้าถึงตัวหาดด้วยวงอักษรเวทสีทองอร่ามขนาดโอ่อ่า ภาพซูมของร่างเด็กสาวผู้ควบคุมมันฉายอยู่ข้างๆ

 

“ ล้อเล่นรึเปล่า ! วงเวทขนาดนั้นต้องมีพลังขนาดไหนกัน ”

 

“ ได้ยินมาว่าเป็นแค่เด็กผู้หญิงด้วยนะ แต่กลับมีเวทป้องกันชั้นสูงขนาดนี้..”

 

“ ทุกท่าน โปรดอยู่ในความสงบก่อน ” ผู้เปิดหัวข้อประชุมทักท้วง

“ จากการลงตรวจสอบในพื้นที่อย่างละเอียดแล้ว พบว่ามีกลิ่นอายของพลังเวทมหาศาลหลงเหลืออยู่มาก ”

“ สอบถามจากผู้เห็นเหตุการณ์เองก็บอกว่าดูเหมือนเธอจะควบคุมมันได้ไม่ดีนักเสียด้วย ”

 

“ ‘ถึงจะช่วยฮารูเจี้ยนไว้ได้ แต่เด็กคนนั้นก็ล้มตึงไปทันทีเลย’ ..รายงานว่ามาเช่นนั้น ”

 

“ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองใช้ไม่เชี่ยวชาญแต่ก็ยังฝืนงั้นรึ ? บ้าสมเป็นพวกภูติดีนี่นา ”

 

เป็นที่รู้กันดี เมื่อไรที่แฟรี่เทลก่อเรื่องน่าปวดหัว ยาจิม่าสมาชิกอาวุโสจะออกปากช่วยให้หลุดรอดฉิวเฉียดเสมอ

“ เฮ้อ.. ถึงจะบ้าบิ่น แต่เจ้าพวกแฟรี่เทลเองก็มีความสามารถครบถ้วนเสียด้วยสิ ”

แม้ในความเป็นจริงตัวเขาเองก็เหนื่อยหน่ายกับเด็กของเพื่อนสนิทอย่างมาคาลอฟอยู่ไม่น้อย

...คราวนี้เด็กคนนั้นอย่างงั้นเรอะ

 

“ คงเป็นเรื่องยากที่จะกำราบพวกนั้นน่ะสิ ”

 

“ ปล่อยมันไปแบบนั้นแหละ ” ใบหน้าหล่อเหลาด้วยรอยสักยกยิ้ม พวกตาแก่ที่นี่ก็ไม่ต่างจากตัวเบี้ยของเขา

ไม่ยอมให้แฟรี่เทลที่เป็นหมากสำคัญถูกสั่งยุบไปก่อนหรอก

 

“ ถ้าไม่มีพวกบ้าๆพวกนั้น...โลกนี้คงจะน่าเบื่อแย่ ”

 

น่าสนใจดีนี่..ต้องจับตาดูเธอเป็นพิเศษไว้ซะแล้ว

 

...(ชื่อคุณ)

 

 

.

.

.

ฮัดชิ้ว ! “ บรึ๋ย ไหงจู่ๆอากาศมันก็หนาวขึ้นมาล่ะเนี่ย ”

คุณนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำลูบแขนสั่นๆตัวเองด้วยความฉงน หรือจะเพราะแช่น้ำอุ่นนานเกินไปกันนะ ?

 

จากเมื่อวานที่คุณหลับไปเพราะความเหนื่อยล้าเนื่องด้วยใช้พลังเวทเกินตัวแล้ว พอลืมตาตื่นในวันรุ่งขึ้นก็พบกับห้องนอนที่ยังไม่คุ้นตาเช่นเคย ทั้งสัญลักษณ์แฟรี่เทลบนอกซ้ายและร่างนี้เองก็ด้วย

‘ สรุปแล้วทั้งหมดนี่ก็ไม่ใช่ความฝันสินะ.. ’

 

ตัวเองกำลังดีใจหรือเสียใจก็ยังไม่รู้เลย

 

สุดท้ายก็คงต้องใช้ชีวิตเป็นเธอคนนี้ไปอีกวัน

 

“ เฮ้อ วันนี้จะใส่อะไรดีล่ะ ” พอๆเลิกเครียด เดี๋ยวตีนกาขึ้นจะไปทำหมดสวยเอา ในเมื่อตอนนี้ทำอะไรไม่ได้คุณจึงผลักเรื่องใหญ่ไว้จัดการทีหลัง แล้วหันมาสนใจอะไรเรื่อยเปื่อยอย่างเสื้อผ้าประจำวันแทน

ดวงตากวาดมองในตู้เสื้อผ้าซึ่งเปิดอ้าออกให้ทั่ว สไตล์ลุยๆที่ฝันเรียงรายอยู่ตรงหน้าแล้ว ! คุณท้าวสะเอว นิ้วแตะริมฝีปากนุ่มพลันครุ่นคิด แม้ชั้นในก็มีแต่ลายน่ารัก เสื้อผ้าแบบที่โลกเก่าไม่มีประปราย ราวกับโล๊ะคอลเลคชั่นใหม่เลยทีเดียว

อืออ “ เลือกยากจังเลยน้า.. ”

 

“ ตัวนี้ล่ะเป็นไง ”

โอ้ ! ระหว่างที่มัวงุ่นอยู่นั้น มือนึงหยิบยื่นกางเกงในสีขาวขอบลูกไม้เล็กๆมาให้คุณ เลือกได้ดีนี่นา

 

“ อา ขอบใจ ตัวนี้ก็ได้ ” ว่าแล้วก็รับมาแบบไม่คิดอะไร

 

. . .

 

เดี๋ยวนะ

 

คุณที่กำลังจะสอดขาสวมกางเกงในตัวจิ๋วชะงักค้างกลางอากาศ เงาผมทะมึนปิดครึ่งหน้า

 

สลามันเดอร์เพลิงยิ้มกริ่มไม่ประสีประสา นั่งขัดสมาธิกับพื้นพรมในห้องนอนคุณอยู่อย่างงั้น พอดวงตาสองคู่สบกันก็โบกมือทักทาย

 

“ โย่ว ! ”

 

“ ไม่ต้องมา‘โย่ว’เลยนะนัตสึ นี่นายเข้ามาได้ไงกันห๊าาา !? ”

 

เพี๊ยะ —!!!

 

 

—จากนั้น ☆

 

 

“ เรื่องของฉันลงหน้าหนึ่งเลยเหรอเนี่ย... ” คุณกระดกแก้วกาแฟกระดาษขึ้นจิบ คาเฟอีนสักหน่อยยามเช้าช่วยให้ร่างกายตื่นขึ้นมาบ้างหลังจากเรื่องหนักหนาเมื่อคืนวาน เดินมุ่งไปที่กิลด์ขณะที่อ่านหนังสือพิมพ์ในมือไปด้วย

“ ข่าวเร็วเป็นบ้าเลย —อ๊ะ มีคนถ่ายรูปไว้ด้วยอ่ะ ” ไม่รู้ตัวเลย !?

 

“ กลายเป็นคนดังเลยนะ ไอล์ ”

แฮปปี้ที่เกาะอยู่บนหัวมองลงมายังสื่อสิ่งพิมพ์ที่คุณถือไว้ แกว่งหางไปมาท่าทีสบายใจเฉิบ

 

นี่พวกเธอ..จะไม่มีใครบอกฉันหน่อยเหรอ ไหงหน้านัตสึเป็นอย่างงั้นล่ะ !? ” ลูซี่เหงื่อตก ชี้นิ้วโป้งไปทางคนที่ว่า ซึ่งบัดนี้มีรอยมือแดงๆบนแก้มบวมเป่งเหมือนโดนใครตบมา

 

ได้ยินเธอถามอย่างงั้นคุณเลย—

ซู้ดด ” ยกปากแก้วซดยันหยดสุดท้าย ไม่รู้ไม่ชี้

 

คนผมบลอนด์เหงื่อตกกว่าเดิม “ เมินกันงี้เลยเหรอ !? ”

 

เดี๋ยวเธอก็เข้าใจเองแหละลูซี่ T T หรือควรเป็นฉันดีที่ต้องพูดว่าเข้าใจความรู้สึกเธอแล้ว

ได้เจอกับตัวละครที่ชอบ แถมยังได้ตบเขาอีก เป็นเกียรติจริงๆ /หัวเราะแห้ง

 

“ อ้อแอ้เอ็นเอออากไอ้อ่วยเอือกเอื้ออ้าอี้อา ” คนแก้มปูดพยายามตอบ พูดอะไรของนายน่ะ

(ก็แค่เห็นเธออยากให้ช่วยเลือกเสื้อผ้านี่นา) ประเด็นคือนายปีนเข้าห้องสาวน้อยต่างหากเล่า

 

“ ไม่เห็นจะเข้าใจที่พูดเลย.. จริงด้วย(ชื่อคุณ) ! ขอบคุณที่ช่วยหาที่พักให้นะ ” สาวเจ้าอมยิ้ม

“ ทำเลดีสุดๆ แถมอุปกรณ์ครบครันด้วย ราคาเองก็ไม่แรง บ้านในฝันชัดๆเลย ~” ลูซี่บิดซ้ายบิดขวา เพ้อถึงเตาในบ้านใหม่ของเธอ(?) ใช่แล้ว บทนี้มันน่าจะอยู่ในตอนต่อไปของเรื่อง แต่ในเมื่อคุณรู้อยู่แล้วว่าในอนาคตเธอจะเช่าบ้านหลังไหนเลยแนะนำให้ล่วงหน้า เรื่องแค่นี้เร็วไปวันนึงคงไม่ส่งผลอะไร

 

มันเป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะมีตัวตนอยู่แล้วเนื้อเรื่องไม่เปลี่ยนแปลงสักนิด อย่างน้อยก็จะพยายามไม่ทำอะไรเสี่ยงบัตเตอร์ฟลายเอฟเฟคให้มากที่สุด ..อย่างเมื่อวานเป็นต้นแล้วกัน ^^;;

 

“ ถึงแล้ว ที่นี่ล่ะ ไอล์ ! ”

 

“ ว้าว ~ ”

 

 

ผู้อัญเชิญเทพดวงดาวตาเป็นประกายกับตึกใหญ่ตรงหน้า เล่นเอานึกหวนไปเมื่อวันก่อนว่ากิลด์ออกจะใหญ่โต ทำไมคุณถึงได้เดินหลงทางหาไม่เจอได้กันนะ..

 

 

ปึง !

“ กลับมาแว้ว !!!! ”

คนหัวแซลม่อนตะโกนลั่น กลับมาหายดีเป็นปลิดทิ้งได้โดยง่ายดาย เขาถีบประตูเปิดออก วันนี้ในกิลด์ฮอลล์ก็ยังคึกคักแซ่งแซ่อย่างเคย

 

“ นัตสึ (ชื่อคุณ) แฮปปี้ ยินดีต้อนรับกลับนะจ๊ะ ” เสียงใสของมิร่าเจนเจ้าเก่าเป็นคนเอ่ยทักด้วยยิ้มตาปิดแจ่มใส

 

(ชื่อคุณ)จัง เราเห็นในหนังสือพิมพ์แล้วนะ เจ๋งไปเลย !

 

“ สุดยอดสมกับเป็นจอมเวทคนสวยของแฟรี่เทลจริงๆ ” ฮะฮ่า !

 

ย๊า “ ไอ้บ้าเอ้ย !! ข่าวเรื่องซาลามันเดอร์มันไม่จริงนี่หว่า !! ” ผัวะ !

ถึงจะรู้อยู่แล้วก็เถอะ แต่นี่นายมาถึงก็หาเรื่องเตะคนเลยหร๊อ คุณโบกมือรับคำชมและเสียงเอ่ยทักจากรอบทิศเช่นเคย เริ่มจะชินกับการเป็นศูนย์กลางความสนใจขึ้นมาหน่อยๆแล้วสิเรา..

 

“ ว้าว ~ นี่ฉันมาถึงแฟรี่เทลแล้วจริงๆเหรอเนี่ย ” ลูซี่พึมพำ คุณเหมือนภาพซ้อนทับตัวเองเมื่อวันก่อนเลย ถึงแม้คราวนี้คนในกิลด์จะเริ่มตีกันเองจนกิลด์เละไปครึ่งแล้วก็ตาม

 

“ เจ้านัตสึกลับมาแล้วเหรอ !? ” เกรย์ ฟูลบัสเตอร์ยืนขึ้นจากม้านั่งด้วยท่าทางหงุดหงิด

“ แก...เรื่องคราวที่แล้วมันยังไม่จบนะ แล้วก็เลิกลาก(ชื่อคุณ)ไปไหนมาไหนด้วยได้แล้วเฟ้ย !! ”

 

เฮือก ม..เมื่อกี้เกรย์พูดชื่อฉัน..ใช่ไหมนะ ? เขาเองก็รู้จักกับคุณเหรอ ! ตัวจริงหน้าตาดีสุดๆเลยด้วย

 

—แถมยังวิวดีไม่หยอก =.,=

 

“ ห๊า ทำไมฉันต้องฟังแกด้วยไม่ทราบไอ่วิตถาร ไปใส่เสื้อก่อนไป๊ ” นัตสึตอกกลับ คิ้วกระตุกยิก

“ (ชื่อคุณ) เธอก็อย่าไปมองมันเซ่ !! ” ชะอุ้ย ความแตก ผมไม่เนียนตรงไหนครับเนี่ย

นายเองก็อย่ามาพูด เสื้อตัวนั้นมันไม่ได้ซ่อนขนมปังหกก้อนตรงท้องเลยสักนิด ! พูดออกสื่อว่าแอบมองไปหลายรอบไม่ได้นะรู้มั้ย

 

“ เฮ้อ มันก็เป็นซะอย่างนี้ ผู้ชายที่นี่ไม่มีคลาสเอาซะเล้ย ” คาน่าถอนหายใจ ก่อนยกถังเหล้ายักษ์ของเธอขึ้นจิบ(?)

“ เธอน่ะเลิกไปขลุกกับพวกนั้นแล้วหาแฟนดีๆสักคนไป(ชื่อคุณ) ” ฉ ฉันเหรอค๊า

 

ทุกอย่างเป็นไปตามที่คุณรู้ เกรย์ตีกับนัตสึ เอลฟ์แมนจะร่วมด้วยแต่ก็โดนอัดซะปลิว โลกิเองก็เข้าไปตะลุมบอนด้วย ‘ เพื่อสาวๆ ’ เขาว่ามาแบบนั้น หรือก็คือทำเท่โชว์ แน่นอนว่าโดนลูซี่กาออกจากลิสต์แปลกๆของเธอในสมุดทันที

 

“ ที่นี่มันอะไรกันเนี่ย !? มีเธอเป็นคนปกติอยู่คนเดียวเลยเหรอ ” สาวผมบลอนด์เหงื่อตกรอบที่ล้านของวัน

แหะๆ “ นี่เธอคิดว่าฉันปกติเหรอ ..? ไม่แน่ใจแต่ถือว่าเป็นคำชมแล้วกัน ” คุณตอบ จริงๆฉันอาจจะเสียสติไปตั้งแต่มาอยู่ในโลกนี้แล้วล่ะ

 

“ โอ้ ? เด็กใหม่เหรอจ๊ะ ” นางแบบคนสวยแห่งแฟรี่เทลเอ่ยทักจากด้านหลัง

 

“ ม มิร่าเจน ตัวจริงเสียงจริง ! ” ลูซี่เก็บอาการแทบไม่อยู่ วันนี้เป็นวันตื่นตาตื่นใจของเธอก็ต้องยกให้ล่ะนะ

 

มิร่ายิ้มหวาน “ (ชื่อคุณ) ยินดีต้อนรับกลับนะ ตามหาอิกนีลกับนัตสึไปได้สวยรึเปล่า ? ”

ตัวฉันนี่รู้จักกับคนทั้งกิลด์จริงๆสิเนอะ..

“ ก็อย่างที่เห็นในหนังสือพิมพ์เลยล่ะค่ะ.. ” กลายเป็นหัวข้อพูดคุยประจำวันซะแล้ว !

 

“ เอ่อคือ ไม่ห้ามจะดีเหรอคะ ” น้องใหม่ชี้ไปยังการตะลุมบอนที่เริ่มเละเทะขึ้นไปทุกที ยืนคุยกันอยู่ได้ไม่นานมิร่าก็โดนลูกหลงพัดไปด้วยเสียแล้ว

 

“ (ชื่อคุณ)ระวั๊ง !! ” หือ- ลูซี่ตะโกนลั่น หางตาเห็นอะไรลอยมาแว๊บๆ

 

แอ๊ก !!

 

“ หน๊อยแก..นัตสึ ! ” เขาสถบ ลุกขึ้นยืนก่อนคุณจะแบนซะก่อน เขม่นใส่คนตาชี้ที่โบกบ็อกเซอร์ตัวเก่งไปมาอยู่

“ โทษทีนะ(ชื่อคุณ) ว่าแต่เธอพอจะมีกางเกงในให้ฉันยืมหน่อยมั้ย ” คนที่คุณก็รู้ว่าคือเกรย์ชี้มาทางกระโปรงตัวจิ๋วของคุณ จะไปมีได้ยังไงล่ะโว้ยคะ TT แถมเห็นหนอนน้อย(ที่จริงๆก็ไม่น้อยเท่าไหร่)นายหมดแล้วนะ !

 

“ ไอ้พวกไม่เป็นสุภาพบุรุษเอ๊ย ”

สองแขนช้อนตัวคุณขึ้นท่าเจ้าสาวอย่างนิ่มนวล

“ (ชื่อคุณ)คืนนี้ถ้าเธอว่างสนใจจะมาดินเนอร์ด้วยกันสองต่อสองกันไหม ?” โลกิโคลงหัว

 

เอ๊ะ ? “ อ่า..เอ่อ ”

เขาบีบน้ำตา “ งั้นเองหรอกเหรอ.. ผมก็ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางค่ำคืนที่เปลี่ยวเหงาสินะ ” อย่างเสี่ยว ยังไม่ได้ตอบอะไรเลยย่ะ!?

พอเท้าแตะลงพื้นคุณก็ขยับไปด้านข้างสักหน่อย กำปั้นใหญ่ของเอลฟ์แมนส่งมาทางโลกิซะตัวปลิว

 

*กุมขมับ*..คนปกติที่นี่ไม่มีอยู่จริงๆ

 

โหวกเหวกโวยวายสุดๆ

“ นี่แก ! ” ตู้ม

 

เพล้ง “ หาเรื่องงั้นเหรอ ! ”

 

ฟิ้ว “ ไอ้พวกหนักแผ่นดินเอ๊ย ” เปรี๊ยะ

 

“ พอเสียทีเจ้าพวกบ้า !!! ”

 

เมื่อการตะลุมบอนเริ่มมีเวทมนตร์มาเกี่ยว ร่างทะมึนยักษ์ตะโกนด้วยความเกรงขาม ทุกคนรวมถึงตัวคุณด้วยหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ

‘ ม...มาสเตอร์ ’

บอสใหญ่ออกโรงแล้ว !

 

“ ใหญ่เบ้อเริ่ม !!” คุณและลูซี่อ้าปากเหวอ “ เดี๋ยวนะ(ชื่อคุณ)ทำไมเธอถึงตกใจด้วยเล่า !? ” อุ้ย ลืมตัว

เธอนี่ก็ตบมุกไวจริง

 

“ หืม..เด็กใหม่เหรอ ”

สมาชิกทะยอยกันแยกย้ายและสงบลงโดยง่าย มาคาลอฟหันมาตามเสียงที่ไม่คุ้นเคย สาวเจ้าตัวสั่นเป็นลูกหมา—ก่อนจะเป็นไก่ตาแตกแทนเมื่อมาสเตอร์ตัวฟีบลงเหลือจิ๋วเดียว

“ ดีจ้า ! ”

 

หยึ๋ย คุณทำหน้าเจ็บปวดแทนเมื่อมาสเตอร์กระโดดหลังชนเข้ากับราวของชั้นสองเต็มๆ

“ พวกแกดูจำนวนเอกสารร้องเรียนที่ฉันได้มาจากสภานี่ซิ ! ”

เขาเริ่มตะโกนบ่นเรียงคนด้วยความขึงขัง เกรย์ทำงานดีแต่ดันเดินแก้ผ้าแถมยังเที่ยวขโมยชั้นใน โลกิแต๊ะอั๋งลูกสาวหัวหน้าสภา เอลฟ์แมนทำร้ายผู้ว่าจ้างด้วยเหตุผลไร้สาระ คาน่ากินเหล้าแล้วลงชื่อเก็บตังค์ที่สภาและอื่นๆอีกมาก..หนักที่สุดก็คงเป็นนัตสึที่ทำลายราบรวบหลายคดี ถ้าเรื่องที่ฮารูเจี้ยนไม่ได้คุณหยุดไว้คงโดนเล็งหัวกว่าเดิม

 

“ แต่พวกสภามันก็สวะดีๆนี่เอง ” พรึ่บ

เอกสารปึกใหญ่ถูกเผาไหม้จนไม่เหลือเค้าดี นัตสึกระโดดงับลูกไฟที่ถูกโยนลงมาเคี้ยวง่ำๆ

 

“ เวทมนตร์ไม่ใช่พลังแห่งปาฏิหาริย์หรอกนะ ”

 

“ กระแสจิตที่ไหลเวียนอยู่ในตัวของพวกเรารวมเป็นหนึ่งกับกระแสจิตที่ไหลเวียนอยู่ในธรรมชาติ ”

 

“ การใช้พลังสมาธิและพลังจิต หลอมรวมวิญญาณของตนเองเข้ากับทุกสิ่ง..”

 

แล้วเวทมนตร์ก็จะก่อกำเนิดขึ้นมา

 

“ จงก้าวไปในหนทางที่ตัวเองเชื่อมั่น นั่นแหละจอมเวทของแฟรี่เทล !! ”

เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ !!!!

คุณเองก็ร่วมส่งเสียงเชียร์และหัวเราะไปด้วย เป็นโมเม้นต์ที่สวยงามจริงๆ

 

แต่สิ่งที่จะได้ยินต่อไปกลับเป็นอะไรที่คุณไม่ได้เตรียมใจไว้เลย..

 

 

“ (ชื่อคุณ) ตามมาที่ห้องด้านหลังซะ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับแก ”

 

ไม่เคยรู้สึกชิ*หายอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ

 

.

.

.

“ มาสเตอร์..ขออนุญาตนะคะ ”

 

เรื่องน่ากลัวที่สุดคงจะเป็นการถูกเรียกโดยมาสเตอร์นี่แหละ

 

หวาดกลัวเพราะความไม่รู้ ในเรื่องมันไม่มีแบบนี้..หลังจากพูดสั่งสอนเสร็จแล้วมาสเตอร์ไม่ได้เรียกใครนี่นา !

 

อา..การมีอยู่ของ(ชื่อคุณ)คนนี้มันก็ไม่ปกติอยู่ตั้งแต่แรกแล้วล่ะเนอะ

 

เมื่อคุณมาถึงมาคาลอฟก็นั่งขัดสมาธิรออยู่บนโต๊ะแล้ว ไม่กล้าไปไหนกระทั่งนั่งลงคุณก็เลยหยุดยืนอยู่กลางห้องโง่ๆไปแบบนั้นโดยมาสเตอร์คอยจ้องเขม็งทุกการกระทำ

 

ฮึ่มมมมม

“ ย๊ากก เจ้าเด็กคนนี้นี่ บอกกี่ครั้งแล้วให้เรียกว่าปู่น่ะ !! ” ก๊อง ไม่ทันตั้งตัวไม้เท้าหน้ายิ้มในมือเขาก็ฟาดลงกลางกระบาลไปงามๆหนึ่งที เหมือนจะเห็นเอฟเฟคดาวบินวนรอบหัวคุณด้วยจริงๆนะสาบานได้

 

“ อ ไอล์เซอร์ค่า !! ” ตะเบ๊ะโดยอัตโนมัติ แฮปปี้จีนแดงv.3

 

อะ..“ ว ว่าแต่มาสเ—เอ้ย ปู่ เรียกฉันมามีเรื่องอะไร...รึเปล่าคะ ? ” บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงบ้างแต่ก็ยังรู้สึกตึงเครียดและอึดอัดอยู่ เซ้นส์คุณมันกรีดร้องว่าเรื่องที่จะคุยมันไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่

 

“ รู้ตัวใช่ไหม(ชื่อคุณ) ว่าในตัวของเจ้ามีพลังเวทหลั่งไหลอยู่มากมาย ” พลังเวทของฉัน..? จากที่นัตสึพูดมาและคนอื่นๆพูดกันก็คงเป็นอย่างงั้น ใบหน้าหวานพยักหงึกไป

 

“ มากเกินไปแม้ตัวเจ้าเองก็ยังรับมันไม่ไหว ”

 

—!?

 

“ เมื่อใดที่ใช้เวทมนตร์จะเจ็บปวดราวกับร่างจะแหลกเป็นชิ้นๆ ฉันพูดถูกใช่มั้ย ” รู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก..ร่างกายของคุณมันอยากจะดับลงในตอนนั้น ไม่อยากฟังในสิ่งที่เขาจะเอ่ยต่อไป

 

เป็นอะไรไปของฉันเนี่ย!

คุณขมวดคิ้ว กลัวและไม่เข้าใจ.. “ ปู่..ต้องการอยากจะบอกอะไรกันแน่คะ..? ”

 

“ หากยังฝืนร่ายเวทต่อไปโดนที่ควบคุมมันไม่อยู่ล่ะก็ เจ้าอาจจะตายเลยก็ได้นะ ”

 

เท่านั้นก็เพียงพอที่จะทำให้คุณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลง

 

“ คงต้องตัดไฟตั้งแต่ต้นลม ฉันไม่อยากให้แกใช้เวทมนตร์ซี้ซั้วอีก สวมตัวกักพลังเวทนี่ไว้ซะ ”

มาคาลอฟไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ทุกประโยคทุกพยางค์เสียงดังก้องฟังชัดในหูคุณ

 

ทั้งที่เป็นแค่กำไลข้อมือถักดูธรรมดา แต่เมื่ออยู่บนข้อมือคุณกลับรู้สึกเหมือนเป็นโซ่ตรวนซะมากกว่า

“ แล้วใส่มันตลอดเวลาห้ามถอดอย่างเด็ดขาดเข้าใจหรือไม่ ”

 

“ เข้าใจแล้วค่ะปู่ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะคะ..” คุณปลอบใจตัวเองเงียบๆ เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก..มันก็แค่เหมือนกลับไปที่เก่า เหมือนกับโลกนั้นที่ไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้

ทั้งที่คิดแบบนั้น..แต่ทำยังไงก็เก็บสีหน้าเศร้าสร้อยไว้ไม่อยู่เลย ตอนนี้ก็เป็นแค่ตัวถ่วงรึเปล่านะเรา?

 

 

“ ครึ่งนึง ”

 

เอ๊ะ...?

 

“ เชือกนั่นจะกักพลังเวทของเจ้าไว้เพียงครึ่งนึงเท่านั้น ”

มาคาลอฟหันแผ่นหลังของเขาให้เด็กสาว ทอดมองออกไปยังผืนฟ้าสีครามกว้างไกลผ่านบานหน้าต่างเล็กๆ

น้ำเสียงหนักแน่น—แต่กลับเจือด้วยความห่วงใย

 

“ อย่าได้ทำอะไรเกินตัวนักล่ะ ”

 

อา..ถึงจะห้ามนั่นนี่แต่สุดท้ายก็แอบใจอ่อนเนี่ย

 

อย่างกับเป็นครอบครัวกันจริงๆเลย

 

.

.

.

“ (ชื่อคุณ)ดูสิๆ ฉันได้ตราแฟรี่เทลมาแล้วล่ะ ! ” ทันทีที่เห็นร่างคุ้นตาเดินกลับเข้ามาในโถงหลัก ลูซี่ก็กระโดดโหยงเหยงไปหาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ความจริงแล้วเธออยากอวดให้(ชื่อคุณ)ได้เห็นคนแรก แต่สาวเจ้าดันถูกมาสเตอร์เรียกไปก่อนซะนี่

 

“ ดีจังเลยลูซี่ ” คุณยิ้มให้เธอ ชะงักไปนิดนึงด้วยเลือกประโยคที่จะเอ่ยต่อ ม มาพูดเองแบบนี้มันแปลกชะมัดเลย

“ ยินดีต้อนรับสู่แฟรี่เทลนะ ! ” เป็นไงเนียนปะ สกิลการแสดงสูงขนาดนี้ต้องได้ถ้วยแล้ว

 

“ อื้ม ! แล้วที่ถูกมาสเตอร์เรียกไปนี่มีเรื่องอะไรรึเปล่า..? ”

“ หรือว่าจะเป็นของกำนันที่ช่วยเมืองฮารูเจี้ยนไว้ !? อะไรเหรอๆ ” ลูซี่ดี๊ด๊าตาเป็นรูปเงิน

 

หัวเราะแห้ง “ อันที่จริงรู้สึกเหมือนบทลงโทษซะมากกว่า ” คุณนั่งลงจุดที่นัตสึเขยิบเว้นว่างให้ สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนเอ่ยต่อ

“ ฉันถูกห้ามใช้เวทมนตร์น่ะ ”

 

. . . .

 

“ ห๊าาาา !? ” สองคนหนึ่งแมวประสานเสียงกันตกอกตกใจ

 

“ ชู่ววว ” จุ๊ปาก เจ้าเด็กพวกนี้นี่

“ สำหรับฉันถ้าใช้เวทไม่คิดหน้าคิดหลังคงจะไม่ดีเท่าไหร่น่ะ ” อาจจะตายได้เลย คุณเลี่ยงจะพูดคำนั้นไป

“ ปู่บอกว่าถ้ายังควบคุมไม่ได้ก็อย่าเสี่ยงเลยจะดีกว่า.. หรือก็คือฉันถูกห้ามใช้เวทมนตร์โดยมีเจ้านี่ช่วยกักไว้ ” ยกข้อมือให้ทั้งคู่เห็น นิ้วเรียวชี้ไปยังกำไลถักอย่างประณีตที่สวมอยู่

 

“ ปู่ !! เรื่องนี้มันหมายความว่าไง ! ”

“ นัตสึ ไม่เป็นไรหรอกหน่า ” ว่าแล้วนัตสึต้องรีแอคแบบนี้ คุณล็อคแขนเขาไว้จากด้านหลัง เท้าลากพรืดๆไปกับพื้นไม้

“ อย่างน้อยฉันก็ยังไปภารกิจกับนายได้ เรื่องนี้เดี๋ยวไว้ค่อยคิดอีกที นะ ? ”

 

ร่างสูงฮึดฮัด เขาไม่ชอบใจเลยสักนิด แต่ในเมื่อเธอทำหน้าขอร้องแบบนี้แรงจะปฏิเสธก็กลับลงคอไปหมด

 

อึก.. “ แบบนี้เธอก็สู้กับฉันไม่ได้น่ะเซ่ !! ” ห่วงเรื่องนั้นเรอะ!?!

 

“ (ชื่อคุณ) ไม่เป็นไรนะจ๊ะ ” ดั่งนางฟ้านางสวรรค์มาโปรด เธอเลื่อนแก้วน้ำส้มทรงสูงส่งให้คุณ เมื่อมั่นใจแล้วว่าคนหัวแซลม่อนจะไม่ไปหาเรื่องมาคาลอฟคุณจึงยอมปล่อยไปแล้วหันมาคุยกับมิร่า

“ ได้ยินเรื่องจากมาสเตอร์แล้วล่ะ ที่เขาทำแบบนั้นก็เพราะเป็นห่วงนะ..ก็(ชื่อคุณ)เป็นเหมือนหลานสาวเลยนี่นา”

คำหวานช่วยเยียวยาใจได้จริงๆ อดคิดไม่ได้อยู่ดี หากเจ้าของร่างนี้รู้ว่าคุณทำเธอถูกห้ามใช้เวทจะเป็นยังไงล่ะเนี่ย

 

ดูดน้ำส้มสักทีให้ชื่นใจ “ ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงนี่คะ.. ”

“ ไม่มีใครเขาคิดแบบนั้นหรอกจ้ะ ” ฮุฮุ “ ถึงจะยาก แต่ถ้าลองฝึกคุมมันดีๆล่ะก็(ชื่อคุณ)คงเก่งไม่แพ้ใครเลย ”

อา..ทั้งที่เห็นเธอผ่านจอตลอดแท้ๆ แต่รู้สึกเหมือนเป็นพี่สาวเลย “ พยายามเข้านะจ๊ะ ! ”

 

มิร่าเจนคะ แต่งงานกันเถอะ TT

 

“— ทำไมพ่อถึงยังไม่กลับมาอีกล่ะ !! ” เสียงเล็กๆทำให้คุณมุ่งความสนใจไปที่อีกฝากของบาร์

 

“ พูดหลายทีแล้วนะโรเมโอ

มาสเตอร์ไม่แม้แต่จะลืมตามามองก็รู้ว่าใครกำลังเป็นคนพูด เขาเฝ้าถามแบบนี้มาทุกวี่ทุกวันแล้ว

“ ถ้าแกเป็นลูกชายของจอมเวทล่ะก็จงเชื่อมั่นในตัวพ่อแล้วก็รออยู่ที่บ้านเงียบๆซะเถอะนะ ”

 

“ พ่อบอกจะไปแค่สามวัน แต่นี่มันผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วยังไม่เห็นกลับมาเลย ”

ร่างเล็กๆสั่นครือ พยายามกลั้นเสียงสะอื้นและน้ำตา

 

หื้ม “ ถ้าจำไม่ผิดเจ้ามาคาโอไปทำภารกิจที่ภูเขาฮาโคเบะนี่นะ..”

“ มันไม่ได้ไกลขนาดนั้นสักหน่อยไม่ใช่เหรอ ! ! ช่วยไปตามหาให้หน่อยเถอะ ผมเป็นห่วงพ่อนะ !! ”

คุณมองโรเมโอด้วยดวงตาละห้อย ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเดี๋ยวนัตสึก็คงช่วยกลับมาให้ ..แต่ก็สงสารจับใจจริงๆ

 

“ อย่ามาตลกน่า พ่อของแกเป็นจอมเวทไม่ใช่เหรอไง !! จอมเวทที่ดูแลตัวเองไม่ได้น่ะ กิลด์นี้ไม่ต้องการหรอก !! ” มาคาลอฟตวาดใส่

 

ฮึก..

“ บ้าเอ้ย !! ” ผัวะ!

นั่นคงเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย โรเมโอชกหมัดเข้ากลางหน้ามาคาลอฟจังๆก่อนจะก้มหน้าก้มตาวิ่งออกประตูไป

 

คุณพรวดพราดลุกจากเคาท์เตอร์ “ มาสเตอร์ พูดแรงเกินไปแล้วนะคะ ! ”

พออยู่ตรงหน้าแล้วทนดูไม่ไหวจริงๆ เขาเป็นแค่เด็กเองนะ ! เพราะไปตามหาพ่อเองไม่ได้เลยมาขอร้องนี่ไงไม่ใช่เหรอ !

 

ตึง !

 

—ยังไม่ทันจะทำอะไร นัตสึก็เดินตึงตังออกตามไปซะแล้ว

 

“ .... ” เอ๊ะ..

พอไม่มีเขาอยู่แบบนี้เล่นเอาคุณไปไม่เป็นเลย ฉันควรจะทำอะไรสักอย่างรึเปล่า? หรือจะรอแล้วค่อยตามไปภูเขา ? แต่ว่าเราถูกห้ามใช้เวทมนตร์แล้วนี่นา..!

 

 

“ มาสเตอร์ ! หมอนั่นตั้งใจจะไปช่วยมาคาโอนะ ”

 

“ นี่แหละหนอเด็ก.. ”

 

“ ทำแบบนั้นก็มีแต่จะทำลายศักดิ์ศรีของมาคาโอเสียเปล่า ”

 

 

นัตสึ...

 

“ ฉัน.. ฉันจะตามเขาไปเองค่ะ ! ”

 

“ ไม่ได้ !! ” ผู้นำกิลด์ตวาดเสียงดังมาทางคุณที่กำลังจะผลักบานประตูออกไป เขากระทุ้งไม้เท้าอย่างแรง เจ้าเด็กคนนี้ ทั้งที่เพิ่งเตือนไปหยกๆ “ บอกแล้วไม่ใช่รึ ”

 

ริมฝีปากบางเม้มหากันแน่น “ อึก... ” ทั่วร่างสั่นเทาด้วยความกลัวเล็กๆ รู้สึกเหมือนเป็นหลานสาวที่โดนคุณปู่ดุอย่างไงอย่างงั้น แต่พอนึกถึงใบหน้าไร้รอยยิ้มของนัตสึแล้ว..

 

เป็นอีกครั้งที่คุณกลืนความกลัวนั้นลงไป

 

“ ขอโทษด้วยค่ะ !! ”

 

ปึง

 

ทั้งฮอลล์ตกอยู่ในความเงียบไปขณะนึง ดวงตาหลายคู่มองร่างของเด็กสาวที่หายลับไปหลังบานประตู

 

“ เพิ่งจะเคยเห็นเธอขัดคำสั่งมาสเตอร์เองครั้งแรกเลยนะเนี่ย..”

 

“ หรือเพราะอยู่กับเจ้านัตสึมากไปหน่อยรึเปล่า ? ” ฮะๆ

 

... “ เฮ้ๆ (ชื่อคุณ)เองก็เป็นไปกับเขาด้วย มาสเตอร์ไม่ให้ใครไปตามกลับมาหน่อยจะดีเหรอ ”

 

ฟู่ “ หนทางที่ควรก้าวไปมันไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาตัดสินใจหรอกนะ ” ไปป์รูปร่างประหลาดถูกจุดขึ้น มาคาลอฟพูดต่ออย่างปล่อยเลยตามเลยมุมปากยกยิ้ม ...ราวกับว่าที่เขาขึ้นเสียงใส่คุณเป็นเพียงการทดสอบเท่านั้น

 

“ ปล่อยไปเถอะ ”

 

..เติบโตและเข้มแข็งขึ้นแล้วสินะ (ชื่อคุณ)

 

 

.

.

.

ตึก ตึก ตึก ตึก

“ —-สึ นัตสึ !! ”

ขาเรียวพาร่างตนไล่ตามหลังไวๆ ลมหายใจเหนื่อยหอบไม่เป็นจังหวะ

 

“ (ชื่อคุณ)ฉันจะไปช่วยมาคาโอ ถ้าจะมาห้ามกันล่ะก็กลับไปเลย ” คุณรู้ว่าเขาได้ยินเสียงฝีเท้าคุณมาตั้งแต่ไกล ทั้งที่เป็นแบบนั้นก็ยังเดินต่อโดยไปไม่หยุด เขาไม่คิดจะหันมาคุยดีๆด้วยซ้ำ !

 

โอ้ย ตาบ๊อง “ แฮ่..ก ก็หยุดเดิน....แล้วหันมาคุยกับฉันก่อนเซ่ ! ”

หมับ !

 

ดวงตาสีนิลดำเบิกกว้าง นัตสึถูกจับหมุนให้มาประชันหน้ากับคนตัวเล็กกว่าอย่างจัง สองมือนุ่มประกบลงกรอบหน้าของเขาไม่ปล่อย ถูกล็อคไว้ให้ต้องสบตากับเธอ..ด้วยระยะใบหน้าห่างกันแค่นี้ก็หันหนีไปไหนไม่รอดอยู่แล้ว

“ ฟังให้ดีนะ ใครบอกว่าฉันจะห้ามนายไม่ทราบ ” เสียงคุณก้องในหูเขาดังฟังชัด

 

“ จะไปด้วยต่างหาก ”

 

“ (ชื่อคุณ) ”

 

เสียงของเขาทุ้มและแข็งกระด้างกว่าทุกที นัตสึปล่อยสัมภาระลงไปกองกับพื้น เมื่อฝ่ามือหนาทั้งสองวางกดลงบนไหล่บาง

—ก็คงถึงคราวของคุณที่ต้องเป็นฝ่ายเขวบ้าง

 

“ เธอใช้เวทมนตร์ไม่ได้แล้วไม่ใช่รึไง ”

เขาขมวดคิ้วหมุ่น แบบนี้ก็หล่อดีแต่ฉันชอบตอนนายยิ้มมากกว่านี่สิ โอ้ย.. ทำไมวันนี้มีแต่คนดุใส่เนี่ย

“ มันอันตรา— ”

 

เป๊าะ !

 

“ เฮ้ ! ”

ซาลามันเดอร์หนุ่มพ่นไฟออกจากปากน้อยๆ ลูบจุดที่โดนคนตัวเล็กกว่าดีดเหม่งเข้าอย่างจัง

 

“ ไม่สมเป็นนายเลยนะ ” คุณเอ็ด นิ้วเรียวประสานเข้ากับมือหนากระชับแน่น อีกข้างลากข้าวของกระเป๋ามาไม่ห่าง เดินนำโดยมีนัตสึจูงตามหลัง

 

—โถ่เอ้ย ไม่คิดเลยว่าจะได้พูดคำนี้

ก่อนจะหลุดหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้ หันกลับไปยิ้มเขินๆให้เขา

...“ พูดเองไม่ใช่รึไงว่าจะปกป้องฉันน่ะ ”

 

 

ทวงคืนนัตสึตอนยิ้มเห็นเขี้ยว อย่าเข้าโหมดจริงจังบ่อย ใจบางเป็นกระดาษทิชชู่เปียกแล้ว

 

 

เลือดมันร้อน อย่าห้ามพี่ไอ่น้อง !

 

 

—จากนั้น ☆

 

“ หงึ่กๆๆๆ ฉันจะแข็งตายอยู่แล้ว ! นี่มันหน้าร้อนไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงได้มีพายุหิมะในหุบเขาอย่างงี้เล่า ! ”

ได้ยินลูซี่ตะโกนมาจากด้านหลัง คุณยกมือขึ้นป้องสายตาจากเกล็ดหิมะโหมกระหน่ำ การย่ำเดินบนปุยขาวทั้งที่ลมและเศษสิ่งต่างๆพัดมาตีหน้าแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยทีเดียว

 

“ ก็เธออยากใส่เสื้อผ้าบางๆมาเองนี่นา ” นัตสึโบ้ยกลับ ท่าทางรำคาญแสดงออกชัดเจน

“ นายเองก็เหมือนกันล่ะย่ะ ! นี่ ขอยืมผ้าห่มหน่อยสิ ”

เจ้าหล่อนดึงของที่ว่าหยึกๆ

 

“ เธอนี่หนวกหูจริ๊ง ”

 

“ ไอล์ ” แฮปปี้ส่งเสียงเห็นด้วย

สาบานได้เลยว่าที่เห็นในอนิเมน่ะตัดมาแค่ส่วนนึง พอเป็นของจริงแล้วต้องมาทนฟังคุณหนูเขาบ่นตลอดทางเลย ..ก็เป็นเสน่ห์ของคาร์แรคเตอร์ล่ะเนอะ?

“ นัตสึ พูดแรงไปแล้ว.. ให้ผ้าห่มเขาไปเถอะ ” คุณพ่นลมหายใจทีนึง มือเอื้อมไปดึงม้วนผ้าสีน้ำตาลออกมาจากหลังเขาแล้วกางห่มมันให้ลูซี่

“ ฉันน่าจะเตือนเธอเรื่องพายุก่อน ขอโทษนะ ” ลืมไปเลยว่าตัวเองรู้

 

เธอขอบคุณเสียงเบา “ จจจ จงเปิดออก ประตูแห่งกลุ่มดาวนาฬิกา ! โฮโรโลเกียม ! ” สูดน้ำมูกไปทีก่อนเอ่ยอัญเชิญ

กริ๊ง กล่องนาฬิกาโบราณงอกแขนขาออกมาให้เป็นขวัญตา หวา..เวทมนตร์นี่ดูกี่ทีก็ไม่เบื่อ !

 

พวกนัตสึเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน แต่มันก็ได้ไม่นานนักกระทั่งลูซี่เปิดปากพูด “ ... ” หงาบๆ

“ ห๊ะ ? พูดอะไรของเธอน่ะ ไม่เห็นจะได้ยินเลย ” คนหัวแซลม่อนเหงื่อตก

 

“ ‘(ชื่อคุณ) เข้ามาอยู่ข้างในกับฉันเถอะ เธอไม่หนาวเหรอ !’ ..เธอว่าอย่างงั้นครับ ”

—ว่าแล้วขาดอะไรไป ! เสียงสุภาพพูดแทนให้ของโฮโรโลเกียมนี่เอง

 

“ ขอบใจนะลูซี่ ฉันไม่เป็นไร ” น่าแปลกที่คุณไม่รู้สึหนาวเท่าที่ควร อีกอย่างถ้าเข้าไปอัดกับเธอในนั้นได้เป็นปลากระป๋องชัวร์ คุณไม่ได้ตัวเล็กเหมือนเวนดี้นะ

 

“ เธอบอกว่า ‘ ฉันจะอยู่ในนี้แหละ ’ น่ะครับ ” คุณลุงนาฬิกาพูด

“ แล้วเธอมาทำไมกันแน่เนี่ย ”

นัตสึเลิกคิ้ว ซึ่งก็โดนคุณเอ็ดเรื่องพูดจาไม่ไว้น้ำใจไปอีกรอบ

 

“ ‘ ถ้าจะถามว่ามาทำไม แล้วคุณมาคาโอมาทำอะไรในที่แบบนี้ล่ะ ! ’เธอว่ามาอย่างงั้นครับ ”

 

“ นี่เธอ..ตามมาโดยไม่รู้อะไรเลยสินะ ” ซาลามันเดอร์บอยกอดอก

 

 

ยิ้มหวาน

“ มาปราบปีศาจที่ชื่อ วัลแคน น่ะ ”

หน้าของลูซี่สีซีดลงทันทีที่คุณพูดจบประโยค

“ ‘ ฉันอยากกลับแล้ว.. TT ’ เธอว่ามาแบบนั้นครับ ”

 

“ งั้นฉันขอตอบว่า ‘ ครับ เชิญเลย ’ แล้วกัน ”

 

“ ไอล์ ” เดี๋ยวเถอะเจ้าสองคนนี้

“ โฮโรโลเกียม ช่วยพาลูซี่มาด้วยทีนะ ” คุณตะโกนหา ถึงยังไงเธอก็ตามมาอยู่แล้วก็เถอะ

 

จะว่าไป.. เดินนานๆมันก็เริ่มหนาวเหมือนกันนะเนี่ย คุณถูแขนหวังไล่ความหนาว ทุกลมหายใจที่พ่นมากลายเป็นไอสีขาวบางตา หรือนี่ฉันจะต้องเข้าไปอัดในท้องนาฬิกากับลูซี่จริงๆรึนี่ ฟังดูอึดอัดไปในเวลาเดียวกันเลย

 

— กระทั่งจู่ๆก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา

 

นัยน์ตากลมโตเบิกโพล่ง ช่วงใบหน้าครึ่งล่างตั้งแต่จมูกลงไปถูกพันห่มไว้ด้วยผ้าพันคอสีขาวลายคล้ายเกล็ดมังกรที่คุณคุ้นเคยดี กลิ่นอุ่นๆให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บ้านชวนคิดถึงอย่างน่าประหลาด ..คุณหันไปหาเจ้าของมันอย่างช้าๆ ในหัวมีทั้งความสับสนและตื่นตกใจตีกันมั่วไปหมด

 

“ น นัตสึ ผ้าพันคอนี่สำคัญกับนายมากไม่ใช่เหรอ !? ”

อดไม่ได้ที่จะตกใจ นี่มันผ้าพันคอที่อิกนีลให้เขามา ของที่เขาหวงแหนและไม่ยอมถอดที่สุดเลยเชียวนะ!

ต้องยอมรับว่าด้วยนิสัยอิสระมันทำให้คุณเข้าขากับเขาได้ง่ายในเวลาอันสั้น แต่หากนับรวมอดีตที่ตัวคุณไม่ล่วงรู้นี่มันเกินกว่าที่คาดไว้เสียอีก สองคนนี้..ไม่สิ ตัวฉันกับนัตสึสนิทกันขนาดไหนเนี่ย

 

“ ฉันเชื่อใจเธอน่า ฝากไว้ให้ดูแลแปปนึงไง ” เป็นคำตอบที่ไม่ตรงคำถามซะทีเดียว แต่แค่รอยยิ้มนั้นก็ไม่ต้องมีคำพูดอะไรต้องเอ่ยอีกแล้ว รู้สึกได้ถึงแก้มที่ฝาดร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ขี้โกงจริงๆเลยนายคนนี้นี่

 

หวังว่าคงไม่ได้เพ้อไปเอง..เหมือนเป็นวิธีบอกของเขาเลยว่าคุณสำคัญแค่ไหน

 

ผ้าพันคอที่ควรจะอุ่นแค่คอ ทำไมถึงทำให้อุ่นใจไปด้วยนะ..?

 

 

.

.

.

“ เจ้าลิง...มาคาโออยู่ที่ไหน —!!!! ว้าก-เหวอ ! ”

 

“ นัตสึ วิ่งระวังหน่อยสิ ! ” ไม่ทันขาดคำเขาก็สไลด์ตัวกลิ้งหลุนๆไปกับพื้นน้ำแข็งซะแล้ว คุณเหงื่อตกยิ้มแหย ความรู้สึกเหมือนเป็นคุณครูโรงเรียนอนุบาลนี่มันอะไรกัน “ นายนี่มั—หย๊าาา !!! ” ลื่นอ่ะ!?

 

ผู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างลูซี่มุมปากกระตุกยิกๆ “ ว่าแต่เขาเธอเองก็เหมือนกันนั่นล่ะย่ะ ”

 

“ อูย..เจ็บๆๆ” คนตัวเล็กกุมบั้นท้ายตัวเองเนือยๆ “ ลูซี่ ไม่เป็นไรนะ? ”

ปัดๆกระโปรงเสร็จคุณก็หันมาถาม ยื่นมือไปหาให้เธอจับพยุงตัวลุกขึ้น เมื่อครู่มีเรื่องเกิดนิดหน่อยด้วยถูกวัลแคนโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัว โฮโรโลเกียมที่มีลูซี่อยู่ข้างในถูกลักพาตัวมายังถ้ำนี้ ส่วนที่เหลืออีก3คนคือคุณ นัตสึและแฮปปี้เลยต้องตามหากันจ้าละหวั่น

 

แต่มีอย่างนึงที่กวนใจคุณอยู่

/แห้ง “ นี่ฉัน..ไม่ถูกมองเป็นผู้หญิงรึไงกันนะ ” เหอะๆ

 

“ ห่วงเรื่องนั้นหรอกเหรอ !? ”

อ๊ะ “ เพราะเธอใส่ผ้าพันคอของนัตสึอยู่รึเปล่า เจ้าลิงนั่นอาจจะสับสนกลิ่นก็ได้นะ ” เธอชี้มาที่คอคุณ

กลิ่นของ...นัตสึ ?

 

“ แกเอามาคาโอไปซ่อนไว้ไหน ! มนุษย์ผู้ชายน่ะ ! ” นัตสึส่งเสียงดัง ฟันธงว่าเอาไปซ่อนเลยเหรอ!

 

เจี๊ยก ? “ มนุษย์ผู้ชาย? ” วัลแคนทำท่าครุ่นคิด “ อู้ๆๆ ” มันกวักเรียกให้ไปหาที่รูนึง

“ โอ้ พูดจาเข้าใจง่ายดีเหมือนกันนี่หว่า ” สบายบรื๋อเลยงานนี้

 

“ นัตสึ อย่านะ ! —” เหมือนจะช้าไปหน่อย

 

ผัวะ !

 

โดนผลักตกไปซะแล้วค่ะ

 

“ เขาไม่เป็นหรอกลูซี่ ” คุณพูดให้เธอวางใจ เฮ้อ..จนได้สิน้า

 

แกนะแก

“ (ชื่อคุณ) อยู่ข้างหลังฉันไว้ล่ะ..จงเปิดออกประตูแห่งกลุ่มดาววัว ! ทอรัส !

ร่ายจบปุ๊ปมิติแห่งดวงดาวก็เปิดออก ปรากฏร่างกำยำล่ำสันของนักรบขวานอย่างกลุ่มดาววัวที่ลูซี่ภาคภูมิใจ

“ ทอรัสน่ะแกร่งที่สุดในหมู่เทพแห่งดวงดาวที่ฉันทำพันธสัญญาด้วยเลยนะ ! ” หึหึ

 

“ คุณลูซี่ยังหุ่นเซี้ยะเหมือนเดิมเลยนะครับ มออ ” ทอรัสตาเป็นหัวใจ ลมออกจมูกปู๊นๆ “ คุณเพื่อนตรงนี้เองก็ไนซ์บอดี้ สุดยอดเลยขอรับกระผม มออมีความสุข ” กระมิดกระเมี้ยน เช็ดน้ำลายหน่อยเห้ย

 

แป่ว

“ จริงด้วยสิ เจ้าหมอนี่ก็ชีกอเหมือนกันนี่นา ...” คนอัญเชิญกุมขมับส่วนคุณหลุดขำกลั้นไม่อยู่

 

เจี๊ยก “ อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของข้าา ”

ลิงจ๊อคำราม ท่าทางคำพูดจะยั้วะทอรัสไม่น้อย

“ ผู้หญิงของข้าอย่างงั้นรึ !? ยอมไม่ได้แล้วมออ ”

 

“ ลูซี่เนี่ยเสน่ห์แรงจัง ” คุณกระพริบตาปริบๆ เธอเองก็ผู้หญิงไม่ใช่เหรอ(ชื่อคุณ) !

แง “ กับพวกนี้ไม่เอาอ่ะ ! ...ทอรัส จัดการเลย !”

 

สิ้นเสียงของผู้เป็นนายการต่อสู้ขนาดย่อมจึงเริ่มขึ้น วัลแคนเป็นปีศาจที่ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการสิงผู้คน และตอนนี้มาคาโอก็คือคนนั้น..คงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลงไม้ลงมือจัดการให้คืนร่างเดิมจริงๆด้วยสินะ

จะว่าไปนิสัยชีกอนี่เป็นของมาคาโอหรือเป็นธรรมชาติของวัลแคนกันเน้อ =v=;;

 

ตู้ม !

 

อ๊ะ เสียงระเบิดของหินและน้ำแข็งทำให้คุณหลุดจากภวังค์ เงยมาพบกับนัตสึที่ยัดลูกเตะใส่ทอรัสเต็มๆ

“ ห๊า ? นี่มีศัตรูเพิ่มมาอีกตัวด้วยเหรอ ” เขาถามหน้าซื่อ

 

คุณส่ายหัว “ พวกเดียวกับเราต่างหากเล่า.. ”

 

“ เจ้าลิงอ่ะนะ ? ”

วัวย่ะ !! ” ลูซี่ว๊าก “ เดี๋ยวสิ นายรอดมาได้ยังไงน่ะ ? ” เธอเห็นเขาตกลงเหวไปจริงๆนะ

 

ฮิฮี่ “ ได้แฮปปี้ช่วยไว้น่ะ ”

“ ไอล์ ! ” ลูซี่เหงื่อตก นัตสึที่เมายานพาหนะแต่กลับแฮปปี้ดันไม่เป็นไรงั้นหรอ แน่นอนว่าคนโดนถามทำหน้าเหยสุดๆ “ พูดอะไรของเธอ แฮปปี้ไม่ใช่ยานพาหนะสักหน่อย เพื่อนต่างหากล่ะ ?” โหดร้ายจังนะเธอเนี่ย

 

อุ้บ “ ขอโทษค่า ”... ( •×•

 

“ ผู้หญิงของข้าา !! ”

 

มัวแต่คุย ลืมไปเลยว่าศัตรูยังอยู่ !!

คุณกระโดดหลบหมัดของเจ้าเจี๊ยกโดยอัตโนมัติจนมันทุ่มลงกับพื้นแทน เร็วขนาดตัวเองยังตกใจ ทั้งที่เมื่อกี้ปกติควรจะโดนไปแล้วแท้ๆ ร่างนี้ยืดหยุ่นขนาดนี้เชียวเหรอ !?

“ (ชื่อคุณ)เธอถอยไปก่อน หมอนี่ฉันจะอัดมันให้เดี้ยงเอง !! ” ร่างสูงเข้ามาบังคุณไว้ หักนิ้วตั้งท่าเตรียมสู้แบบสุดเหวี่ยง

 

ตู้ม !

“ รู้ใช่มั้ยว่าสมาชิกแฟรี่เทลทุกคนเป็นเพื่อนกันหมด ” นัตสึเปรยออกมา สายตาไม่ละออกจากวัลแคนเลยสักนิด เขากันหมัดใหญ่และลูกเตะที่ส่งมาได้ทันควันทุกที ซ้ำยังโจมตีกลับไปบ้างได้อีก

“ ทั้งลุงแล้วก็มิร่า..พวกน่ารำคาญอย่างเกรย์และเอลฟ์แมนก็ด้วย ”

 

เขาเอ่ยต่อ วงเวทสีแดงสวยลวดลายของเวทปราบมังกรปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้า

“ แฮปปี้ ลูซี่ (ชื่อคุณ)เองก็เป็นคนสำคัญ ทุกคนคือเพื่อน ”

 

บทพูดนี้ทั้งที่ดูซ้ำและฟังมาเป็นสิบๆรอบแล้วแท้ๆ...

 

แต่แค่มีชื่อตัวเองรวมอยู่ในนั้นด้วยเนี่ย ดันฟังดูแล้ววิเศษสุดๆไปเลยซะได้

 

“ ดังนั้นแล้ว..ฉันจะพามาคาโอกลับไป !! ”

 

กำปั้นห่อหุ้มด้วยเพลิงร้อนเสยคางลิงยักษ์ขึ้นจังๆ เพียงเสี้ยววิต่อมาที่มันตั้งตัวได้ เจ้าวัลแคนก็เริ่มโยนน้ำแข็งและหินย้อยใส่ นัตสึหัวเราะก๊าก เพราะน้ำแข็งธรรมดาแค่โดนตัวเขาก็ละลายหมดแล้วยังไงล่ะ

“ ของแบบนั้นใช้ไม่ได้ผลหรอกเฟ้ย !! ฮ่าฮ่าฮ่า! ”

 

—แต่เมื่อไอหมอกจางลง เขาก็ต้องตกใจกับอาวุธชิ้นเบิ้มในมือเจ้าลิงทันที

 

กรี้ด “ ข-ขวานของทอรัสนี่นา !!! ” ผู้อัญเชิญกรี้ดแตก ซาลามันเดอร์หนุ่มร้องโวยวาย จากคนโจมตีกลายมาเป็นถูกต้อนจนมุมแทน เขาใช้แรงเฮือกใหญ่รับคมขวานที่สับลงมาได้ฉิวเฉียด มือแขนสั่นไปหมด

 

“ ทอรัส ! นายกลับไปสิ ขวานนั่นจะได้หายไป ” ลูซี่ลนลานสุดขีด เธอเขย่าเทพกลุ่มดาววัวที่กำยำล่ำบึกซะโย้เย้ไปมา เมื่อเห็นว่าไม่เป็นผล รายต่อไปที่จะโดนเขย่าก็คุณไง “ (ชื่อคุณ) ทำอะไรสักอย่างหน่อยสิ ฮืออ T^T ”

 

เย้ย

“ เข้าใจแล้วๆ ปล่อยก่อนสิ ” ว่าพลางเอื้อมมือไปลูบผมเธอเชิงปลอบโยน เอ๊ะ? คนผมบลอนด์กระพริบตาปริบๆ ถึงจะงอแงไปแบบนั้นแต่ไม่คิดว่าคุณจะทำอะไรจริงๆนี่นา !

 

‘ ถึงที่จริงไม่ต้องลงมืออะไรนัตสึก็ไม่เป็นไรอยู่แล้วก็เถอะ.. ’ ร่างบางลอบเลียริมฝีปากแห้งฝาดจากอากาศหนาว มือเอื้อมหาสิ่งนึงที่เหน็บซ่อนไว้ใต้กระโปรงมาสักพักได้ เอาล่ะนะ...

 

จากนั้นก็ จับมั่นด้วยสองมือ—แล้วลั่นไกเลย !

“ นัตสึ อ้าปากคำโตๆล่ะ !! ”

 

ปัง !

 

ห๊า ? ” คนถูกเรียกชื่อหันมางงๆ เห็นวงเวทสีแดงเพลิงจากหางตาพร้อมกับลูกไฟอันโชกโชนพุ่งมาทางเขาจนเกิดระเบิดย่อมๆ ลูซี่กรี้ดแตกสุดหลอดแก้วหู ตะกี้คุณพูดชื่อนัตสึด้วยแสดงว่าตั้งใจยิงทางเขาตั้งแต่แรกเหรอ !!

ทำไมถึงเล็งพวกตัวเอ- อ๊ะ หรือว่า ..ไฟ...? ถ้าแบบนั้นทุกอย่างค่อยคลิ๊กขึ้นมาหน่อย

 

แต่ว่าเดี๋ยวสิ

“ (ช-ชื่อคุณ) ปืนนั่นมันอะไรกันน่ะ เธอใช้เวทไม่ได้นี่นา ”

 

“ ปืนกระสุนไฟแบบใช้ครั้งเดียวน่ะ... มีเวทบรรจุในตัวกระบอก ฉันไม่ได้ใช้ของตัวเองเลยสักหยด ” ขยิบตาให้

คุณโบกปืนที่บัดนี้ว่างเปล่าหมดประโยชน์แล้วไปมา “ กะจะเก็บไว้เผื่อฉุกเฉิน แต่ใช้ตอนนี้เลยก็ไม่แย่ ” แหะๆ

“ แบบนี้คงพอได้แหละเนอะ ? ”

 

ลูซี่อ้าปากเหวอ มีของแบบนั้นเผื่อไว้ด้วย—ถึงไม่มีเวทมนตร์แต่มันสมองผู้หญิงคนนี้จะสุดยอดไปแล้ว !!

 

“ แต่ว่ายิงใส่เจ้าลิงลามกนั่นไม่ดีกว่าเหรอ ทำไมถึงให้นัตสึล่ะ ”

มันคงไม่ได้แรงอะไรขนาดนั้นน่ะสิ ถ้าเล็งเจ้าชีกอคงพอแค่คันๆ

“ ...เชื่อฉันเถอะ ให้นัตสึน่ะคุ้มแล้ว ”

 

 

ซู้ดดดดด

 

แต๊งกิ้วนะ (ชื่อคุณ) ” เมื่อกลุ่มควันใหญ่เริ่มจางลง ร่างของนัตสึท่ามกลางเปลวเพลิงจึงเด่นชัดขึ้น เขาสูดไฟสีแดงแสบเข้าปากจนหยดสุดท้าย

 

“ พอได้กินแล้วค่อยกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาหน่อย !! ”

ฉ่าา ความร้อนมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัวด้วยไฟกำลังเสริมของคุณทำให้นัตสึหลอมไอระอุส่งไปยันปลายด้ามจับขวาน วัลแคนที่จับอยู่ร้องเจี๊ยกชักมือกลับแทบไม่ทัน ก่อนจะโดนเม็ดเหล็กถุยใส่หน้ารัวๆเป็นคอมโบให้หงายหลัง—ถึงจะชวนอี๋ก็เถอะแต่อย่างเท่เลย !?

 

“ .....เอาล่ะนะ ” ชาร์จไฟใส่กำปั้นรอแล้ว

 

“ หมัดมังกรเพลิง !!!! ”

 

ตึง—

 

ปิดฉากอย่างสวยงาม(?)

“ นายเนี่ยออมแรงไม่เป็นจริงๆเลยน้อ ให้ตาย.. ”

ช่วงนี้เริ่มเห็นบ่อยจนชิน คุณได้แต่แตะขมับส่ายหัวปลงๆ วัลแคนตัวใหญ่เบิ้มถูกอัดปลิวก้นจุ่มกำแพงถ้ำจนสะเทือนไปทั้งบริเวณ สงสัยอยู่เลยว่าหินบนเพดานมันไม่ถล่มลงมาได้ยังไง แต่อย่าพูดเป็นลางดีกว่านะ

 

 

 

เรื่องสงบลงเมื่อวัลแคนคืนร่างเป็นมาคาโออย่างที่รู้กัน นำร่างไร้สติของเขามาปฐมพยาบาลเท่าที่ไหวไปก่อน

คุณถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อไม่เห็นแผลใหญ่ที่ในมังงะมาคาโอมีจนนัตสึต้องใช้ไฟในการเผาผิวหนังเพื่อสมานมัน ถ้าเป็นตามเวอร์ชั่นนั้นล่ะก็ ได้เห็นกับตาคงสยองน่าดู

หลังจัดการทำแผลแล้วก็แค่รอให้ฟื้น ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

 

“ ทำใจดีๆไว้นะมาคาโอ !! ”

 

คุณพ่อลูกติดเริ่มรู้สึกตัว “ นัตสึ..(ชื่อคุณ) ” อึก!

 

“ อย่าตายนะ !! โรเมโอรอนายอยู่นะรู้มั้ย !! ”

 

“ น่าสมเพชจริงๆเลยนะ..ฉัน..จัดการมันไปได้19ตัว ” อั่ก

“ แต่ดันมาถูก..ตัวที่20..เข้าสิงเอาซะได้ ! ”

 

‘ ไม่จริงน่า เจ้าลิงนั่นไม่ได้มีตัวเดียวหรอกเหรอ..!? ’ ลูซี่หวนนึกถึงเมื่อครู่ ทั้งที่เราสามคนยังล้มตัวเดียวอย่างยากลำบากแท้ๆ แต่มาคาโอกลับ-

‘ ทำภารกิจแบบนั้นคนเดียวเลยรึนี่ ! ’

 

“ หน๊อย เจ็บใจจริงๆ..แบบนี้ฉันก็ไม่มีหน้าไปพบโรมิโอแล้วล่ะ ..”

 

“ เงียบเหอะน่า !! เดี๋ยวฉันก็ชกให้ซะเลย !! ”

 

“ นัตสึ ห้ามชกทั้งที่ฉันเพิ่งทำแผลไปนะ !! ” คุณตวาดกลับ

 

 

‘... ยอดไปเลยนะ จอมเวทแห่งแฟรี่เทล..ฉันเนี่ยเทียบไม่ติดเลย ’

 

“ ลูซี่ยิ้มอะไรคนเดียวอ่ะ น่าขนลุกจัง ” ฟุ

 

“ เงียบไปเลย อยากโดนดึงหนวดรึไงเจ้าแมวต๊อง ”

 

 

แม้แฟรี่เทลจะเป็นกิลด์นักเลงที่แสนวุ่นวาย

.

แต่ก็มีทั้งความสนุกสนาน อบอุ่นและอ่อนโยน

.

ถึงฉันจะยังเป็นแค่จอมเวทที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็ตาม

.

แต่กลับ..เริ่มรู้สึกชอบกิลด์นี้ขึ้นมาอย่างจังแล้วสิ

 

°

.

 

“ พี่นัตสึ พี่(ชื่อคุณ) แฮปปี้ !! ขอบคุณมากเลยนะครับ !! ”

 

“ แล้วก็— พี่ลูซี่ด้วยนะ !! ”

 

เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์เมื่อได้ยินชื่อตนก็พลันยิ้มแป้น โบกมือลาให้สองพ่อลูกจอมเวท ถึงจะวุ่นวายไปหน่อย แต่วันนี้ก็คงเป็นวันที่เธอจะจารึกมันไว้ในเรื่องราวของเธออีกนาน

 

 

.

.

.

 

“ เฮ้ออ เมื่อยชะมัด ” เสียงถอนหายใจของดราก้อนสเลเยอร์หนุ่มดังขึ้นข้างๆ หลังแยกกับลูซี่เขาก็เดินมาส่งคุณที่บ้านด้วยความเคยชิน ชวนคุยเรื่องสัพเพเหระมือไขว้หลังหัวบิดขี้เกียจ เมื่ออากาศไม่เย็นเหยียบแล้วผ้าพันคอสีขาวก็กลับสู่เจ้าของเช่นเคย

 

“ อ้าม ”

คุณยื่นไม้บาร์บีคิวที่แวะซื้อมาระหว่างทางกลับให้เขา แน่นอนว่าเจ้าตัวงับรูดจนหมดไม้ในทีเดียวอย่างไม่ต้องสงสัย

“ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เล่นไปซะหนักเลย ” ฮะๆ

 

ทั้งเดินทั้งวิ่งขึ้นภูเขาหิมะ ลื่นน้ำแข็ง สู้กับวัลแคนและแบกมาคาโออีก ตัวคุณเองก็ปวดไม่น้อยเหมือนกัน ..อยากกลับไปแช่น้ำอุ่นๆที่บ้านจังเลยน้า—

 

“ คิดออกแล้ว วันนี้เราไปนอนบ้าน(ชื่อคุณ)กันดีกว่าเน้อแฮปปี้ ” นัตสึยิ้มกว้าง หันไปพยักหน้าหงึกหงักใส่เพื่อนตัวน้อย

 

“ ไอล์ !! ”

 

เดี๋ยวๆๆ

“ ไอล์ทำแมว อย่าพูดเองเออเออกันสิ แล้วทำไมต้องบ้านฉันด้วย !? ”

 

“ ก็เตียงเธอมันนุ่มดีนี่นา ”

 

นี่นายเคยมานอนเตียงฉันด้วยเหรอห๊า —!

 

 

วันที่ 4 กรกฎาคม ท้องฟ้าแจ่มใส→ มีพายุหิมะ→ แล้วก็กลับมาแจ่มใสอีกครั้ง

 

ตัวฉันก็ยังมีชีวิตรอดในโลกของแฟรี่เทลไปได้อีกวันค่ะ !

 

 

★————

ทุกคนจงเมนนัตสึตามเราซะ เพี้ยง ตอนนี้จีบ(?)กับเขาเยอะมากจริงๆค่ะ

/ซิกเรนหล่อมาก.. ถึงจะโผล่มานิ้ดเดียวก็ตาม ใจแม่ยกน่ะนะ ..

มีคนสังเกตุมั้ยคะว่านางเอกเรามีฮาเร็มอยู่เพียบ ไม่ใช่แค่ผู้ชายซะด้วย *วิ้งๆ*

กว่าจะเขียนตอนนึงได้เราต้องทั้งอ่านมังงะและดูอนิเมของตอนนั้นซ้ำหลายรอบเลยล่ะค่ะ อาจจะล่าช้าสักหน่อย

แล้วก็ ! ไรท์ย้ายจากเขียนในWordมาเขียนลงเด็กดีเพียวๆเลยถึงได้ช้าเนื่องจากไม่ชินแพลตฟอร์มนัก

หากตอนนี้ไม่มีอะไรโบ้มบ้ามยิ่งใหญ่เหมือนตอนที่แล้วต้องขอโทษด้วยนะคะ

ค่อนข้างจะเอาไอเดียไปลงกับตอนต่อๆไปซะมากกว่า(ฮา) จะมีบางช่วงที่เนื้อหาเรื่อยๆแบบนี้แทรกบ้างอะไรบ้าง

ขอบคุณสำหรับผู้ติดตามและคอมเม้นเช่นเคยนะคะ ที่จริงแล้วเราชอบอ่านคอมเม้นมากๆเลย

มีอะไรอยากติชมในเนื้อหาและภาษาสามารถบอกได้เลยค่า จะนำไปพัฒนาต่อน้า

 

T.B.C | Chapter 4 : The magic of smiles →

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

87 ความคิดเห็น

  1. #87 คนสำลักน้ำลาย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 11:04

    มาต่อเถอะนะไรท์
    #87
    0
  2. #85 Nkai333666 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2564 / 23:58

    ข้ารอท่านอัพอยู่ที่ท่าน้ำทุกวันนะเจ้าคะ~
    #85
    0
  3. #84 You're my Euphoria (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 เมษายน 2564 / 19:10

    ไรท์คะถ้ายังมีเรื่องนี้ให้แต่งอยู่ช่วยแต่งต่อให้ด้วยนะคะ เราเมนนัตสึค่ะชิบนัตสึมากๆเลย ตั้งแต่ดูแฟรี่เทลมาอยากอ่านฟิคแฟรี่เทลที่มีนัตสึเป็นพระเอกนี่ แทบจะไม่มีไม่สิไม่มีเลยตังหาก ขอร้องล่ะค่ะเราอยากอ่านมากๆเลยค่ะ
    #84
    0
  4. #82 จิ้งจอกสวรรค์ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2564 / 13:59
    มาต่อเถอะ~~•β•ค้างสุดๆๆๆ
    #82
    0
  5. #81 Plang2549 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 22:14
    รอค่าาาา
    #81
    0
  6. #80 kwanza2256 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 19:09

    รออยู่นะคะ
    #80
    0
  7. #76 Edok18096 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 15:54
    ไรท์มาต่อให้หน่อย~
    #76
    0
  8. #74 ᴄᴏɴᴛʀᴏʟ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 21:26

    คูมไรท์รู้หรือป่าวเนี่ยย!! กระผมยังรออยู่นะครับบ!!!
    #74
    0
  9. #72 icesupicha (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 12:48

    งุ้ยยย ชอบมากๆเลยค่าา

    #72
    0
  10. #65 Just kidding me (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 23:44

    รอมาต่อนะคะ สู้ๆค่ะคุณไรท์!!!
    #65
    0
  11. #63 ミカズキ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 01:10

    รออ่านตอนใหม่ค่ะ
    #63
    0
  12. #62 natchanan8687 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2563 / 15:17

    มาต่อเร็วๆน้าค่ะอยากอ่านมาเลย

    #62
    0
  13. #60 N.G.K. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 13:51

    จะรอตอนใหม่ของไรท์นะ
    #60
    0
  14. #59 Focus-Chanoknat (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 12:47
    รีบๆมาต่อน้าาา
    #59
    0
  15. #57 คนสำลักน้ำลาย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 19:52

    มาต่อนะ
    #57
    0
  16. #56 PasTic (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2563 / 01:07
    ชอบมากเขียนต่ออออหน่อย ว่าแต่นางเอกชื่อไรอะ
    #56
    0
  17. #55 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 08:08
    ย้อนกลับมาดูรอบที่10
    #55
    0
  18. #54 ARikaSayuki (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 07:52

    เป็นความสนุกที่ชวนให้รู้สึกนุ่มฟูไปหมดเลยยย สนุกมากๆเลยค่ะไรท์ เรากำลังรอตอนใหม่อยู่นะคะ
    #54
    0
  19. #53 IBlackIAloneI (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2563 / 03:38

    ฮืออ ใจนุ่มฟูมากเลยค่ะ ชอบจังเลยย ติดตามอยู่นะคะ สู้ๆค่า!!
    #53
    0
  20. #47 Mailmama (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 09:17

    เป็นคนหนึ่งที่ดูแฟรี่เทลหลายรอบมาก ดูได้ไม่มีเบื่อ ชอบฟิคนี้มากเลย รู้สึกเสียดายที่มีแค่3ตอน มาอัปเร็วๆนพ เราจะรอติดตาม

    #47
    1
    • #47-1 Secret369(จากตอนที่ 3)
      2 กันยายน 2563 / 14:28
      จริงมากค่ะ ดูกี่ทีก็สนุก ขอบคุณที่ติดตามนะคะะรอหน่อยน้า
      #47-1
  21. #44 Rose_Martini (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 01:37

    แง นัตสึนอกจากอุ่นแล้วคือไมโครเวฟแล้วเนี่ย นุ่มฟูไปหมดแล้ว งุ้ยยย แต่รายละเอียดเยอะจริงด้วยอะคะแฟรี่เทลเนี่ยดูกี่ทีก็ไม่เบื่อเนาะ ไรท์ก็สู้ๆนะค้ารอตอนต่อไปอยู่ รีบมาต่อไวๆนะค้าาา
    #44
    1
    • #44-1 Secret369(จากตอนที่ 3)
      28 กรกฎาคม 2563 / 01:29
      😤 💖คนอะไรน่ารักไปหมดด แฟรี่เทลกลับมาดูกี่ทีก็ไม่เบื่อจริงๆค่ะ !! ขอบคุณที่ติดตามน้าา
      #44-1
  22. #43 Yayee_2003 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 21:52
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #43
    1
    • #43-1 Secret369(จากตอนที่ 3)
      28 กรกฎาคม 2563 / 01:27
      จะพยายามนะคะ ! เปิดเรียนหนักหน่วงนิ้ดนึง5555
      #43-1
  23. #42 anissa01 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 12:02
    มาต่อออเร็วๆนะคะ
    #42
    3
    • #42-1 Secret369(จากตอนที่ 3)
      26 กรกฎาคม 2563 / 20:31
      จะพยายามนะคะะ
      #42-1
    • #42-3 Secret369(จากตอนที่ 3)
      28 กรกฎาคม 2563 / 01:27
      ใจฟูเลย ขอบคุณมากนะคะ !!
      #42-3
  24. #40 nongtuk70 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 08:31

    สนุกค่อหน่อยนะ
    #40
    1
    • #40-1 Secret369(จากตอนที่ 3)
      19 กรกฎาคม 2563 / 19:08
      ดีใจที่ชอบค้าบ ♡
      #40-1
  25. #39 Plang2549 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 00:16

    รอนะคะไรท์
    #39
    1
    • #39-1 Secret369(จากตอนที่ 3)
      19 กรกฎาคม 2563 / 19:07
      ขอบคุณค่าา รอไรท์อัพเรื่องอื่นตามลำดับที่วางไว้ก่อนน้า
      #39-1