[ Fic : Fairy tail ] ทะลุมิติยังพอว่า ทำไมฉันถึงรู้จักกับตัวละครหลักได้ล่ะคะ !!

ตอนที่ 2 : Chapter 2 : Feels like a daydream

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    12 มิ.ย. 63

รู้สึกเหมือน..ฝันกลางวันเลยแฮะ..

-NOT EDITED-

[ 26 page 19.0 k.]

 

 

คุณมองพวกเขาตาค้างอยู่อย่างงั้น สับสนจนพูดอะไรไม่ออก

.

.

.

บางสิ่งไม่ถูกต้อง..

 

นึกว่าร่างนี้จะเป็นแค่ตัวประกอบนอกขอบจอเสียอีก

 

—ท ทำไมพวกเขาถึงรู้จักฉันได้ล่ะ !?

 

 

“ (ชื่อคุณ)ไหงทำหน้าอย่างงั้นล่ะ ” แฮปปี้เอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วงหน่อยๆ แต่อยู่แบบนั้นได้ไม่นานก็ขำอุ้งมืออุดปากตัวเองซะงั้น “ อุ้บ สงสัยเพราะนัตสึไม่ยอมอาบน้ำเมื่อเช้าแน่ๆเลย ”

“ นัตสึ มันเหม็นนะ,ไอล์ ”

 

“ ไม่ใช่เฟ้ย !!! ” คนหัวแซลม่อนตวาดกลับทันใด เห็นนะว่าแอบก้มไปดมแขนตัวเองฟุดฟิด

 

“ อื้ม..ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก ” คุณเพิ่งได้สติหัวเราะแหะๆ เรื่องที่พวกนายซี้กับฉันนี่น่าตกใจกว่าเยอะ

 

แย่แล้ว— ไม่รู้อะไรเลย แต่ก็ต้องเล่นตามน้ำไป จะมีพิรุธไม่ได้ !!

 

“ จะว่าไปที่พูดเมื่อกี้นี้… เรามีนัดอะไรกันเหรอ ? ” แขนเต็มด้วยมัดกล้ามยังคงวางพาดไหล่บางอยู่ ได้ยินคุณพูดจบเขาก็ตวัดหน้ามาหาเร็วมาก

ช่วยเข้าใจทีเถอะว่าตัวนายเองก็หน้าตาดีไม่ใช่น้อย ใกล้ขนาดนี้ไม่ดีต่อหัวใจเลย

“ ห๋า ? นี่เธอลืมที่เรานัดกันไว้จริงอ่ะ ” สลามันเดอร์บอยเลิกคิ้วใส่ยิกๆ

 

ฉันเลือกผิดคำถามสินะ TT

 

(ชื่อคุณ)ซุปไหล—เหงื่อย่ะ ! ภายใต้สายตาเค้นทั้งสองคู่เล่นเอาคุณรู้สึกเหมือนตัวหดเหลือเท่าฝ่ามือ

 

“ แบบนี้ต้อง—ลงโทษ !

 

“ ห๊ะ ? ลงโทษ ? อ๊ะ—ว้าย !!

ดราก้อนสเลเยอร์ไฟอุ้มตัวคุณขึ้นสูง รู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่บนบ่ากว้าง โดยมีสายตาคนทั้งฮอลล์จับจ้องมาตรงนี้เป็นตาเดียว ส่วนเจ้าตัวน่ะเหรอ ยิ้มชั่วสนุกสนานชะล้ะลาเหลือเกิน

“ น นาย ปล่อยฉันลงนะ คนอื่นเขามองกันหมดแล้ว ! ” กรี้ด แม่

 

“ เจ้านัตสึแกล้ง(ชื่อคุณ)จังอีกละ ฮ่าๆๆ ”

 

“ ฉันเองก็อยากให้สาวน้อยน่ารักแบบนั้นมาขี่หลังบ้างจังน้า ”

ทำไมพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติกันล่ะคะ !

 

“ แหม นัตสึจ๊ะ อย่าไปแกล้ง(ชื่อคุณ)เขาแบบนั้นสิ ” เสียงคิกคักหวานๆดังขึ้นไม่ไกล มิร่าเจนมาพร้อมกับถาดไม้คู่กายของเธอ วางเสริ์ฟเบียร์แก้วใหญ่ให้โต๊ะข้างๆ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มพริ้มให้คุณ

 

สวย สวยสุดๆ ! สมคำล่ำลือเลย

“ วันนี้ทั้งสามคนจะไปไหนกันรึเปล่า ? ได้เลือกภารกิจกันรึยัง ” เจ้าหล่อนโคลงหัว

“ ถูกใจอันไหนก็มาบอกที่ฉันได้เลยนะจ๊ะ เห็นเช้านี้มาสเตอร์บอกว่าจะออกไปที่ไหนสักพัก ”

 

“ งายย มิร่า ” นัตสึยิ้มแฉ่ง “ วันนี้พวกเราจะไปตามหาอิกนีลที่เมืองข้างๆกันน่ะ จำได้รึยัง(ชื่อคุณ) ! ” ไม่ว่าเปล่า เขาตบแปะๆลงบนขาอ่อนคุณสบายใจเฉิบ ไม่สนเลยว่าคนตัวเล็กจะดิ้นดุ๊กดิ๊กขนาดไหน

 

ไม่รู้คิดไปเองไหม แต่ดูมิร่าจะชอบใจที่คุณสภาพอย่างตอนนี้น่ะนะ

“ อ๋า ! เข้าใจแล้วจ้ะ ~ เดินทางปลอดภัยนะทั้งสามคน ดูแล(ชื่อคุณ)เขาดีๆล่ะ ”

สาวสวยประจำกิลด์อวยพรโบกมือลาเล็กน้อย ก่อนจะถูกเสียงของสมาชิกดึงกลับให้ทำหน้าที่สาวเสริ์ฟต่อ

 

คุณมิร่าาาา ไม่คิดช่วยสักหน่่อยเลยเหรอคะ

“ จริงสินัตสึ …แล้วลูซี่ล่ะ ? ” ในที่สุดคุณก็ลองถามถึงเจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ดู เมื่อปรายตามองโดยทั่วแล้วไม่เห็นวี่แววเลย “ ไม่มาด้วยกันเหรอ ”

 

ดวงตาสีนิลดำกระพริบปริบๆ แหงนคอมาสบตาจนผมยุ่งทุยๆของเขาจั้กจี้ขาไปนิด

“ ลูซี่ ? กิลด์เราไม่มีคนชื่อนั้นซะหน่อย(ชื่อคุณ) ”

 

—เอ๊ะ ?

 

ไม่ใช่แล้วมั้ง กิลด์นายควรจะมีลูซี่ไม่ใช่เหรอ ที่ไม่ควรมีน่ะ(ชื่อคุณ)คนนี้ต่างหาก TT

 

“ วันนี้เธอทำตัวแปลกๆนะ ” อึก ต้องระวังกว่านี้แล้ว

“ แต่ช่างมัน เราจะไปไม่ทันขบวนรถไฟแล้ว (ชื่อคุณ) ! เกาะแน่นๆนะ ”

“ แฮปปี้ ! ตามมาให้ทันล่ะ ”

 

“ ไอล์เซอร์ !! ”

 

“ เครื่องร้อนแล้วเฟ้ยยย !!”

 

“ เกาะแน่นๆอะไรกัน— กรี้ด นัตสึ ปล่อยฉันลงน๊าาา

 

.

.

.

“ คุณผู้โดยสาร.. เป็นอะไรไหมครับ ? ” (^ ^;;

 

“ อ๋อย.. / อุ่ก… ”

 

“ นัตสึก็เป็นแบบนี้ล่ะ—ไอล์ ว่าแต่(ชื่อคุณ)เองก็เมายานพาหนะไปด้วยหงอ ”

แฮปปี้ตอบพนักงานแล้วหันมากระพริบตาปริบๆให้อีกสองหน่อ ซึ่งนอนแห้งเป็นผักทันทีที่ก้นแตะที่นั่ง

 

“ ฉันเปล่าเมาสักหน่อย… ” /วิญญาณหลุด

ในที่สุดก็นึกออกแล้ว—ฉากนี้เคยเห็นมาก่อนแน่ๆ สายรถไฟสู่เมืองฮารูเจี้ยน ! ซีนแรกเริ่มเรื่องเลยนะเนี่ย ทีนี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมแฟรี่เทลถึงยังไม่มีลูซี่ คุณเหลือบมองสภาพอิดโรยของนัตสึ..ให้ตาย ทีเมื่อกี้ยังบ้าพลังวิ่งจู๊ดตั้งแต่ประตูกิลด์ยันสถานีรถไฟทั้งที่แบกคุณไว้บนบ่าสบายฉิวอยู่เลย

 

ใช่ โดนอุ้มวิ่งเกือบรอบเมืองแมกโนเลียด้วยสภาพนั้นแหละ น่าอายที่สุด ไม่กล้าออกจากบ้านแล้ว..

 

ขายหน้ามาตลอดทางเลยมานั่งหมดแรงในโบกี้นี้ ไม่ใช่อาการเมาแอ๋อย่างคนหัวแซลม่อนตรงข้ามคุณเป็นหรอก

 

*กำทราย* …เวทมนตร์ของฉันไม่ใช่ดราก้อนสเลเยอร์เหรอเนี่ย ถ้าจะทะลุมิติก็ขออะไรเท่ๆหน่อยสิ

 

หมับ !

“ ไม่..ไหวแล้ว (ชื่อคุ..ณ) ฉันข…อ ” เฮือก นายเป็นซอมบี้รึไง !? มือหยาบคว้าข้อเท้าคุณเข้า ในเวลาเดียวกันเขาก็ดึงตัวเองกระดึ๊บขึ้นมานั่งข้างๆได้สำเร็จ พยายามพูดทั้งที่น้ำเสียงยานคางอุ่กอั่กเหมือนกระดูกไก่ติดคอให้ได้

“ ขออ ขอ…นอนตักเธอหน่อย ”

 

‘ อ เอ๊ะ ?’

 

ฉ่า..

ไม่รอคำอนุญาตใดๆ เมื่อหัวถึงตักคุณใบหน้าของเขาก็ดูผ่อนคลายขึ้นทันที สันจมูกโด่งฝังคลอเคลียลงหน้าท้องแบนราบ ซุกไซร้เป็นเด็กน้อยท่าทางไม่คิดอะไร

 

แต่คนตรงนี้คิด หน้าแดงแข่งกับมะเขือเทศได้เลยเนี่ย !!

ลุกลน “ ท ทำอะไรของนายน่ะ หวา- ” บ้าจริง ดันเผลอคิดว่าน่ารักซะได้ !

 

“ ยังไม่ชินอีกเหร้อ(ชื่อคุณ) นัตสึนอนตักเธอแล้วอาการดีขึ้นก็ปล่อยๆเขาไปเถอะ ไอล์ ”

ยังไม่ชินอีก ? อย่าบอกนะว่าเป็นเรื่องปกติน่ะ !

เจ้าขนปุยเอ่ยพลางอ้าปากงับปลาในมือเอร็ดอร่อย คุณเหลือบมองตามคำพูดของแฮปปี้ ได้พบว่าคนผิวกึ่งแทนดูไม่ทรมาณมากเท่าเดิมจริงๆ

“ จริงด้วย..ทำไมกันนะ ” ดวงตาหวานกระพริบปริบ พยายามเมินเสียงหัวใจเต้นโครมของตนไป

 

นัตสึ ดรากูนีล (ในโลกเดิม)ตัวละครสมมุติที่ชีวิตนี้ไม่คิดจะได้เจอด้วยซ้ำ แค่คุยกับตัวจริงเสียงจริงก็ช็อคแทบบ้าแล้ว นี่ยังจะได้ให้นอนตักอีก โอ้ย

 

ชีวิตแฟนเกิร์ลมันจะคอมพลีตเกินไปแล้ว

 

ขอแต๊ะอั๋งหน่อยคงไม่เป็นไร มือสางผมสั้นยุ่งๆเล่นดูสักหน่อย

คนใต้ร่างส่งเสียงดูพึงพอใจกลับมา ชอบให้ลูบสินะ

 

ไม่เขิน..ไม่เขินสักนิด

 

ตบเรียกสติในหัว (ชื่อคุณ)ตื่นก่อนค่ะ ณ จุดๆนี้ ต่อให้ใครหน้าตาดีแค่ไหน(?)ต้องชินและรับมือให้ได้ และอีกอย่างเธอมีเรื่องสำคัญกว่านั้นนะ !

 

เวลาผ่านไปสักพักด้วยความเงียบที่ไม่อึดอัด คุณเลือกจะเริ่มเปิดบทสนาด้วยสิ่งที่สงสัยมาสักพัก

“ นี่…นัตสึ นายคิดยังไงกับเวทมนตร์ของฉันบ้างงั้นเหรอ ? ” เนียนถามดู

อย่างซาลามันเดอร์หัวทึ่มคนนี้ไม่เก็บเอาไปสงสัยหรอก

 

“ นี่เธอตัดสินใจได้แล้วเหรอว่าอยากจะใช้เวทมนตร์แบบไหน ? ” ถึงคำเขาจะอู้อี้ด้วยฤทธิ์เมาแต่ยังพอฟังออก

กลับเป็นทางเราที่โดนยิงคำถามใส่ซะเอง

 

—ห๊า อารายน้า

 

คุณพอรู้อยู่บ้างว่าเวทมนตร์ของโลกนี้มันเกิดได้จากการเรียนรู้ ใครๆก็มีกัน แถมซื้อขายไปทั่วด้วยเท่าที่พอนึกออกก็มี..เอ่อ แบบลูซี่ซึ่งใช้พลังเวทประสานกับอุปกรณ์อย่างกุญแจดวงดาว และแบบนัตสึที่ดึงพลังเวทจากตัวมาใช้เพียวๆ

 

แต่แล้ว(ชื่อคุณ)คนนี้ยังหาที่ถนัดไม่ได้อย่างงั้นเหรอ !

 

 

ฉันจะมีชีวิตรอดได้ไหมคะ ส่งมาตายชัดๆเลย TT

“ ไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดเลยนี่นา ” นัตสึพลิกตัวมาสบตา เปรยด้วยโทนเสียงและสีหน้าจริงจัง ..ราวกับว่ามันเป็นเรื่องสำคัญสำหรับเขาเช่นกัน

“ ฉันยังสัมผัสได้เลยนะว่าเธอน่ะพลังเวทในตัวเยอะขนาดไหน ค่อยๆเรียนรู้ไปเหอะน่า ”

 

“ ถ้าเกิดอะไรก็มีฉันคอยปกป้องเธออยู่แล้วไม่ใช่รึไง ”

 

นัตสึ…

 

จะซึ้งกว่านี้นิดนึงนะถ้านายไม่พูดต่อว่า ‘ เพราะฉะนั้นรีบๆแข็งแกร่งขึ้นแล้วมาสู้กับฉันซะ !!’ น่ะ

 

แต่จากประโยคเมื่อกี้นี้ทำให้รู้ว่าทั้งเจ้าของร่างนี้และนัตสึสนิทกันจริงๆ

 

ปิ๊ง เหมือนเห็นเอฟเฟคหลอดไฟส่องแสงโผล่บนหัวเขาไปวูบนึง

ฮี่ “ อยากเรียนดราก้อนสเลเยอร์มั้ยล่ะ เดี๋ยวฉันสอนให้เอง ! ”

 

เปลี่ยนอารมณ์ไวสุดไปเลยน้า.. ถึงจะปฏิเสธไม่ได้ว่าพอเห็นรอยยิ้มของเขาแล้วคุณเองก็พลอยสบายใจไปด้วย ราวกับว่าต่อให้โลกเหวี่ยงเรื่องแย่ๆแค่ไหนมาให้ ทุกอย่างมันจะไม่เป็นไร

 

นิ้วเรียวจิ้มแก้มคนบนตักอย่างหมั่นไส้

“ ไม่อยากมีสภาพเมาอ้วกยานพาหนะเหมือนนายหรอกย่ะ ” หลุดขำ

“ สอนใครเขาเป็นด้วยเหรอ หืม ? ” เวทปราบมังกรเนี่ยมันต้องถูกมังกรสอนไม่ก็ฝังลาคริม่าไม่ใช่เหรอ

 

อะ

“ จริงด้วย ! งั้นฉันจะรีบตามหาอิกนีลให้เจอแล้วก็ให้อิกนีลสอนเธอเลยเป็นไง !! ”

ว่าพลางยิ้มแยกเขี้ยวกว้างๆให้คุณด้วย

“ โย๊ช ฉันกำลังไปหานายแล้วนะ อิกนีล !!!! ”

 

โถ่.. ชักจะเริ่มชินกับตาบ๊องคนนี้แล้วสิ

 

 

 

—จากนั้น ☆

 

“ เขาอยู่บนตักเธอแท้ๆเลยนะ ไอล์ ”

 

“ ขอโทษได้มั้ยล่ะ..ตอนนอนตักฉันก็ดูสบายดีนี่นา เลยนึกว่าจะเดินมาเองได้ ” คุณบ่นแก้ตัวเสียงแผ่ว ครึ่งนึงก็ยอมรับผิดแต่โดยดี ตอนแรกนึกว่าคุณจะพอเปลี่ยนเนื้อเรื่องเล็กๆน้อยๆได้ แต่สุดท้ายก็มีเรื่องให้นัตสึวนรถไฟสองรอบเหมือนเดิม

 

“ มั..นไม่เหมือนกันซะหน่อ ย อ่วก ” สายรุ้งออกจากปากเลย

ยังไม่วายบ่นอุบอิบ “ ฉันจะไม่ขึ้นยานพาหนะอีกแล้ว ตลอดกาล ”

 

“ พูดแบบนั้นไปสุดท้ายก็ต้องขึ้นตลอดแทบทุกภารกิจนั่นแหละ ” หัวเราะคิก แน่นอนว่าด้วยเซ้นส์หูดีของมังกรอย่างนัตสึได้ยินไปเต็มสองหู เป็นเหตุให้เจ้าตัวพองแก้มใส่คุณฮึดฮัด

 

“ สลามันเดอร์ที่ว่าจะใช่อิกนีลรึเปล่านะ.. ” ม่ายอ่ะ แถมยังเป็นตัวปลอมอ้างชื่อนายอีก อยากจะพูดแบบนั้นอยู่หรอก แต่หากไม่ระวังอาจเผลอเปลี่ยนเนื้อเรื่องจนลูซี่อดเข้ากิลด์เลยก็ได้.. ที่สำคัญ ทุกคนคงรู้ว่าฉากท่าเรือฮารูเจี้ยนทั้งนัตสึและลูซี่ได้เปิดตัวโชว์พลังตู้มต้ามขนาดไหน คุณเองก็อยากเห็นเวทมนตร์จะๆด้วย !

“ ถ้าสลามันเดอร์ก็นึกออกแต่อิกนีลล่ะ ไอล์ ”

 

จนกว่าจะหาทางกลับโลกเดิมได้ ขอลั้ลลาให้เป็นบุญตาสักหน่อย

 

 

“ กรี้ดด ท่านสลามันเดอร์ขา ~!! ”

 

“ นั่นไง พูดถึงก็โผล่มาเลย !! ” นัตสึยิ้มกริ่ม มือพุ่งมาจับข้อมือคุณไว้ก่อนผุดดึงผุดลากจนตัวปลิวไปอย่างช่วยไม่ได้ เขาแทรกตัวผ่านกลุ่มแฟนเกิร์ลกระทั่งสะดุดคว่ำเข้าวง ไม่วายเผลอดึงคุณหน้าทิ่มไปด้วย ปัดถ่อ ใจเย็นหน่อยสิ !

 

‘ ฉันรู้อยู่แล้วว่าเขาใช้เวทชาร์ม คงไม่เป็นไรล่ะมั้ง.. ’ ขาเรียวยันตัวเองลุกขึ้นแล้วปัดๆ

 

“ อิกนีลลลลลล—ล ” นัตสึยิ้มร่า แต่พอเห็นว่าซาลามันเดอร์ที่ว่าคือใครไม่รู้ก็หุบยิ้มลงทันที

“ ห๊ะ นายเป็นใครฟะ ? ”

 

คนอ้างชื่อดูจะตกใจไปครู่นึง แต่ก็กลับมามั่นหน้าเช่นเดิมได้

“ ถ้าพูดถึงซาลามันเดอร์ ” เสยผมขยิบตาปิ๊ง “ ก็คงรู้จักสินะ ? ”

 

 

“ ฮ่วย ~ ผิดคนซะงั้น ” ตัดบทเขาเสร็จก็เดินคอตกมาเชียว คุณกลั้นขำ พอเป็นของจริงแล้วจังหวะโบ๊ะบ๊ะไปใหญ่ ไม่ทันจะได้เอ่ยปลอบอะไรเขาก็โดนเหล่าแฟนคลับลากกลับไปยำซะแล้ว “ น-นัตสึ ! ”

 

“ นี่นายไม่เสียมารยาทไปหน่อยเหรอ !”

 

“ ใช่ ใช่ ! ”

 

“ นั่นสิ ท่านซาลามันเดอร์เป็นจอมเวทที่โด่งดังนะ ! มาขอโทษเดี๋ยวนี้เลย ”

 

ว๊าก “อะไรของพวกเธอเนี่ยยย !? ”

 

“ เอาเถอะพอแค่นั้นเถอะนะ ผมไม่ถือสาเขาหรอก ฮะๆ ”

 

สงบทันทีเฉย “ คนอะไรหล่อแล้วยังใจดีอีก อร๊าย ~ ” แม่ยกนายนี่ไปสุดจริงๆ

 

หืม

“ มีดอกไม้ที่งดงามอยู่ตรงนี้ด้วย คืนนี้คุณหนูสนใจมาร่วมงานเลี้ยงของผมไหมครับ ” ริมฝีปากหยาบๆประทับลงหลังมือคุณ จุ๊บ เขาขยิบตาเสริม เล่นเอาขนลุกไปตั้งแต่หัวจรดนิ้วโป้งตีน

ย..หยึ๋ย !?

 

“ อย่าแตะต้องเธอ ” เจ้าของผมสีแซลม่อนก้าวเข้ามาคั่นระหว่างคุณไว้ โบร่ายักไหล่หัวเราะทำไม่รู้ไม่ชี้ เขาหยิบปากกาเขียนยุกยิกลงกระดานว่า ‘ SALAMANDER ’แล้วยัดใส่มือนัตสึ

“ เอ้านี่ลายเซ็นของผมเอง เอาไปอวดเพื่อนๆก็ได้ผมไม่ว่าหรอก ”

 

“ห๊า? ไม่เห็นจะอยากได้เลย ”

 

—แน่นอนว่าโดนสาวๆยำตีนรอบที่สอง

 

คนตาชี้นั่งขมวดคิ้วจุ้มปุ้กกับพื้น มองผู้ชายเมื่อครู่เสกเวท ‘RED CARPET’ บินลิ้วไป

“ อะไรของหมอนั่น.. ”นัตสึเบ๊ะปาก

คุณส่ายหน้าไม่พูดอะไร สอดแขนอุ้มเจ้าเด็กไม่ยอมโตให้ยืนขึ้นดีๆ

 

 

“ น่ารังเกียจจริงๆเลยนะหมอนั่น ”

เสียงของเด็กสาวอันคุ้นหูคนนึงเอ่ยเสริมขึ้นจากข้างหลัง

 

เอ๊ะ เสียงนี้มัน…!

 

“ เมื่อกี้ต้องขอบใจพวกเธอด้วยนะ ”

สาวร่างเพรียวยิ้มแป้น

 

ลูซี่ ฮาร์ทฟิเลีย !

 

 

.

.

.

ง่ำ ง่ำ ง่ำ ๆๆๆ กร๊วม กร๊วม แจ๊บๆๆ

 

“ เฮอฮี่เฮนฮนฮีฮิงๆ (เธอนี่เป็นคนดีจริงๆ) ”

 

“ อย่าพูดตอนเคี้ยวสิ…”

 

ความกินตะกละของนัตสึมันเข้าขั้นเกินเยียวยา ลูซี่ที่นั่งข้างๆโวยใหญ่ว่ามันกระเด็นไปโดนเธอ ส่วนคุณที่รู้อยู่แล้วก็ยกถาดขึ้นมาบังตัวเองเรียบร้อย

 

ในเมื่อสองคนนั้นกำลังยัดห่ากันอย่างเมามันส์ก็ช่วยไม่ได้

“ ฉัน(ชื่อคุณ) นั่นนัตสึ แล้วแมวตรงนั้นชื่อแฮปปี้ ” รู้สึกแปลกๆที่ต้องมาชี้แนะนำตัวให้อย่างกับสนิทกันมานานแฮะ คนที่พวกเขาซี้ด้วยไม่ใช่ฉันแต่เป็นเจ้าของร่างนี้ต่างหากTT

“ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ลูซี่ใช่มั้ย? ” ยิ้ม ว่าแล้วก็ตัดเสต็กเข้าปากอย่างสงบ ใครจะพลาดของฟรีกัน !

 

“ (ชื่อคุณ)นี่สวยจังเลย ใช้อะไรดูแลตัวเองเหรอ พอจะแนะนำบ้างได้มั้ย ” มีออร่าปิ๊งๆออกมาจากตัวหล่อนเพียบ มือข้างนึงของคุณถูกฉกไปกุมไว้

แอบกระชับเสื้อนอกให้เข้าที่ เพียงพอที่ลูซี่จะไม่สังเกตเห็นตรากิลด์ตรงอกซ้าย

“ อ..เอ่อ ” เหงื่อตก ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตื่นมาก็สวยเลย แถมร่างคนอื่นด้วย !

 

อ๊ะ

“ อะแฮ่ม ขอโทษที ” ผู้อัญเชิญเทพดวงดาวกระแอมแก้เขิน

เธอทำสีหน้าจริงจัง

“ ซาลามันเดอร์นั่นใช้เวทมนตร์ที่เรียกว่าชาร์ม (Charm) เป็นเวทที่จะทำให้ผู้คนหลงใหลในตัวผู้ใช้.. เพราะแบบนั้นจึงถูกห้ามจำหน่ายไปแล้วตั้งไม่รู้กี่ปี หมอนั่นพยายามดึงดูดความสนใจจากสาวๆด้วยเวทแบบนั้นน่ะ น่ารังเกียจจริงๆ ” ฮึดฮัด

 

“ แต่เพราะพวกเธอพรวดพราดเข้ามาแท้ๆเลยฉันเลยคลายสะกดจากชาร์มได้ ! ”

อื้มๆ คุณพยักหน้าตามคำ เคี้ยวหงุบๆไปพลาง ลูซี่พูดต่อ “ เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นจอมเวทนะ ~ ”

 

“ อ้อ งั้นเหรอ ” นัตสึตอบแบบขอไปที

คนที่นั่งกับเธอทั้งหมดเองก็เป็นจอมเวทเหมือนกัน แอบขำในใจ คุณไม่บอกเธอหรอก ได้เห็นหล่อนพูดเจี๊ยวจ๊าวแบบนี้ก็น่ารักดี

 

 

—จากนั้น ☆

 

“ ฮ้า ! อิ่มแปล้เลย ! ”

“ ไอล์ !”

ผ้าพันคอสีขาวสะบัดคล้อยตามสายลมยามเย็น เขาตบพุงตัวเองดังปั่ปด้วยความเต็มอิ่ม

ดวงตาสีนิลดำมองมาทางคุณและหนังสือในมืออย่างฉงน

“ ซื้ออะไรมาอ่านน่ะ (ชื่อคุณ)? ”

ในเมื่อเรื่องตามหาอิกนีลล้มเหลวไปแล้ว หลังจากกินจนอิ่มจึงมีเวลาว่างอยู่นิดหน่อย คุณแวะเข้าร้านหนังสือและซื้อมาเล่มนึง

 

ยกปกให้ดู “ หนังสือ ‘ เวทมนตร์ขั้นพื้นฐาน ’ ยังไงล่ะ !! ”

 

ก๊อง

“ เธอนี่ก็แปลกคนเหมือนกันนะ ” เขาทำหน้ายิ้มครึ่งเหนื่อยครึ่ง อย่างนายมีสิทธิ์ว่าคนอื่นแปลกด้วยเหรอ !?

 

“ ไม่เห็นต้องอ่านของพรรค์นั้นเลย เวทมนตร์น่ะ ใช้ความรู้สึกเอาสิ ! ”

ไหล่บางสั่นจากแรงขำน้อยๆ คุณปิดหนังสือลง ก่อนยัดมันลงรวมกับสัมภาระของนัตสึ

“ พูดมันก็ง่ายน่ะสิ ”

 

เจี๊ยวจ๊าว

“ ดูสิๆ นั่นไง เรือของท่านซาลามันเดอร์น่ะ ! ”

 

“ ต๊าย ฉันเองก็อยากร่วมงานเลี้ยงเหมือนกันจังเลยน้า ”

 

อ๊ะ.. มาถึงอีเว้นท์หลักแล้ว !! คุณร้องเยสอยู่ในใจ อยากเห็นเวทของนัตสึด้วยตาคู่นี้สักที !

“ ที่เจ้าซาลามันเดอร์น่ารังเกียจบอกจะจัดงานเลี้ยงที่ดาดฟ้าเรือ จะใช่ลำนั้นรึเปล่านะ ไอล์ ”

แฮปปี้ชี้อุ้งมือน้อยๆไปทางทะเล เรือลำเดียวบนผืนน้ำเด่นออกมา

ดราก้อนสเลเยอร์หนุ่มทำหน้าพะอืดพะอมทันที “ อุ้บ แค่เห็นก็อยากอ้วกแล้ว พอเหอะ ”

 

“ ได้ยินว่าเป็นจอมเวทของแฟรี่เทลที่โด่งดังด้วยนะ อ๋า~ เท่จังเลย ”

 

!!!!

 

ครืน

“ แฟ...รี่..เทล ? ”

 

 

 

ตึก ตึก ตึก

ไม่ต้องมีการแลกเปลี่ยนสนทนาอะไรกันคุณก็เข้าใจได้ เท้าสามคู่วิ่งยังหาดทรายกว้าง เรือสำเภามุ่งสู่อีกประเทศเริ่มห่างไปทุกที

 

“ (ชื่อคุณ)เธอรออยู่นี่นะ ฉันจะไปซัดมันเอง ! ”

“ …หน๊อย กล้าดียังไงมาอ้างชื่อแฟรี่เทล !! ”

เขาว่าทิ้งท้าย ออกตัววิ่งโดยมีแฮปปี้ตามหลัง กางปีกพร้อมหิ้วตัวปัญหาไปหย่อนใส่เรือเต็มแก่

 

“ เฮ้อ ถูกทิ้งซะแล้วเหรอเนี่ย.. ว่างจริงๆเลยน้า ” ริมฝีปากนิ่มยู่อย่างงอนๆ แฮปปี้เองก็แบกได้แค่คนเดียว ถ้าใช้เวทบินไปได้คงดี..แต่คุณใช้ไม่เป็นนี่ไง

 

ไม่มีอะไรที่ฉันทำได้เลยรึไงนะ..

 

 

จึ้ก จึ้ก

“-อ เอ่อ.. พี่สาวคะ ! ”

 

หืม ?

คุณเลิกคิ้ว สายตามองไล่ลงไปจุดที่มือเล็กของเด็กน้อยกระตุกชายเสื้อคุณเอาไว้ นัยน์ตากลมโนกระพริบปริบสะท้อนภาพใบหน้าคุณ เม้มลงริมฝีปากเล็กๆเหมือนอยากจะพูดอะไร

 

คุณย่อลงระดับเดียวกับเธอ “ มีอะไรรึเปล่า ? หรือว่าหลงทาง ? ”

เธอสะบัดหัวซ้ายขวาทันที ไม่ใช่อย่างงั้นเหรอ ?

 

“ คือว่า หนูอยากจะให้เจ้านี่ค่ะ ! ” สองมือเล็กแบออก เผยให้เห็นเปลือกหอยสีขาวประกายรุ้งสวย สวยจัง! เอ๊ะ ให้เจ้านี่กับฉันเหรอ ?

 

 

คุณหยิบมันขึ้นมาชูเล่นกับแสงจันทร์“ หวา..สวยจัง แต่ ทำไมกันล่ะ ? ”

“ เห็นพี่สาวดูเศร้าๆเลยอยากจะทำอะไรสักอย่างน่ะค่ะ ” เธองุดหน้าเขินอาย

 

“ ขอบใจมากนะ พี่สาวคนนี้จะเก็บอย่างดีเลย ” มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอบอุ่น มือนิ่มยีหัวทุยๆนั่นเป็นการขอบคุณ ก่อนหยิบผ้าเช็ดหน้ามาห่อเปลือกหอยสีสวยไว้ เก็บมันลงกระเป๋าอย่างดี

 

“ โตขึ้นหนูจะสวยอย่างพี่สาวไหมคะ ! ” ดวงตากลมโตเป็นประกาย คุณหลุดขำด้วยความเอ็นดู นิ้วจิ้มเขี่ยแก้มนุ่มๆของคนตรงหน้า “ อื้ม พอโตขึ้นเราอาจจะสวยกว่าพี่อีกก็ได้นะ ”

เธอยิ้มจนตาหยี พยักหน้ารัวๆดูท่าจะพึงพอใจกับคำตอบ

“ เอ้า รีบไปหาคุณแม่ได้แล้วล่ะมั้ง เดี๋ยวเขาจะเป็นห่วงเอา ขอบคุณสำหรับเปลือกหอยสวยๆนะจ๊ะ ”

วันนี้ก็ไม่ได้แย่นี่นา

ยัยตัวเล็กโบกมือลาด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข “ อื้อ ! บ๊ายบายนะคะพี่สาว ” ทางคุณเองก็ไม่ลืมโบกกลับ

น่ารักจริงๆเลย

 

“ . . . . ”

ทอดตามองตามร่างเล็กๆกระทั่งเธอลับตาไป สีหน้าสงบค่อยๆเปลี่ยนตรงข้ามกัน

 

พอเห็นรอยยิ้มแสนบริสุทธิ์นั้นทำให้คุณนึกบางอย่างขึ้นได้…

 

 

อีกสักพัก หาดและท่าเรือนี้ก็จะถูกทำลายพินาศ รวมถึงเมืองบางส่วนด้วย

 

…ทำไมถึงฟังแล้วตลกไม่ออกเหมือนตอนที่มันเป็นแค่การ์ตูนกันนะ?

 

 

ตอนนี้ทุกสิ่งคือความจริง สิ่งที่คุณถูกโยนมาให้ต้องเผชิญหน้า

คุณไม่ใช่แค่ผู้ชมหลังจออีกต่อไปแล้ว

 

ทั้งความเสียหาย บ้านเมือง ชีวิตและบาดแผล ทั้งหมดจากนี้คือของจริง

 

—การกระทำไปไวกว่าความคิด จุดเดิมที่เคยมีร่างเด็กสาวยืนอยู่เหลือทิ้งไว้เพียงฝุ่นตามหลัง

 

‘ นี่มันแย่แล้ว ! ’

 

มันต้องมีสิ สิ่งที่คุณทำได้

 

“ ทุกคน ช่วยออกให้ห่างจากหาดนี้ด้วยค่ะ ! ”

สองขาพาร่างเล็กๆมาหยุดศูนย์กลางผู้คน ตะโกนคำรามด้วยสุดเสียงที่มี

 

“อีกเดี๋ยวเรือสำเภาลำนั้นจะถูกซัดเข้าฝั่งมา จะหนีไปให้ไกลหรือรีบหาที่หลบกำบังก็ได้ เร็วเข้า !!”

 

ซุบซิบ

“ เธอพูดเรื่องอะไรน่ะ ? ”

 

“ เรือนั่นน่ะเหรอจะพุ่งเข้าฝั่ง ? ”

 

“ ไม่เห็นมีสัญญาณบอกคลื่นลูกใหญ่สักหน่อย นักทำนายอนาคตรึไง ฮ่ะๆ ”

 

น่าโมโหชะมัดเลย..

ช่วยเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้หน่อยจะได้ไหม ?

 

 

กาลเวลายังคงเดินไปเรื่อยๆ เสียงรอบตัวฟังดูสะท้อนดังและพร่ามัวกว่าปกติ

ร่างบางกัดฟันกรอด เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเห็นรอยเลือดซิบ

 

 

พรึ่บ !

ท่ามกลางสายตาที่มองเธอว่าโพล่งอะไรบ้าบอ เด็กสาวปลดเสื้อตัวนอกออกแล้วทิ้งมันลงพื้น สิ่งนึงที่โดดเด่นออกมาคือตราสัญลักษณ์ที่ประทับอยู่เหนือดวงใจข้างซ้าย

 

แฟรี่เทล

 

“ ถ้ายังรักชีวิตตัวเองอยู่ล่ะก็ ทำตามที่ฉันพูดซะ ! ”

 

“ แฟรี่เทล !? ”

 

“ เด็กคนนั้นเป็นจอมเวทเหรอเนี่ย ”

 

“ จอมเวทพูดแบบนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องเล่นๆแล้วมั้ง.. ฉันขอโกยก่อนล่ะ !! ”

ในที่สุดทุกคนก็เริ่มตื่นตัว ฝีเท้าหลายคู่รีบเร่งจ้ำออกจากพื้นที่ ค่อยๆทยอยวิ่งหายไปให้ห่างตามคำสั่งของคุณ

 

“ แล้วเจ้าล่ะแม่หนู ทำไมยังยืนตรงนี้อีก ” ชายชาวประมงคนนึงหันกลับมาเรียก ผงกหัวเชิงบอกให้คุณเองก็รีบหนีเสีย

“ มันอันตรายไม่ใช่รึ ”

 

“ ฉัน.. ” คุณก้มลงมองมือเล็กๆของตนเอง

 

..แค่นั้นดีแล้วเหรอ?

 

แค่บอกให้หนีไป ผู้คนก็จะปลอดภัยทั้งหมดจริงๆน่ะเหรอ ?

 

แววตาฉายด้วยความมุ่งมั่น ความรู้สึกกลัวมันไม่ได้หายไปไหน—เพียงแค่ถูกซ่อนไว้ด้วยความรู้สึกอีกอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่า

 

อยากปกป้อง

 

เด็กสาวหันหลังให้เขา ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างแน่วแน่

“ ฉันจะลองหาวิธีหยุดมันดูค่ะ คุณลุงรีบไปเถอะ ”

 

 

มีเวลาไม่มากแล้ว

 

‘ ฟู่ว..’ คุณหลับตาปี๋ นิ้วประสานกันไว้ที่หน้าอก สมาธิ..ดึงพลังออกมา เธอมีมันอยู่ในตัว (ชื่อคุณ)

ลมไร้ทิศปัดป่ายเส้นผมสลวยขึ้นอย่างสม่ำเสมอ ร่างของเด็กสาวเหมือนถูกหุ้มด้วยประกายแสงเรืองรอง เม็ดทรายใต้เท้าสั่นสะเทือนออกเป็นวงคลื่นงดงาม

 

ขอร้องล่ะ .. เป็นพลังให้ที

 

 

ทันใดที่นัยน์ตาสีสวยเปิดขึ้น คุณกางสองมือออกด้านข้างจนสุดแขน —รวมพลังเวทไว้ที่จุดๆเดียวแล้วเปลี่ยนรูป เสียงนึงในหัวคอยผลักดันว่าคุณทำได้

อะไรจะออกมาก็ไม่สนแล้วตอนนี้ ขอแค่หยุดเรือนั่นได้ก็พอ !

 

“ SHIELD ! ! (ชีลด์) ”

 

กริ๊ง แสงทอสว่างวาบจากก้อนพลังเวทกลุ่มใหญ่ที่คุณดึงออกมารวมกันตรงหน้า หลอมรวมเป็นแผ่นวงเวทยักษ์ตั้งฉากกับผืนน้ำและหาดทราย เสียงหัวใจเต้นระรัวกลบทุกสิ่งรอบกาย ทั่วร่างของคุณสูบฉีดด้วยพลังเวทมหาศาล

 

ส.. สำเร็จ !

 

ฉันทำได้จริงๆด้วย !

 

..ก็ว่าไปนั่น คงไม่ได้คิดว่ามันจะง่ายดายขนาดนั้นหรอกใช่ไหม ?

 

!!!!!

 

 

‘ เจ้านี่..ค ควบคุม..มันไม่อยู่ ! ’

วงอักษรกลางอากาศใหญ่ขึ้นและเล็กลงสลับกันอย่างไม่เสถียร ความเจ็บปวดราวกับถูกบีบรัดทุกส่วนดั่งจะถูกฉีกออกเป็นชิ้นมันมากเกินจะรับไว้ คุณกัดเม้มริมฝีปากไว้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นสนิมเล็กๆ แต่ยังตัดสินใจที่จะหยัดยืนต่อไป

 

วงเวทสีทองอร่ามขยายกว้างมากขึ้นจากเดิมอีก

 

“ ส สุดยอด ! วงเวทใหญ่อะไรขนาดนี้ เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเลย ”

 

“ ยัยเด็กแฟรี่เทลนั่นมีพลังอยู่มากขนาดไหนกัน !? เจ้านั่นมันจะใหญ่กว่าเรือสำเภาแล้วนะ !”

 

“ ดูสิ เธอยังยืนได้อยู่เลย ! ”

 

เสียงโห่เชียร์ดังมาจากทุกทิศไกลๆชวนให้คุณลอบยิ้ม ต่อให้ดวงตาพร่ามัวหยาดเหงื่อหยดลงตามกรอบหน้า

แสงระยิบนึงเหนือผืนทะเลกว้างเหมือนเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงนาทีถอยหลังสิ้นสุดลง

 

มั่นใจกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

“ซัดมาเลย ลูซี่ !!! ”

 

 

ตึงงงง !

“ !! ” มาแล้ว !

ทุกสิ่งเกิดขึ้นไวในเสี้ยวอึกใจเดียว หัวเรือปะทะเข้ากับวงเวทดั่งกำแพงอันเบ่อเริ้ม กระแสน้ำของอควาเรียสรุนแรงเกินกว่าคาด แม้จะมีระยะห่างระหว่างจุดที่ยืนอยู่กับกำแพงเวทนี้ คุณที่เป็นผู้ควบคุมเองก็ถูกดันให้ถอยลากไปกับพื้นทรายด้วย

“ อึ่ก.. โถ่เว้ย !”

 

ขอแค่อีกนิดเดียว

 

ช่วยทนอีกนิดเถอะนะ (ชื่อคุณ)

 

แม้พลังเวทเฮือกสุดท้ายที่เหลือในตัว คุณก็มอบให้หมด

 

ประกายระเบิดเล็กๆดังตู้ม ! คาดว่าห้องเครื่องใต้ท้องเรือเองก็ไม่เหลือชิ้นดีเช่นกันตัวเรือถูกบีบอัดจากทั้งสองทิศ บดขยี้จนไม้ช่วงหน้าแหลกหัก

 

กระทั่งทุกอย่างชะลอลง—และหยุดนิ่งไปในที่สุด…

 

“ . . . . ”

แฮ่ก..แฮ่..ก

ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งเมือง -หายจางไปทีละส่วน ทีละส่วน และสุดท้ายก็ย่อดับหายไป วงเวทอันมหึมาไม่มีอีกแล้ว.. ร่างเล็กๆของเด็กสาวล้มลงนอนหลังระนาบกับพื้นทราย ลมหายใจหอบไม่เป็นจังหวะ

..ความเสียหายทั้งหมดของเมือง..

เป็น 0

 

“ -ส สำเร็จแล้ว !! ยัยหนูนั่นช่วยฮารูเจี้ยนไว้ !!! ”

 

เฮฮฮฮฮฮฮฮ !!

 

อา..นึกว่าจะตายซะแล้ว

 

ใครบางคนตะโกนเรียกชื่อคุณอยู่ ขยับตัวไม่ไหวแล้ว..เลยได้แต่แหงนมองดาวบนฟ้า ไม่นานก็เห็นใบหน้า1คน 1แมวในระยะสายตา

“ แฮปปี้…ลูซี่ ”

 

“ ว วงเวทอันเมื่อกี้ฝีมือ(ชื่อคุณ)เหรอเนี่ย.. ” เธอคุกเข่าลงข้างคุณด้วยสีหน้าพะงาบๆอึ้งกิ่มกี่ มือประคองให้ร่างไร้เรี่ยวแรงลุกขึ้นนั่ง ทำเหมือนไก่ตาแตกไปอีกพอเห็นตราประทับเหนืออกคุณชัดๆ

“ เธอเองก็คนของแฟรี่เทลเหรอ มิน่าล่ะ สุดยอด ! ! ”

 

“ ไอล์ ! (ชื่อคุณ)เองก็เป็นจอมเวทนะ ” แฮปปี้ยืนยัน แต่ก็เพิ่งจะเคยเห็นใช้เวทหนักๆแบบนี้ครั้งแรกล่ะ !

 

“ ขอโทษนะ ฉันคงฝืนตัวเองไปหน่อย ” หัวเราะแห้ง

“ ทางนัตสึล่ะ เป็นยังไงบ้า— ”

 

“ อย่ามาอ้างชื่อแฟรี่เทลนะว้อยยยยย !! ”

ไม่ทันขาดคำ โบร่าก็ปลิวไปหัวโขกในระฆังดัง ก๊อง ซะแล้ว

สบายดีไม่มีปัญหาสินะ ^y^;;;

 

“ (ชื่อคุณ)อยู่หน๊ายยยยยยยย ” ได้ยินเขาแหกปากลั่นมาแต่ไกล วิ่งบน(ซาก)เรือจนวุ่นวายไปทั่ว จมูกฟุดฟิดไล่ตามกลิ่นหอมคุ้นเคยจนเจอ

 

 

พรึ่บ

“ อ๊ะ ..? ”

เสื้อตัวนอกสีแดงเลือดหมูที่เขาควรจะโยนทิ้งไปตั้งแต่ตอนสู้ถูกใช้มาคลุมปกป้องคุณจากอากาศหนาวยามค่ำคืนไว้

ร่างสูงย่อลงข้างกาย ยื่นกำปั้นส่งให้คุณด้วยรอยยิ้มเห็นเขี้ยวเป็นเอกลักษณ์สไตล์นัตสึ

“ ไนซ์จ๊อบ เธอเองก็ไม่เบาเลยนี่นา ! ”

 

…อุ๊บ

“ ไม่จืดเลยล่ะ ฮ่าๆ ” คุณอดจะหัวเราะไม่ได้ ยื่นกำปั้นตนชนเข้ากับนัตสึบ้าง

 

..เผลอทำอะไรสุดยอดไปแล้วสิเรา

 

 

 

ตึก ตึก ตึก ตึก

“ นี่ เอะอะเรื่องอะไรกัน —!!! ”

 

“ เอ๋ !? พวกทหารเหรอ แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย ! ” OΠO )

ลูซี่ตะโกนลั่นทันทีที่เห็นกองกำลังทหารนับสิบกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ไม่ใกล้ไม่ไกล

 

 

“ ไม่ได้การล่ะ (ชื่อคุณ)เผ่นกันเถอะ ฮึ๊บ ” สลามันเดอร์หนุ่มเบ๊ะปากเหม็นเบื่อขั้นสุด ที่น่าตกใจกว่าคือหลังอัดคนจนเป็นโจ๊กขนาดนั้นเขายังจะมีแรงมาหิ้วคุณไปด้วยอีก

คราวนี้พาดบ่ากันเป็นกระสอบข้าวโพดงั้นเหร๊อ--!!

 

…อ๊ะแย่ละ นัตสึมัวแต่อุ้มคุณ มือเลยไม่ว่างไปลากคนผมบลอนด์มาด้วยตามเนื้อเรื่อง

“ ลูซี่เองก็มาด้วยกันสิ ! ”

คุณป้องปากตะโกนไป กวักเรียกให้หล่อนรีบตามมา

 

“ ห๊ะ !? ทำไมฉันต้องไปด้วยอ่ะ ! ”

 

นัตสึหันกลับเพียงเล็กน้อย เท้ายังสาววิ่งต่อไม่หยุด

ฮี่ “ เธอน่ะ อยากเข้าแฟรี่เทลไม่ใช่เหรอ ? ตามมาเร็วเข้า เดี๋ยวก็โดนจับหรอก ! ”

 

ว๊าา เรื่องจริงเหรอเนี่ย

คุณหนูฮาร์ทฟิเลียตาเป็นประกายระยิบ รอยยิ้มแก้มปริประดับใบหน้า

 

“ อื้อ !! ”

 

เป็นวันแรกของชีวิตใหม่ที่วุ่นวายจังเลยน้า…

 

 

★————

‘เผลอทำอะไรสุดยอดลงไปแล้ว’ที่แปลว่า‘เผลอเปลี่ยนเนื้อเรื่องซะแล้ว’

ฉากท่าเรือของจริงธรรมดามากแท้ๆ แต่เราจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่กันค่ะ(?)

ที่จริงตอนท้ายมีซีนกับเกรย์ต่ออีกนิดนึงล่ะค่ะ แต่ถูกตัดออกเพราะรู้สึกว่าเดี๋ยวจะยาวเกินไปหน่อยแล้ว

ตอนนี้เขียนสนุกมากเลย โดนเฉพาะซีน(ชื่อคุณ)กับวงเวทใหญ่เบ้งของเธอ

ฮ่า เป็นนางเอกก็ต้องขี้โกงหน่อยละเนอะ

/เพลินจริงๆค่ะ จำนวนหน้าก็สองเท่าของตอนที่แล้วแหน่ะ

มีกุ้กกิ้กกับนัตสึบ้างให้ชุ่มหัวใจ คนแถวนี้ไม่ได้เมนพ่อหัวแซลม่อนหรอกนะคะ จริงๆ(เสียงสูง)

ขอขอบคุณสำหรับกำลังใจและผู้ติดตามมากๆเลยนะคะ ไม่คาดคิดว่าจะมีคนสนใจเลย

ฝากรอชมตอนต่อไปด้วยค่า_0☆

 

T.B.C | Chapter 3 : Pale as snow →

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

87 ความคิดเห็น

  1. #71 icesupicha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 12:28

    ใช้พลังซะหมดเลยแหะ

    #71
    0
  2. #31 tanunam05 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 15:47
    น้อนเป็นแอบมึนอยู่น้า555//เกือบโป๊ะแตกแล้วน้าน้อนน//เคเาเข้ามาอ่านรอคูมไรท์อยู่ที่ท่าน้ำทุกวันเลยย~~
    #31
    1
    • #31-1 Secret369(จากตอนที่ 2)
      28 มิถุนายน 2563 / 17:31
      ไรท์ใกล้เปิดเทอมแล้วเลยวุ่นๆแง TT รอเค้าหน่อยน้าา
      #31-1
  3. #11 looktarn00000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 11:20

    งุยยย น่ารักเกินไปแล้วววววว

    #11
    1
    • #11-1 Secret369(จากตอนที่ 2)
      19 มิถุนายน 2563 / 15:20
      😇💕💕💕💕💕💕
      #11-1
  4. #10 B L U E B E L . (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 00:29
    ตัวเองคะ ตกหลุมรักเรื่องนี้มากบอกตรง แง้ ///////

    — คือ ๆ น้องน่ารักมากค่ะ ชอบมากๆเลย แล้วก็ชอบการที่เขียนให้นัตสึดูใส่ใจและหวงน้องมากเพราะ แอบกระซิบว่าชอบนัตสึมาก 5555555555

    เอาเป็นว่าน่ารักมากๆค่ะ ชอบความสนิทกันของทั้งสองจนใจเช่บ U-U////

    — คือติดตามนะคะ! รอการมาต่อของตัวเองน๊า แบบว่าตอนอ่านคือติดลมมากค่ะ อยากอ่านต่อแน้ววว '7')♥
    #10
    3
    • #10-2 AilnAiln(จากตอนที่ 2)
      18 มิถุนายน 2563 / 22:26

      สนุกมากเลยค่าาา😍
      #10-2
    • #10-3 Secret369(จากตอนที่ 2)
      18 มิถุนายน 2563 / 23:04
      (ทำไมถึงมาโผล่ในตอบกลับคนอื่นล่ะคะเตง555 ยังไงก็ขอบคุณนะคะ💓)
      #10-3
  5. #9 Twins Dream (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 16:49

    น่ารักกกกกกก ชอบแนวนี่จังเลยค่ะเป็นแนวที่ตามหามานาน อรั้ยยยยย สู้ๆน้าค่าาาาาา เป็นกำลังใจให้ในการเขียนตอนต่อไป
    #9
    1
    • #9-1 Secret369(จากตอนที่ 2)
      14 มิถุนายน 2563 / 20:50
      ขอบคุณมากเลยค่า ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยน้าา
      #9-1
  6. #8 Gigi1224 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 00:32
    อุแง รอติดตามค่ะ ชอบTT
    #8
    1
    • #8-1 Secret369(จากตอนที่ 2)
      13 มิถุนายน 2563 / 09:38
      ขอบคุณค่ะ~/โค้ง
      #8-1
  7. #7 KaristaTangngern (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 22:38

    สนุกๆชอบขออีกกกกกกกก
    #7
    1
    • #7-1 Secret369(จากตอนที่ 2)
      12 มิถุนายน 2563 / 23:46
      ดีใจที่ชอบค่า รอเราหน่อยน้า จะรีบเอามาเสริ์ฟเลย~><
      #7-1
  8. #4 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 18:50
    ทำถูกแล้วลูกหมายถึงนัตสคึนะ55555
    #4
    2
    • #4-1 DEVINDEVIN(จากตอนที่ 2)
      12 มิถุนายน 2563 / 18:50
      นัตสึ*
      #4-1
    • #4-2 Secret369(จากตอนที่ 2)
      12 มิถุนายน 2563 / 19:34
      เห็นนางเอกเป็นตัวอะไร โดนหิ้วไปมา 😭
      #4-2