[ Fic : Fairy tail ] ทะลุมิติยังพอว่า ทำไมฉันถึงรู้จักกับตัวละครหลักได้ล่ะคะ !!

ตอนที่ 1 : Chapter 1 : I don't belong here

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

..ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน

-NOT EDITED-

[ 14 Page 12.8k ]

 

อุ่นจัง…

 

เหมือนกำลังลอยอยู่ใต้ผืนทะเล..ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกัน ?

‘ มันแปลก ’ คุณคิด ..บางสิ่งในตัวกำลังไหลเวียนไปทั่วร่าง เปลือกตาหนักอึ้งจนลืมไม่ขึ้น

 

กำลังจมลึกลงไปเรื่อยๆ… ทั้งที่รู้แบบนั้นแต่กลับขยับตัวไม่ได้เลย ไม่ว่าจะพยายามมากเพียงไหน

 

“ ในที่สุดก็ได้พบกันสักที”

 

ค ใครน่ะ…?

“ อ๋า..ฮะๆ คงมีแค่ทางฉันที่เห็นเธออยู่ฝ่ายเดียวมากกว่าสินะคะ ”

 

เรียวแขนของใครบางคนสวมกอดคุณจากด้านหลัง รู้สึกได้ว่าใบหน้าเธอตอนนี้คงประดับด้วยรอยยิ้มพริ้ม

“ ขอฝากด้วยนะ ตัวฉันของอีกโลกนึง”

 

ประโยคนั้นตามมาด้วยเสียงหัวเราะแสนเศร้าสร้อย

 

“ ถ้าเป็นเธอล่ะก็..ต้องทำได้แน่ ทำได้ดีกว่าฉัน ”

 

“ มีชีวิตต่อไปเพื่อเพื่อนพ้อง”

อ้อมกอดโอบแน่นขึ้นไปอีก

นี่..ทำไมถึงได้ทำเสียงราวกับจะร้องไห้แบบนั้นล่ะ ?..

“ ฉัน..เชื่อใจ..เธอนะ”

 

เธอทาบหน้าผากมนลงแนบคุณ ในตอนนั้นเองทุกสิ่งรอบกายที่ดึงคุณดำดิ่งพลันหยุดนิ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกโพลงเมื่อหลุดจากพันธนาการ ภาพตรงหน้าเคยเป็นรูปร่างของหญิงคนนึง กำลังสลายหายไปกับหมู่ฟองอากาศ..

 

“ ด เดี๋ยวก่อน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน.. ” คุณเอื้อมมือออกคว้าเหล่าฟองกลับมา แต่มันก็แค่เพียงลอดผ่านนิ้วคุณไปเท่านั้น

 

“ ที่เธอพูดหมายความว่ายังไงน่ะ กลับมาอธิบายก่อนนะ— ! ”

 

.

.

“ อย่าเพิ่ง..ไป ”

ดวงตาวาวระยับเบิกโผลงมาพบกับเพดานห้องๆนึง ไม่มีทะเลอันอ้างว้างไร้จุดสิ้นสุด ไม่มีเสียงที่คุยกับเธอใดๆ..คล้ายเมื่อครู่เป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง

“ ฮู่ว.. แค่ฝันหรอกเหรอ ”เอ่ยพลางยันตัวขึ้นนั่งบนเตียง ฝันแปลกชะมัด เหมือนจริงไปมั้ยนั่น ? ช่วงขมับยังรู้สึกปวดตุ๊บๆโลกหมุนอยู่สักหน่อย ใช้มือนวดคงหาย

หางตาสังเกตบางอย่างเข้า

“ . . . . ”

คุณเผลออ้าปากค้างเล็กๆ พลิกมือของตนดูไปมา ผิวขาวสุขภาพดี เล็บยาวแต่ก็สวยงามและสะอาดสะอ้าน

 

มือของฉันแน่เหรอ ?

 

คำถามเริ่มผุดในหัวเป็นดอกเห็ด ก้มมองดูอีกคราให้มั่นใจ ผ้าห่มฟูกสีขาวลายเรียบๆกองอยู่ตรงช่วงเอว คุณจับไล่จากตนแขนเปลือยเปล่าขึ้นมาช่วงไหล่ นิ้วเกี่ยวเข้าที่สายเดี่ยวของชุดนอนกระโปรงยาว

 

ทั้งที่คุณมั่นใจว่าใส่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นเข้านอนนี่นา เมื่อหันมองโดยรอบกลับพบเข้ากับแสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านม่านเข้าจังๆจนต้องยกมือป้องหรี่ตาหลบ เหลือบมาพบกับวิวห้องนอนที่ดูไม่คุ้นตาเอาเสียเลย

 

และที่ตั้งอยู่ตรงมุมห้องคือกระจกเต็มตัวบานใหญ่ สะท้อนภาพร่างเด็กสาวอายุราว18ปีคนนึง

 

ห๊ะ ..?

 

และเมื่อคุณเริ่มขยับตัว เธอเองก็ขยับแบบเดียวกัน

 

ภาพสะท้อนของตัวคุณ..ที่ตอนนี้เหมือนอยู่ในร่างคนอืื่น

 

ขอทวนคำอีกรอบเหอะนะ นี่มันเรื่องบ้าอะไร ? รู้ตัวอีกทีคุณก็พาร่างนี้เดินมาหยุดยืนตรงหน้ากระจกใส นิ้วเรียวไล้ตามโครงหน้าช้าๆ คนในนั้นเองก็ทำเช่นเดียวกันเป็นการยืนยัน

 

“ นี่มัน..ไม่ใช่ตัวฉันเลย ” สีหน้าและแววตาวูบไหวสะท้อนกลับมา

 

“ คงไม่ได้ถูกลักพาตัวมาลองโปรแกรมศัลยกรรมยกคอร์ส ยืดกระดูกสลายไขมันเสริมอกอึ๋มร้อยไหมหน้าวีเชฟฉีดคอลลาเจนอะไรแบบนี้ใช่ปะ !?!? ” โหวกเหวกออกมาด้วยความแพนิค นี่มันเรื่องอะร๊าย

ไม่ใช่นะ ร่างนี้ไม่ได้ดูปลอมอะไรหรอก แค่สวยจนแทบลืมหายใจ..ขนาดคุณเองที่เป็นผู้หญิงยังพูดได้ว่าเพียงปรายตามมองคงได้หลงรักแน่ๆ

 

‘ ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนั้นสักหน่อย.. ดิฉันเข้ามาอยู่ร่างใครกันคะเนี่ย!? ’

สองมือตะปปเข้าหน้าสวยของตัวเองแรงๆ

“ เจ็บอ่ะ ! TT ” อ้าก

ถึงจะรู้สึกแปลกๆเหมือนร่างนี้ก็คือคุณเองก็เถอะ ทั้งสีผมสีตาคงเดิมเหมือนกันเปี๊ยบ มีแค่หน้าตากับหุ่นที่เพอร์เฟคแบบที่ชาติก่อนคงได้แต่นอนฝันให้ได้แบบนี้มา ตัวฉันในเวอร์ชั่นที่สวยกว่าประมาณนั้น

 

“ ขอฝากด้วยนะ ตัวฉันของอีกโลกนึง ”

หรือจะเกี่ยวกับฝันแปลกๆเมื่อกี้ ?

 

“ จริงด้วย ! ถ้าตื่นมาร่างนี้ จะกลับร่างเดิมก็แค่ทำกันตรงข้ามไง ! ” เค้นเสียงหัวเราะแห้งปลอบใจตัวเองชัดๆ(?) “ เอาล่ะ เตรียมเข้านอนๆ~.. ”

 

?

“ หือ รอยสักอะไรเนี่ย ” เห็นแว้บๆที่หางตาเลยหยุดเท้าหมุนตัวมาที่กระจกดั่งเคย คุณปัดเส้นผมสลวยให้พ้นทาง ช่วงเนินอกข้างซ้ายของหล่อน..ตำแหน่งใกล้หัวใจ มีรอยสักสีโปรดของคุณประทับอยู่

เพราะตอนแรกมัวแต่ตกใจ ไม่ได้สังเกตเลย

 

เคอะเขินอยู่สักหน่อยที่ต้องปลดสายเดี่ยวลงข้างนึงให้เห็นชัด แต่ความเขินอายก็ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์อื่นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฎต่อหน้า

 

ตรานึงที่เชื่อว่าคุณรู้จักดี

“—แฟ แฟรี่เทล !? ”

 

ดวงตาเบิกกว้าง ลมหายใจไม่สม่ำเสมอและติดขัด คุณกลืนน้ำลายดังเอื้อก..ล้อเล่นรึเปล่า ไม่ใช่ชองจริงหรอก อาจจะแค่แทททูติดเล่นๆ หรือไม่เธอคงชอบการ์ตูนเรื่องนี้มากจนสักตามอะไรทำนองนั้น ฮะๆ

 

อย่ามาล้อกันเล่นนะ ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม -!

“ อึก ลบไม่ออก.. ” ใช้มือเปล่าถูจนผิวนวลรอบสัญลักษณ์ขึ้นสีชาดจางๆ แต่รอยประทับกลับไม่สะทกสะท้านสักนิด ราวกับมันคงไม่หลุดง่ายๆถ้าไม่ใช้วิธีพิเศษลบออก อย่างเช่น…เวทมนตร์

 

แฟรี่เทล โลกของเหล่าจอมเวท ให้พูดเองยังไม่อยากเชื่อ

มองออกไปเห็นตึกรามบ้านช่องเรียงรายสไตล์ยุโรปฉบับเมืองแมกโนเลีย มีแม่น้ำเล็กๆพาดกลางแยกบ้านเมืองออกเป็นสองฝั่ง..คุณมั่นใจว่าเคยเห็นมันมานับครั้งไม่ถ้วน แทบจะจินตนาการภาพตัวละครหลักสาวอย่างลูซี่เดินเลียบริมขอบเรื่อยเปื่อยจนคนพายเรือต้องร้องทักให้เจ้าหล่อนระวังตกได้เลย

 

ที่นี่น่ะ ในเรื่องศึกจอมเวทอภินิหารไม่ผิดแน่ เซ้นส์คุณบอกแบบนั้น

 

มังงะเรื่องนี้ก็จบมาได้หลายปีแล้ว คนที่ไม่ได้ดูนานก็ต้องมีหลงลืมไปบ้าง แต่เท่าที่รู้ในกิลด์ไม่น่าจะมีเธอคนนี้นะ

 

ริมฝีปากบางเม้มแน่น“.. เจ้าของร่างนี้ คือจอมเวทแห่งแฟรี่เทลเหรอเนี่ย ? ”

หรือจะเป็นตัวประกอบโนเนมกัน..

 

มัวเพ้อเรื่องทฤษฎีคงไร้ความคืบหน้า ลองสำรวจดูของต่างๆในห้องนี้ดีกว่า ต้องมีอะไรที่บอกตัวตนของเธอได้แน่

 

 

—จากนั้น

 

“ ไอ่นี่คงพอได้ละมั้ง.. แจ็คพ็อต ! สมุดไดอารี่นี่นา” น้ำตาจะไหล คุณที่นั่งคุกเข่าชูสมุดหนังเล่มหนาขึ้นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ตรงสันสมุดมีช่องสำหรับรูกุญแจจิ๋วที่แนบมาเคียงกัน โชคดีที่ยังไม่ถูกใช้ล็อค คุณไม่รีรอที่จะง้างมันออกอ่าน ถึงจะรู้แอบดูของคนอื่นมันไม่ดี..แต่ตอนนี้ฉันกับเธอก็คนเดียวกันแล้วอ่ะนะ เหอะๆ

 

ลายมือปรานีตจรดเด่นหราในหน้าแผ่นแรก

(NAME)’S DAIRY

ไดอารี่ของ(ชื่อคุณ).. นี่ฉันกับเธอคนนี้ชื่อเดียวกันเลยงั้นเหรอ !?

 

สวัสดีคุณไดอารี่,

ในที่สุดวันนี้ก็จะได้เริ่มกลับมาเขียนไดอารี่อีกครั้งแล้วสินะ ฮ้าา หลังๆนี่คงลุยภารกิจมากเกินไปหน่อยรึเปล่านะ ? พอกลับถึงบ้านอาบน้ำเสร็จก็สลบเหมือดตลอดเลย คงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้สำหรับคนมีค่าเช่าบ้านและค่าอาหารการกินต้องจ่ายอย่างเราใช่ไหมล่ะ

ทุกอย่างยังสงบสุขดีเหมือนเดิม ถ้าไม่นับเรื่องที่คนในกิลด์ทะเลาะกันวุ่นวายอยู่เป็นประจำอย่างเคย

รู้สึกแปลกที่ไม่ได้เขียนต่อเนื่องจากอันที่แล้วอยู่สักหน่อย ก็สมุดไดอารี่อันเก่าดันเอาไปรองหม้อตอนต้มบะหมี่เสร็จแล้วไฟไหม้น่ะสิ ! ถึงจะได้พลังน้ำแข็งเข้ามาช่วยไม่ให้ไฟลุกไปมากกว่าแล้วก็เถอะ แต่กว่าจะเอาออกมาอีกทีทุกหน้าก็เปียกโชกใช้ไม่ได้ทั้งเล่มแล้ว ;;-;; เล่มนี้ฉันสัญญาจะรักษาดีๆนะ.. ไม่เอาไปรองหม้อแล้ว เพราะฉะนั้นจากนี้ขอฝากตัวด้วยนะคะ !

 

“ บื้อชะมัด ” คุณหลุดหัวเราะด้วยความเอ็นดูหน่อยๆ ฉันเองก็เคยทำแบบนี้ครั้งนึงอยู่ ถึงจะไม่ได้ขั้นก่อไฟไหม้ก็เถอะ ว่าแต่พลังน้ำแข็งนี่คุ้นๆดีจัง

 

หืม ~ นิสัยที่ไม่ต่างจากคุณมากนักทำให้อยากรู้เกี่ยวกับเธอมากขึ้น เราคงมีหลายอย่างเหมือนกันอยู่แน่ กระดาษบางส่งเสียงเมื่อถูกพลิกไปยังหน้าถัดไป แต่ทว่า—

 

กลับพบแต่หน้าว่างๆ

 

เปิดหน้าต่อไป ไม่มี เปิดหน้าต่อไปอีกก็ ไม่มี

 

ว ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง..

ปึ๊ด??’?

“ เจ้านี่ก็ไร้ประโยชน์อย่างงั้นเหรอ.. ” กัดฟันกรอด ทั้งที่คิดว่าจะได้อะไรเพิ่มแท้ๆขอกลับคำว่ามันคือสมบัติล้ำค่า ! นี่มันจะเล่มใหม่แกะกล่องเกินไปแล้ว

“ แล้วฉันจะรอดได้ไงถ้าไม่รู้เรื่องตัวเองห๊า! ” มือนี่กำสันสมุดแน่นเชียว อีกนิดจะลอยไปชนผนังอีกฝากแล้ว อย่างน้อยคุณก็พยายามคีพคูลอยู่

 

“ จะเอาอย่างงี้ใช่ไหม ได้ !”

 

ถ้าไม่มีก็แค่เขียนมันขึ้นมาซะ

 

ตัดสินใจแล้ว จะขอยึดสมุดนี่เป็นของฉันล่ะนะ !

 

ไม่รีรออันใด คุณลากเก้าอี้ครืดแล้วหย่อนก้นนั่งทันที ค้นลิ้นชักจิ๋วบนโต๊ะจนเจออะไรที่พอจะใช้เขียนได้ เม้มฝาปากกาไว้ระหว่างฟันขาวจากนั้นก็เปิดดัง ป๊อก !เพียงเริ่มเขียนบรรทัดแรกเท่านั้นล่ะ

 

‘ โว้ว.. นี่เราลายมือสวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ’ 0.0

กระพริบตาปริบๆ ลายมือคุณตอนนี้ตรงกับตัวหนังสือในสมุดเล่มนี้เสียมากกว่า..ต่อให้ข้างในจะคนละคนกัน แต่ความเคยชินของร่างกายคงเหมือนเดิมสินะ

เอาล่ะ คุณเริ่มเขียนเรียงลำดับเหตุการณ์ในเรื่องแฟรี่เทลเท่าที่จะจำได้มากที่สุด แม้จะขาดๆหายๆไปบ้างเพราะไม่ได้ดูนานก็เถอะนะ.. รู้เรื่องแทบทั้งหมดเหมือนทำนายอนาคตขนาดนี้ก็ขี้โกงมากแล้ว

 

‘ เทียบกับปฏิทินในห้องแล้ว..ปีนี้คงเพิ่งจะประมาณเริ่มเรื่องเองสินะ ยังไม่มีเหตุการ์ณสำคัญอะไร’

คนทะลุมิติมานี่ควรจะทำตัวยังไงหนอ ใจเย็นไว้ก่อนแล้วกัน(ถึงตะกี้จะโวยวายไปซะเต็มเหนี่ยวก็ตาม)

‘ และฉันก็คือ (ชื่อคุณ) คนยุคปัจจุบันที่ตื่นขึ้นมาในร่างของ (ชื่อคุณ) ในโลกนี้ ดูท่าจะเป็นจอมเวทของแฟรี่เทลซะด้วย.. แต่ฉันไม่มีความทรงจำของร่างนี้เหลืออยู่เลยน่ะสิ TT ’ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่

 

คิ้วคุณผูกยุ่งเป็นโบว์ เหลือบมองฝ่ามือของตนเองด้วยแววตาอ่านยาก

เวทมนตร์..ฉันคิดว่าสัมผัสมันได้นะ พลังเวทของร่างนี้ ให้อธิบายฟีลลิ่งการมีเวทไหลเวียนในร่างคงจะยาก…ปัญหาคือฉันจะใช้มันยังไงต่างหาก

 

ปลายปากกาหยุดลงเมื่อหมดสิ่งที่คิดจะเขียนแล้ว ร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่สุดของทั้งชีวิตก่อนและชีวิตใหม่นี้ด้วย ฝ่ามือพับปิดสมุด ไขล็อคจิ๋วตรงสันให้แน่นหนา เก็บมันในที่ๆใครก็ไม่คิดว่ามีอยู่..สมุดที่เขียนอนาคตไว้นี่น่ะความลับระดับชาติเลยนะ ถ้าใครมาเจอเข้าล่ะเรื่องใหญ่ชัวร์

 

ปลายนิ้วแตะลงที่ตราประทับสีโปรดเหนืออกอย่างแผ่วเบา คุณเชื่อว่ามันจะไม่เป็นไร ก็แค่ปล่อยให้ทุกอย่างที่จะต้องเกิดเป็นไปตามนั้น

 

ที่นี่ไม่ใช่ที่ของฉัน.. และจะต้องหาทางกลับไป

 

ตัวตนของคุณที่นั่งอยู่ตรงนี้ยิ่งเป็นปริศนา เธอคนนี้เป็นใครกัน ? เกี่ยวข้องกับแฟรี่เทลยังไง ? ทำไมถึงไม่เคยเห็นในเรื่องมาก่อนล่ะ ..หรือจะเป็นแค่หนึ่งในฝูงตัวประกอบ แล้วคุณมาอยู่ในร่างเธอแบบนี้ได้ยังไง มีอะไรอีกมากมายให้ต้องเรียนรู้ คุณรู้สึกได้

 

เพราะฉะนั้นถ้าอยากรู้ล่ะก็..เป้าหมายต่อไปก็เป็นสิ่งอื่นไม่ได้นอกจาก.. สำรวจที่แฟรี่เทล !!

 

 

 

 

—ในเวลาต่อมา

 

‘ หรือฉันจะคิดผิดกันนะที่เลือกจะหาแฟรี่เทล.. ’ คุณกำหมัดแน่น

ทำไมน่ะเหรอ ก็เพราะตอนนี้คุณกำลังหลงทางอยู่ในเมืองแมกโนเลียนี่ไงเล่า !!

พออาบน้ำเตรียมตัวเสร็จคุณได้สำรวจตู้เสื้อผ้าของ(ชื่อคุณ)ที่นี่ไปด้วย ทางด้านสไตล์ค่อนข้างจะเป็นแนวลุยๆ กระโปรงกางเกงสั้นขยับตัวถนัดเสียส่วนใหญ่..นี่เป็นจอมเวทแบบไหนกันนะ? แต่ที่สังเกตได้ชัดคงเป็นเสื้อเกาะอกหรือสายเดี่ยวเยอะพิเศษ สัญลักษณ์กิลด์ถูกปั้มอยู่เหนืออกซ้ายแบบนี้ก็พอเข้าใจได้ล่ะนะ เพื่อให้ไม่เปิดเกินไปคุณเลยมิชแมชเสื้อนอกอีกสักหน่อยออกมาดูดีตามคาด แหม่ะ ใส่อะไรก็สวยนะเราเนี่ย

หลังจัดการตัวเองเสร็จคุณแทบจะเข้าไปทุกตรอกซอกซอยแต่กลับไม่เห็นที่ตั้งกิลด์เลยสักนิด หลงทางเป็นความสามารถพิเศษเลยทีเดียวเชียว

“ ให้มันได้อย่างงี้เซ่.. ”เกาหัวแกรกๆ

 

ลองถามทางดูดีไหมนะ ?

 

“ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่ากิลด์แฟรี่เทลนี่ต้องไปทางไหนเหรอคะ” ใบหน้าสวยปั้นยิ้มเป็นมิตร เอ่ยถามคุณป้าเจ้าของร้านแผงขนมปังหอมฉุยเสียงหวาน

“ พอดีฉันหลงทาง..นิดหน่อยน่ะค่ะ ” พูดเสริมให้ตัวเองดูไม่น่าสมเพชอีกนิด เหอะๆ

 

แล้วไหงป้าคนนี้ถึงมองกลับมาแปลกๆล่ะ ??

รอยเหี่ยวย่นน้อยๆขับให้รอยยิ้มเธอดูอบอุ่น “ (ชื่อคุณ)จังจ๊ะ.. ไปทำท่าไหนถึงลืมทางไปกิลด์ตัวเองได้กัน ? ”

 

เอ๊อะ

 

“ . . . ” กินจุดเลย

เจอคนรู้จักเข้าอี๊ก อย่างซวยเลยค่าา YwY

 

“ เอ่อ.. ”

 

โครก—ก

ปากพะงาบๆพยายามจะหาอะไรมาแก้ตัวน้ำขุ่นกลับต้องกรี้ดไปอีกเมื่อท้องเจ้ากรรมดันร้องไม่ถูกที่ถูกเวลา คุณตอนนี้เหงื่อแตกผลั่ก หัวเราะเหอๆพูดไม่ออก อยากจะเอาหมัดชกท้องตัวเองอยู่หรอก แต่เดี๋ยวโดนมองว่าบ้าไปใหญ่

 

“ อ๋า ยังไม่ได้กินอะไรมาแต่เช้านี่เอง~ ” คุณป้าป้องปากขำเล็กๆ เธอไม่ทักท้วงอันใดต่ออีกแม้จะเห็นหน้าขึ้นสีของคุณก็ตาม

 

โอ้ย อายเป็นบ้า T_T

และแล้วขนมปังก้อนร้อนสดใหม่จากเตาก็ถูกยื่นใส่ถุงกระดาษมาให้

“ นี่จ้ะ ระวังร้อนนะ ส่วนแฟรี่เทลน่ะเดินตรงไปจนสุดเลี้ยวซ้ายที่มุมก็เห็นแล้วล่ะ ”

 

เหวอ ใจดีจัง !“ อ เอ๊ะ ? ขอบคุณค่ะ ขนมปังเท่าไหร่เหรอคะ ? ” นี่เธอคงเข้าใจผิดว่าคุณหิวจนเบลอสินะ ก็ไม่ผิดว่าตั้งแต่เช้ามัวงุ่นกับเรื่องนู้นนี้จนลืมหาอะไรในห้องครัวกิน เงินที่พกมาไม่รู้จะพอรึเปล่านี่สิ..

 

“ ไม่ต้องหรอกจ้ะ ถือว่าตอบแทน(ชื่อคุณ)จังที่ช่วยเอาไว้คราวก่อน ” หญิงชรายิ้มหวาน

“ คราวหน้าก็อย่าลืมทานข้าวเช้านะจ๊ะ หรือจะมาแวะร้านนี้ก็ได้ตลอดเลย ”

 

โอโห้ รู้สึกนุ่มฟูไปทั่วอก- ผู้หญิงคนนี้ดีกรีธรรมดาซะที่ไหน เคยช่วยจนป้าเอ็นดูให้ของฟรีตลอดชีพเลยนะเนี่ย

“ ขอบคุณมากนะคะ! จะทานอย่างเอร็ดอร่อยเลย ”

 

โค้งงามๆไปทีเป็นการบอกลา คุณเดินจ้ำอ้าวตามทางที่หญิงใจดีบอกมา ปากก็เคี้ยวขนมปังแก้มตุย ไม่ใช่แค่กลิ่นหอมสีสวย รสชาติเองก็ยังเป็นขนมปังอร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลยทีเดียว โลกอนิเมะนี่ดีจริงๆ

 

-กระทั่งสิ่งก่อสร้างประดับสัญลักษณ์คุ้นตาอยู่ไม่ไกล อาหารเช้าในมือก็หมดคำสุดท้ายพอดิบพอดี

‘เฮ้อ...ในที่สุดก็มาถูก !’ ใช้หลังมือเช็ดๆปากนะ

 

 

หืม…ยังเป็นกิลด์แบบแรกจริงๆด้วยแฮะ

 

โยนถุงกระดาษลงถังพอดีเป๊ะ ร่างบางกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ มือทาบลงกับบานประตูไม้

คุณเผลอสูดหายใจเข้าลึกๆ ‘ ที่นี่ล่ะ.. นี่เป็นจุดเริ่มต้น ’

 

ปริศนามากมายที่รอให้คุณค้นหาคำตอบ

 

—แล้วผลักเปิดมันออกซะ !

 

ขาเรียวก้าวเข้าตัวอาคารในขณะเดียวกับที่ดวงตาของคุณตะลึงกับภาพเบื้องหน้า ผู้คนประปราย—โต๊ะม้านั่งไม้ กระดานบอร์ดภารกิจ—บาร์ดริ้ง—และอื่นๆ ! เหมือนดั่งที่เคยเห็นในภาพสองมิติ เพียงแต่นี่น่ะมันจับต้องได้

ฉันกำลังอยู่ในแฟรี่เทลจริงๆนะเนี่ย..! ในท้องมันตื้นตันดั่งมีทุ่งดอกไม้และผีเสื้อบินมวนอย่างบอกไม่ถูก กิลด์แฟรี่เทลที่ได้เห็นเพียงในหนังสือหรือหลังจอสี่เหลี่ยมกำลังอยู่ตรงหน้าคุณจริงๆ

 

ลืมสิ้นทุกเรื่องกวนใจไปขณะนึง หากทุกอย่างเป็นเพียงฝัน อยากจะตื่นให้ช้ากว่านี้จัง..

 

“ โอ้ว ดูซิใครกัน ! (ชื่อคุณ)จัง อรุณสวัสดิ์จ้า”

 

“ วี้ดวี้ววว (ชื่อคุณ)จัง วันนี้ก็ยังงามหยดเหมือนเดิมเลยนะจ๊ะ~ ”

 

เสียงโห่ทักทายจากหลายทิศทันทีที่ก้าวเข้ามาเล่นเอาทำตัวไม่ถูก ขัดเวลาเพ้อฝันเล็กๆซะเอี๊ยด ดูท่าว่าตัวคุณน่ะจะเป็นที่รู้จักดีของคนในกิลด์นี้เลยเชียว

“ เอ่อ..อ่า..อรุณสวัสดิ์ค่ะ ” ได้แต่ยิ้มตอบไปแหยๆ แน่ล่ะ! ไม่ได้สนิทกับพวกเขาเหมือนที่เธอคนนี้เคยสนิทสักหน่อย แต่มาอยู่ร่างคนอื่นเขาแบบนี้ก็คงมีทางเดียวคือแสร้งเป็นเธอไปซะ …มาคิดๆดู(ชื่อคุณ)ของที่นี่คงจะเป็นตัวละครแบคกราวน์ไม่เกี่ยวข้องกับตัวละครหลักถึงไม่เคยเห็นในเรื่องล่ะมั้ง น่าเสียดายจริงทั้งที่ออกจะสวยขนา—

 

“ โย่ว ! (ชื่อคุณณณณณณณ) ” โดยไม่ทันตั้งตัว คุณถูกแขนกำยำสวิงมาพาดไหล่ดึงเข้ากอดอย่างเทอะทะ เล่นเอาสะดุ้งตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

หน้าเขาใกล้ชะมัด ใกล้เกินไปแล้ว !! ผมสีแซลม่อนชี้ตั้ง….บรรยากาศอบอุ่น(แทบร้อน)เมื่ออยู่ใกล้ และรอยยิ้มเปี่ยมสุขจนเห็นฟันเรียงขาวครบทุกซี่รวมถึงเขี้ยวบนน้อยๆนั่น“ ฮี่ วันนี้ตื่นสายชะมัดเลยไม่ใช่เหรอเธอน่ะ”

 

ทั้งหน้าตาและน้ำเสียงคุ้นจัง.. “ . . . ? ”

 

Loading .. 0_0) … O0O)!!! โฮ๊ะ!

 

เฮือก เดี๋ยวนะ คนๆนี้คือ นัตสึ…นัตสึ ดรากูนีล !!!

 

“ ใช่ ตื่นสายชะมัดเลยล่ะ, ไอล์ ! ” ปีกสีขาวบินโฉบรอบตัวร่างทั้งสองก่อนมาหยุดตรงหน้า เผยให้เห็นแมวสีฟ้าประหลาดพร้อมกับสีหน้าภูมิอกภูมิใจส่งมาทางคุณ ส่ายหัวซ้ายขวา “ เรากับนัตสึน่ะมารอเธอตั้งนานแล้วนะ, ไอล์ ”

 

กรี้ด แมวพูดได้ !! ไม่สิ นี่มันแฮปปี้นี่นา !

กรีดร้องในใจไปยกใหญ่ ขณะที่เจ้าเหมียวตัวฟ้าพุ่งชาร์จเข้าเต็มๆลิ้นปี่จนต้องร้องอุก แล้วใช้อุ้งมือตะปปปีนขึ้นเกาะหัวคุณสำเร็จ รู้สึกได้ถึงหางนุ่มๆสะบัดปัดป่ายอยู่ตรงหลังคอ

 

คุณมองพวกเขาตาค้างอยู่อย่างงั้น สับสนจนพูดอะไรไม่ออก

.

.

.

บางสิ่งไม่ถูกต้อง..

 

นึกว่าร่างนี้จะเป็นแค่ตัวประกอบนอกขอบจอเสียอีก

 

—ท ทำไมพวกเขาถึงรู้จักฉันได้ล่ะ !?

 

 

 

★————

[ Fairy, Where’re you going… ]

แค่อ่านก็มีทำนองขึ้นในหัวเลยใช่มั้ยคะ น่าคิดถึงจังเลยเนอะ

สวัสดีค่า~ ซีเครทเองนะคะ มาพร้อมกับเรื่องใหม่สนองตันหาทั้งที่ทิ้งเรื่องเก่าไว้อีกแล้ว(ฮา)

ย้ำอีกที เรื่องนี้เป็นแนว x Reader หรือจิ้นกับคุณผู้อ่านล่ะค่ะ

สามารถใส่ชื่อและจินตนาการหน้านางเอกได้ตามสบายเลย

อาจมีรายละเอียดบางจุดบ้างที่เราต้องฟิคให้เข้าพล็อต หวังว่าคุณจะเอนจอยกับเรื่องนี้นะคะ

หากมีข้อติชมในเนื้อเรื่องหรือภาษาสามารถเม้นบอกกันได้เลยค่า ยินดีรับฟังและพิจารณาแก้ไขเสมอเลย

 

 

T.B.C | Chapter 2 : Feels like a daydream →

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

87 ความคิดเห็น

  1. #79 kwanza2256 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2564 / 17:03
    แอบรู้สึกอยากให้ไรท์ตั้งชื่อน้องอ่ะพออ่านแล้วมันดูแปลกๆยังไงไม่รู้อ่ะ ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะ
    #79
    0
  2. #70 icesupicha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 12:16

    เป็นงงเลยสิ ยัยน้องงง ความทรงจำก็ไม่มี ลำบากหน่อยนะ

    #70
    0
  3. #64 Just kidding me (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มกราคม 2564 / 22:38

    โง้ยย ชอบมากอ่านแล้วเขินนุ้บนิ้บไปหมดคุณไรท์บรรยายดีเห็นภาพสุด สนุกมากๆค่ะ
    ปล.ภาษาสวยมาก ติดติดตามค่ะ><
    #64
    0
  4. #58 Focus-Chanoknat (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 11:49
    ชอบมากๆๆๆเลย ภาษาสวยมาก
    #58
    1
    • #58-1 Focus-Chanoknat(จากตอนที่ 1)
      3 พฤศจิกายน 2563 / 15:22
      เหมือนกับว่าได้ยินเสียงเพลงบรรเลงเรื่องราวต่อจากนี้ที่กำลังจะเกิดขึ้นเลยล่ะค่ะ เสียงของการผจญภัยที่ไม่สิ้นสุด ㅜㅡㅜ
      #58-1
  5. #27 koom6413 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 13:00
    คืออ่านไปต้องหยุดอ่านปรับจูนอารมณ์แล้วค่อยอ่านใหม่อะ ไรท์เขียนดีมากเอาซะเราคิดว่าเป็นตัวเราไปอยู่ตรงนั้นแทนเลยอะ>★<
    #27
    3
    • #27-1 Secret369(จากตอนที่ 1)
      26 มิถุนายน 2563 / 16:15
      ขอบคุณนะคะ ไรท์เองก็อยากให้คนอ่านรู้สึกแบบนั้นเลยย พักใจแล้วหลุดมาอยู่โลกฝั่งนี้กันเถอะ!!
      #27-1
    • #27-3 Secret369(จากตอนที่ 1)
      27 มิถุนายน 2563 / 01:37
      แง555555 น้องเป็นเหมือนจะนิ่งแต่ใจพร้อมบวกมากๆ ขอบคุณที่รอติดตามนะคะ! กำลังปั่นให้เลย ฮึ้บบ
      #27-3
  6. #3 DEVINDEVIN (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 22:25

    เรื่องนี้ต่อให้เป็นตัวประกอบอยู่ในกิลนี้ถือว่าโดนรู้จักหมดละจ้ะ

    รอครับ
    #3
    2
    • #3-1 Secret369(จากตอนที่ 1)
      12 มิถุนายน 2563 / 01:08
      แฟรี่เทลเป็นกิลด์ที่ดังมากเลยนะคะ(ก่อนที่ทีมสอบS classจะถูกผนึกในเทนโรว) หากจำไม่ผิดอย่างช่วงศึกกับกิลด์Phantom lordเองก็เห็นสมาชิกกิลด์ที่ไม่รู้จักมาก่อนอยู่เพียบเลย ตัวประกอบของตัวประกอบเลยล่ะค่ะ55555 //ขอบคุณค่า
      #3-1
  7. #2 themoonshine_rik (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 21:55
    แงงง มึนงงกับชีวิตมาก จะโป๊ะแตกมั้ยเนี่ยย
    ปล.ภาษาไรท์สวยมากกก เราปลื้มปริ่ม ติดตามนะคะ^^
    #2
    1
    • #2-1 Secret369(จากตอนที่ 1)
      11 มิถุนายน 2563 / 01:20
      ต้องเปิดใช้สกิลการแถระดับMaxกันแล้วล่ะค่ะ(ฮา)
      // ดีใจที่ชอบและติดตามนะคะ ได้กำลังใจเยอะเลย~
      #2-1
  8. #1 ● A L I A S ● (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 10:57
    รอตอนต่อค่ะ ชอบแบนเนอร์ชื่อตอนนะคะสวยมากๆเลย
    #1
    1
    • #1-1 Secret369(จากตอนที่ 1)
      9 มิถุนายน 2563 / 14:23
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ..♡ จะรีบเข็นตอนใหม่มาให้ค่า >_0
      #1-1