⟪Fic : Boku no hero academia⟫ 🍑PEACE SIGN  (OC)

ตอนที่ 1 : CH.1 : จงเป็นฮีโร่ซะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    1 เม.ย. 62



     〚 ~2,842 คำ 〛
ยังไม่ได้อีดิต



“อึก…ฮือ” แสงแดดย่ามบายสาดส่องไปยังต้นไม้แล้วกระทบลงผืนดิน ท่ามกลางทิวไม้ที่พลิ้วไหว 
ใต้ร่มเงาปรากฏภาพของเด็กน้อยชายหญิงนั่งเคียงกัน


“พอฉันถามถึงคุณพ่อทีไรคุณแม่ก็จะทำหน้าเศร้าตลอดเลย..” หยดน้ำตาไหลเปรอะแก้มสีชมพู
กำปั้นน้อยๆของเธอพยายามเช็ดมันออก 

“ตั้งแต่ฉันเกิดมาคุณพ่อก็ไม่อยู่กับคุณแม่อีก เขาต้องเกลียดฉันมากแน่เลย.. ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณแม่ต้องเหงา ฮึก”



“อย่าคิดอย่างนั้นสิ!” คนตัวโตกว่าใช้ฝ่ามือยีหัวทุยเป็นการปลอบ
“พ่อคาน่อนจังต้องเป็นฮีโร่ที่เก่งสุดๆไปเลย! เพราะว่ารักมากถึงต้องยอมยังไงล่ะ คิดดูถ้าพวกวายร้ายรู้ล่ะก็เธอจะถูกลักพาตัวเอานะ”

แม้ได้ฟังจะใจชื้นขึ้นบ้าง “แต่คุณแม่ก็เป็นฮีโร่เหมือนกันเขายังไม่ทิ้งฉันเลย..”

“—งั้น พ่อของเธอก็เก่งโครตๆๆไง ฮีโร่ท็อปเทน?เขาถึงต้องปกป้องทั้งเธอแล้วก็โยชิเอะซังด้วย เนอะ”ได้ผล เหมือนคำว่าฮีโร่ระดับท๊อปจะสกิดใจอีกคนอยู่ไม่น้อย ใบหน้าเศร้าสร้อยค่อยๆเปลี่ยนเป็นพลังงานและรอยยิ้ม


“ถ้างั้น พอฉันโตขึ้นเมื่อไหร่จะเป็นฮีโร่ที่เก่งกว่าให้ได้เลย! แล้วฉันกับคุณพ่อก็จะมาช่วยกันปกป้องมะม๊า!” เด็กสาวยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวน้อยๆ เขา..ชอบหน้านี้ของเธอที่สุด

“เห็นมะ แต่ถ้าเธอไม่ไหวล่ะก็ฉันจะปกป้องเธอเอง สัญญา!”
“ฝันไปเถอะ ฉันเก่งกว่านายแน่”แบร่  
“ขอบคุณนะ”


“อื้อ ไปกันเหอะหน่า ใกล้มืดแล้ว”เด็กหนุ่มยื่นมือหาเช่นเดียวกับเธอที่รับมันอย่างเคยชินก่อนจะพยุงตัวขึ้น ร่างเล็กหันกลับมาจุดที่เธอร้องไห้เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาสีชมพูกลมโตจดจำเรื่องราวดีๆและแสงอาทิตย์นี้ไว้



ขอบคุณนะ..



●●●●


“คัตจังหยุดเดี๋ยวนี้นะ!!”


โยชิเอะ คาน่อน เด็กสาวตะโกนสุดเสียงพลางหอบหนักจนเข่าแทบทรุด วันนี้ควรจะเป็นวันปกติแท้ๆแต่มิโดริยะดันหายตัวไปเล่นเอาเธอวิ่งตามหาซะให้ทั่ว


จนมาเจอสภาพที่เขาพยายามปกป้องเพื่อนร่วมชั้นจากคัตสึกินี่ไงเล่า

“น-นาย ห้ามใช้อัตลักษณ์ทำร้ายคนอื่นนะ!”เธอตะโกนกร้าว แต่แววตาสีชมพูสวยกลับแต่งแต้มไปด้วยความหวาดกลัว บาคุโกหันไปหัวเราะคิกคักกับลูกน้องทั้งสองของเขา---สองคนที่มาแทนที่เธอกับอิซึคุ


“ว่าไงเดกุ~? แกจะยอมให้ยัยเด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกนี่มาปกป้องเหรอ? เหอะ!”
“สมกับชื่อเดกุจริงๆ”บาคุโกว่า ตามด้วยเสียงหัวเราะเหยียดหยาม ทำไมกันล่ะ ..คัตจังที่เธอเคยรู้จักหายไปไหน “ทีนี้ก็ตายไปซะ!!!!”

สิ้นคำเจ้าของผมสีฟางไม่รอช้า เขาพุ่งไปหาร่างของมิโดริยะทันที มือซึ่งมีประกายระเบิดเล็กๆจ่อหาเป้าหมายหวังให้หน้าแหก

“ไม่ได้นะ!”


ตู้ม!

‘เอ๊ะ…ไม่เจ็บ?’ หากย้อนเวลาได้คนไร้อัตลักษณ์จะไม่คิดเหลือบตามองเลย ทุกอย่างเหมือนสโลว์โมชั่น… กับร่างของเด็กสาวที่ห้าวหาญใช้ตัวมาบังแรงระเบิดแทนเขาจนตัวเองถูกผลักกระเด็นไป


สิ่งที่รู้ตอนนั้นคือหน้าตาเขาต้องน่าสมเพชมากแน่


“ร้อ…ร้อน”คาน่อนครวญคราง เธอพลาดที่คิดว่าตัวเองจะเข้าไปปัดมือคัตสึกิออกได้ทัน มือบางเอื้อมไปแตะแผลไหม้ตรงคอขาวอย่างสั่นเทา แต่ก็รีบชักกลับเพราะเจ็บเหลือเกิน เจ็บจนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่
ถ้าร้องตอนนี้จะถูกมองว่าอ่อนแอเข้าจริงน่ะสิ


..คงทำได้แค่ยิ้มหวานไว้ ”อิซึคุ ไม่เป็นไรนะ?” 

เป็นแบบนี้เสมอที่เธอมักจะนึกถึงคนอื่นก่อนตัวเอง เจ้าของชื่อได้เพียงพยักหน้าตอบ เขานับถือเธอจากก้นบึ้งหัวใจ คาน่อนจังเป็นเหมือนฮีโร่ที่ช่วยเหลือผู้คนพร้อมกับรอยยิ้ม …เหมือนออลไมท์ และเขาเชื่อด้วยว่าในอนาคตเด็กสาวจะต้องเป็นฮีโร่อันดับท็อปได้


เมื่อผละจากอิซึคุจึงสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงสด สีหน้าซีดเซียวพยายามนิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกผิดใดๆ “ไม่เป็นไรหรอกคัตจัง ก็มันเป็นอุบัตติเหตุนี่ ใช่ไหม?”ริมฝีปากเล็กยกยิ้มอย่างไม่ยีระ คัตจังน่ะไม่มีวันทำร้ายเธอหรอก


“เดี๋ยวฉันโกหกคุณแม่เอาก็ได้ว่าซนเอง ไม่ต้องห่ว---"ขาเขรอะไปด้วยฝุ่นพยุงให้ลุกขึ้น พลางปัดกระโปรงตนเองปุๆไปด้วย

“ฉันตั้งใจ”



กึก “อ เอ๊ะ คัตจัง…??”


ตึง! แผ่นหลังเล็กกระแทกกับเปลือกไม้เสียงดังชัด มือบางไร้เรี่ยวแรงดิ้นรนแกะมือคนเคยเป็นเพื่อนรัก ซึ่งบัดนี้กลับกำลังยกคอเสื้อเธอแน่นแถมผลักให้กระแทกกับต้นไม้แบบไม่ออมมือ 

“ฉันตั้งใจให้มันโดนไอ่งั่งเดกุ!เธอนั่นแหละที่เข้ามาขวาง ทำตัวเองเห็นๆ!!”


“จำใส่กะโหลกซะ คราวหน้าถ้าเกะกะอีกฉันไม่เอาไว้แน่” โชคดีเพราะมิโดริยะเข้าพยุงก่อนเธอจะนอนกองเป็นผักกับพื้นได้ทันควัน


โลกนี้มันไม่ยุติธรรม เขาเรียนรู้คำนี้เมื่ออายุสี่ขวบ เป็น1ใน20%ของโลกที่ไร้ซึ่งอัตลักษณ์ ผู้คนมากมายบอกให้อิซึคุล้มเลิกความฝันซะ..แม้กระทั่งคุณแม่สายเลือดคนเดียวที่มี


“คาน่อนจัง…ฮึก”

น้ำสีใสดั่งเพรชพลอยผล็อยลง เขามีเหตุผลที่ยังยึดมั่นและเดินตามความฝันอยู่



“ผม..คนอย่างผม จะเป็นฮีโร่ได้ใช่ไหม…”


“อื้ม.. อิซึคุจะต้องเป็นฮีโร่ที่เจ๋งสุดๆไปเลย ฉันจะคอยอยู่ข้างนายเองนะ”




มิโดริยะยังมีเธอที่เชื่อในตัวเขา



●●●●


เมื่อไหร่จะมาน้า บรรยากาศบ้านเรือนรอบตัวห้อมล้อมด้วยสีส้มยามเย็น ช่วงนี้ย่างใกล้จบการศึกษาชั้นต้นเข้าไปทุกที แต่สำหรับประธานนักเรียนอย่างเธอก็มีเรื่องรั้งตัวให้กลับบ้านเลทสม่ำเสมอ


คาน่อนมักบอกให้มิโดริยะกลับก่อนตลอดเว้นวันนี้ เป็นเหตุให้เด็กสาวกำลังรอเจ้าของผมสีดำแซมเขียวซะเก้อ “ข้อความก็ไม่ตอบเหรอ” เริ่มห่วงหงิดๆแล้วเนี่ย


หลังจากเหตุการณ์กับโบคุโกสมัยเด็ก เขาและเธอก็คุยกันน้อยลง..ปัจจุบันไม่แม้แต่จะมองหน้ากันด้วยซ้ำ รอยไหม้ที่คอยังคงอยู่ แผลเป็นที่แสดงถึงความอ่อนแอของเธอเองจนต้องใส่ผ้าพันคอปกปิดและสำหรับอิซึคุ มันคอยย้ำเตือนเขาเสมอถึงความไม่แฟร์ของโลก


“คาน่อนจัง!”



  หันไปตามเสียงเรียก “มาซะทีฉันเกือบทิ้งนายแล้—หื้อ ทำไมมอมแมมจังล่ะ” โยชิเอะมองเขาหัวจรดเท้า ก่อนจะจับใบหน้าอีกฝ่ายมาดูชัดๆซะเลย “นี่ร้องไห้ด้วยเหรอ?บอกมานะใครทำอะไรนาย คัตจังอีกแล้ว?”


เพราะไม่ทันตั้งตัวเล่นเอาใบหน้ากระขึ้นสี เหวออใกล้ไปแล้ว!


“ออื้อ ที่จริงก็ไม่เชิงหรอก หลายๆอย่างน่ะ”เดกุเค้นหัวเราะแห้งกลบ พลางถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงหวานพึมพำ'แล้วไป' ก่อนทั้งคู่จะออกเดินเคียงไม่ห่าง
“ขอโทษนะอิซึคุ ถ้าฉันอยู่ห้องเดียวกับนายคงช่วยอะไรได้บ้าง”
“ผมดูแลตัวเองได้หรอก จจริงๆนะ”
หัวเราะ “นั่นสิ เดี๋ยวนายจะโดนล้อว่าให้ผู้หญิงปกป้องเอาอีก แต่อย่าคิดมากเลย”
“อิซึคุงเก่งจะตาย~”


มิโดริยะระบายยิ้ม ผู้หญิงคนนี้เป็นคอมฟอร์ทโซนของเขาอย่างว่า ทั้งสองแลกเปลี่ยนไม่กี่ประโยคแต่ก็สบายใ---



“เฮ้ย ไอ่งั่งเดกุ!!”


ชิบหอง ดูซิใครมา 


ทันทีที่หันไปสบตากับคู่สีแดงนั่นเข้าจู่ๆร่างเล็กก็เกร็งไปทั้งตัว ใช่ เรื่องเมื่อวันนั้นผ่านมานานแล้ว แต่ทำไมเธอยังรู้สึก…กลัว
และอีกครั้งที่เขาหลบตาไปราวกับมีคำบางอย่างซ่อนไว้ไม่กล้าเอ่ย


“ฉันไม่เคยขอให้แกช่วย!คราวหน้าก็อย่าเสือก แล้วฉันก็ไม่ได้ติดหนี้แกหรอกนะโว้ย!!”คัตสึกิสะบัดตูดหนีโดยไม่ลืมประโยค(ด่า)ปิดท้าย “ไอ่กร๊วกก!"





“ว้าว” เด็กสาวกลั้นขำ “ไม่รู้หรอกนะว่าไปทำอะไรกันไว้ แต่สุดยอดเลย นายช่วยเขาจริงอ่ะ?”
“ผมอาจจะแค่ไปเกะกะก็ได้ แหะๆ ที่ย่านการค้า…”

“อืม ช่างมันเถอะ” เด็กหนุ่มตัดบทกลางคัน เขาชอบเล่าให้เธอฟังเสมอถ้าเกี่ยวกับฮีโร่ แต่..


“ฉันพูดไม่ได้หรอกนะว่าคนที่'ไร้อัตลักษณ์'จะสามารถเป็นฮีโร่ได้”


โดนไอดอลที่เขานับถือสุดชีวิตพูดขนาดนั้น แม้จะมีกำลังใจอย่างเธออยู่ก็คงขอเวลาพักใจหน่อย..


มองความเป็นจริงสิมิโดริยะ นายเป็นฮีโร่ไม่ได้หรอก..




“ฉันมาแล้วววว!”

ในขณะที่สายตาของเธอกับออลไมท์เลื่อนมาบรรจบกัน สาบานได้ว่าเขาดูตกใจไปครู่นึง 

“อ-ออลไมท์!??”เจ้าของใบหน้ากระตกใจสุดขีด เขารัวคำถามตามนิสัย “เมื่อกี้คุณยังโดนฝูงชนล้อมอยู่เลย ฝ่ามาได้ยังไงครับ!?”


“ฉันทำได้เพราะฉันคือ ออล—"
ก่อนไอควันจะโอบรอบ ร่างกล้ามค่อยๆฟีบลงจนเหลือเพียง..หนังติดกระดูก “พรูด--!”


“เลือด!? คุณโอเคไหมคะ”
“อย่าห่วงเลย เรื่องปกติน่ะ”อิซึคุเหงื่อหยดแหมะ “ออลไมท์นี่โยชิเอะซังครับ”


“โอ้ คนที่เธอพูดถึงว่าคอยเป็นกำลังใจให้สินะ”สัญลักษณ์แห่งสันติภาพเอ่ยพร้อมหลังมือเช็ดเลือดออกจากมุมปากไปพลางๆ เดี๋ยวสิ ไปรู้จักมักจี่กันตอนไหนเนี่ย

“งั้นฉันก็ฝากความลับไว้กับเธอได้ล่ะนะสาวน้อยโยชิเอะ” ใบหน้าหวานพยักหงึกตอบ แม้จะไม่เก็ทเท่าไร


“หนุ่มน้อย ฉันมาขอบคุณและยื่นข้อเสนอให้”ทุกอย่างสงบลง คาน่อนฟังบทสนทนาตรงหน้าอย่างจดจ่อ
“หากฉันไม่ได้ฟังเรื่องราวของเธอล่ะก็..”


“ไม่หรอกครับมันเป็นความผิดผมแต่แรกแล้ว”
“ผมรบกวนเวลาทำงานของคุณ ในฐานะ'คนไร้อัตลักษณ์'ก็อวดดีเกินไปด้วย..”
น้ำเสียงเขาดูเศร้ามากจนอยากจะดึงมากอดปลอบ อย่าคิดแบบนั้นสิ..


“เรื่องนั้นน่ะ!”
“ในที่ตรงนั้นไม่มีใครทำแบบเธอเลย คนที่กล้าวิ่งออกไปกลับเป็นทั้งคนขี้อายและไร้ซึ่งอัตลักษณ์”

เขาสวดอีกมากมาย ทุกคำล้วนให้กำลังใจผลักดันแลสำคัญ..ทำให้มิโดริยะตาสว่างได้


“เธอน่ะเป็นฮีโร่ได้นะ”

รู้ตัวอีกทีน้ำตาแห่งความอัดอั้นก็ไหลลงไม่หยุด เจ้าของมือนุ่มนั่งยองข้างๆลูบหัวเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


“ขี้แงนะเรา โอ๋ๆ” มิโดริยะเพียงต้องการให้ใครสักคนพูดคำนั้นแก่เขา ตั้งแต่เด็กก็มีเธอ.. และตอนนี้ฮีโร่ที่ชื่นชมที่สุด
ไม่มีอะไรจะสุขไปมากกว่านี้แล้ว



 “เธอเหมาะจะสืบทอดอัตลักษณ์ของฉัน!” อื้มเหมาะจะสืบทอ---เดี๋ยว อะไรนะ

หล่อนเข้าใจว่าเขามาเพื่อชื่นชมอิซึคุ แต่สืบทอดพลังนี่มันอะไร๊

“ขออธิบายก่อน อัตลักษณ์ของฉันสืบทอดมารุ่นสู่รุ่น เมื่อถึงเวลาก็จะส่งต่อให้คนต่อไปยังไงล่ะ”

“หมายถึง อัตลักษณ์ของคุณถูกสร้างมาเพื่อส่งต่อเหรอคะ?”คาน่อนโคลงหัว

“ถูกต้องแล้วล่ะโยชิเอะซัง”
เขาเสริม “และฉันเลือกเธอเป็นคนต่อไปมิโดริยะ” นิ้วเก้งก้างชี้ตรงไปที่เจ้าของชื่อ


“อัตลักษณ์ของออลไมท์เป็นที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวางในฐานหนึ่งในเจ็ดสิ่งลึกลับแล้ววันหนึ่งผมก็ได้ค้นพบเรื่องนี้จากทางเน็ต@+&%+#+(“))+? ;”


“ให้ตายสิเด็กคนนี้ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย!” โทชิโนริโบกไม้โบกมือ“ถึงจะมีอีกมากที่ฉันเก็บไว้แต่ก็ไม่ได้โกหกนะเฟร้ย”

การกระทำตรงหน้าของทั้งสองเล่นเอาอดขำไม่ได้ “ใจเย็นอิซึคุ ออลไมท์ทำได้ทุกอย่างแหละหน่า”


“พลังที่ถ่ายโอนได้ ขัดเกลากันรุ่นสู่รุ่น.. วัน ฟอร์ ออล (ONE FOR ALL)
“ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอแล้วว่าจะรับหรือไม่”



เล่นเผยความลับหมดทุกอย่าง ความลับที่สำคัญขนาดนี้ให้กับคนอย่างผม..ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว!!


“ขอความกรุณา..ด้วยครับ!” ไม่มีเหตุผลที่ต้องปฏิเสธนี่



   “หึ ตอบทันทีอย่างที่คิดไว้เลยนะ แต่ว่าไม่ง่ายหรอกนะบอกก่อน”
“อีก2วันตอน6โมงเช้าไปเจอฉันที่ชายหาดเทศบาลซะ”


คำตอบมันก็แน่ล่ะ “ครับ!”  สิ้นคำทุกอย่างก็กลายเป็นความเงียบที่ไม่อึดอัด 

[╰♪╮] จนกระทั่ง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังแทรก เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนรับสายอย่างลนๆ
“อ๊ะ ค่า~จะรีบกลับเดี๋ยวนี้ล่ะ อิซึคุเขาเดินมาส่งไม่ต้องห่วงหรอก” พอตัดสายก็ได้แต่หัวเราะแห้งกลบความเขิน “คุณแม่โทรมาน่ะค่ะ หนูคงต้องไปแล้ว เอ่อ..”


“อื้ม เดี๋ยวผมเดินไปส่งคาน่อนจังเอง แม่ทางนี้ก็คงห่วงเหมือนกัน..”เธอพยักหน้าเห็นด้วย “แต๊งกิ้ว อิซึคุ!”



ก่อนจะได้เอ่ยลา ออลไมท์ก็พึมพำบางอย่างขึ้น “โยชิเอะ..คาน่อน?”
“คะ?” เธอขานรับท่าทางเหมือนเขาจะพยายามนึกบางอย่าง


“อ่าใช่ เธอคือหนึ่งในเด็กโควต้าของยูเอย์นี่เอง!เด็กที่รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลแนะนำ”คนหัวเหลืองทำกำปั้นทุบมือ


ห๊ะ…


“อุ้บ เผลอบอกไปก่อนสิเนี่ย ไม่เซอร์ไพร์เอาซะเลย”



“เอ๋??!?!?”


●●●●



“ทุกคนโฮมรูมจะเริ่มแล้วนะ นั่งที่เร็ว”เสียงคุ้นเคยของหัวหน้าห้องอย่างคาน่อนเอ่ย ทุกคนทยอยนั่งตามที่เป็นระเบียบตรงกับเวลาที่คุณครูเข้าพอดี “ทำความเคารพ”


“ขอบคุณจ้า ผลการเรียนเทอมที่สามน่าพอใจกันมั้ยเอ่ย”อาจารย์ประจำชั้นหัวเราะเสียงใส 
“ครูเชื่อว่าพวกเธอหลายคนที่นี่อยากจะเข้าสาขาฮีโร่ใช่มั้ยล่ะ ขอให้ตั้งใจนะ ทุกคนทำได้แน่นอน!”

“ยูเอย์น่าจะเป็นโรงเรียนที่หลายคนอยากเข้า แล้วก็มีข่าวดีมาฝาก!” อาจารย์สาวยิ้มหวาน มือที่แต่งแต้มเล็บอย่างสวยงามผ่ายมาให้เด็กสาวผมสีน้ำตาลหม่น ผ้าพันคอสีแดงสดตัดกับชุดนักเรียนสีดำอย่างดี


“ขอภูมิใจนำเสนอ หนึ่งในนักเรียนของเราที่ได้รับโควต้าจากโรงเรียนระดับประเทศ---โยชิเอะ คาน่อนซัง!”
ออลไมท์ไม่ได้พูดเล่น ร่างบางลุกขึ้นโค้งรับเสียงปรบมือและคำชื่นชมยินดีเขินๆ 
“สมกับเป็นประธานนักเรียน วู้วว!”
“แล้วมาเล่าให้ฟังบ้างนะว่าสนุกรึเปล่า คาน่อนซัง!”
“โยชิเอะจังขอเข้าด้วยคนสิTT”
โป๊ก! “อย่างนายน่ะไม่ซ้ำชั้นก็บุญแล้ว ยังจะไปขอเขาอีก” 

“คิก ฮะๆ!ขอบคุณนะทุกคนจะไม่ทำให้ผิดหวังเลย!” โชคดีที่ตลอดปีมานี้ไม่มีคนหมั่นไส้ เธอออกจะเป็นแบบอย่างที่หลายคนชื่นชมด้วย 

คาดว่าผลการเรียนสูงคงที่กับแม่ซึ่งเป็นฮีโร่มีชื่อพอตัวช่วยให้ได้โควต้าไม่น้อย แต่ รีคัฟเวอร์รี่เกิร์ลแนะนำเธอ?เราไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ




กริ๊งง คาบเรียนต่างๆผ่านไปอย่างราบรื่น  “ขออนุญาตนะคะ” มือนุ่มเคาะประตูห้องพักครูสองสามทีก่อนจะเนียนเข้ามา เธอกอดกระดาษสีขาวเขียนด้วยลายมืทั้งแผ่นไว้ “อาจารย์หัวหน้าระดับชั้น”


“อ้าว มีอะไรเหรอประธานนักเรียนคาน่อนซัง”คนที่เธอเรียกหาหมุนมาทั้งเก้าอี้

“หนูมีข้อเสนอน่ะค่ะ ช่วงนี้ใกล้โค้งสุดท้ายแล้ว ทุกคนพยายามกันอย่างหนักเพื่อเข้าโรงเรียนดีๆกันทั้งนั้น”เขารับกระดาษมาไล่อ่าน เลิกคิ้วให้เธอพูดต่อ 

“เป็นปีสุดท้ายที่จะได้อยู่กับเพื่อนๆแล้วด้วย ในตารางเสนอให้ทางชั้นเรามีกิจกรรมนันทนาการมากขึ้น”


แถให้สุดไปเลยคาน่อน“ฝึกร่างกายเตรียมการสอบเข้า จากนั้นก็PLUS ULTRA!
“เป็นความคิดที่ดีเลยคาน่อนซัง ไว้จะไปปรึกษาให้อีกทีนะ ดีมาก!”


ใบหน้าสวยยกยิ้มจนตาหยี ที่จริงมันเป็นแผนช่วยให้มิโดริยะได้ฝึกแม้จะอยู่ในเวลาเรียน เธอก็กลัวเหมือนกันว่าเขาจะฝืนตัวเองเกินไป แต่พอเห็นความมุ่งมั่นก็บ่นไม่ลงเลย



ฉันก็จะคอยช่วยอีกแรงนะอิซึคุ!



●●●●


ความเสี่ยงในการเข้าร่วมฝั่งวิลเลิน - 0%

พอในWordล่ะเรียงสวยเชียว เอาลงนี่ดูเละมากจะปรับปรุงค่ะ

ขอให้กลมกล่อมนะคะ

- คุณลึกลับ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #6 natchanan8687 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 19:00

    น่าสนใจมากเลยค่ะจะรออ่านอยู่นะค่ะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-01.png

    #6
    0
  2. #5 ไม่ระบุชื่อน้าาา (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 09:15

    แสดงว่ามีโอกาสสินะ
    #5
    0
  3. #4 NP0912 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:41
    ค..ความเสี่ยง..นานิ...
    #4
    0
  4. #3 numpha6188 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 12:12

    คงไม่ใช่ว่านางเอกจะเข้าร่วมฝั่งวิลเลินคอนหลังหรอกเนอะ!!555
    #3
    0
  5. #2 Puky_Puky (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 17:39

    ความเสี่ยงนั่นมัน....อย่าบอกนะว่า......อะไรอ่ะ(?)

    #2
    1
    • #2-1 Secret369(จากตอนที่ 1)
      1 เมษายน 2562 / 20:43
      นั่นสิอะไรนะ ไรท์ก็ม่ายรู้/ผิวปาก
      #2-1