ข้านี่แหละจวิ้นอ๋อง (BL)

ตอนที่ 48 : คนผิดหรือจะมีเพียงผู้เดียว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    22 ธ.ค. 59

     




          พระจันทร์ซ่อนเงาในหมู่เมฆ ไม่ต่างกับคนซ่อนกายในเงาไม้ จันทราหรือจะรู้เห็นความเป็นไป มีเพียงสองตาของคนเท่านั้นที่ทราบว่ามีสตรีงามอรชรผู้หนึ่งกำลัวรอคอยบุรุษที่เคยเป็นของตนอยู่



          เสียงดนตรีจากงานเลี้ยงยังแว่วมา ดึกแล้วคนยิ่งปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสุรานารีและงานเลี้ยงสังสรรค์ ข้ายืนซ่อนกายอยู่ใต้เงาไม้มองชายผ้าผืนงามลายดอกมู่ตานบานสะพรั่ง ตราบจนเวลาล่วงไปถึงสองเค่อจึงได้ยินเสียงใบไม้ไหวอีกครา เสื้อคลุมสีน้ำตาลเข้มลายพยัคฆ์เส้นผมเก็บเรียบร้อยสวมกวานตามฐานะ ข้าย่อมจำได้ดีเพราะตนเองเป็นคนช่วยสวมมันกับมือ

            


          ตาคมสีดำสนิทสอดส่อง คล้ายมองหาว่ามีผู้พบเห็นหรือไม่แต่แท้จริงกลับมองหาคน หลินจวินเจ๋อส่งสัญญาณแจ้งว่าอดีตรักแอบนัดพบกับข้าแล้วอาจกลัวข้ายังมาไม่ถึง แม้รู้ว่าเขารอแต่จนใจจะบอกกล่าวเช่นใด ดังนั้นข้าจึงเงียบ เพียงยืนรอฟัง



         “พี่จวินเจ๋อน้ำเสียงแผ่วเบาของสาวงามช่างเสนาะหู ซ้ำเรียกนามสนิทสนมนำพาความรู้สึกคันคะเยอแปลกๆ แต่เพราะแอบฟัง ข้าจึงได้แต่ร้องเฮอะในใจ

         


          คารวะแม่นางจ้าวเคราะห์ดีหลินจวินเจ๋อรู้ตัวว่าพูดจาหวานหูอาจจะชะตาขาด จากมุมที่ข้ายืนอยู่จึงเห็นเขายืนประสานมือท่าทางเคร่งขรึม..ดี..เว้นโทษนอนหน้าห้องเป็นนอนพื้นแทน

         


          ไม่เจอกันไม่ถึงเดือน ไฉนพี่จวินเจ๋อจึงกล่าววาจาห่างเหินกับข้านักใบหน้านั้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ขณะน้ำเสียงสั่นไหว เสียทีอยู่ไกลเกิน ข้าจึงไม่ทราบว่าแววตานางเป็นเช่นไร

        


          เวลาผ่านไปไม่นาน แต่คนกลับสถานะเปลี่ยนแปลง ให้ข้าเรียกแม่นางจ้าวเถิด มิเช่นนั้นจะถือว่าหมิ่นเกียรติองค์รัชทายาทข้าฟังวาจามากมารยาทของสามีแล้วยกมุมปากยิ้ม คำพูดคล้ายจริงใจแต่มีหรือจะไม่แฝงอาการเฉยชาประชดประชัน นี่สมกับเป็นบทสนทนาของแฟนเก่าจริงๆ



         “..พี่จวินเจ๋อ ท่านก็ทราบดี ข้าไม่อาจขัดใจท่านพ่อ ขัดพระประสงค์ เขาผู้นั้นเองก็—“



         “แม่นางเสียงหนักๆกล่าวแทรกวาจาเอ่ยพาดพิงถึงข้าทำเอาน่าเสียดายไม่น้อยอยู่ เรื่องราวผ่านไปแล้วมิควรเก็บมาใส่ใจ ครานี้อนุภรรยาในองค์รัชทายาทมีสิ่งใดจะกล่าวโปรดเอ่ยปาก



         ความเงียบลอยผ่านอึดใจใหญ่หลังคนกล่าวจบ วาจาชวนหน้าชาของท่านแม่ทัพใหญ่ทำเอาข้าหน้าชาแทนแม่นางจ้าวคนงามยิ่งนัก นี่มันยิ่งกว่าตบหน้ากันเสียอีก ท่าทีเยือกเย็นเฉยชาตอบกลับมารยาหญิงอย่างง่ายดายนี่มันข้าควรดีใจใช่หรือไม่ที่ไม่เจอสามีสวนเข้าให้แบบนี้บ้าง



         “ได้ หากท่านปรารถนาเช่นนั้นหลังถูกตอกไปเบาๆหนึ่งดอก แม่นางจ้าวคงทราบแล้วว่าบีบน้ำตาโศกาไปก็ไร้ประโยชน์ ใบหน้าของคนงามจึงเชิดรั้นทรนงท่ามกลางแสงจันทร์



          “เรียกท่านมาวันนี้ จ้าวลี่เซียนเพียงอยากเอ่ยถาม เหตุใดจึงสะบั้นไมตรีไม่เหลือร่องรอย หรือเพียงเพราะข้ามิได้แต่งเข้าจวนท่าน ยอมเป็นอนุภรรยาอยู่ใต้เงาคนผู้นั้น เช่นนี้จึงกระทำตนดั่งไม่เคยมีสัมพันธ์ใดต่อกัน เล่นงานบิดาข้ากลางราชสำนัก ปล่อยให้ผู้คนหัวเราะเยาะข้าว่าถูกบิดานำไปเร่ขาย ผู้ใดกันเคยกล่าวจะรักมั่นมิเปลี่ยนแปลง ผู้ใดเคยกล่าวว่าแม้ไม่อาจครองคู่ก็จะรักและดูแลข้า ครอบครัวข้า เป็นผู้ใดกัน!”



        จุ๊ๆ ช่างร้ายกาจยิ่งนัก



        ยืนฟังบทสนทนาที่ยิ่งมายิ่งดังในความเงียบ แม่นางจ้าวลี่เซียนผู้นี้ร้ายกาจแท้ มิเสียแรงคบหากับหลินจวินเจ๋อมาหลายปีจึงสามารถมองออกทันทีว่าสิ่งใดคือจุดอ่อนของแม่ทันใหญ่แดนใต้ มโนธรรม สำนึกของลูกผู้ชายผู้ยึดมั่นถือสัตย์อย่างไรเล่าที่โจมตีเมื่อใดเขาเป็นต้องนิ่งงันทุกคราไป แม้สิ่งที่จ้าวลี่เซียนกล่าวเรื่องบิดาถูกเล่นงานเอย เรื่องบิดาเอานางมาเร่ขายเอย ทุกสิ่งล้วนเป็นฝีมือข้าและที่หลินจวินเจ๋อกระทำก็เพียงเข็นเรือไปตามน้ำ แต่เมื่อนำชีวิตรันทดของคนงามมาผสมกับเรื่องคำสาบานรัก  มันก็กลายเป็นศรโจมตีอันร้ายกาจยากจะรับมือ



           หลินจวินเจ๋อถูกข้าเล่นมุกนี้ใส่มาหลายรอบแล้ว..ไม่ทราบว่าครานี้ท่านพี่จะพัฒนาขึ้นหรือไม่



          “แม่นางจ้าว…”



         “ท่านเคยเรียกข้าเซียนเอ๋อร์ กระทั่งเรื่องนี้ท่านยัง..!”



        “แล้วผู้ใดกล่าวว่าจะบังอาจดูแลสกุลจ้าวที่มีตราวังตะวันออกกางอยู่เบื้องหลัง



          ข้ากำลังฟังบทนางงามน้อยคร่ำครวญหวนไห้อยู่ ทุกอย่างกลับสะดุดหยุดลงโดยพลันด้วยวาจาของหลินจวินเจ๋อที่คล้ายธนูพุ่งออกจากแล่ง ไหนรึน้ำเสียงคร่ำครวญทวงรักจากแม่นางคนงาม ไหนรึถ้อยคำรันทดโศกสะเทือนใจ ทุกอย่างเงียบกริบมีเพียงเสียงจั๊กจั่นร่ำร้อง



        “ตอบข้า จ้าวลี่เซียน สกุลจ้าวเป็นคนของรัชทายาทมานานเพียงใด



          “…….”



          “ตอบข้า ที่แท้เป็นรัชทายาทหรือเสนาบดีจ้าวที่วางแผนให้เจ้ามาพบเจอกับข้า..”



         ในที่สุด ข้าก็ทราบว่าเหตุใดหลินจวินเจ๋อจึงเอาใจออกห่างสกุลจ้าวและสตรีที่ตนเคยรักลึกซึ้ง



          เขาเปลี่ยนไปไม่ใช่แค่เพราะเรื่องเสี่ยวเฉียว หรือเพียงเรื่องข้าถูกรังแก แต่เป็นเพราเขาทราบถึฝความจริงแล้วและมิอาจรับได้ว่าความรักของตนที่เคยยึดมั่นลึกซึ้ง เคยสาบานรักหนักแน่น เป็นผู้อื่นจัดวางไว้แต่ต้น



         “ปีแรกหลังข้าได้ยศแม่ทัพ มารับปูนบำเน็จที่นครหลวง ได้รับเชิญไปงานเลี้ยงชมดอกกุ้ยฮวางานหนึ่ง แม้กล่าวว่าเป็นงานชมดอกไม้ แท้จริงคืองานจับคู่อย่างหนึ่ง สตรีแสดงความสามารถ บุรุษต่างชมโฉมชมฝีมือนาง..”



         “ปีนั้นมีสตรีผู้หนึ่งท่าทางขลาดเขลาอ่อนแอดั่งจะปลิวไปตามลม เล่นเพลงหงส์วอนรักด้วยดวงตาแดงก่ำเพราะถูกผู้อื่นกลั่นแกล้ง ข้าบังเอิญเก็บผ้าเช็ดหน้านางได้ เพียงสนทนาก็นึกรัก…” ถ้อยคำระลึกไปถึงอดีตที่ผ่านพ้นช่างแสนน่าฟังและแฝงความรวดร้าว ข้ายืนมองจันทร์บนฟ้า ครุ่นคิดตามไปขณะถ้อยคำถัดมาดังจนแทบสะดุ้ง แต่ทุกสิ่งคือคำลวง!”



        “พี่จวินเจ๋อ…”



         “ข้ากล่าวแล้วว่าแม่นางควรหยุดเรียกเช่นนั้น ผู้ใดมาพบเห็นจะเป็นเรื่องใหญ่หลินจวินเจ๋อกล่าวตัดบท แม้มองเห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง ข้ากลับยิ่งรู้สึกว่ามันเย็นชายิ่งนักท่ามกลางแสงจันทร์



            “ท่าน..” คนงามกัดริมฝีปากน้อยๆท่าทีระทมทุกข์และมิอาจกล่าวคำใดเป็นครั้งแรกของวัน แม้จะมีผู้สั่งการให้ข้าเข้าหาท่านก็จริง แต่ข้ารักท่าน ความรู้สึกนี้หาได้แปลกปลอม



         “สิ่งที่ข้าหลินจวินเจ๋อเกลียดชังที่สุดคือการถูกผู้อื่นหลอกลวง หลอกใช้ แม่นางคงทราบดีอยู่ เมื่อรู้ว่าสองสามปีมานี้ตนถูกคนผู้หนึ่งวางแผนจับจูงไปมา คงทราบดีกระมังว่าข้าจะมีโทสะอย่างยิ่ง



         “…ท่านจึงแก้แค้นบิดาข้าและองค์รัชทายาทเช่นนี้งั้นหรือ?”



         “แก้แค้นเพื่ออันใด?” หลินจวินเจ๋อกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยชา ที่ผ่านมาคือข้าโง่ ไม่เกี่ยวกับผู้อื่น แต่เรื่องความรัก คำสาบาน แม่นางโปรดอย่าเอ่ยถึงอีก จะอย่างไรเจ้าก็เป็นภรรยาผู้อื่นแล้ว ชาตินี้เราสองไร้วาสนา เก็บน้ำตาไว้เสียเถิด อย่าร่ำไห้เพื่อข้า อดีตผ่านไปแล้วอย่าได้หวนอาลัย ยิ่งกล่าวมากความคนที่จะเสียหายคือตัวเจ้า


         “พี่จวินเจ๋อ..” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นแฝงแววสลด



         “ข้าจำคำที่ตนเองกล่าวได้ดี รักมั่นแม้มิอาจเคียงคู่คำนี้ไม่ขอเอ่ยถึง แต่ปกป้องข้าจำได้ว่าจะปกป้อง ตัวเจ้า บิดาเจ้า จากคนผู้นั้น..จากภรรยาของข้าเองหากเขารังแกเจ้าข้านิ่งเห็นใจหลินจวินเจ๋ออยู่ครู่หนึ่งก็ขมวดคิ้วมุ่น ประโยคแรกฟังดูดี หากประโยคต่อมา..แม้จะเป็นสิ่งที่เคยกล่าว ข้าก็จะไล่เจ้าลูกเต่านอนนอกห้องคืนนี้



          “แต่ข้ามิเคยพูดว่าจะช่วยเหลือสกุลเจ้าที่บัดนี้บิดาเจ้ามีฐานะเป็นถึงพ่อตาขององค์รัชทายาท ข้ามิเคยพูดว่าจะช่วยเหลือเมื่อบิดาเจ้าคิดเล่นงานกองทัพของข้า ข้ามิเคยกล่าวว่าจะช่วยเหลือยามเขากล่าวประนามฮูหยินของข้ายามที่คนผู้นั้นไม่ได้ทำสิ่งใดผิด แม่นางจ้าว...รู้จักกันมาหลายปีเจ้าใช่มิทราบนิสัยข้าว่าเป็นคนเยี่ยงไร หากคนของข้ารังแกบิดาเจ้าโดยไม่มีเหตุอันควรข้าย่อมทักท้วง เมื่อบิดาเจ้าเล่นงานพวกเราโดยไม่เป็นธรรมข้าย่อมตอบโต้ ข้าผิดที่ใดหรือควรปล่อยให้บิดาเจ้ารังแกภรรยาข้าตามใจเจ้าจึงจะไม่ร่ำไห้คร่ำครวญ?”



          “คนของข้า ฮูหยิน ภรรยา พวกเรา..” น้ำเสียงของจ้าวลี่เซียนสั่นไหวยิ่งนัก ที่แท้..ท่านก็กลายเป็นพวกรักชอบบุรุษ



         “เรื่องนี้หาได้เกี่ยวกับสิ่งที่ข้าต้องการจะกล่าวฟังดูคล้ายคนร้อนรนแปลกๆ ทำเอาข้าหลุดยิ้มขันออกมา



         “ไม่หรอก ข้าทราบแล้ว ใจท่านไม่มีข้าอีกแล้ว..จึงเปลี่ยนไปเช่นนี้



         “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวเสียงกร้าวเอ่ยขณะเจ้าตัวสูดลมหายใจลึก เจ้าทราบดี ที่แท้ข้าห่างเหิน เมินเฉยเจ้าเพราะเหตุใด



          “ข้าไม่ทราบเสียงของจ้าวลี่เซียนโหนสูงจนแทบเป็นกรีดร้อง แม้ผู้อื่นวางแผนมา แม้ถูกชักจูงให้รักกัน ความรู้สึกข้ากลับไม่เท็จ ท่านรู้หรือไม่ แต่งกับผู้อื่นใจข้ายังมีท่าน เป็นภรรยาผู้อื่นข้าก็ยังรักท่าน ท่านโกรธข้าที่หลอกลวง ม่ยอมบอกว่าบิดาตนเกี่ยวข้องกับองค์รัชทายาทงั้นหรือ ท่านจะให้ข้าทำเยี่ยงไร ข้าเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งมิอาจทำสิ่งใดได้ตามใจ เป็นหมากที่ต้องถูกจับวางทางนั้นทางนี้ตามใจบุรุษ ข้าผิดที่ใด ข้าผิดที่ใด!”



        ฟังนางกล่าวออกมา มิใช่หลินจวินเจ๋อที่นิ่งเงียบแต่ข้าเองก็ครุ่นคิดเช่นกัน สตรีเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในมือบุรุษงั้นหรือ..ใช่ว่าข้าจะมิเข้าใจและเห็นใจนาง ชะตากรรมของหญิงสาวที่เกิดในยุคสมัยนี้ก็ล้วนเป็นเช่นที่จ้าวลี่เซียนกล่าว นางเป็นได้เพียงหมาก ถูกบงการจับวางตรงนั้นตรงนี้ กระทั่งบุรุษที่ตนเองรักก็ยังเป็นแผนของบิดาและสามีนาง ใช้ประโยชน์จากตัวนางเพื่อสานต่ออำนาจตน



           ข้าทราบดีว่าทำไมจ้าวหนิงเฉิงต้องการตัวหลินจวินเจ๋อมาเป็นพรรคพวก ไม่สิ..ยามนั้น เมื่อท่านแม่ทัพหนุ่มคนใหม่ไฟแรงปรากฏตัวในราชสำนัก ไหนเลยคนจะไม่ต้องการดึงเขาเข้าร่วมเพื่ออำนาจและผลประโยชน์ หลินจวินเจ๋อเองก็คงรับได้หากจะถูกใช้งานเช่นนั้น สำหรับเขาแล้วช่วยว่าที่พ่อตามีอะไรไม่ดี  จ้าวหนิงเฉิงเองก็พอใจที่ตนมีอำนาจมากขึ้น จ้าวลี่เซียนด้วยฐานะบุตรของอนุภรรยาได้สามีเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ก็นับว่าเป็นวาสนา รัชทายาทยามนั้นแม้ไม่แสดงตัวคงกระหยิ่มยิ้มย่อง...



          แต่แล้วการมาถึงของจวิ้นอ๋องกับสมรสพระราชทานก็ทำลายทุกอย่าง เหมือนเหยียบก้อนเมฆร่วงลงพื้น.. ข้าไม่แปลกใจจริงๆว่าเหตุใดคนจึงคุมแค้นไม่เลิกรา



           “เจ้ารู้จักเด็กรับใช้ที่ชื่อเสี่ยวเฉียวหรือไม่



          ครุ่นคิดอยู่ในภวังค์อยู่นานหลินจวินเจ๋อจึงได้กล่าว ข้านิ่งไปพลางเหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายจากเงาไม้ที่ตนซุกซ่อนอยู่ เดิมทีข้าคิดว่าเขาคงจะนึกสงสารเห็นใจในชะตาของอดีตคนรักและเข้าไปปลอบโยนนาง ไม่คิดว่าท่านแม่ทัพแดนใต้จะยังนิ่ง กระทำตนใจหินได้อย่างน่าปรบมือชม



         “เสี่ยวเฉียวอันใด…” จ้าวลี่เซียนเผยใบหน้าลังเลใจ เพียงเท่านั้นข้าก็ทราบแล้วว่านางคือผู้สั่งการจริงๆ



         “แม่นางจ้าวหลินจวินเจ๋อยิ้มเคร่ง หากยังคงท่าทีไม่ผ่อนปรน เมื่อสามปีก่อน จวิ้นอ๋องรับอุปการะเด็กหนุ่มคนหนึ่งนามเสี่ยวเฉียว แม่นางอาจไม่เคยเห็น แต่คนผู้นั้นกล่าวเรียกท่านเป็นคุณหนู กล่าวว่ามีบุญคุณลึกล้ำยิ่งนัก หรือแม่นางไม่คิดจำใส่ใจ?”



         “เขาเป็นคนขององค์รัชทายาทใบหน้างดงามเชิดรั้นหยิ่งทะนง หากเพียงครู่หนึ่งกลับเปลี่ยนสีด้วยทราบแล้วว่าตนพลั้งปาก



          “ข้าเองหาใช่ชนชั้นกินเจ ทราบว่าผู้คนย่อมมีเขี้ยวเล็บของตน สตรีไหนเลยจะเพียงแต่อ่อนหวาน ทว่า....” คนกล่าวนิ่งงันไปครู่หนึ่งแลัวถอนหายใจแผ่วเบา หรือเจ้ามิทราบว่าแพร่พิษวางยาเชื้อพระวงศ์มีโทษใด ไหนเจ้าเคยกล่าวว่ารักบิดาและตระกูลของตนอย่างยิ่ง แล้วเหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนั้น..มันเกินไปแล้ว แม่นาง



           “ข้าหรือ..?” นิ่งงันไปครู่หนึ่งสตรีในอาภรณ์ดอกมู่ตานกลับหัวเราะขื่นขม ที่ทำผิด เป็นข้าหรือ เพียงข้าคนเดียวหรือ?”



          “เจ้า…” ผู้ฟังปรากฏสีหน้าแปลกประหลาดยามได้ยิน หมายถึงอันใด?”



          “ท่านกล่าวว่าข้าเป็นสตรีอำมหิต คิดฆ่าคนด้วยความริษยาคับแค้นใช่หรือไม่?” น้ำเสียงหวานแผ่วเบากล่าวขึ้น หากดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยรอยชื้น มีเพียงข้าผิดหรือ ข้าถูกบีบคั้นถึงเพียงนี้ ข้าผิดหรือ..?”



          “ข้าเกิดมาเป็นเพียงบุตรีของอนุไร้ค่าคนหนึ่งในจวนเสนาบดี ข้าทราบดีว่าชีวิตของลูกเมียน้อยนั้นขมขื่นเพียงใด ชีวิตนี้ข้าจึงตั้งมั่นแม้ต้องแต่งกับขอทานก็ไม่เป็นไร ขอเพียงไม่ได้เป็นอนุภรรยาผู้ใดข้าก็พอใจแล้ว แต่ข้าเป็นเพียงสินค้าชนิดหนึ่งของท่านพ่อ มิทราบวันนี้พรุ่งนี้จะถูกยกให้ผู้อื่นเมื่อใด ข้ากลัวเหลือเกินพี่จวินเจ๋อ..ข้ากลัวยิ่งนัก..”



           “แต่เมื่อได้พบกับท่าน ข้าดีใจยิ่งนัก ท่านที่รักเพียงข้า มองแต่ข้า มิได้เหลือบแลหญิงสาวชาติตระกูลดีทั้งหลาย ตอนนั้นทุกคนต่างริษยาข้าที่จะมีชีวิตที่ดี เป็นถึงฮูว่าที่หยินจวนแม่ทัพ แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลายลงเพราะราชโองการนั้น ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าเจ็บปวดเพียงใด ผู้คนแม้สงสารเวทนายังแอบหัวเราะเยาะข้า เพราะผู้ที่แย่งชิงบุรุษที่ข้ารักกลับเป็นบุรุษคนหนึ่ง



           “แต่ข้าเข้าใจท่าน เราสองต่างทุกข์ทรมารกับสิ่งที่เกิดขึ้น ดังนั้นขอเพียงท่านยังมั่นคงต่อข้า ข้าก็รับไหว แต่กระทั่งข้ายอมแต่งเป็นอนุภรรยาของท่าน ยอมทั้งที่สาบานกับตนเองว่าจะไม่เป็นเมียน้อยผู้ใด ทำถึงขนาดนี้คนผู้นั้นยังไม่ยอมปล่อยปละละเว้น แล้วเหตุใดข้าจะทำร้ายเขาบ้างไม่ได้!”



          “เซียนเอ๋อร์…” ครู่หนึ่งผู้ฟังหัวอกไหวสะท้าน หลินจวินเจ๋อกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแฝงแววเวทนา ข้าทราบว่าเจ้าเจ็บปวดยิ่งนัก แต่เจ้ามิควร..ไม่ควรทำถึงขนาดนั้น



         “ไม่ควรอันใด?” สตรีผู้ถูกเอ่ยนามแสนหวานหัวเราะด้วยความคั่งแค้น ใบหน้างามปรากฏสีหน้าไม่น่าดูอย่างยิ่ง พี่จวินเจ๋อ ท่านมากล่าวว่าไม่ควรตอนนี้ ใช่ช้าไปหรือไม่



         “เจ้ากล่าวถึงสิ่งใด?” น้ำเสียงคนฟังเครียดเขม็ง ลางสังหรณ์บางอย่างผุดขึ้นมาอย่างเงียบงัน



          “ท่านเป็นคนลงมือสังหารจิ้นทงงั้นหรือ



         คนฟังนิ่งไปคล้ายกำลังคิดว่าจิ้นทงคือใคร ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ นั่นคงเป็นชื่อที่แท้จริงของเด็กหนุ่มผู้มีนามว่าเสี่ยวเฉียว..



          “ท่านฆ่าเขาเพราะเหตุใด..จิ้นทงจะทำร้ายจวิ้นอ๋องหรือ เขาขัดขืนหรือ ข้ารู้จักเขามานาน เด็กคนนี้ดูคล้ายมิใช่คนประเภทนั่นจ้าวลี่เซียนกล่าวช้าๆ หญิงงามคืนสู่ความสงบหลังพลุ้งพล่านด้วยอารมณ์ขื่นขม ดวงตาคู่งามกลอกปิดรอยชื้นในแววตา ก่อนริมฝีปากแดงดุจผลอิงเถาจะเม้มเข้าหากันเล็กน้อยและเอ่ยเสียงแผ่วเบา



           “ท่านฆ่าคนปิดปากหรือเจ้าคะ ท่านแม่ทัพ



            “…..”



            หลินจวินเจ๋อมิอาจเอ่ย ข้าเองก็มิอาจเอ่ยคำ ได้เพียงยืนนิ่งอยู่ค่อนวัน คำพูดนั้นหมายถึงสิ่งใด ทารกแรกเกิดเท่านั้นที่จะไม่รู้ ที่จ้าวลี่เซียนพูด มีความหมายเดียวคือหลินจวินเจ๋อเองก็เป็นผู้ร่วมขบวนการ



          “เกาทัณฑ์ หน้าไม้ ยาพิษ มีสิ่งใดล้วนใช้ออก คำนี้มิใช่หรือที่ท่านเคยกล่าว ยามดื่มสุรากับบิดาข้ายังสถบสาบานออกมาด้วยความคั่งแค้น ท่านกล่าวว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้แต่งกับข้า อยากให้จวิ้นอ๋องตายไปเสีย คำนี้เป็นท่านพูดออกมาเอง หรือยามที่รักใคร่คนผู้นั้นกลับลืมเลือนจำมิได้ขึ้นมา



          “แต่เรื่องยาพิษ..ข้ามิได้…”



          “เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพมิใช่คนบงการให้ข้ายื่นยาพิษนั้นแก่จิ้นทง แต่ยาพิษร้ายแรงพิสดารเช่นนั้น สตรีเช่นลี่เซียนจะไปหาจากไหนรึเจ้าคะ?”



           “มีสหายสนิทผู้หนึ่งมาจากทะเลหนันไห่ เขาไปได้ยาพิษนี้มาและมอบให้ท่านพ่อ แต่ท่านคิดหรือว่าบิดาข้าจะยื่นให้จิ้นทงง่ายๆ แพร่พิษวางยาเชื้อพระวงศ์มีโทษร้ายแรงเช่นที่ท่านเคยกล่าว บิดาข้าเพียงนำออกมาพูดคุยกลางวงสุราแต่ท่านก็กล่าวว่าให้จวิ้นอ๋องหลับไปเสียคงดี



          “วาจาคนเมาสุรามิอาจเชื่อถือได้ แต่ลี่เซียนรักท่าน เชื่อท่าน ข้าขอมันมาจากบิดาและมอบให้เด็กคนนั้น ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นข้าลงมือ แต่ท่านกล้าปฏิเสธหรือเจ้าคะ ว่าไม่มีส่วนรู้เห็น



          “ที่ลี่เซียนกระทำลงไป เป็นความผิดข้าคนเดียวจริงหรือเจ้าคะ พี่จวินเจ๋อ



            สายลมพัดใบไม้ไหว สรรพเสียงในงานเลี้ยงเงียบงันไปแล้วด้วยเวลาที่ล่วงผ่าน ดวงจันทร์ทอประกายนุ่มนวล สาดกระทบใบหน้างดงามให้เด่นชัด ริมฝีปากแดงดุจแต้มชาดหยักยิ้มงามตา แต่เป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยความเกลียดแค้นชิงชังดั่งธิดาอเวจี



            หญิงสาวในอาภรณ์ลายดอกมู่ตันเยื้องกรายผ่านไปแล้ว หากบุรุษผู้เคยพูดคุยกลับทำได้เพียงยืนนิ่งอย่างบื้อใบ้โง่งม สองตาเบิกค้างมองแต่ราวกับไม่ได้มองสิ่งใด จมอยู่กับความเงียบและความคิดของตนเช่นเดียวกัน เนิ่นนานกว่าคนผู้นั้นจะหันมาแต่ข้ามิอาจสบตาคู่นั้น..



            สูดลมหายใจสะท้านเข้าสู่หัวอก ข้าหลับตาลงและระงับความรู้สึกปั่นป่วนในหัวอก ครู่หนึ่งอยากเงยหน้าหัวร่อที่วางแผนอยากรู้ว่าคนมีอันใดแอบแฝงจึงคิดการใหญ่กัน แต่หารู้ไม่ว่าคนที่ต้องตกใจนั้นกลับเป็นข้ากับเขา



        หลินจวินเจ๋อ หลินจวินเจ๋อ หลินจวินเจ๋อ..



         ชื่อของคนๆหนึ่งก้องอยู่ในหัวอกหากข้ากระทำได้เพียงยกมือลูบใบหน้าทั้งที่หัวอกสั่นสะท้าน ความรู้สึกพลุ้งพล่านตีวนอยู่ในใจไม่ขาดสาย ข้านึกถึงเขาคนที่บอกว่าให้เชื่อใจ บอกว่าเจ้ามีข้า ข้าทราบดีว่านี่เป็นหลุมพรางให้คนแตกแยก หลินจวินเจ๋อเมามายย่อมไม่รู้อันใด ที่เขาฆ่าเสี่ยวเฉียวเป็นเพราะคิดแก้แค้นให้ข้ามิใช่มิใช่ว่าเขาคือคนฆ่าจวิ้นอ๋อง



          “จันทร์งามเช่นนี้ มิน่าจื่อซิ่นจึงมัวหลงชมมิกลับจวน



           ท่ามกลางความอึดอัดพลุ้งพล่านราวกับอกจะแตกดับ น้ำเสียงคุ้นหูสายหนึ่งกลับดังขึ้นเบื้องหน้า ข้าเงยหน้ามองหวงไท่หยาง ครู่หนึ่งดวงตาสาดประกายดุร้ายเพราะรู้ว่านี่คือแผนของเขา นี่คือความต้องการของเขา..



           “แล้วท่านไยไม่กลับ?”



          น้ำเสียงแข็งกระด้างแทนที่จะกระชากห้วน ข้าแม้อยากด่าทออาละวาดแต่ก็นิ่งพยายามระงับอาการ ข้ารู้ ข้ารู้ดี..แม้จะเป็นแผนของหวงไท่หยางหรือไม่ นี่ก็คือความจริง



         “ข้าคงรอชมจันทร์ยามได้ทราบความนัยบางอย่างอยู่กระมัง…”



        “แล้วท่านดีใจหรือไม่?” ข้าไม่ได้อยู่ในสภาวะอารมณ์อยากเล่นเล่นกับผู้ดี อาการปวดหัวเริ่มมาเยือนพร้อมกุบความพลุ้งพล่านในหัวอกที่ไม่จางหายไปง่ายๆ ข้าสูดหายใจลึก..แสยะยิ้ม เอ่ยปากถามหวงไท่หยางอย่างไม่คิดวางท่ายิ้มแย้มใดๆ



       “ข้าทราบแล้ว ท่านพอใจหรือยัง หวงไท่หยาง


+++++++



มันเป็นเธอที่แทงฉันนน ไม่ใช่ผู้คนอีกหมื่นล้านนน/เพลงมา

แฉท่านพี่รับเปิดจองนิยาย(..) แต่ยืนยันนิยายเรื่องนี้จบแฮปปึ้นะคะ!!

และว่าด้วยเรื่องเปิดจอง อ่านลิงค์นี้ได้เลยค่ะ

https://docs.google.com/document/d/1qKrLQhy14sUsIpxCO2m3mZIPhCcQDYTT5hmai_LgyL0/edit?usp=drivesdk

 

มีเรื่องเปลี่ยนแปลงเยอะพอสมควร เช่นราคาถูกลง! 555 ดังนั้นอ่านรายละเอียดดีๆก่อนสั่งนะคะ มีอะไรสอบถามได้

 

เม้าท์นิยายอย่าลืมแท็ก #จวิ้นอ๋อง ค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,785 ความคิดเห็น

  1. #13652 DARA T. (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:24
    แม่ หน่องมากอด แม่ใจเย็นเด้อ สงสารคนที่จากไปจริงๆ แม่ไม่ได้ทำผิดอะไรเด้อแม่ ท่านแม่ทัพก็แค่เมาเด้อแม่ พูดไปงั้นแหละแม่จ๋า ฮืออ วงวารทุกคนเลยแม่
    #13,652
    0
  2. #13564 ununchuahong (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 14:20
    กำลังหวานอยู่ดีๆเหมือนโดนถีบลงเหว หือออออออ
    #13,564
    0
  3. #13437 ploybrf2 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 06:15
    เครียดเลยวทฟ.
    #13,437
    0
  4. #13369 พญานก T^T (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2561 / 13:05
    อ้าวเฮ้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา
    #13,369
    0
  5. #13301 จ้าวแมวน้อย (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 20:05
    เอ้าเห้ยยยย ไอลูกเต่านี่ อาซิ่นลูกกกกฮืออออ
    #13,301
    0
  6. #12958 Pineapples (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 12:28
    สงสารจวิ้นอ๋องคนก่อนที่ตายไปแล้วโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้เรื่องอะไร...//ปักธงอาซิ่นกับคนงาม!
    #12,958
    0
  7. #12904 มูตี้ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 16:06
    ^______^
    #12,904
    0
  8. #9392 fairy (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 11:20
    เอ้าาาา อย่างงี้ก็ได้เหรอ
    #9,392
    0
  9. #8334 KTsung (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 22:22
    ชิหายแว้ว 😱😱 วิบัติแท้ ตอนนี้ม่ามาเต็ม ปวดใจตับไตไส้พุง 
    รัชทายาทน่าหมั่นไส้มาก สมควรสักหมัด 
    #8,334
    0
  10. #7877 ✚ADAM (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 09:56
    โอย .. สตรองนะอาซิ่น
    #7,877
    0
  11. #7739 THELEnin (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 19:16
    แอบน้ำตาซึมๆ ตอนลี่เซียนระบาย เข้าใจนางเลยอ่ะ เป็นผญ. เป็นลูกอนุ ไหนจะพ่อบงการ แต่พอรักก็ยอมทำทุกอย่าง โอ๊ยยย เรื่องนี้น่าสงสารทุกตัวละคร สะท้อนให้เห็นว่าทุกคนมีปมชีวิต มีที่มาที่ไปให้เป็นแบบนั้นทำอย่างนั้น
    #7,739
    0
  12. #7501 Shenoraq (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 20:20
    โกรธ แย่
    โกรธทุกคน ฮือออออออออออออ /สงสารลี่เซียนนิดหน่อยก็ได้;-;
    #7,501
    0
  13. #7496 lovelykik (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 18:14
    เอาจริงๆนะ สงสารหวงเทียนหยางที่ตายไปมากๆ ตายเพราะคนที่รักบอกอยากให้ตายเนี่ย โกรธแทน
    #7,496
    0
  14. #7220 TOEY_KCR (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 10:30
    จะว่าไงดีตอนนั้นพระเอกก็เมาใช่ไหมอาจจะไม่มีสติ เเต่ก็ใช่ว่าจะไม่ผิดเลย เเม่นางลี่นี่ก็น่ะฆ่าคนอื่นเพราะพิษรักเข้าใจว่าถูกนายเอกเเย่ง แต่ชีวิตคนก็ไม่ใช่ผักปลา เเถมท่านอ๋องตัวจริงก็ตายไปตามความตั้งใจของสองคนนี้ด้วย ยังไงก็ถือว่าฆ่าคนไปเเล้ว ตอนนี้มีเพียงเเต่ร่างเเละวิญญาณของนายเอก สงสารก็เเต่เจ้าของร่างที่เหมือนตายเพราะเเผนการของสามีตัวเอง ยังไงสองคนนี้ก็ต้องชดใช้ รวมถึงรัชทายาทด้วย นายเอกเเก้เเค้นเเทนฮูหยินคนก่อนด้วยน่ะ
    #7,220
    0
  15. #7091 thifu:') (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:41
    พลิกบทกันเลยจ้าาา หวายย
    #7,091
    0
  16. #7014 Daw Prdz KS (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 18:29
    แต่ละอย่างงง ซับซ้อนหัวใจเปนแผล
    #7,014
    0
  17. #6872 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 11:23
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #6,872
    0
  18. #6750 Blue Min (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 01:46
    ช็อกไปสิ...หัวใจนี่อึดอัดแทน แม่-เกลียดรัชทายาททททททท พยาธิเอ้ย!
    #6,750
    0
  19. #6749 AlasterAmoody (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 01:37
    รออีบุ๊คจ้า
    #6,749
    0
  20. #6748 H.I.D.E. (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 01:20
    รออุดหนุนอีบุ๊คค่า
    #6,748
    0
  21. #6747 Sajin Seen (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 00:55
    อ่านอย่างเคร่งเครียดๆ แล้วก็หลุดขำ เพราะเพลงตอนจบ 5555+.
    --------------
    แล้วก็มาตกใจกับราคาหนังสือ O[]o"// กรี๊สส ขอลดราคาหนังสือได้ไหมมมม ToT plsss
    1400บาท นี่คือยังไม่มีboxด้วย โฮกกกกก เล่มละ 350บาท นี่กี่หน้าอ่ะคะ
    ราคานี้นี่ boxต้องงาม หน้าปกต้องเริศนะคะ ไม่งั้นเราไม่สู้น้าาาา โฮ ไตอ่อนแอ เจอราคานิยายวายแต่ละเรื่อง ร้องไห้แป้บ
    #6,747
    0
  22. #6746 RoZenKreuZ (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 00:33
    ขอสอบถามหน่อยครับ
    ผมชอบเรื่องนี้ และคิดจะซื้อเก็บ
    ถัาราคาไม่แพงผมก็คิดว่าจะซื้อเก็บไว้เล่นๆ
    แต่เนื่องจากราคาโหดทีเดียว เลยอยากเห็นปกจังเลยครับ อยากให้ลงตัวอย่างปกก่อนจะปิดจองรอบแรกได้ไหมเอ่ย? 
    เพื่อประกอบการตัดสินใจ
    ผมมีนิสัยดูปกก่อน (ถ้ามี box ก็ดู box ก่อนอย่างแรก) ถ้าปกไม่ถูกใจ ลายเส้นไม่น่าเก็บ ผมจะไม่ค่อยอยากซื้อ (กลับกันถึงแม้ไม่ชอบเนื้อเรื่อง แต่ถ้าปกสวยก็จะซื้อมาเก็บไว้ไม่อ่านด้วยซ้ำ5555) 
    อยากเห็น mockup คร่าวๆ ครับ ฮือ 
    ปล.อยากกระโดดถีบขาคู่ใส่ไท่หยางบ้านี่จริงๆ ถนัดนักเรื่องยุยงให้คนแตกแยก โฮ่ยยย /สูดหายใจลึกๆ ผมขอกลับไปอวยคนงามดีกว่า สบายใจ คนงามทำอะไรก็งาม จบ /ฟฟฟ
    #6,746
    0
  23. #6745 Ayaaaaaa (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 00:09
    ช็อตนี้เจ็บเลยค่ะ ????????
    #6,745
    0
  24. #6740 runna (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 23:16
    รอจองรอบสองเลยค่ะงานนี้ จะได้อ่านแบบระเอียด ชอบเรื่องนี้จริงๆ เป็นนิยายแนวจีนย้อนยุคของคนไทยเรื่องแรกที่ต้องการเก็บไว้ครอบครอง โดยส่วนตัวชอบนิสัยอาซิ่นนะ กับฉากเอาคืนของนาง และฉากสวีทของเจ้เต่าที่ทำตัวมุ๊งมิ้ง รอรอบสองค่ะ จุ๊บๆ
    #6,740
    0
  25. #6738 nuna (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 23:01
    สงสารอาซิ่น เสียความรู้สึก ทีนี้จะเชื่อใจใครได้ไหมหนอ..

    แม่ทัพนี่รักอาซิ่นจริงๆใช่ไหม รีบเคลียร์ตัวเองด่วน

    ไม่งั้นจะยุให้ท่านอ๋องเปิดฮาเร็ม 55
    #6,738
    0