ข้านี่แหละจวิ้นอ๋อง (BL)

ตอนที่ 42 : จิ้งจอกห่มหนังแกะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,378
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 249 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59





       “คิดทำให้ข้าผู้เป็นอ๋องพอใจ ไม่ง่ายนักหรอกนะ ท่านแม่ทัพ”


        แสงสลัวจากเปลวเทียนวับวามยังคงสะท้อนเงาที่ปรากฏบนผนังภายในกระโจมที่พักของแม่ทัพใหญ่ ซึ่งมีสองร่างประชิดคลุกคลีกันอย่างไม่อาย หนึ่งคือร่างระหงของบุรุษผู้ถูกกล่าวขานว่ามีใบหน้างดงามเหนือผู้ใดในแผ่นดิน ขาเรียวขาวพาดอยู่บนไหล่หนาถูกมือแกร่งจับไว้ ซ้ำเจ้าของมือใหญ่ยังไม่มีท่าทีกริ่งเกรงใด ฟันคมๆขบเข้าที่ต้นขาขาวบ่งชัดว่า'บังอาจ'อย่างยิ่ง


          เสียงขยับกายดังสวบสาบ ท่อนขาขาวพาดบนไหล่หนาแต่ร่างแกร่งยังรุกเข้าประชิดอย่างดื้อดึงเป็นผลให้ขาขาวถูกรั้งขึ้นสูง เสื้อผ้าสำหรับสวมใส่นอนนั้นเดิมทีก็มิได้ปกปิดมิดชิด ผิวกายขาวๆจึงยิ่งปรากฏสู่ดวงตาดำจัดที่บัดนี้เข้มขึ้นด้วยแรงปรารถนา ทว่าแม้อยู่ในท่วงท่าน่าอาย วงหน้างามหยาดฟ้ากลับยังประดับรอยยิ้มอ่อนหวาน ตัดกับดวงตาคู่งามที่เจือความเจ้าเล่ห์ท้าทาย แพขนตาหนาหรุบต่ำปิดบังแววตาระยิบระยับดั่งดวงดาว


         ร่างสูงรุกเร้าแนบชิด หากร่างใหญ่กลับมีลมหายใจติดขัดอยู่บ้าง วงหน้าหล่อเหลาคมคายของแม่ทัพแดนใต้ยังปรากฏรอยริ้วบาดแผลพาดผ่าน ปลายคางปรากฏไรหนวดสากระคาย บ่งชัดว่าเจ้าของผิวหน้าคร้ามเข้มประจัญศึกหนักมามากมายเพียงไร หากบัดนี้ศึกหนักยิ่งกว่าที่บันดาลลมหายใจวาบหาย กลับเป็นศึกด้วยมือน้อยที่ขยับคลุกคลีเบียดเคล้า กลั่นแกล้งตนอย่างย่ามใจ


         “ข้าคิดว่าตนเองเป็นผู้มากความสามารถ” หลินจวินเจ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพลางลากฝ่ามือขึ้นสูง ไล้ปลีน่องขาวหวังเห็นสีหน้าแดงซ่านด้วยความอาย หากบุรุษเบื้องหน้าภรรยาของตนยังคลี่ยิ้ม ดำรงตนไม่สะเทือนไหว คิดดังนั้นจึงอ้าปากงับขึ้นมาจากข้อเท้าอย่างใจกล้า


           “โอ้อวดว่าตนมีความสามารถมีมากมาย ผู้กระทำได้จริงแท้มีกี่คน”


           ริมฝีปากคู่งามขยับยิ้มแย้มยั่ว ซ้ำหัวแม่เท้าซุกซนซึ่งพาดไหล่ยังแกล้งเขี่ยต้นคอและใบหูเล่น หลินจวินเจ๋อคำรามในลำคอเบาๆและงับเรียวขาขาวลากขึ้นสูง นึกแปลกใจปนเคืองขุ่นว่าภรรยาตนใล่ดูเชี่ยวชาญมากเกินไปหรือไม่ หาได้เขินอายเฉกเช่นครั้งที่ตนเคยเมามายล่วงเกินสักนิด


        “ดังนั้นฮูหยินจึงกล่าวว่าตนเองมากความสามารถ?” ขาเรียวขาวอีกข้างของคนงามเกี่ยวเอวของตนเล่นอย่างซุกซน หลินจวินเจ๋อเอ่ยถาม ปลายจมูกแตะลงบนหัวเข่ากลมมนได้รูปสวย ดวงตาคู่คมเป็นประกายวาบ ดูคล้ายความหึงหวง


        “มีหรือไม่เป็นท่านต้องลองพิสูจน์”


         จากท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์บัดนี้กลายร่างเป็นจิ้งจอกจอมยั่วยวนเสียแล้ว แม่ทัพหนุ่มครางเบาๆในลำคอเมื่อนิ้วเรียวสวยปลุกปั่นอารมณ์ของตนให้กระเจิดกระเจิง ความอัดอั้นผสมเคร่งเครียดนับแต่เริ่มการศึกทำให้หลินจวินเจ๋อแทบสิ้นความอดทน หากกลับปรากฏสีหน้ากลับมืดครึ้มขึ้นมาเมื่อเผลอคิดว่าความเชี่ยวชาญของปีศาจน้อยตนนี้ แท้จริงแล้วเป็นศัตรูผู้นั้นสั่งสอน ร่องรอยถูกกระทำบนร่างงามปรากฏอยู่ชัดเจน แล้วหากเป็นใต้ร่มผ้าเล่า?


         “มิใช่ว่าใครบางคนทำให้ข้าคิดว่าตนเอง’พิสูจน์'ไปแล้วหรอกหรือ” เฝ้าถามพลางพยายามกวาดสายตาขึ้นลงมองสำรวจ ร่างระหงที่เสื้อแสงเริ่มหลุดลุ่ยออกจากกายมองเช่นไรก็ยั่วเย้ายิ่งนักจนแทบหมดสิ้นความอดทน ความจริงข้อนี้เมื่อลองพิจารณาจากคำกล่าวของเจ้าตัวก็ตระหนักได้ว่าถูกล่อลวงต้มตุ๋น


          “ข้าบอกว่าไม่มีอะไร” ผู้ที่คล้ายถูกจับได้กระพริบตาใสซื่อ แก้ตัวอย่างหมดจดอย่างยิ่ง


           “บังอาจนัก” หลินจวินเจ๋อคำรามในลำคอ สิ่งนี้มิอาจปฏิเสธได้ แต่ยามนั้นเจ้าตัววางอุบายสู้พยายามทำให้ตนหลงกล คิดแล้วไม่เกิดโทสะแต่กลับกระตุ้นเร้าดวงใจจนคันยุบยิบ “โทษทหารหลอกลวงแม่ทัพ ต้องจัดการอย่างเด็ดขาด”


           “ข้ากลัวแล้ว” คนกล่าวหัวเราะอย่างยั่วเย้า ราวกับกลัวจะถูกลงโทษน้อยไปไหล่ขาวบางจึงปรากฏด้วยเสื้อผ้าหลุดรุ่ย หลินจวินเจ๋อนึกพอใจที่ไม่มีร่อยรอยว่าถูกล่วงละเมิด หากก็ยังไม่วางใจ


          “ท่านพี่” คิดตระหนกหากมิทันให้คิดเอ่ยปากซักไซ้เอาความแขนขาวก็คว้าลำคอเอาไว้ หวงเทียนหยางละมือจากอาวุธในมือแล้วเมื่อสามารถปลุกเร้าจนมันแข็งขึง ร่างระหงเข้ามาแนบชิดและจ่อใบหน้างดงามมาตรงหน้า วงหน้างามล้ำแม้บอบช้ำยังงามเสียจนสั่นคลอนหัวใจผู้คน ดวงตาคู่นั้นเจือแววหวานหยาดเยิ้ม ริมฝีปากแดงฉ่ำปรากฏรอยยิ้มหวาน พักตร์งามล่อลวงผู้คนให้ต้องมนตรา มือเรียววางทาบแก้มแล้วไล้แผ่วเบาชวนเคลิบเคลิ้ม


        “ท่านแน่ใจแล้วใช่หรือไม่ที่จะสานสัมพันธ์กับบุรุษ”


        คำกล่าวกระตุ้นเตือนดังขึ้นช้าๆ ป็นผลให้ผู้ฟังชะงัก หลินจวินเจ๋อมองวงหน้างามกระจ่างปรากฏท่าทีคล้ายลำบากใจที่ต้องกำชับกำชา หากมิอยากแนบชิดไยยิ้มยั่วขยับตัวเบียดเสียด นี่คนต้องการทดสอบความอดทนของตนชัดๆ


          “ตอนข้าแกล้งหลอกท่านก็แล้วไปเถอะ แต่ยามนี้ท่านมีสติครบถ้วน มิอาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้แล้ว เมื่อเข้าหอย่อมกลายเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องทุกประการ คิดหย่าขาดจากข้ายิ่งยากไม่ต่างกับหาทางบรรลุขึ้นสวรรค์ จะถอยกลับไม่ได้แล้วเชียวนะ ท่านพี่”


          ปลายนิ้วเรียวดั่งลำเทียนเลื่อนจากใบหน้าคมคายลงมายังแผ่นอกแกร่ง สาบเสื้อแบะออกกว้างเป็นผลให้นิ้วเรียวลากวนเขี่ยเล่นได้ตามใจ สัมผัสชวนจั๊กจี้บนแผ่นอก ดวงตาคู่งามหรุบต่ำแล้วช้อนมองอย่างยั่วเย้าภายใต้แสงเทียน ส่วนสำคัญบนร่างแข็งขึงจนแทบทนไม่ไหว หลินจวินเจ๋อคำรามด้วยน้ำเสียงแหบห้าวในลำคอ ผู้ใดกล่าวตักเตือนเช่นนี้ นี้คือการเตือนหรือกระตุ้นเร้าให้ผู้คนลืมตัวกันแน่


        “อยากบรรลุขึ้นสวรรค์ยากอันใด ข้าพอใจจะไปกับเจ้าคืนนี้”


         ไวเท่าความคิดมือหนาก็ผละจากข้อเท้าเล็กแล้วใช้ยกร่างอีกฝ่ายขึ้นจากโต๊ะเขียนหนังสือ ตะปบสะโพกมนและขยี้ขยำอย่างไม่ปรานีปราศัย แม่ทัพหนุ่มอุ้มร่างภรรยาของตนเดินตัวปลิวอย่างง่ายดาย โยนเอาทุกข้อเกรงใจทั้งการงาน อาการถูกพิษของคนตรงหน้าและภาระที่โถมเข้ามาทิ้งขว้างอย่างไม่อาย


       เทียนไขถูกเป่าดับ ภายในห้องเหลือเพียงแสงวับวามจากดวงตาสองคู่จ้องมองกันภายในความมืด เสือร้ายกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์จ้องมองอย่างไม่มีใครยอมใคร แล้วขาเรียวก็พาดลงบนไหล่หนาเขี่ยเล่นด้วยรอยยิ้มเย้ายวนใจที่ปรากฏชัดเจนอีกคราเมื่อสายตาเคยชินกับความมืดรอบกาย


        “ถ้าคืนนี้จะพาข้าไปสวรรค์ ห้ามหล่นจากเมฆกลางคันนะท่านพี่”


         หลินจวินเจ๋อคำรามเบาๆในลำคอ กระชากขาเรียวเข้าหาตัวแล้วกระโจนใส่อีกฝ่ายทันควัน ลากเอาฮูหยินของตนที่วันนี้กลายร่างเป็นปีศาจจิ้งจอกจอมยั่วมาหวังลงทัณฑ์ด้วยตนเอง


          แผ่นหลังกระทบลงบนเตียงนุ่มขณะที่ร่างสูงใหญ่ก็เข้ามาทาบทับ หลินจวินเจ๋อใช้สายตาร้อนแรงจ้องมองร่างระหงแล้วก้มลงบดขยี้เรียวปากบางๆที่เผยรอยยิ้มยั่วเย้า เงาร่างบนเตียงหนาที่กำลังก่อสงครามกันปรากฏเป็นเงาตะคุ่ม เสียงหอบหายใจสลับดับเสียงครางเครือเบาๆหลุดรอดออกจากริมฝีปากเมื่อครั้นจูบหวานผละออก แล้วก็กลับมาทาบซ้ำกลืนกินอย่างไม่มีใครยอมใคร จวบจนลำดับลมหายใจเริ่มสับสนจึงยอมเปลี่ยนเป้าหมายในที่สุด


        “ฉู่เหวินแห่งไห่เยี่ยน” ท่ามกลางพายุอารมณ์ที่พัดขึ้นสูง แม่ทัพใหญ่หลังผละออกมาได้กลับคำรามชื่อศัตรูออกมาด้วยความสงสัยค้างคาในใจ วิธีการสร้างอารมณ์รักอันแปลกใหม่ทำเอาฮูหยินผู้มากประสบการณ์ถึงกับชะงักอย่างนึกไม่ถึง


          “เขาได้กระทำเช่นนี้กับเจ้าหรือไม่?” คนมีโทสะคิดหึงหวง เมื่อถามแล้วมือใหญ่ก็แทรกเข้ามาในสาบเสื้อ เพราะความมืดจึง'บังเอิญ'บีบเคล้นคลึงแผ่นอกขาวอย่างลืมตน ปลายนิ้วเผลอปัดผ่านยอดอกจนมันแข็งขึง ขยี้ขย้ำกระตุ้นอารมณ์หวามอย่างย่ามใจขณะซักไซ้ความผิดจากนักโทษตัวดี


            “หากเขาทำจริง แล้วท่านจะทำอย่างไร—อ๊ะ!” ผู้ถูกกระทำปรือตามองเจ้าของปลายนิ้ว ด้วยคิดแกล้งยั่วไม่เลิกราจึงตีสีหน้าไม่รู้สึกรู้สาแล้วกล่ามตอบ หากผลลัพท์คือฟันคมขบขยี้ยกอกอย่างแรง วงตามีโทสะนั้นวิบวับ


           “ข้าจะฆ่ามัน” หลินจวินเจ๋อกล่าวฝากแค้นพลางละปลายฟันออกมาจากยอดอกเล็กที่ตนกลั่นแกล้งจนมันชูชัน ความหึงหวงปะปนความใคร่จนแผ่กลิ่นน้ำส้มฉุนกึก


           “กล่าวเรื่องฆ่าฟันอันใดตอนนี้ ท่านพี่ ท่านนี่ช่าง…อืม..” ดวงคู่งามหลับพริ้มหลังริมฝีปากหนาพร่างพรมที่แผ่นอกและซอกคอ ลื่นอารมณ์ยิ่งก่อเกิดปั่นป่วน แข้งขาไม่อยู่สุขเบียดเล่นที่ส่วนสำคัญของอีกฝ่ายอย่างใจกล้า


            “เพราะมันกล้าแตะเจ้า เคยแตะต้องที่ใด ข้าจะลบรอยออกไปให้หมด” คนหึงหน้ามืดฟัดลำคอขาวที่มีรอยนิ้วจนแทบลายพร้อยแล้วยังยกข้อมือบางมาขบกัด กล่าวจริงทำจริงทุกประการ และประกายตาวาววับนั้นทำให้เจ้าของดวงตาคู่งามยิ้มเจ้าเล่ห์


           “อืม..ตรงนี้..”


         ปลายนิ้วปัดผ่านมายังหน้าท้อง คราแรกหลินจวินเจ๋อแทบเป็นบ้าด้วยความหึงหวงหากประกายตาหวานระยับนั่นบอกให้ทราบถึงความนัย สื้อแสงหลุดรุ่ยแล้ว มองคนงามใต้ร่างที่กำลังถูกปอกลอกจนอาภรณ์แทบมิอาจช่วยปกปิดอันใดแล้วก็ก้มลงไปพรมจูบลงบนหน้าท้องขาว ซ้ำขบเบาๆเรียกเสียงครางสะท้าน แม่ทัพใหญ่แม้จะเป็นทหารผู้เคร่งในหน้าที่ หากแต่ก็ยังเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่ง อายุเองก็นับว่าอยู่ในวัยฉกรรจ์ ในสนามรบเชี่ยวชาญอย่างไร เรื่องสนามรักบนเตียงนั้นก็ไม่นับว่าไก่อ่อนจนน่าอดสู


           “ตรงนี้..” ขบกัดฝังรอยบนหน้าท้องขาว สุ้มเสียงแผ่วเบาก็กระซิบตามมาแล้วต้นขาขาวก็แยกออกจากกัน แม้มีอาภรณ์สวมใส่แต่จะปกปิดอันใดได้ ฝ่ามือหนาเลื่อนไล้ไปตามปลีน่องของของฮูหยินคนงาม ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนื้อเย็นเรียลลื่นดุจแพรไหม วูบหนึ่งนึกก่นด่าตนเองที่ปากพล่อยปฏิเสธใจคนตรงหน้ามาเนิ่นนาน ช่างโง่งมยิ่ง


           “จับไปจนทั่วเช่นนี้ไม่น่าให้อภัยยิ่ง” น้ำเสียงพร่ากล่าวขึ้น หากคนมิได้หมายถึงองค์ชายน่าตายผู้ใดแล้ว ไฟหึงหวงมอดดับไปพร้อมกับการลุกโชนของไฟปรารถนา ผู้ใดคิดสนใจฉู่เหวินนั่นกัน


           “ท่านพี่ต้องรีบช่วยข้าลบนะ” เสียงหวานกระซิบหยอกเย้ายั่วให้คนพลุ้งพล่าน


           “ย่อมกระทำ แต่ฮูหยิน เจ้ายังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าเลย” คมเขี้ยวขบกัดสร้างรอยรักตีตราจองบนท่อนขาขาว หลินจวินเจ๋อพูดออกมาทั้งที่ทราบว่ามันมิใช่สาระสำคัญอันใด ไม่ถอดเสื้อผ้าแล้วอย่างไร ยิ่งปกปิดกลับยิ่งลึกลับยั่วเย้าชวนให้ลำคอแห้งผากด้วยแรงกระหาย


          “ถอดหรือไม่ต่างกันอย่างไร?” คภรรยาจอมยั่วเองก็คิดไม่ต่าง คนงามยิ้มแย้มหัวเราะแผ่วเบายามปลายคางสากด้วยไรหนวดสัมผัสต้นขาไวต่อความรู้สึก พลางใช้ปลายเท้าเขี่ยแผ่นหลั่งหนาคิดกลั่นแกล้ง เรื่องมาถึงขนาดนี้ใครจะกล่าวว่าไม่รู้สึกอันใด รอยขบกัดและลมหายใจร้อนส่งผลให้เลือดในกายเหมือนจะเหือดเร้า ลมหายใจสะดุดด้วยความปราถนา ส่วนที่ถูกละเลยไปมายิ่งแสดงอาการเเจ่มชัด


         “ท่านพี่อยากเห็นเจ้าให้ชัดๆ”


        น้ำเสียงทุ้มพร่าด้วยความปราถนากล่าวกับหน้าท้องแบบบางเบื้องหน้า ลมหายใจถี่กระชั้นมากขึ้นบ่งบอกถึงความปราถนาที่คุโชน ครู่หนึ่งนึกเสียดายที่ดับเทียน แต่ก็ทราบว่ามิอาจให้ผู้อื่นพบเห็นแม้เป็นเพียงเงาดำ หลินจวินเจ๋อเคลื่อนมืออย่างรวดเร็วเพื่อดึงเอาเสื้อผ้าออกจากร่างกายของภรรยาคนงาม บอกตนเองว่า'ครั้งหน้า'จะต้องได้ทอดทัศนาร่างกายอันล้ำค่าของฮูหยินให้มากกว่านี้


        “ข้ากลับเห็นว่าเช่นนี้ออกจะน่าสนุก”


         คนงามยิ้มซุกซนแล้วลากปลายนิ้วไปยังแผ่นอกหน้า ดวงตาวับวามเงยขึ้นมองใบหน้าคมคายที่แนบชิด ผ่อนลมหายใจลงอีกครั้งเมื่อรับรู้ถึงฝ่ามือที่ลากตามเกาะกุมด้านล่างและเริ่มลงมือหยอกเย้า เลียริมฝีปากแห้งผากของตนพลางยกมือเสยผมดำยาวขึ้นด้วยอัปกริวาที่ทราบดีว่าช่างยั่วกิเลศผู้คน เห็นเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนเริ่มหลุดลุ่ยแล้ว  เพียงคิดฝ่ามือก็แหวกเสื้อตัวในของอีกฝ่ายออกบ้างหาได้คิดเอียงอาย บุรุษด้วยกันจะกริ่งเกรงอันใด ซ้ำใครจะยอมถูกถอดคนเดียว


        “เช่นนั้นคราวหน้าตามใจท่านพี่ ครั้งต่อไปตามใจฮูหยิน”


           น้ำเสียงแหบพร่าด้วยมิอาจทนทานภาพอันยั่วกิเลศนี้ได้ไหว เพียงสัมผัสอย่างเดียวหรือจะเพียงพอ ส่วนสำคัญที่แข็งขึงจนเจ็บร่ำร้องแล้ว หลินจวินเจ๋อมิอาจทนต่อไป ร่างสูงใช้สองมือโอบประคองเอวบาง พลางซุกหน้าลงกับแผ่นอกขาวบรรจงใช้ทั้งเขี้ยวทั้งเรียวลิ้น ดูดขบอย่างนึกคึก ทั้งยังกระสับกระส่ายร้อนเร่าจนมิอาจไม่แสดงอาการ


         อากาศเย็นนักแต่ในกระโจมกลับยิ่งร้อน วกับถูกลวกซ้ำด้วยไฟปราถนา ร้อนมาก...เสียจนอยากยิ่ง...ที่จะกระทำการดับร้อนให้ตนนัก


           ตุบ


          “คิดอยากมีครั้งหน้า ต้องดูก่อนว่าครั้งนี้ทำข้าพอใจหรือไม่”


          ร่างแกร่งถูกมือน้อยผลักให้เอนหลังอย่างไม่ทันตั้งตัวด้วยมัวเมาอยู่กับการเสพรสชาติคนตรงหน้า หากหลินจวินเจ๋อหาได้คิดว่ามันเป็นเรื่องแย่เมื่อร่างระหงนั่งทับลงบนเอว แสงสว่างจากภายนอกสาดเข้ามาอย่างเลือนลางเผยให้เห็นใบหน้างดงามคลี่ยิ้มยั่ว เส้นผมดำขลับชื้นเหงื่อกระจายทั่วแผ่นหลังและอกขาวที่เห็นได้ชัดเจนยามนี้ ดวงตาคู่งามยิ่งพร่างพรายยามฮูหยินของตนเลียริมฝีปากช้าๆ กริยาอาการช่วยให้เลือดลมยิ่งคึกคักร้อนแรง


           “เราเล่นกันมามากแล้ว เริ่มของจริงกันดีกว่านะท่านพี่”


          ดึกแล้วอากาศยังเย็นสบายที่ร้อนแรงคงมีเพียงภายในกระโจมมืดมิดซึ่งมีเสียงขยับกายและเสียงลมหายใจเร่าร้อน ความเคลื่อนไหวทั้งหลายไม่อาจแผ้วพานไปยังโสตของทหารยามที่เฝ้าอยู่นอกกระโจมแม่ทัพใหญ่ เพียงทราบว่าคนนอนแล้ว จากนั้นแม้บางครั้งจะปรากฏสุ้มเสียงแปลกหูจากด้านในมันก็นิ่งเสีย สามีภรรยาอยู่ด้วยกัน ทำสิ่ฃใดหาใช่ธุระที่ต้องสอดรู้  เพียงรุ่งเช้าเห็นฮูหยินท่านแม่ทัพมีรอย'มดกัด'ที่คอ เท่านั้นก็เอาไปเล่าลือได้แล้ว..


++++++++


         บางอย่างที่เปียกชื้นและเย็นเยียบทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างเผลอไผล พวายามหลบตามสัญชาตญาณ หากกลับถูกติดตามมาดมดอมอย่างไม่ยอมแพ้ เมื่อถูกกลั่นแกล้งอย่างมีโทสะจนลืมตากลับพบว่าคนก่อกวนที่แท้เป็นสามีไม่รักดีผู้หนึ่ง


          “ตื่นแล้วหรือ?” ไม่ตื่นจะเห็นรึ ผู้ถูกรังควานจนต้องลืมตาทำตาขวางใส่เจ้าของใบหน้าหล่อเหลา คนเพิ่งตื่นนอนมีโทสะง่ายดายเช่นนี้เอง


         “ข้าง่วงเช่นนี้ ไยต้องก่อกวน” ส่งเสียงอู้อี้ปนแหบพร่าแล้วมุดหน้าลงไปซบหมอนหนุนผ้าห่มอีกครั้ง ความทรงจำเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาทำให้ข้านึกขึ้นได้ว่ากำลังอยู่ในฉากคู่รักหวานรับอรุณ ข้าเหลียงจื่อซิ่นควรเงยหน้าขึ้นยิ้มแย้มออดอ้อนสามีใช่หรือไม่ ที่จริงข้าก็ควรทำเช่นนั้น แต่ว่ารอก่อนเถอะ เดี๋ยวก่อน ขอข้าตั้งตัวกับสภาพหน้าแตกยับของตนก่อน!


        หากถามว่าทำไมจึงอับอาย คำตอบของข้าคือ’คำนวนพลาด'


          “เช่นนั้นพี่ไม่กวนเจ้าแล้ว จะออกไปตรวจทัพยามเช้าแล้วกลับมารับทานอาหารด้วย ฮูหยินคนดี อย่าปิดประตูไล่ท่านพี่เสียเล่า”


          “ผู้ใดจะทำ ท่านไปทำงานของตนไป”


          “แล้วข้าจะรีบกลับ” สัมผัสเบาๆที่ศีรษะคือริมฝีปากจูบเส้นผมเป็นแน่  ก่อนที่เจ้าตัวจะผละออกไปด้วยท่าทีรื่นเริงอารมณ์ดี


         ข้ารู้ดีเชียวว่าทำไมเขาอารมณ์ดี เป็นเพราะเรื่องเมื่อคืนน่ะสิ เจ้าตัวร้ายจับข้ากินจนพุงกางแล้วจึงสวมบทสามีผู้รักใคร่ภรรยาอย่างยิ่ง


        พลิกผ้าห่มออกมาปรือตาจ้องเพดานแล้วข้าก็คำรามเบาๆในลำคอ อันที่จริงใช่ข้าอยากจะเล่นบทภรรยาสาวขี้อายเช่นนี้ แต่ผลกระทบที่ได้จับมันหนักเกินไป แค่ขยับตัวก็ยังร้าวไปถึงสันหลัง บัดซบบบบบ


          ไว้อาลัยกับความผิดพลาดของตนเองแล้วข้าก็ถอนใจเฮือก สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ได้เหนือความคาดหมายแต่อย่างนอกจากร่างกายนี่ คิดแล้วยังอยากกุมขมับโอดครวญ ข้าล่ะรู้สึกเสียเซลฟ์  เสียศักดิ์ศรีเจ้าของฉายาผีเสื้อราตรีที่สุด!


           ข้าไม่ได้คิดสะเทือนใจเรื่องการเอาร่างคนงามมาให้เจ้าลูกเต่าแทะเพราะยังไงทั้งคู่ก็เป็นสามีภรรยา ไม่คิดมากที่โดนเจ้าลูกเต่ากินเพราะนี่ก็เป็นของดีเกรดพรีเมี่ยม..แฮ่ม..ข้าหมายถึงไม่คิดมากเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ทำให้เสียดายจริงๆกลับเป็นร่างกายนี่


         เหลียงจื่อซิ่นเกย์หนุ่มอายุยี่สิบแปดแข็งแรงสมบูรณ์เชี่ยวชาญเรื่องบนเตียงและลีลาร้ายกาจ ใช่


         เหลียงจื่อซิ่นสู้ไม่หวั่นแม้เป็นฝ่ายกินหรือฝ่ายโดนกิน ทุกครั้งจะแสดงฝีไม้ลายมือจนคู่ขาติดใจทุกราย ใช่


         แต่เหลียงจื่อซิ่นผู้คิดจะเล่นงานหลินจวินเจ๋อด้วยลีลาเฉพาะตัวที่ท่านแม่ทัพต้องตาละห้อยหาเมื่อนึกถึงกลับลืมเรื่องสำคัญไปคือร่างนี้ไม่ใช่เหลียงจื่อซิ่น แต่เป็นหวงเทียนหยาง


           ท่านอ๋องคนงามมีประสบการณ์บนเตียงกับบุรุษเท่ากับศูนย์ ร่างกายอ่อนแอเพราะถูกพิษ ข้าคิดเอาคนงามไปจัดการหลินจวินเจ๋อนี่เท่ากับฆ่าตัวตาย ผลคือแทนที่จะได้เล่นงานอีกฝ่าย กลับถูกเล่นงานกลับจนสะบักสะบอมแทนที่ แล้วยังเจ้าลูกเต่าน้อยนั่นไม่ได้น้อยสมชื่ออีก เจอเล่นงานทีข้าก็แทบร้องหาหมอแล้ว การต้องมาทนเจ็บก้น ปวดหลัง ร้าวไปทั้งตัวแบบเด็กน้อยเวอร์จิ้นนี่มันเสียศักดิ์ศรีเป็นที่สุด รู้สึกเหมือนถูกลบหลู่อย่างร้ายกาจจนต้องหลั่งน้ำตา ทั้งหมดเพราะข้าคำนวนพลาดเอง


         นั่งลูบหน้าปะจมูกกับศักดิ์ศรีไร้สาระแต่ชวนสะเทือนใจที่หายไปของตนเองสักครู่ก็ได้กลิ่นน้ำชาลอยมากระตุ้นความหิว ข้ามองรอบกายก็ทราบแล้วว่านี่เป็นเวลาสาย แต่ช่างเถิด เหล่าจือจะนอนต่อใครจะทำไม


           “นายน้อย ร่างกายเป็นเช่นไรบ้าง” เหล่าไท่เดินมาใกล้เตียงพลางเอ่ยถามอย่างห่วงใยหากด้วยตาเป็นประกายวิบวับ นี่ไม่ต่างกับสีหน้าบิดายามบุตรสาวได้ออกเรือนสักนิด


          “ข้า..ปวดหลังนิดหน่อย” ป่วยการจะโกหกเหล่าไท่ที่คงทราบทุกอย่างแล้ว ข้ายิ้มให้เขาแล้วมุดตัวลงนอน พลันก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่แขนจนต้องก้มมอง ….กำไล?


           นึกถึงบทสนทนาเมื่อคราวนั้นแล้วข้าก็หลุดหัวเราะ คนผู้นี้บ้าไปหอบเอากำไลมาให้ข้าเสียด้วย แถมแอบใส่ตอนไหนไม่รู้เสียอีก กำไลหยกขาวเนื้อดีสวยสำหรับสามีภรรยาสวมใส่คู่กัน..เขาคิดจะจับจองไม่ยอมให้ใครงั้นรึ?


            เลิกคิ้วน้อยๆ ข้ายังไม่ความจำสั้นพอจะจำไม่ได้ถึงเจตจำนงค์ในการเก็บหนุ่มๆมาไว้ในคอลเล็คชั่นแล้วให้หลินจวินเจ๋อส้ำตาร่วงบ้างเพื่อเซ่นสรวงคนงาม แต่ดูคนรอบกายตอนนี้…ได้ ข้ายอมให้เขาแทะไปคนเดียวก่อนก็ได้


           “นายน้อยลุกขึ้นได้หรือไม่ หากได้พักผ่อนดื่มยาสักนิด”


            “ข้าไหว” เจ็บตัวไม่เท่าเจ็บใจที่ตัวเองพลาด ข้ายิ้มรับยามาจากเหล่าไท่เพื่อดื่ม ความขมแผ่ซ่านโพรงปากแต่ต้องอดทนด้วยสายตาผู้เฒ่าคอยเฝ้าดู ข้ารับน้ำชามากลั้วคอ รอจนเรียบร้อยแล้วจึงเผยสีหน้าเคร่ง


           “ดื่มยาแล้ว นายน้อยรีบเตรียมตัวเถิด อีกไม่นานขบวนเสด็จจะถึงแล้ว”


            “มาแล้วสินะ” นึกถึงคนที่จะมาแล้วข้าก็ถอนใจ มือลูบแขนข้างที่มีกำไลสวมอยู่ของตนเองแล้วผุดลุกขึ้นจากเตียง



++++++++



ไม่ค้างแล้วนะคะตอนนี้555ในที่สุดท่านพี่ก็โดนกินนน
แต่อาซิ่นผู้ไม่เจียมบอดี้คำนวนพลาดไปหน่อยนะ555
เม้าท์นิยายได้ที่แท็ก#จวิ้นอ๋อง ค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 249 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,785 ความคิดเห็น

  1. #13594 VKK42 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 13:46
    ท่านพี่อิ่มเอม แต่อาซิ่นปวดตัว 555
    #13,594
    0
  2. #13558 ununchuahong (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 11:52
    เขาได้กันแล้วคะ ยิ้มสิคะ อร้ายยยยยเขินนนนน
    #13,558
    0
  3. #13431 ploybrf2 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 03:31
    ค้างโครตแต่เขาได้กันแล้วอ่าสลายใจ
    #13,431
    1
    • #13431-1 ploybrf2(จากตอนที่ 42)
      8 มีนาคม 2561 / 03:31
      สบายใจ
      #13431-1
  4. #13365 พญานก T^T (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:02
    เค้าได้กันแล้ววววว
    #13,365
    0
  5. #13298 จ้าวแมวน้อย (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 17:59
    งือออ ในที่สุด! ก็โดนกิน!!! เสียดายน่าจะมีncด้วย5555555 แต่แบบนี้ก็ฟินค่ะซิส
    #13,298
    0
  6. #13268 lakkee (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 22:09
    ขอบคุณ
    #13,268
    0
  7. #13096 mommommae (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 05:53
    อาซิ่นโดนลูกเต่ากินไปละ
    #13,096
    0
  8. #12988 เมมฟิส (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 11:17
    ฟิน ในที่สุดก็โดนกิน
    #12,988
    0
  9. #12884 มูตี้ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 20:10
    ^_____^
    #12,884
    0
  10. #12876 RinRinRinlove (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 17:45
    ,_,ดีงามพระรามแปด มันเริ่ดมากค่ะ (((????`+)))?
    #12,876
    0
  11. #12862 แม่เอง (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 09:59
    ฮือออออ เด็ด! เด็ดมาก!! เด็ดจนเลือดจะหมดตัวอยู่เล้าเจ้าค่ะไรท์ -/////-
    #12,862
    0
  12. #12705 xmlove.exo (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 23:50
    ปล่อยให้ค้างมาหลายหน สมใจฮูหยินมั้ยเจ้าคะ
    #12,705
    0
  13. #12631 Atithan31 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 11:38
    อร้ายยยย!! ขอเลือด ขอเลือด ขอเลือดด่วนๆ งื้ออ ไม่ไหวแล้ววว จิกหมอนจะขาดแล้วว ง้าาา แม่จ๋า เค้าได้กันแล้ววว>///<
    #12,631
    0
  14. #12371 Mirage of Darkness (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 11:34
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด แค่นี้ก็กำเดากระจายแล้วค่าาาาาา
    #12,371
    0
  15. #11908 Bulan_Rumrai (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 08:20
    ไม่ต้องแปลกใจหากคู่สามีภรรยามีรอยมดกัดที่คอ555
    #11,908
    0
  16. #9362 fairy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 17:22
    ได้สมใจแล้วจ้าาาา555555
    #9,362
    0
  17. #8708 kuroyashi-hanaro (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 21:37
    ฟินหนักครับ(โคตร)
    #8,708
    0
  18. #8205 banana_squeezz (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 22:27
    เขาได้กันแล้วค่ะแม่ กรี๊ดดด>< /จุดพลุรัวๆ
    #8,205
    0
  19. #8150 cherryme (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มกราคม 2560 / 12:42
    ว้ายยยยยย กำไลคู่ค้าาาา
    ฟินแรงงง
    #8,150
    0
  20. #7808 ✚ADAM (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2559 / 01:15
    โอ้ยยยยย คือมันดี สมใจแล้วสิ ชอบง่าาาา
    ฟินนนเบอร์แรงมากกกก ฮื่ออออ เป็นปั๋วเมียกันแบบจริงจังแล้วสินะ
    คอลเลกช่งคอลเลกชั่นไรไม่ต้องมีหรอก มีแค่ทา่นพี่ก็พอออออ
    #7,808
    0
  21. #7123 TOEY_KCR (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 23:16
    ได้สมใจเเล้วน้านายเอกฉันน อย่าลืมว่าในร่างนี้เเกอ่อนเเอเเละดูเวอร์จิ้นน55 จะเป็นจิ้งจอกเหมือนยุคปัจจุบันคงยากก
    #7,123
    0
  22. #7103 monster G. (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 22:07
    วันนี้ที่รอ มาเนิ่น นานนนน
    #7,103
    0
  23. #7097 HoyoenK (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:55
    นึกว่าเจ้าลูกเต่าจะนก 555
    #7,097
    0
  24. #6544 noo_parekapoom (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 02:08
    แอร๊ยย ในที่สุดจนได้ กรี๊ดด ดีต่อใจ
    #6,544
    0
  25. #6352 Sarun Yok (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 19:41
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด ในที่สุด!! อ่านแล้วลุ้นมาก กว่ามีใครมาขัดจังหวะอ่ะ แอร๊ยยยย ในที่สุด!! ฮ่าๆๆๆๆ //บ้าไปแล้ว
    #6,352
    0