ข้านี่แหละจวิ้นอ๋อง (BL)

ตอนที่ 37 : ค่ำคืนยากจะพานพบเทพนิทรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59

           นิ้วเรียวขาวป้ายยาเนื้อข้นสีน้ำตาลลงบนข้อมือข้างที่มีรอยช้ำสีเขียวประทับอย่างแผ่วเบาคิ้วเรียวขมวดน้อยๆ ดวงตางดงามคล้ายเกี่ยวเอาดวงดารามาประดับไว้จ้องมองแล้วฉายแววครุ่นคิด แม้จะอยู่ในอากัปกริยาใดก็ตามหากแต่ใบหน้านี้ยังทรงความงามอย่างร้ายกาจ เรื่องนี้ข้าทราบดีหากแต่ก็อดขมวดคิ้วเคร่งไม่ได้เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาจับจ้องของคนผู้หนึ่ง เป็นเหตุให้ต้องวางมือจากขวดยารักษาแผลแล้วถลึงตาวูบใส่แก้วตาสีฟ้าสวยๆคู่นั้น

 

 

         “ท่านจะจ้องไปไย?”

 

 

         “ข้าเพียงมองตรวจสอบรอยช้ำ

 

 

         ฉู่เหวิน องค์ชายแห่งไห่เยี่ยนกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างหน้าทนที่สุด ทำเอาข้าต้องตาขวางใส่เขาอีกครา คนผู้นี้ป่วยเป็นโรคหน้าด้านจนเกินรักษาแล้ว เพียงยิ้มแย้มมองข้าทายาบนรอยแผลยังไม่หนำใจกลับนอนเอนกายดูประหนึ่งชมการแสดงชนิดหนึ่ง ถอดหน้ากากปล่อยผมครึ่งศีรษะอย่างผ่อนคลายแล้วยังมายึดเตียงของข้า เจ้าคิดว่าคนงามเป็นนายโลมรึถึงจ้องเอาๆด้วยสายตาประหนึ่งจะจับกินเช่นนี้ หยุดมองซะ!

 

 

          “รอยช้ำที่ลงมือเอง เป็นอย่างไร องค์ชายภูมิใจมากหรือไม่?” ด้วยทนไม่ไหวข้าจึงเริ่มอ้าปากกัดคนตรงหน้าเสียทีพลางหรี่ตามองอย่างหวาดระแวงไปด้วย มาถึงขั้นนี้แล้วข้าไม่คิดจะมองโลกในแง่ดีว่าฉู่เหวินไม่ได้คิดอะไรๆกับคนงาม ดูสายตาประหนึ่งจะจับกลืนของเขาสิ หรือข้าจะไม่รู้ทันในเมื่อทำสายตาเช่นนั้นแทะโลมหนุ่มๆออกจะบ่อยแค่ก

 

 

         “ข้าสามารถตรวจดูได้ไม่ว่าเปล่าคนมือไวยิ่งก็เอื้อมมาหา หากแต่แตะลงบนเส้นผมนุ่มแทนที่ด้วยข้าเบี่ยงตัวออก ความทรงจำดีๆกับมือที่บีบคอนั่นทำให้ข้าไม่คิดยื่นลำคองามๆนี่ไปให้อีกฝ่ายได้แตะต้องซ้ำ

 

 

         “ไม่แตะจะดีที่สุดกล่าวไปข้าก็ดึงผมจากมืออีกฝ่ายทันควันจนฉู่เหวินแสดงสีหน้าเสียดายอย่างกวนโทสะยิ่งนัก

 

 

         “ข้าสำนึกผิดแล้วอยากคอยดูแล อาซิ่นโปรดอย่ารานน้ำใจ

 

 

         “ขอน้ำใจองค์ชายลุกไปจากเตียงข้าจะประเสิรฐกว่า

 

 

          เผยสีหน้าเยือกเย็นไม่รับไมตรีแล้วข้าก็วางตลับยาลง ลูบคอตนเองที่ยังปวดระบมเล็กน้อยยามแตะต้องแล้วก็พลันขมวดคิ้ว เรื่องราวเป็นดั่งท่านเทพโอสถกล่าวจริงๆว่ารอยช้ำนี้หายช้ายิ่งนัก แม้ไม่มีกระจกให้ทดลองมองดูแต่สังเกตเอาจากรอยที่ข้อมือซึ่งยังช้ำไม่หายแม้ผ่านมาถึงสามวันแล้วก็รู้ได้ ขนาดรอยช้ำที่มือไม่สาหัสยังไม่หาย นับประสาอะไรกับรอยแผลหนักกว่าตรงต้นคอ

 

 

        “นี่เป็นเตียงข้า กระโจมข้า เจ้าของกลับมานอนที่ตนเองแปลกหรือไร?” แล้วก่อนหน้านั้นเจ้าไปนอนไหนทำไมไม่อยู่ต่อ ข้าจ้องเขาอย่างเยือกเย็นแล้วยิ้ม

 

 

         “เช่นนั้นรบกวนองค์ชายจัดที่พักใหม่ให้ข้าด้วย ข้าไม่นิยมนอนอิงแอบกับผู้อื่น

 

 

         “กับแม่ทัพหลินเจ้ายังสนิทสนมแนบชิด แล้วตรงนี้มีอันใดไม่ได้องค์ชายผู้ทอดกายเกียจคร้านราวกับราชสีห์ตัวโตเอ่ยถาม

 

 

        “เพราะสามีข้ามิใช่คนอื่น เรื่องเช่นนี้องค์ชายยังไม่กระจ่างอีกหรือ?”

 

 

         คร้านอยากรู้แล้วว่าเขาสืบทราบเรื่องข้ากับหลินจวินเจ๋อจากที่ใด ข้าเอ่ยปากถามกลับแล้วยิ้มเยือกเย็น อยากถามมากกว่าว่าวันนี้เขาเป็นอันใดจึงคิดมานอนเบียดข้าได้ คนเดินเข้ามาหลังส่งรูปภาพนั้นออกจากมือไปให้ลู่ชุนราวกับทราบความคิดหลบหนี นี่ทำให้ข้าต้องระแวดระวังเกรงอีกฝ่ายจะสืบทราบข่าว กับอีกระแวงหนึ่งคือคนผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่

 

 

         “สามีฉู่เหวินกล่าวเสียงแผ่วเบาพลางหรี่ตาลงเล็กน้อย ใบหน้าเหมือนหวังอี้เสี่ยแทบทุดกระเบียดนิ้วเริ่มไม่นำพาความหวั่นไหวแต่กลับพกเอาความระแวงมาให้ ข้ารับรู้ถึงรังสีเย็นเยียบออกจากร่างของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนจนต้องนิ่งระวังตัว ส่วนองค์ชายเบื้องหน้าหลังส่งกลิ่นอายไม่น่าไว้ใจกลับหัวเราะแผ่ว นัยน์ตากระจ่างวาบ

 

 

        “ดูเหมือนข้ากับหลินจวินเจ๋อผู้นั้นถูกลิขิตให้เป็นศัตรูกันจริงๆเจ้าของดวงตาสีฟ้าเข้มกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่า ดวงตาสีฟ้าเรืองรองจับจ้องมาไม่กระพริบอาซิ่น เจ้าเองยังคาดหวังว่าเทียนจิ้นจะส่งคนมาช่วยอีกรึ?”

 

 

        คาดหวังอันใด ก็คนส่งมาแล้ว ข้านึกตอบเขาในใจแต่ก็นั่งนิ่งด้วยทราบว่าอีกฝ่ายกำลังเริ่มออกปากชักชวนให้แปรพักตร์เข้ากับไห่เยี่ยนอีกคราฉู่เหวินคิดจะกล่าวสิ่งใด

 

 

        “ทัพใหญ่เงียบงันไม่กระทำการใด ส่งคนมาเจรจาครั้งหนึ่งก็หาย เจ้าเองมีปัญหากับรัชทายาท คนผู้นั้นเป็นว่าที่ผู้ครองแผ่นดินจะต่อกรเยี่ยงไร แค่ดูท่าทีราชสำนักยามถูกจับกุมจวิ้นอ๋องเองน่าจะทราบสถานการณ์ของตนดี สามีของเจ้ากระทั่งตัวเองก็มิอาจรอดพ้นด้วยซ้ำ มีหรือจะยื่นมือมาช่วยได้ มีแต่ผู้คนซ้ำเติมฉวยโอกาสถมหินลงบ่อ เหตุใดจวิ้นอ๋องไม่ลองคิดพิจารณา..”

 

 

        “ข้าเป็นอ๋องใช้แซ่หวง มิอาจทรยศแผ่นดินเกิดข้าเอ่ยขึ้นพลางยิ้มน้อยๆอย่างสุภาพ

 

 

         แม้ไม่รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่าย แต่การยุยงเช่นนี้ช่างเป็นแผนการณ์ชักจูงที่ไร้ความหมาย ข้าไม่คิดไปไห่เยี่ยนแน่ๆไม่ว่าอีกฝ่ายจะยุยงเพียงไร เส้นทางเดินยากแค่ไหนข้าก็ไม่คิดถอดใจ เหล่าจือไม่ได้รักเทียนจิ้นมากเหมือนคนงามและไม่ได้รักศักดิ์ศรีเพราะใช้สกุลหวง แต่เป็นเพราะมาจากปีสองพันสิบหก ข้ามีสิ่งที่เรียกว่าประวัติศาสตร์อยู่ในมือ และเท่าที่คิดทบทวน ก่อนถึงรัชสมัยของหวงไท่หยาง แคว้นไห่เยี่ยนโดนถล่มราบไปแล้ว จะเอาคอไปพาดเขียงคิดเสี่ยงกับอนาคตดำมืดไปทำไม ข้ายังสติดีอยู่!

 

 

         “ทั้งที่คนสกุลหวงแล้งน้ำใจกับเจ้าน่ะหรือ?”

 

 

         “คนสกุลฉู่ก็แล้งน้ำใจกับท่าน ท่านยังเป็นมือเท้าออกรบให้พวกเขาข้ากล่าวไปถึงกรณีของบุรุษเบื้องหน้าแล้วยิ้มน้อยๆ ไม่สนใจเขาที่หน้าตึงขึงขึ้นมาภาระหน้าที่ต่อแผ่นดิน ฉู่เหวินย่อมเข้าใจดีมิใช่หรือ..”

 

 

        “ไห่เยี่ยนจะต้อนรับเจ้าองค์ชายเบื้องหน้าคล้ายอาการนิ่งขึงพลางจ้องมองข้า แสดงความแปลกใจยามได้ยินข้าเอ่ยนามตนเองน้ำเสียงจึงยิ่งนุ่มนวลโดยเฉพาะข้า..เจ้าทราบดีอยู่กระมัง ว่าข้าชมชอบเจ้า

 

 

         “หากนับจากการที่ท่านถอดหน้ากากต่อหน้าข้าก็ถือว่าทราบคนจะยอมเปิดเผยตัวจริงต่อหน้าคนที่ไว้ใจ ข้อนี้ข้าทราบ แต่ข้าก็แปลกใจเช่นกันที่อีกฝ่ายสารภาพความนัยออกมาชัดเจน ก่อนที่ความมึนงงจะแปรเป็นชินชาเมื่อนึกได้ว่าเพราะหน้าด้านนี่เอง

 

 

        “แล้วอย่างไร?”

 

 

        “อย่างไร..” ฉู่เหวินฟังคำถามข้าแล้วชะงัก เขาจ้องตานิ่งและเอ่ยเสียงเยือกเย็นซ้ำข้าชมชอบเจ้า ยินดีต้อนรับเจ้าสู่ไห่เยี่ยน และยินดีอย่างยิ่งจะรับเจ้าเข้ามาในตำหนัก

 

 

         นิ่งงันไปครู่หนึ่งด้วยคาดไม่ถึงข้าก็จ้องเขาเขม็ง องค์ชายผู้นี้..นึกอยากยกมือกุมขมับแต่กลับเสียมารยาทจึงยิ้มอย่างหน่ายใจแทนที่ พอกล่อมข้าทรยศบ้านเมืองไม่ได้ก็เลือกพูดจาแบบนี้รึ ความจริงใจอยู่ไหน? หรือนี่เป็นอีกบทแสดงหนึ่งให้ข้าลังเลใจและคิดเอาใบหน้าคล้ายหวังอี้เสี่ยมาล่อลวง? นี่นับเป็นลูกไม้อันใดกันแน่?

 

 

           หรี่ตามองเขาแล้วยิ้มน้อยๆ ข้าไม่รู้ควรจะสงสาร เห็นใจ หรือปรบมือในความใจกล้าของเขาดี ก่อนอื่นต้องขอไว้อาลัยองค์ชายเจ็ดผู้มีประสบการณ์รักเป็นศูนย์ อันที่จริงไม่น่าแปลกใจหากนับจากใบหน้าและดวงตาอันเป็นที่หวาดกลัวของอีกฝ่าย ประกอบกับนิสัยหน้าด้านหน้าทนเลยทำให้เขาสารภาพรักออกมาทื่อๆอย่างไร้ความโรแมนติกและแปลกปลอมสิ้นดี ดังนั้นไม่ว่าพูดจริงหรือโกหกผลของคำๆนี้คือความรู้สึกเฉยชาอย่างยิ่ง

 

 

          เขาพูดจริงหรือไม่? ข้าไม่ทราบหากรู้สึกแปลกๆแต่ไร้ความขัดเขินโดนสิ้นเชิง โดนสารภาพรักแบบนี้ควรทำอย่างไรรึ คนอยากจะพูดก็พูด คิดว่าชอบก็บอกว่าชอบแล้วชักชวนมาอยู่ด้วยกัน เขาเป็นเด็กเอาแต่ใจหรือไร ข้าอยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากคว้าอะไรก็คว้างั้น ลืมไปแล้วหรือไรว่าข้าแต่งงานมีสามีและเป็นท่านอ๋องผู้หนึ่ง ความจริงนี้จะกระเด็นเข้าหัวเขารึไม่ว่าข้ามิใช่ชนชั้นที่จะระริกระรี้ตามก้นเขาเข้าตำหนัก  คิดจะล่อลวงข้าก็ควรลงทุนมากกว่านี้  เหลียงจื่อซิ่นต่อให้ง่อยในทางรบก็ไม่ได้พิการในเชิงรัก ต่อให้ข้าจะแอบเบื่อหน่ายที่มาอยู่ในร่างนี้ยังไม่ได้จับใครกินแต่ก็ไม่อดอยากถึงขั้นคว้าไม่เลือก หน้าเหมือนหวังอี้เสี่ยอาจมีประโยชน์บ้าง แต่ถ้าแค่อยากได้คนหน้าเหมือน ข้าไปหามู่เซินก็ได้มิใช่รึ

 

 

         มีคนเช่นนี้มาชมชอบ ไม่รู้ว่าข้าควรดีใจหรือกังวลใจดี คนเช่นนี้มาชวนไปอยู่ด้วยกัน เฮอะ คิดว่ารอยที่คอนี่เกิดเพราะใคร ถ้าข้าตอบรับก็เท่ากับเสียสติแล้ว!      

 

 

        “อาซิ่นเสียงเรียกดังขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นว่าข้าเงียบไปนาน

 

 

       “เพราะอะไร?”

 

 

        ปกติเวลามีคนพูดแบบนี้ข้ามักไม่ถามเหตุผล ส่วนใหญ่ลากขึ้นเตียงแล้วค่อยตกลง..แฮ่ม หมายถึงข้าไม่ค่อยสนนักว่าอีกฝ่ายชอบตนเองตรงไหนและเพราะอะไร แต่ด้วยความระแวงกึ่งๆไม่ไว้ใจทำให้เอ่ยปากอยากรู้ ต่อให้มีคำว่ารักแรกพบแต่คนเรามีหรือจะชอบใครได้ภายในเวลาสามวันแบบนี้ แค่คิดก็แปลก เขาชอบข้าจริงๆรึแค่เป็นแผนลวง คิดลองใจ หรือแค่พอใจที่ข้าการยอมรับบาดแผลของตนกันแน่

 

 

        “เจ้าหมายถึง…”

 

 

        “ท่านชมชอบข้าเพราะอะไร?” คล้ายคนจะไม่กระจ่าง ข้าจึงช่วยชี้แจงแถลงไขเพราะข้าคือจวิ้นอ๋อง เพราะใบหน้านี้ เพราะข้าไม่รังเกียจรอยแผลของท่าน เพราะข้าชมว่าดวงตาของท่านสวยดี เพราะกลอนที่ข้าแต่ง เพราะรูปที่ข้าวาด..เพราะอะไร?”

 

        “ข้า…”

 

 

        เสียงกลองดังตึงตึงแว่วขึ้นมาในยามดึกต่างทำให้เราทั้งคู่ชะงัก ข้าเลิกคิ้วน้อยๆคิดในใจว่าช่างรวดเร็วนัก ส่งแผนที่ให้ยามกลางวันคืนนี้ก็ลงมือ แต่เร็วเช่นนี้ไม่มีอันใดไม่ดี ช้ากว่านี้สิข้ามีแววจะถูกองค์ชายเจ็ดแทะเล่น

 

 

        ผ้าม่านบังกระโจมสะบัดไหว นายทหารผู้หนึ่งคุกเข่ารอพูดคุย มาจนถึงตอนนี้จะยังวางท่าไม่รู้เรื่องได้หรือข้ามององค์ชายเจ็ดซึ่งเปลี่ยนมาตีสีหน้าเคร่งพลางลุกขึ้นนั่งอย่างว่องไวก็ยิ้มน้อยๆส่งให้

 

 

       “ท่านไปคิดคำตอบดีๆมาแล้วค่อยบอกกล่าวแก่ข้าเถอะ องค์ชาย

 

 

        ฉู่เหวินซึ่งกำลังจากไปชะงักเท้า เขาหันมามองข้าด้วยแววตาเคร่งขรึมจริงจังครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าเงียบๆ

 

 

        กริยานั้นทำให้ข้ายิ้ม ปล่อยเขาออกไปอย่างยินดีเพราะระหว่างเจ้าลุกออกไป ข้าจะหาทางเผ่นหนี!

 

 

       มองตามแผ่นหลังกว้างที่ลับตาไปแล้วก็ถอนหายใจพรั่งพรู ข้าขยับนั่งดีๆบนที่นอนซึ่งกลับมาเป็นของตนเองแล้วนั่งครุ่นคิดพิจารณา ปัดเรื่องคำสารภาพรักของฉู่เหวินทิ้งไปเพราะเรื่องสำคัญกว่ารออยู่เบื้องหน้า เสียงกลองรบดังขึ้นเป็นสัญญาณในการบุกโจมตีเป็นโอกาสดีที่ข้าจะหลบหนี ระหว่างคนวุ่นวายกับการรับมือทัพทางโน้นข้าสามารถออกไปได้จะยิ่งดี ขอแค่เพียงค้นพบทางลับที่จะไปโผล่ตรงกำแพงค่ายได้ก็จะสามารถตัดปัญหาถูกพบตัวกลางทางได้แล้ว

 

 

         “ลู่ซุน นั่นยาของคืนนี้หรือ?”

 

 

        เซียนน้อยชุดชาวพยักหน้า ลู่ซุนเดินเข้ามาแล้วทำให้ข้ายิ้มรับด้วยดวงตาเป็นประกาย ลูกกวางน้อยช่างมาได้จังหวะนัก ข้าถึงกับส่งสายตารักใคร่เผื่อแผ่ไปยังถ้วยยาขมๆในมืออีกฝ่ายเพื่อขอบคุณอาการป่วยที่ทำให้ต้องดื่มยาบำรุงทุกคืน เช่นนี้แล้วจึงเป็นโอกาสเหมาะที่จะพูดคุยติดต่อกันเป็นที่สุด

 

 

        ข้ารับถ้วยยามาแล้วยิ้มแย้ม ในใจนับเอาลู่ซุนเป็นพรรคพวกเดียวกันแล้วโดยปริยายจากผลงานของเขา กระนั้นสายตาเคร่งขรึมแฝงความร้อนรนของกวางน้อยทำให้ข้าชะงัก ไม่ทันได้ดื่มมือน้อยก็สะกิดกลางฝ่ามือเบาๆ

 

 

        ยกถ้วยยาขมๆมาจิบ ขณะที่ลู่ซุนทำทีเป็นตรวจชีพจรดูอาการ ข้านั่งนิ่งให้เขาดูแล ส่วนนิ้วมือของอีกฝ่ายก็ลากลงบนอุ้งมือ เขียนเป็นข้อความให้ข้ารับรู้อย่างร้อนรน

 

 

      หลับแกล้ง ยา

 

 

        ข้าขมวดคิ้วและกระพริบตาช้าๆ รู้สึกไม่เข้าใจข้อความนี้นัก อะไรแกล้งอะไรยา เขาเขียนผิดรึเปล่า คิดดังนั้นจึงเขย่ามือให้เขียนอีกรอบ

 

 

        ยา- นอน- หลับ

 

 

        ยานอนหลับ?

 

 

        ข้านิ่งคิดก่อนจะร้องอ้อ ทราบแล้วว่าฉู่เหวินวางลูกไม้อะไรไว้ เจ้าตัวออกไปรับศึกก็คาดไว้แล้วว่าจะมีคนมาชิงตัวข้า ดังนั้นจึงให้คนวางยานอนหลับข้าเสียจะได้ไม่หนี และบางทีอาจให้คนมาเอาตัวข้าออกไปจากกระโจม ย้ายที่พักก็เป็นได้ เฮอะ คนนี้ใช่ไหมที่ชวนข้าไปอยู่ด้วยเมื่อครู่ น่าปลาบปลื้มใจเสียเหลือเกิน พฤติกรรมเช่นนี้บอกอีกครั้งว่าหากตกลงข้าคงเสียสติ!

 

 

          คิดพลางขยับตัวอ้าปากแกล้งหาวด้วยสิ่งที่จะต้องทำยามนี้คือแกล้งหลับ หากแต่หางตาก็เห็นผ้าบังกระโจมถูกเปิดออก ข้าชะงักโดยพลันเมื่อเห็นมู่เซินและทหารอีกสองนายยืนอยู่เบื้องหลัง ในใจร้องว่าไม่ทันแล้ว

 

 

         “..!”

 

 

         หันไปสบตาลู่ซุนซึ่งมีท่าทีร้อนรนอยู่ก่อน เด็กหนุ่มตุดสินใจรวดเร็วยิ่งโดยยกมือขึ้นอย่างว่องไว ในมือเล็กมีเข็มเงินเล่มหนึ่งขณะที่ร่างของผู้มาใหม่ตรงเข้ามาหา ข้าแม้จะเตรียมใจไส้แล้วแต่ก็ยังสะดุ้งกับอาการปวดจี้ดที่ต้นคอ ก่อนโลกทั้งใบจะมืดดับลง

 

 

++++++

 

 

         เสียงกลองรบลั่นเป็นจังหวะดังอยู่เบื้องหลังขณะกีบม้าย่ำลงบนพื้นหญ้าเปียกชื้นด้วยน้ำค้าง  แสงไฟจากคบเพลิงที่ถูกจุดไว้ส่องเรืองรองดั่งจุดหมายปรากฏตรงหน้าบันดาลให้ใจที่ลวกร้อนดั่งไฟผลาญยิ่งเต้นระทึก

 

 

        มือใหญ่ลูบลงบนแผงคอนุ่มสีดำสนิทของอาชาคู่กาย ปลุกปลอบให้มันสงบใจเช่นเดียวกับบอกตนให้ตั้งสติ ร่างสูงใหญ่บนหลังม้าเคลื่อนตัวลงมาอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้อาชาสีดำทมิฬก้มหน้ากินหญ้าอ่อนที่แทงยอดขึ้นจากผืนดิน ร่างในชุดสีเข้มรัดกุมกระชับดาบสั้นที่ห้อยข้างเอว แววตาเปล่งประกายเจิดจ้ายามเงยหน้ามองฐานที่มั่นและกำแพงสูงที่ปรากฏอยู่ในระยะที่ตนสามารถมองเห็น

 

 

         มือวางบนอกเสื้อที่มีกระดาษแผ่นหนึ่งสอดอยู่แล้วขยุ้มเบาๆก่อนจะผละออก ดวงตาสีเข้มทอประกายลึกล้ำ หลินจวินเจ๋อห้ามมิให้ตนเองหันหลังกลับไปมองสมรภูมิรบที่กำลังจะเริ่มตน มิอาจหันหลังได้ มิอาจหันกลับไปด้วยตัดสินใจเลือกแล้ว ทำได้เพียงซุ่มซ่อนตัวรอจังหวะ ช่วงกองทัพศัตรูเรียงแถวออกสู่สมรภูมิ แม้รู้สึกผิด อยากกลับไปสวมเกราะออกรบก็ทำไม่ได้!

 

 

        เลือกสวมชุดพรางกาย ลอบออกจากค่ายหรือมีที่ให้หันหลังกลับ ชายหนุ่มทราบดีว่าการกระทำของตนจะส่งผลกระทบเช่นไรในอนาคต แม่ทัพลอบออกจากค่ายเพื่อช่วยคน ฟังแล้วเป็นเรื่องดีหากแต่ก็ผิด แม่ทัพใหญ่ทำผิดกฏกองทัพเช่นนี้ล้วนไม่มีข้อแก้ตัว หลินจวินเจ๋อทราบดีว่าในสภาวะที่ถูกราชสำนักบีบคั้นเช่นนี้ ทางเลือกของตนนับว่ายิ่งกว่าแสวงหาความตาย แม้วางแผนเอาไว้กับแม่ทัพโม่แต่ก็มิอาจปฏิเสธความรับผิดชอบได้ กล่าวเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ' หาได้ทำให้ตนหลุดพ้น

 

 

         แม่ทัพทั้งหลายไม่มีทางชูธงออกรบเพราะคำสั่งจากราชสำนักคือเจรจา แม้แค้นใจเพียงไรก็ได้แต่นิ่ง แต่หลินจวินเจ๋อมิอาจนิ่ง จงใจวางแผนใช้สถานการณ์บีบให้แม่ทัพทั้งหลายออกรบเนื่องจากมันหายตัวไป เพื่อให้แผนการสำเร็จโม่เยี่ยนเฉวียนจำต้องอยู่ปลุกระดมแม่ทัพ ให้ชูธงรบเพื่อสร้างสถานการณ์ นี่เป็นการบังคับผู้คนทางอ้อม มันทราบดีแก่ใจ นับเป็นความผิดที่ยากจะปฏิเสธ ต่อให้ช่วยคนออกมาได้ ตำแหน่งแม่ทัพคงยากจะรักษา

 

 

         แต่แล้วอย่างไร? จะให้เชื่อฟังรอคอยอยู่กับที่รึ อีกสองวันรัชทายาทจะมาถึงคนผู้นั้นจะช่วยเหลือหรือ อสรพิษมากเล่ห์กลมีแต่จะวางหลุมพรางให้ผู้คนตกลงไป ซ้ำคนที่ถูกจับตัวไปเป็นเช่นไรยังไม่ทราบชะตากรรม หลินจวินเจ๋อไม่คิดรอคอยอีกต่อไปแล้ว จะอย่างไรตำแหน่งใหญ่โตเหล่านี้ก็หาได้สำคัญเท่ากับคน ช่วงเวลาที่หวงเทียนหยางถูกจับตัวไปนั่นเป็นระยะเวลาที่ทำให้ตระหนักถึงความสำคัญของอีกฝ่ายอย่างแท้จริง ไม่อาจปล่อยไปได้ ไม่สามารถทำนิ่งเฉยใจเย็นปล่อยให้ภรรยาของตนถูกผู้อื่นพาตัวไป รสชาติของข้างกายที่ไร้เงาคนผู้นั้นข้างกายช่างฝาดขมเป็นอย่างยิ่ง

 

 

          ประตูใหญ่หน้าค่ายเปิดออกทำให้ต้องยอบกายลงต่ำมิให้ถูกสังเกตุ ทัพหน้าของไห่เยี่ยนออกมารอรับศึกแล้ว ขณะที่ทัพใหญ่ของเทียนจิ้นก็นำไพร่พลเตรียมบุกโจมตียามค่ำคืน ธงประจำกายแม่ทัพใหญ่สะบัดไหว แต่คนเป็นแม่ทัพตัวจริงยังหมอบนิ่ง หลบสายตาผู้คนท่ามกลางกอหญ้ารกเรื้อ เสียงลมหายใจของอาชาคู่กายที่ถูกดึงให้หมอบนั่งลงด้วยดังขึ้นเบาๆ จวบจนระยะเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง หลินจวินเจ๋อก็ขยับมือส่งสัญญาณ เงาดำหกเจ็ดร่างเบื้องหลังจึงเริ่มขยับฝีเท้า เร้นกายหายไปในความมืดของยามค่ำคืน

 

 

           จันทร์เสี้ยวส่องเงาสะท้อนใบหน้าคมคายและดวงตาอันเป็นประกายเรืองรอง ผู้ติดตามนำไปก่อนแล้วแต่มันยังนิ่ง จับจ้องสมรภูมิที่กำลังปะทุเงื้องหน้า เห็นธงใหญ่อันเป็นสัญลักษณ์ขององค์ชายแห่งไห่เยี่ยนปรากฏก็เผยยิ้มเย็นชา เฝ้ารอดูการปะทะกันของทั้งสองทัพและรอคอยอย่างเงียบงัน

 

 

         กระดาษที่วาดภาพทิวทัศน์งดงามยังซุกอยู่ในอก ภาพแผนที่ฐานที่มั่นที่หกยังปรากฏในห้วงคิด ทางลับ'เส้นนั้นกำลังรอให้ค้นหา ท่ามกลางศึกที่ถูกจุดขึ้นเป็นตัวล่อหลอกความสนใจ สายลับที่ส่งไปซ้อนแผนอีกชั้น ผู้ที่รู้ว่าแท้จริงจุดมุ่งหมายคือทางลับสายหนึ่ง มีเพียงหลินจวินเจ๋อและหวงเทียนหยางเท่านั้น!

 

 

          เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทัพใหญ่ใกล้ประจัญหน้า ขณะที่สัญญาณจากด้ามดาบสะท้อนแสงจันทร์กระทบนัยตา หลินจวินเจ๋อลุกขึ้นช้าๆ ปล่อยมือออกจากสายจูงม้าแล้วเร้นกายหายลับไปในเงาราตรี..

 

 

++++++++

แผนตามเมียจงมา จะได้ตัวไหม งานนี้วัดกันที่สมองล้วนๆเลยค่ะ

 ส่วนที่มีคนถามเรื่องแอพนิยายฟรี ตอนนี้เท่าที่ตามข่าวแล้วพบว่าWMเด็กดีจัดการบล็อกไปแล้ว และกำลังทำเรื่องให้ถอดออกจากแอปสโตร์ ตอนนี้ที่ทำได้ก็แจ้งลบแอพกันไป ยังไงก็ฝากทุกคนช่วยกันคนละไม้คนละมือนะคะ ส่วนทางนี้ก็ยังลงนิยายอยู่ค่ะ จะปิดตอนไหมขอรอดูสถานการณ์อีกที ขอบคุณทุกคนที่ช่วยแจ้งเข้ามาค่ะ

 

//ส่งอาซิ่นไปตีหัวคนทำแอพแปป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13,785 ความคิดเห็น

  1. #13699 Kafair0012k (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 16:51
    สามีมาตามกลับเเล้วจ้าา
    #13,699
    0
  2. #13554 ununchuahong (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 11:01
    แล้วยารักษาพิษหล่ะ?
    #13,554
    0
  3. #13426 ploybrf2 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 23:10
    ขอให้สำเร็จ
    #13,426
    0
  4. #13361 พญานก T^T (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:50
    ขอให้ได้
    #13,361
    0
  5. #12971 เมมฟิส (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 18:14
    ลุ้นสุดๆ
    #12,971
    0
  6. #12868 มูตี้ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 13:01
    ^____^
    #12,868
    0
  7. #12850 แม่เอง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 23:08
    เห้ย ละสามีจะโดนอะไรมั้ยอะะ เจ้ยังไม่อยากให้คนงามของเจ้เปนหม้ายนะไรท์!!
    #12,850
    0
  8. #12794 baekhyunhyun2544 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 20:30
    ตามเมียกลับมาให้ได้นะท่านแม่ทัพ ถ้ารอบนี้พลาดข้าน้อย คงสับสนว่าใครเป็นพระเอก นี่ไม่ได่แบ่งใจให้องค์ชายเจ็ดเลยจริงจริ๊งงงง
    #12,794
    0
  9. #12793 baekhyunhyun2544 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 20:30
    ตามเมียกลับมาให้ได้นะท่านแม่ทัพ ถ้ารอบนี้พลาดข้าน้อย คงสับสนว่าใครเป็นพระเอก นี่ไม่ได่แบ่งใจให้องค์ชายเจ็ดเลยจริงจริ๊งงงง
    #12,793
    0
  10. #12776 Pyy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 21:09
    โอยยยย สนุกหยุดอ่านไม่ได้เลย ฮืออออ
    #12,776
    0
  11. #7794 ✚ADAM (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 23:49
    องค์ชายเจ็ดจะชอบอาซิ่นไม่ได้นะจริงๆ นายไม่ใช่พระเอกนะ ไม่ได้
    #7,794
    0
  12. #7597 THELEnin (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 22:06
    นี่ยอมเสียสติ...
    #7,597
    0
  13. #7405 Shenoraq (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:40
    สงสารฉู่เหวินนน;-; อกหักแน่ๆ
    #7,405
    0
  14. #7098 TOEY_KCR (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:56
    องค์ชายเจ็ดก็น่าสนใจน่ะเเต่ดูน่ากลัวไปนิด ไม่นิดล่ะ555 เเต่ว่าจะเป็นยังไงเนี้ย จะช่วยนายเอกได้ไหมม
    #7,098
    0
  15. #5606 Think_out (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 20:20
    ต้องหาเจอแล้วช่วยมาทันก่อนจะลุกลามนะ แต่-แอพนี่มันจริงๆเลย
    #5,606
    0
  16. #5465 fairy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 20:01
    ลุ้นๆ
    #5,465
    0
  17. #5399 LOVE Ciel (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 17:08
    รู้ข่าวเรื่องแอพเหมือนกันค่ะ เห็นใจนักเขียนเลย ขอบคุณที่อัพให้อ่านนะคะ กำลังสนุกมาก ตื่นเต้นๆ
    #5,399
    0
  18. #5200 KTsung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 16:32
    อ๊ากกกกก ลุ้นๆ ตื่นเต้นๆ ช่วยให้ได้น้า ✌
    #5,200
    0
  19. #5186 chanchan123 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 12:50
    องค์ชายเจ็ดน่าสงสารนะชอบเมียชาวบ้าน 555
    ไรท์อย่าลบนิยายเรื่องนี้เลยนะคะมีนิยายแปลหลายเรื่ิองโดนปิดไปแล้วเสียดาย พอมาเจอเรื่องดี ๆ อีก ก้ออยากอ่านให้จบ
    #5,186
    1
  20. #5149 คนเหงาเข้าใจไหม (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2559 / 00:19
    ถ้าได้ตัวแล้วยาล่ะ
    #5,149
    0
  21. #4317 แกงส้ม (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 17:55
    ขอให้สำเร็จนะ
    #4,317
    0
  22. #3918 Kkung (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:51
    ท่านแม่ทัพออกโรงแล้ว ตำแหน่งใหญ่โตรึจะสู้เมียเนาะท่านแม่ทัพ
    #3,918
    0
  23. #3909 Muk Musa (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 17:57
    ติดตามค่ะๆ อ่านทีเดียวรวดเลย เพิ่งเจอ
    #3,909
    0
  24. #3757 kokoclub (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:24
    ร้ายกาจมากค่ะ นิสัยไม่ดีเลย
    #3,757
    0
  25. #3756 มินมิน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 21:39
    อยากให้ท่านแม่ทัพตกงานจัง จะได้มีเวลามาอ้อนเมียได้ทั้งวันเลย 55555
    #3,756
    0