TIN | ธีร์อิน [สำนักพิมพ์ 2U] , E-Book

ตอนที่ 29 : TIN : 27 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 91,695
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10,191 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62


TIN 27

น้องท







มากันแล้วนะครับ สำหรับขบวนจากกลุ่มสาระภาษาไทย ปีนี้สีฟ้าเน้นความเรียบแต่ดูดีตามเคยเลยนะครับเนี่ย 

          “นำขบวนมาโดย นายธีร์ xxxxx  ดรัมเมเยอร์ไม้ที่หนึ่ง  เสียงพิธีกรพูดรับส่งกันจบลงที่ชื่อของธีร์ เสียงกรี๊ดกร๊าดของผู้ที่ได้ชมเปล่งดังกึกก้อง คล้ายกับเป็นเสียงแห่งการต้อนรับให้ร่างสูงในชุดสีน้ำเงินที่อยู่ไกลลิบเข้ามาในโรงเรียน

          ถึงสีฟ้าจะยังไม่ได้ถ้วยจากกีฬาสักรายการ แต่พวกเขาฝากบอกมาเลยนะครับ

          ว่าไงคะครูโต๋  ครูผู้หญิงเอ่ยถามเป็นการรับมุก

          ถึงกีฬาพี่จะแย่ แต่หน้าตาพี่ไม่แพ้ใครนะครับ!”   ว่าจบก็เรียกเสียงฮือฮาได้อีกครั้ง ผมอดไม่ได้ที่จะขำออกมากับสโลแกนอวยสีตัวเองแบบนี้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าน่าจะมาจากพวกแฝด เพราะผมเคยได้ยินเขาพูดอยู่ตอนบ่นๆเรื่องที่ไม่สีตัวเองยังไม่มีชนะกีฬาสักรายการเดียว

          “เป็นไงอิน                          

          ครับ? ผมเอียงคอถามเมื่อจู่ๆพ่อก็สะกิดหัวเข่าแล้วถามขึ้นมาว่าเป็นอย่างไร

          เจ้าธีร์

          อ่อ.. ครางรับในคอก่อนจะหันกลับมาหาคำตอบให้พ่อ ธีร์เดินเข้ามาพร้อมกับการควงคทาตามแบบที่ผมสอน เขาดูคล่องมาก สีหน้าเรียบนิ่งไม่มีหลุดแสดงอารมณ์ใดๆออกมาแม้แต่การยิ้ม แต่ถึงจะหน้านิ่งแค่ไหนก็เรียกเสียงเชียร์ได้มากอยู่ดี  ก็..แปลกๆน่ะครับ

          หืม?  พ่อส่งเสียงถามกลับเมื่อได้ยินคำตอบ

          อินไม่ชินกับน้องลุคนี้น่ะครับ  ผมไม่เคยเห็นน้องในภาพลักษณ์นี้ ปกติน้องจะดูดื้อๆ ชอบทำหน้าอ้อนๆ แต่ตอนนี้กลับต่างออกไป ทั้งทรงที่ถูกเซ็ตขึ้นเปิดหน้าผาก การแต่งหน้าที่ทำให้เกิดมิติและสีสัน ไหนจะเสื้อผ้าที่ดูดีและเข้ากับน้องมากราวกับมันถูกตัดมาเพื่อธีร์

 

          แต่รายละเอียดบางอย่างในชุดมันทำให้ผมคิ้วกระตุก

 

          ผมจำได้ว่าวันที่เราไปลองชุดน้องก็ใส่ชุดนี้แหละครับ เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกรมท่า กลัดกระดุมสีเงินๆครบทุกเม็ดจนเกือบสุดคอ แต่ก็ยังกว้างพอที่จะโชว์เสื้อตัวในสีดำที่ตัดกัน ซึ่งในความคิดผมตอนนี้มันก็โอเคมากๆ โอเคจนไม่มีความที่จะปรับแก้ใดๆ

 

          โอเคจนคิดว่า..

          ไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องถอดมันออก

และปลดกระดุมออกจนถึงกลางตัว โชว์ผิวขาวๆบริเวณอกอะไรขนาดนั้นเลยสักนิด

 

          แต่ดูแล้วเจ้าธีร์นี่ป๊อปพอสมควรเลยนะ 

          ... ถ้าพ่อไม่สะกิดอีกรอบผมคงไม่ได้ยินที่ท่านพูด ตอนนี้ผมเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เหมือนมอบความสนใจไปให้กับคนเบื้องหน้าระยะ 3-4 เมตรไปหมดแล้ว   

          “ว่าไหมอิน

          จริงครับ อย่างที่พ่อว่านั่นแหละครับ น้องดูป๊อปมากๆ พวกติณตุลย์เคยเล่าให้ฟังแล้วว่าคนชื่นชอบน้องเยอะ แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้ เสียงกรี๊ดและโทรศัพท์ที่ยกขึ้นถ่ายเป็นตัวบ่งบอกเลยว่าเจ้าดื้อของผมกำลังเป็นที่นิยมของใครๆหลายคน

         

          “ลำดับต่อไปขอเชิญท่านผู้อำนวยการอนาวิลกล่าวเปิดการแข่งกีฬาภายในประจำปีนี้ค่ะ ขอกราบเรียนเชิญค่ะ  ว่าจบพ่อก็หันมายิ้มให้ทีหนึ่ง ก่อนที่ท่าและครูคนอื่นๆจะลุกขึ้นตามที่ถูกประกาศจากคุณครูผู้รับตำแหน่งพิธีกร เก้าอี้ในเตนท์อำนวยการก็เลยเหลือแค่ผมคนเดียวที่ยังคงนั่งอยู่ จึงได้โอกาสที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดถ่ายภาพเจ้าเด็กตัวโตนี่เอาไว้บ้าง

          “หืม?  จากตอนแรกที่หมายใจจะถ่ายธีร์เก็บไว้ดู ตอนนี้กลับไม่เหลือความรู้สึกนั้นเลยสักนิด ภาพในจอโทรศัพท์สร้างความรู้สึกยิบๆกับหัวใจ มันเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆจนอยากจะลุกขึ้นดึงน้องออกจากแถวมาให้รู้แล้วรู้รอด  

          ใครก็ไม่รู้เข้ามาซับเหงื่อให้น้อง

          เขากดทิชชู่สีขาวสะอาดลงที่กรอบหน้า

          ขยับมือไล่ลงมาที่คอ

และก็ลงมาถึงแผ่นอกกว้างที่โผล่พ้นตัวเสื้อออกมา 

         

          ผมมองภาพนั้นอยู่พักใหญ่ รู้ตัวอีกก็คือตัวเองลุกมายืนนอกเตนท์เสียแล้ว  

         

          ธีร์  ส่งเสียงเรียกดังพอสมควร ซึ่งโชคดีที่มันดังแทรกเสียงพ่อผ่านไมโครโฟนไปถึงธีร์ได้ น้องหันมามองทางผม ก่อนที่ใบหน้านิ่งๆจะมีรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นมา  ความรู้สึกยุบยิบคันที่หัวใจเริ่มหายไปจนผมสารถยิ้มตอบไปได้

          ร้อน  ธีร์ขยับปากตอบมาพร้อมกับสีหน้าไม่สู้ดี คิ้วเข้มย่นเข้าหากัน ในขณะที่ปากล่างยื่นออกมาน้อยๆ ซึ่งผมรู้สึกว่ามันขัดการแต่งตัวของธีร์ตอนนี้มาก ภายนอกจะหล่อมากขึ้นแค่ไหน ภายในก็คือเด็กดื้อของผมเหมือนเดิม

          อดทนนะครับ กำมือยกขึ้นเป็นการให้กำลังใจ น้องพยักหน้ารับนิ่งๆ ไม่ทันได้พูดอะไรต่อกับผม เขาก็ถูกสะกิดโดยคนข้างตัวให้ก้มลงมาคุย ซึ่งผมพอจำได้แล้วว่าคือเจ้าของร้านชุดที่ไปเจอมาวันนั้น 

          ไม่นานน้องก็ผละออกมาจากการค้อมตัวลงไปคุย คุณเจ้าของร้านฉีกยิ้มก่อยจะเดินหายไปทางหลังขบวน ผมไม่รู้ว่าเรื่องอะไรแต่คิดว่าคงจะเป็นเรื่องดี ไม่อย่างนั้นคุณเขาคงไม่เดินด้วยสีหน้ามีความสุขขนาดนั้นหรอก

          เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำให้นะครับ พูดออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าน้องจะได้ยินไหม แต่ว่าผมก็เดินห่างออกมาแล้ว ความรู้สึกตอนนี้มันบรรยายออกมาไม่ถูก แต่ก็พอรู้ว่ามันไม่ใช่ความรู้สึกด้านดี และไม่ใช่ว่าผมโกรธธีร์ด้วย

 

          ผมแค่ไม่ชอบ

          ไม่ชอบที่น้องต้องใส่เสื้อผ้าที่มันโชว์เนื้อหนังมากขนาดนั้น

          ไม่ชอบที่คุณคนนั้นมาแตะต้องตัวน้อง โดยที่เขาไม่ได้ขัดขืน

          แล้วก็ไม่ชอบที่ทั้งสองคนพูดคุยดูสนิทสนมกันด้วย ทั้งๆที่ปกติธีร์ไม่ค่อยคุยกับใคร





 

 

 

          เอาช็อคโกแลตเย็นครับ

          หวานกี่เปอร์เซ็นดีคะ

          125เลยครับ  พนักงานพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันจัดการตามรายการที่สั่ง ผมพาตัวเองมาหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้แถวนั้น ทอดสายตาผ่านถนนไปยังภายในรั้วโรงเรียน นักเรียนที่เดินพาเหรดเริ่มพากันเดินออกไปกันแล้วเพราะพิธีเปิดเสร็จเรียบร้อย

          เดี๋ยวพอได้ช็อคโกแลตก็จะเดินเอาไปให้ธีร์ที่หลังสแตน แล้วผมก็คงจะกลับเลย

 

          ไม่ใช่กลับไปเรียนนะครับ

          กลับไปนอน

          เผื่อความรู้สึกแปลกๆนี่จะเกิดขึ้นเพราะการนอนน้อย

          ถ้าได้หลับสักตื่นอาจจะหายก็ได้

 

          “ได้แล้วค่ะ

          ขอบคุณนะครับ  รับด้วยรอยยิ้มแห้งๆพลางส่งเงิน 25 บาทพอราคาไปให้ เธอยิ้มตอบกลับตามมารยาท แต่จู่ๆก็กลายเป็นสีหน้าตกใจ ซึ่งไม่ต่างจากผม แต่อาจจะมากกว่าตรงที่จู่ๆก็มีใครไม่รู้กอดเอวจากทางด้านหลัง

 

          พรึบ

          “ธีร์เหรอครับ.. กลิ่นคุ้นจมูกทำให้ผมถามออกไปเช่นนั้น ถึงแม้จะมีกลิ่นอื่นปะปนอย่างเครื่องสำอางหรือจากชุดเช่าก็ไม่สามารถกลบกลิ่นครีมอาบน้ำเด็กไปได้

          อืม  น้องตอบกลับเสียงเบา กลุ่มเส้นผมนุ่มสัมผัสที่ลำคอ พร้อมกับปลายจมูกโด่งที่แตะอยู่ตรงหัวไหล่

          เป็นอะไรครับ

          ...

          แล้วออกมาทำไมครับ ส่งคำถามไปส่งประโยค แต่ไม่ได้อะไรตอบกลับมานอกจากแรงกอดรัดแน่นขึ้น และการส่ายหน้าไปมาสร้างความจั๊กจี้ เป็นอะไรครับธีร์  ส่งมือข้างหนึ่งไปกอบกำมือใหญ่แถวเอวเอาไว้ สอดประสานนิ้วมือไปตามช่องว่างจนมันแนบสนิท ให้มันเป็นเหมือนสือกลางในการส่งความรู้สึก  

          โกรธธีร์ทำไม  เสียงเบาๆลอยเข้าหูจากทางด้านหลัง น้ำเสียงน้องดูเศร้าหมองชัดเจน ชนิดที่ว่ามีใบหน้าของเขาลอยเข้ามาให้เห็นเลยก็ว่าได้

          “พี่ไม่----

          “โกหก  น้องบอกทันทีที่ผมจะปฏิเสธ ธีร์ทำผิดเหรอ

          ไม่ใช่นะครับ

          ธีร์ไม่หล่อเหรอ 

          หล่อครับ ทำไมธีร์จะไม่หล่อ  หล่อมากเสียด้วย หล่อจนไม่อยากให้หล่อขนาดนี้เลย

          แล้วโกรธธีร์ทำไม

          คือพี่.. ใจที่เต้นหน่วงของผมเริ่มหายไปเหลือแต่ความรู้สึกผิดที่ทำให้คนข้างหลังต้องคิดมาก ความคิดแรกคือผมควรจะหันไปอธิบาย แต่ถ้าพูดออกไปมันจะดูงี่เง่าไปไหมสำหรับเหตุผลที่ทำให้เกิดความรู้สึกแปลกๆนี้ขึ้นมา

          ธีร์ขอโทษ

          พี่ไม่ได้โกรธธีร์เลยครับ ไม่มีความลังเลอีกต่อไปเมื่อได้ยินคำขอโทษและน้ำเสียงเจือความรู้สึกด้านลบ ผมปลดมือน้องออกไปจากเอวก่อนจะหันไปหา ประคองหน้าธีร์ด้วยมือข้างหนึ่งให้เงยขึ้นสบตากัน พี่ไม่โกรธจริงๆนะครับ

          เป็นอะไรละ ธีร์ถามช้าๆพร้อมกับมองตาผมไปด้วย สีหน้าของเขาแสดงความรู้สึกแย่ออกมาตลอด

          พี.. เริ่มยังไงดีละทีนี้  พี่หวงธีร์ครับ หาคำพูดไม่ได้ก็เลยเอ่ยออกไปตรงๆ อ้อมค้อมมากกว่านี้เดี๋ยวน้องจะคิดมากไปไกล

...

อันที่จริงมันดูดีมากๆนะครับ ทุกคนชมแล้วก็ชอบธีร์กันหมดเลย

          อินไม่ชอบ? ตาใสเอียงหน้าถามกลับ ผมส่ายหน้าทันทีเป็นคำตอบ

          พี่ก็ชอบธีร์ครับ  พอพูดจบก็ไม่รู้ว่าเพราะแสงอาทิตย์ที่ส่องมาจากทางด้านหลังธีร์หรือเปล่าที่ทำให้ตาพร่ามัว จนเกิดเห็นรอยยิ้มมุมปากเล็กๆบนใบหน้าหล่อ  แต่พี่ไม่ชอบตรงนี้ ถือวิสาสะจิ้มนิ้วลงบนแผ่นอกขาวของน้อง เจ้าตัวเหลือบมองตาม พร้อมกับแสดงสีหน้าสงสัย แค่วันนั้นธีร์จะเปลี่ยนเสื้อแล้วคนเห็นเกือบ 10 คน พี่ยังหวง

           ...

          แล้ววันนี้คนเป็นร้อย พี่รู้สึกหวงมากที่สุดในโลกเลยครับ

          แค่นี้?

          ... อดไม่ได้ที่จะเม้มปากพูดไม่ออก คำถามสั้นๆนี้ทำเอาหัวใจผมกระตุก อีกเหตุการณ์ที่อยากจะพูดกลืนหายวับไปในลำคอ  คะ..ครับ แค่นี้

          ขอโทษ

 

          ฟอด!

          เรียกได้ว่านิ่งค้างกันไปหมดทั้งผมและพนักงานขายในร้าน ที่จู่ๆเจ้าเด็กที่มีอิทธิพลต่อหัวใจมากที่สุดเอ่ยขึ้นมาเต็มเสียง ก่อนที่จะกดริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีส้มอ่อนลงมาหนักๆ

          ทำอะไรครับเนี่ยถามกลับพลางยกมือแตะบริเวณดังกล่าว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหน้าผมคงขึ้นสีไปแล้ว

          ไถ่โทษ 

          ใช่ที่ไหนละครับ  บอกเสียงเบาพอๆกับเหตุผลของธีร์ ซึ่งน้องก็ดูไม่สนใจอะไร ยังคงแสดงสีหน้าเรียบนิ่ง ฉายแววตามั่นใจว่าสิ่งที่พูดนั้นมันไม่มีอะไรผิดแปลก ขอโทษก็พอ..ไม่เห็นต้อง..หอม พูดยากจนต้องก้มหน้าพูด เพราะถ้าพูดตรงๆทั้งที่สบตากันผมคงได้ตัวระเบิดไปก่อน

          ไม่ได้

          ...

          เค้กบอก  

          ใครครับ  ชื่อนี้คุ้นในหัวผมอยู่แล้ว เพราะไม่ใช่ชื่อที่หายาก แต่คงไม่ใช่คนเดียวกันกับที่ธีร์ว่าแน่นอน

          คนแต่งตัว

          อ่อ เจ้าของร้านชุดคนนั้นชื่อเค้กสินะ เขาบอกอะไร ตอนไหนเหรอครับ”  ความสนใจมากมายเกี่ยวกับคนคนนั้นทำให้ผมเอ่ยถามออกไปอย่างรวดเร็ว คงเพราะเขาเป็นสาเหตุหนึ่งของความรู้สึกแย่ๆนี่ ผมจึงอยากรู้เรื่องราว เพื่อให้มันลดทอน และเสริมสร้างความรู้สึกดีๆให้กลับมา

          ก่อนอินออก 

          ... คงจะเป็นตอนที่เห็นธีร์ค้อมตัวลงมาคุยกับคุณเค้กในระหว่างทำพิธีเปิด

          บอกว่าอินจะโกรธ

          ...

          ทำสิ่งที่อินชอบ น้องไม่พูดเฉยๆ ธีร์ยื่นหน้าและก้มตัวลงมาในระดับที่มองช้อนผมจากระดับที่ต่ำกว่า อินจะหายโกรธ

          แต่พี่...

          ไม่ชอบหอม?  เจ้าของหน้าหล่อเอียงคอเป็นคำถาม

 

          ทำแบบนี้ใครจะกล้าโกหก

 

          ชอบครับ สุดท้ายก็ยอมบอกความจริงทั้งๆที่ก้มหน้าอยู่เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือไม่เหลือบตาไปมองธีร์ ด้วยเพราะเหตุนี้เอง ผมจึงพลาดที่จะได้เห็นรอยยิ้มมุมปากชัดเจนจากอีกฝ่าย  แต่มันก็..

 

          ฟอด!

          “น่ารัก         

          “ธีร์!” ตกใจเรียกชื่อเจ้าของริมฝีปากอุ่นๆดังพอสมควร เจ้าตัวดูไม่ได้รู้สึกอะไร ยังคงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งตามปกติ พี่จะโกรธจริงๆแล้วนะครับ

          โกรธ..

          “…”

          ต้องหอมอีก

          พี่ไม่ให้ธีร์กินช็อคโกแลตแล้วนะครับ ว่าจบผมก็ชิงเดินถือแก้วพลาสติกมูลค่า 25 บาทออกมา โดยไม่คิดที่จะหยุดรอร่างสูงซึ่งกำลังตามมาจากทางด้านหลัง 

          อิน ชะลอเท้าหลังจากได้ยินเสียงดังไล่หลัง แต่ก็ไม่หันไปมองหรอกนะครับ ผมเขินจะแย่อยู่แล้ว อินไม่ได้โกรธ

          ...

          อินหึง

          ใครบอกละครับ ตอบกลับด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นมันมีชื่อเรียกว่าหึงจริงๆเหรอครับ ก็แค่น้องเป็นที่จับจ้องจากคนทั่วไปและพูดคุยกับใครอีกคนที่ไม่รู้จัก  ผมถึงกลับต้องหึงเลยเหรอครับ

          “เค้ก

          เขามั่วแล้วครับ

          จริงเหรอ

          ...

          โกหกธีร์โกรธ

          พี่..ไม่รู้ครับ!” ว่าจบก็ชิงวิ่งข้ามถนนหน้าโรงเรียนมาทันที ทิ้งให้อีกคนเดินชิวตามมาเงียบๆมือข้างหนึ่งสอดลงไปในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางสบายๆ

 

          ผิดกับผมที่ใจเต้นแรงจนจะหายใจไม่ทันอยู่แล้ว









 

 

ติณมึงดูดิ”  ตุลย์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าผมกับธีร์ น้องปรายตาขึ้นมองอย่างไม่ได้สนใจอะไร ผมยิ้มให้เป็นการทักทาย

ดูไรวะตุลย์

ดูไอ้ธีร์เนี่ย”  หืม..?   ผมคิดในใจว่าจะดูทำไมกัน

ทำไมวะ

เมื่อเช้ายังถือคทาได้ พอนี่สายหน่อยง่อยแดกจับหลอดไม่ได้แล้วอะ”  ฟังจากน้ำเสียงและรอยยิ้มที่ฉายขึ้นบนใบหน้าของทั้งคู่ก็พอรู้แล้วว่า ติณตุลย์คงจะกำลังพูดแซวอย่างที่ไอ้เกวชอบทำ 

แฟนมาก็ต้องให้แฟนถือหลอดให้สิวะอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าหนีเมื่อติณพูดเสริมต่อ ผมกับธีร์ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเสียหน่อย แล้วที่ทำอยู่ก็ไม่จำเป็นต้องสถานะนั้นถึงทำได้  น้องแค่กำลังนั่งก้มตัวดูดช็อคโกแลตผ่านหลอดที่ผมจับให้เพราะเจ้าตัวกำลังตั้งใจดูรูปถ่ายตัวเองในเพจโรงเรียนอยู่ก็เท่านั้นเอง

ผมขอสักอึกหนึ่งเป็นอะไรไหมอะครับตุลย์บอกอย่างสุภาพแสดงว่ากำลังคุยกับผม

ไม่ได้คนอ่อนกว่านั่งด้านข้างเงยหน้าขึ้นตอบด้วยอาการเรียบนิ่ง

ขี้หวงอะ

เหมือนอิน

หือ?”

ยังไงนะครับผมถามกลับที่จู่ๆก็ถูกพาดพิง ผมว่าตัวเองก็ไม่ใช่คนขี้หวง แต่ถ้าจะขี้หวงจริงๆก็มีแค่อย่างเดียว...

ชอบหวงธีร์

 

นั่นแหละครับ

 

อื้อหือสองแฝดลากเสียงยาวพร้อมกันด้วยสีหน้าเหม็นเบื่อ มั่นใจจังนะว่าเขาหวงมึงอะ

มั่นใจ

“...”

อินหวงจริงๆ ธีร์ว่าเสียงเรียบ หันหน้ามามองมางผมหลังพูดจบ นัยน์ตาส่งแววเป็นประกายออกมา ส่งผลให้บรรยากาศในห้องพักพาเหรดจากที่เย็นแอร์ 25 องศา กลายเป็นร้อนวูบวาบจนทำตัวไม่ถูก

พอๆ พี่กูหน้าแดงหมดแล้ว  เพราะตุลย์พูดมาแบบนี้จึงอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นจับหน้าตัวเอง แต่ด้วยการกระทำนั้นกลับเรียกรอยยิ้มล้อเลียนบนหน้าของสองแฝดออกมา ถ่ายรูปไหมพี่อิน ผมเอากล้องมา ว่าแล้วตุลย์ก็หันไปคว้าอุปกรณ์ถ่ายภาพราคาแพงขึ้นมาจากกระเป๋าสีเทาบนเก้าอี้ตัวยาว ผมพยักหน้ารับพลางเหลือบมองร่างสูงข้างกาย

ถ่ายกันไหมครับธีร์ ถามออกไปเพราะจำได้ว่าน้องเคยพูดอยู่ว่าตัวเองไม่เคยและไม่ค่อยชอบการถ่ายรูป แต่ครั้งนั้นน้องยอมตกลง ครั้งนี้ผมก็คาดหวังแบบนั้น เนื่องจากวันนี้ถือเป็นสำคัญวันหนึ่งเลยก็ว่าได้

ตอบๆไปสิว่ารอถ่ายตั้งแต่หกโมง

ติณยุ่งน้องดื้อของผมสวนทันควัน ก่อนจะขยับลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้ายุ่งๆ เดาว่าน่าจะมาจากการที่ถูกแซวแบบนั้น          

รอตั้งแต่เช้าเลยเหรอครับ ได้โอกาสที่ผมจะทำให้เจ้าเด็กตัวโตนี่ไปไม่เป็นบ้าง ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลเพราะธีร์ในตอนนี้เริ่มหน้านิ่งเป็นหิน เหลือบตามองไปรอบข้างๆแสดงออกว่าไม่ได้สนใจอะไร พี่นี่รอตั้งแต่ตีสามเลยแหละค---

ถ่ายเลย หลุดขำออกมาเมื่อจู่ๆธีร์ที่เหมือนจะทำเมินพุ่งตัวขึ้นมายืนขยับข้าง จัดการหันหน้าและตัวทั้งผมและเขาเข้าหากล้องถ่ายรูปอย่างรวดเร็ว

อ่ะๆ ยิ้มนะครับ  ตุลย์ขานขึ้นมาหลังจากค้อมตัวซ่อนใบหน้าไว้ด้านหลังอุปกรณ์ซึ่งยกขึ้นมาในระดับสายตา ผมคิดไม่ออกว่าจะทำท่าอะไรได้บ้างจึงขยับมือว่าจะเอาไปไพล้หลังไว้แบบเท่ๆ

 

แต่ก็ถูกมือของอีกคนจับเอาไว้ และสอดประสานนิ้วเข้ามาเสียก่อน

ไม่รู้ว่าภาพจะถ่ายติดไหม

          แต่ลึกๆก็อยากให้ติดเหมือนกัน

 

          หน้ามึงแข็งเหรอไอ้ธีร์ ยิ้มหน่อยดิวะ ช่างภาพลดกล้องลงพร้อมกับเอ่ยตำหนินายแบบวัยมัธยมด้วยสีหน้าติดเอือม ผมอมยิ้มเดินเข้าไปเช็คภาพที่ว่า แม้จะแอบเดาไปแล้วว่าคงจะเป็นผมคนเดียวที่ยิ้มกว้างให้กล้อง ดูดิพี่อิน เหมือนมาคนละงานกับพี่

          แต่ก็หล่อนะ ผมเอ่ยบอกชม ต้องยอมรับเลยว่าภาพที่ได้สามารถจัดเก็บความหล่อของธีร์ไว้อย่างครบถ้วน ถือว่าเป็นคนขึ้นกล้องเลยก็ว่าได้ เส้นผมที่ถูกเซ็ตเปิดขึ้นทำให้แสงไฟในห้องกระทบกับกรอบหน้า สะท้อนเป็นเงาที่มิติ รับกับจมูกโด่งๆซึ่งชัดเจนและเหมาะสมกับริวฝีปากสีส้มอ่อนเป็นที่สุด

 

          ถ้าลงรูปนี้ไปคงไม่มีใครสนใจผมที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆแน่นอน

 

          พี่อย่าชมมันเยอะดิ นี่มันก็ชอบมาอวดพวกผมว่า พี่ชมมันทุกเช้าทุกเย็น

          ตุลย์พูดมาก เอ่ยตอบกลับทันควันอีกครั้งราวกับกลัวผู้ฟังจะเข้าใจผิด ผมขำออกมาพร้อมกับติณตุลย์ พลางขยับเข้าไปขยับเส้นผมแข็งๆซึ่งถูกเซ็ตไว้เบาๆ

          พี่ไม่ได้ชมธีร์บ่อยซะหน่อย

          แต่ชม

          อ่า..ก็ใช่แหละครับ  ยิ้มให้กว้างในขณะเดียวกันก็ส่งมือข้างเดียวบีบแก้มเนียนไปหนึ่งที ถือเป็นการระบายความเอ็นดูที่ผมมีให้เขา

          เอ่อ..พรีเวดดิ้งเหรอครับ

          “อยากมีแฟนบ้างโว้ย!” จู่ๆเสียงติณก็ดังขึ้นมาคล้ายกำลังโวยวาย พูดเลยนะ ถ้ามีกูจะหวานสู้ไอ้ธีร์ มึงพันกูจะสองหมื่น

          อิจฉา เสียงคนตัวสูงข้างผมเอ่ยขึ้นเบาๆ ไม่ดังพอให้สองแฝดได้ยิน แต่ก็ดังพอสำหรับผมที่ยืนใกล้ๆ ไม่น่ารักเท่านี้หรอก น้ำเสียงและการก้มหน้าพูดทำให้รู้สึกเหมือนกับกำลังพึมพำกับตัวเอง

 

          แต่สายตาที่ตวัดขึ้นมาสบกันกับผมนั่นน่ะ..

          มันไม่ใช่เลย




 -----------------------------------------------------

มาต่อครับร้อยเปอร์เซ็นแล้วนะครับผมม

อาจจะสั้นไปหน่อยแต่เขินไม่น้อยเลยครับ สองการันตี555

ที่วันนี้ลงได้เพราะว่าสองหยุดโรงเรียนน่ะครับ

ไม่สบายมากๆ มันปวดหัวจนลุกไม่ขึ้นน่ะครับ แต่ได้กินยากับนอนแทบทั้งวันก็เหมือนจะโอเค แต่ก็ยังปวดหน่อยๆอยู่นะครับ ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะไปไหวเปล่า5555

แต่ด้วยกำลังใจจากทุกคนครับ สองเลยสามารถแต่งต่อไหว / แงงง

 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและกำลังใจนะครับ ทุกๆช่องทางเลยครับ ทั้งในเด็กดี ใน #ธีร์อย่าดื้อ ใน dm สองอ่านทุกอันเลยครับ ขอบคุณทุกคนนะครับ รักมากๆๆๆ

 

ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะค้าบบบ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10.191K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,025 ความคิดเห็น

  1. #15009 rattanalak44 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 14:35
    หวงกันเก่ง
    #15,009
    0
  2. #14969 กระต่ายบนดวงจันทร์. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2563 / 08:08
    พบคนชอบขิงหนึ่งอัตราค่ะ555
    #14,969
    0
  3. #14920 Auyaii (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2563 / 07:50
    แก้มจะแตก😳
    #14,920
    0
  4. #14887 Choo_only (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 17:09
    น้องธีร์กินหวานมากเลยนะ5555555555
    #14,887
    0
  5. #14886 Choo_only (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 17:09
    แลงมาก ยัยน้องธีร์!
    #14,886
    0
  6. #14877 Sinmyiit (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 07:36
    อ่ยย เขินนนนนนนน><
    #14,877
    0
  7. #14843 Cristalbenjie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 22:27
    ตายยยยยยย เขินตายไปเลย
    #14,843
    0
  8. #14794 yopewyo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 13:50
    ชั้รเขิ้ลลลลลลลล =///=
    #14,794
    0
  9. #14791 pilin_295 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 22:28
    อ่านจบเรื่องคงต้องไปหาหมอหน่อย

    ตรวจเบาหวาน55555
    #14,791
    0
  10. #14748 Saguramio (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 11:42
    เบาหวานขึ้นเว้ยยยย
    #14,748
    0
  11. #14740 rraindomm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 07:15
    คลั่งรักกกกกกกกก
    #14,740
    0
  12. #14687 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 23:57
    ขี้อวดเหมือนเด็กเลยน้องธีรรรรรรรร์
    #14,687
    0
  13. #14662 jhopeeeeeeeee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 19:13
    เจ้าธีร์เบาหน่อย!!!!!
    #14,662
    0
  14. #14438 CallistoJpt (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 22:27
    น้องธีร์ลูกกกกกกกกกกก ขิงเก่ง 555555555
    #14,438
    0
  15. #14327 Spices_smile (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 11:23
    น้องงงงงงงง
    #14,327
    0
  16. #14305 cectpa_n (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 12:21
    น้อง เบาหน่อยลูก ใจพี่รับไม่ไหวแล้ว หื้ออออออ
    #14,305
    0
  17. #14275 premmiii (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 22:05
    บ้กากนยฟวหยไวนกยหบก
    #14,275
    0
  18. #14232 wijitpongsa_tim (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 10:41

    ไม่ไหวแล้ววววเขรินนนมาก
    #14,232
    0
  19. #14135 morakotsiow (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 01:00

    ใครไหวไปก่อนเลย ใจละลาย
    #14,135
    0
  20. #14031 MMBB37 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 22:02
    ค๊าาาาาา ฉันอะ อิจฉามาก
    #14,031
    0
  21. #13985 Nuthathai Por (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 20:42

    เรื่องความขี้หวงนี่ไม่มีใครยอมใครเลยจริง ๆ

    #13,985
    0
  22. #13973 Jhoooope (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 08:42
    55555เจ้าเด่กนี่นะ
    #13,973
    0
  23. #13903 MB.임지수GOT7 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 11:19
    เขินจะตายแน้วแม่
    #13,903
    0
  24. #13890 chalillxx_ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 10:06
    ร้ายทิสุด
    #13,890
    0
  25. #13864 Natcha454 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 15:44
    ชมเก่งเหลือเกิน จ้าๆ
    #13,864
    0