TIN | ธีร์อิน [สำนักพิมพ์ 2U] , E-Book

ตอนที่ 19 : TIN : 17 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 79,123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,227 ครั้ง
    24 เม.ย. 62

TIN 17

รัก











BELL’S PART

 

          ผมได้รับข้อความทางไลน์จากคุณหนูว่าให้ไปรับกลับบ้าน ข้อความอ่านแทบไม่รู้เรื่องเพราะพิมพ์ผิดเกือบหมด แต่ถ้าใช้เซนซ์ก็พอเข้าใจ  ในระหว่างนั้นผมกำลังช่วยคุณธันตรวจเอกสารบัญชีย้อนหลังอยู่ อย่างไรก็ตามผมสามารถผละออกมาได้เพื่อคุณธีร์ ถึงจะแปลกใจไม่น้อยที่วันนี้กลับไว เพราะปกติเลิกซ้อมกี่โมงต้องบวกไปประมาณ 20 นาทีเพราะคุณอินจะชอบพาคุณหนูข้ามถนนมาซื้อนมช็อคโกแลตก่อนเสมอ

          ช่วงเวลา 16.40 น. ถือว่าเป็นเวลาของการเดินทางกลับบ้านของเด็กนักเรียน ยิ่งเป็นในถนนเส้นที่จะผ่านหน้าโรงเรียนมัธยมเอกชนที่คุณธีร์เรียนอยู่ ถนนยิ่งแน่นขนัด ขยับได้ทีละนิดจนคิดว่าถ้าเอาเอกสารมาตรวจด้วยคงเสร็จไปสองเดือน

          พลันสายตาที่กำลังมองไปเรื่อยเปื่อยไปพบกับร่างใครบางคนที่ไกลลิบๆ เสื้อนักเรียนสีขาวบนร่างที่สูงโปร่ง สำหรับคนที่เห็นกันมาเกือบสิบปีอย่างผม ไม่อยากเลยที่จะมั่นใจว่านั่นคือ คุณธีร์    

          แต่..ทำไมถึงมาเดินอยู่ริมรั้วแบบนั้น เขาควรจะรออยู่กับคุณอิน หรือถ้าจะเดินไปไหนก็ควรมีคุณอินข้างๆ

          ความไม่สบายใจแม้จะยังไม่ทราบอะไรเกิดขึ้นในใจจนผมเริ่มหงุดหงิดกับการจราจร ร้อนรนจนอยากจะทิ้งรถแล้ววิ่งไปหามันเดี๋ยวนี้เลย

          ขอข้ามหน่อย..ขอข้าม พึมพำระหว่างหักเลี้ยวข้ามถนนมาจอดเทียบที่ริมฟุตบาทหน้าโรงเรียน ความร้อนใจทำให้ผมก้าวขาข้ามรั้วกั้นแบบไม่ได้สนใจว่า ควรเดินไปใช้ช่องทางที่เว้นสำหรับ มันเสียเวลาในควารู้สึกผม เพราะตอน ใจผมมันนำไปหาคุณธีร์แล้ว  

 

 

          คุณธีร์ครับ เอ่ยไล่หลังเมื่อเข้าใกล้กันมากขึ้น เด็กนักเรียนลูกชายเจ้านายหยุดนิ่งแต่ไม่หันมา ทำให้ผมรีบก้าวฉับๆเข้าไปหา  ทำไมไม่รอ--------”  เสียงผมขาดห้วงไปเลยเมื่อได้เห็นด้านหน้าของอีกคน ถึงคุณธีร์จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาแต่ความรู้สึกที่สัมผัสได้ทำเอาพูดไม่ออก มันเหมือน... 

          เบลล์... เสียงเบาๆเปล่งขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าหล่อที่ปกติจะไม่มีการแสดงอารมณ์ แต่ตอนนี้มีเครื่องกำกับความรู้สึกประดับอยู่ทั่วหน้า ถ้ามันเป็นรอยยิ้มผมคงรู้สึกดี แต่มันคือหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

          คุณธีร์เป็นอะไรไปครับ ตาผมร้อนผ่าวทันที่เห็น ขยับเข้าใกล้และโอบกอดคนอ่อนกว่าเอาไว้ ลูบหลังเป็นการปลอบโยนแม้จะไม่เข้าใจเรื่องอะไรก็ตาม  คุณธีร์..ผม..ฮึก.. สุดท้ายเขื่อนน้ำตาผมก็พังทลาย มันห้ามไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกตอนนี้เหมือนมีปริศนามาบีบหัวใจผมอยู่ข้างใน ยิ่งยามที่ได้ยินเสียงสูดหายใจดังขึ้นพร้อมน้ำมูกยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่

          ...

          “คุณธีร์เป็นอะไรครับ บอกผมนะครับ  สะกดกลั้นอารมณ์จนปากสั่น แต่ผมควรจะปลอบเขาสิไม่ใช่ยืนร้องไปด้วยกัน เพราะอย่างนั้นจริงดันตัวคนสูงกว่าออก เอ่ยถามไปด้วยเสียงสั่นๆ

          ...

          ผม..ผม..ผมไม่เคยเห็นคุณธีร์ร้องไห้..แต่..แต่... มันยากมากเลยนะครับที่จะฝืนตัวเองไม่ให้ร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นน้ำตาที่ไหลเป็นสายๆของคุณหนูตรงหน้า ตั้งแต่อยู่ด้วยกันผมไม่เคยเห็นเขาร้องไห้สักครั้ง แต่พอได้เห็นแล้วมันก็ปวดใจไม่น้อย ใจเย็นๆนะครับ อย่าร้อง

          ... ไร้เสียงสะอื้นและคำพูดตอบกลับ เพียงแต่เขาก้มกลับลงไปอีกครั้ง ผมเลยรั้งคุณธีร์เข้ามากอดอีกรอบแบบไม่สนรอบข้างว่าจะมีใครมองไหม คุณหนูผมของผมสำคัญกว่าเป็นไหนๆ

          คุณ..ธีร์..

          เบลล์..

          ครับ ..ว่าไงครับ รีบถามออกไปเมื่อถูกเรียก มือสองข้างลูบแผ่นหลังกว้างไปด้วย

          ไม่มี..ใคร..รัก

 

          กึกฝ่ามือปริศนาในอกบีบหัวใจผมอีกครั้ง ประโยคเดิมที่เคยได้ยินเมื่อหลายปีก่อน ประโยคเดิม

          ในวันที่ผมไปรับคุณหนูกลับบ้านปกติ เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงแรกๆที่ผมเข้าทำงานกับคุณธัน และได้รับหน้าที่รับส่งคุณธีร์ไปเรียน ทำให้ยังกะเวลาไม่ได้ ผมเลยออกจากบริษัทเพื่อไปรอรับเขาก่อนเวลาเลิกเกือบสามสิบนาที แต่ในความจริงคุณธีร์ลงมารอผมอยู่ก่อนแล้ว

          กำลังจะเดินเข้าเรียกแล้วถ้าไม่บังเอิญไปเห็นว่ามีกลุ่มนักเรียนห้องเดียวกันเดินมาหา ผมกำลังจะดีใจอยู่แล้วที่อย่างน้อยคุณหนูของผมก็มีเพื่อนเข้ามาพูดคุย ถ้าไม่ติดที่ว่าคำพูดจากปากของคนหนึ่งในนั้นเป็นภาษาอังกฤษ มันแปลความหมายออกมาได้ไม่น่าฟังเท่าไร

          ฉันอยากรู้ว่าจริงๆแล้วนายมีพ่อไหม

          นั่นสิ มีพ่อจริงๆไหมเนี่ย

          มี.. คุณธีร์ตอบกลับไป เรียกเสียงหัวเราะจากกลุ่มเด็กต่างชาติได้ แม้มันจะไม่มีอะไรน่าขำก็ตาม

          มีจริงๆเหรอ ถ้ามีจริงทำไมพ่อนายไม่เคยมาที่โรงเรียนเลยละ

          หมอนี่อยู่ห้องเดียวกับฉันตั้งแต่เกรด 6 ฉันยังไม่เคยเจอพ่อเขาเลย

          ฉันมีพ่อ พวกนายยุ่งอะไรด้วย น้ำเสียงคุณธีร์มากคล้ายจะร้องไห้ แต่สีหน้ายังคงเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ผมสัมผัสได้ว่าเขาไม่ไหวแล้ว

          พ่อนายก็คงไม่รักแล้วแหละ  

          น่าสงสารนะ ขนาดพ่อแท้ๆยังไม่รักนายเลย

งั้นบนโลกนี้ก็คงไม่มีใครรักนายแล้วแหละ จบประโยคภาษาอังกฤษนนี้ ผมก็รีบพุ่งเข้าไปในกลุ่มเด็กทันที ไม่ใช่เพราะคำพูดที่แสนแย่ แต่เพราะหมัดคุณธีร์ที่ปล่อยใส่บนหน้าของผู้พูดต่างหาก

          พาคุณธีร์ออกมาได้ผมก็พร่ำบอกเขาตลอดทางว่ามันไม่ใช่อย่างที่พวกนั้นว่าสักนิด แต่ดูแล้วไม่ได้ผลเพราะคำพูดนั้นคงบาดลึกไปในความคิดและหัวใจของคุณธีร์ในวัยมัธยมต้นไปแล้ว จากเดิมที่คุณหนูเงียบๆอยู่แล้ว ตั้งแต่นั้นมาก็ไร้ซึ่งคำพูดใดๆเลย  ถ้าไม่ถูกเค้นจริงๆ




 

          ใครไม่มีใครรักครับ ถ้าหมายถึงคุณธีร์ไม่ใช่..ฮึก..ไม่ใช่แน่นอนครับ ผม คุณธัน คุณอิน ทุกคนเลยครับ ทุกคนรักคุณธีร์ คุณติณ คุณตุลย์ก็ด้วยนะครับ..”

          ไม่มี..

          มีครับ.. มีจริงๆนะครับ  ย้ำไปให้อีกคนมั่นใจ แต่ความชื้นที่หัวไหล่บ่งบอกว่ามันยังไม่มีอะไรที่ดีขึ้นเลย   

ธีร์...ธีร์ดื้อ..นะ เสียงเบาๆเปล่งมาทีละคำ ราวกับไม่อยากจะพูดออกมา ยิ่งสะท้อนว่าเขารู้สึกแย่แค่ไหน ซึ่งมันไม่ต่างกันผมเลยตอนนี้  ดื้อ.. จะรัก..เหรอ

          “รักสิครับ รักมากๆ จะดื้อกว่านี้ก็รักอยู่แล้วครับ

          ...

          ใครว่าคุณ..ธีร์มาครับ สังเกตว่าคุณธีร์ดูดีขึ้นเล็กน้อย จึงถามพลางจูงมือให้เดินมาที่รถ แต่พอเห็นปฏิกิริยาหลังจากถามไปแล้วผมอยากตบปากตัวเอง

          ...

          งั้นกลับบ้านกันนะครับ คุณธีร์นอนพักก็ได้นะครับเดี๋ยวปวดหัวเอา ปาดน้ำตาตัวเองพลางจัดแจงให้คุณหนูนั่งบนรถดีๆ คุณธีร์ขัดขืน และดูไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าผมทำอะไร เขาเพียงแต่ก้มมองพื้นอยู่อย่างนั้น

          พอเรียบร้อยผมก็ออกรถโดยขับด้วยมือเดียว อีกข้างจัดการพิมพ์ข้อความหาสองคนที่ลอยเข้าหัวเป็นอันดับแรก  กดส่งให้คุณธันเสร็จก็พิมพ์หาคุณอินต่อ เพียงครู่เดียวก็ได้รับการตอบกลับจากคุณธัน เขาบอกว่าจะรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด ส่วนคุณอินนั้น..ไม่ได้กดเข้ามาอ่าน







 


          IN’ S PART

         

          “พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะครับธีร์ รีบเอ่ยเมื่อสถานการณ์เริ่มไม่ดี แววตาธีร์ฉายความรู้สึกไม่ดีจนผมรู้สึกผิดาที่พูดออกไป ฟังพี่---

          พรึบ มือยื่นหมายจะแตะตัวถูกปัดออกอย่างแรง เหตุการณ์นี้ทำเอาใจผมเต้นหน่วง

          ธีร์ ไม่มีเสียงตอบ ซ้ำยังหันเตรียมเดินออกไป จึงรีบขยับตัวไปคว้าไหล่ไว้ทั้งๆที่มีน้องปันอยู่ในอก

 

          !

          สองเหตุการณ์เกิดขึ้นพร้อม อย่างแรกคือธีร์ที่หันมาตามแรงรั้งของผมแม้เจ้าตัวจะฝืนไว้ก็ตาม ใบหน้าหล่อที่ปกติเรียบเฉยถูกฉาบไปด้วยความเศร้าฉายผ่านนัยน์ตา ยิ่งไปกว่านั้นคือ หยดน้ำตาเอ่อไหลเป็นทาง

          อีกเหตุการณ์เป็นผลจากผมที่เอื้อมมือไปหาธีร์ ทำให้หนีบเนื้อแขนของตัวเล็กในอก น้องปันร้องขึ้นเสียงดังจนสะดุ้งและเผลอละความสนใจมา   

          ครู่เดียวที่ก้มลงมา แต่เงยหน้าขึ้นไปอีกที คนตรงหน้าก็เดินกึ่งวิ่งออกไปแล้ว ซึ่งยังอยู่ในระยะที่สามารถตามไปทัน ซึ่งมันกลับทำไม่ได้ เพราะคนที่ประกาศเรียกเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น ข้างกันเป็นคนที่ผมรู้จักนั่นคือ อิงค์ ทั้งสองคนพยายามจะพูดคุยและขอบคุณที่ผมช่วยเหลือน้องชายของเขาเอาไว้ ในขณะที่ผมไม่อาจยิ้มให้หรือพูดคุยอย่างตั้งใจได้เลย ความสนใจผมตอนนี้อยู่ที่คนที่กำลังชะเง้อมองหมดแล้ว

 

          ผละออกมาจาก 2 เด็กมัธยมและ 1 น้องอนุบาล  ผมและหัวใจที่ห่อเหี่ยวก็วิ่งตามออกไปในทางที่เห็นธีร์ พ้นประตูโรงเรียนไปนั้นก็ไม่เจออะไรแล้วนอกจากยามที่ทำหน้าสงสัยว่าผมมีธุระอะไร

พอเจอแบบนั้นจึงรีบวิ่งกลับเข้ามาข้างโรงยิม ระยะที่ปกติคงเหนื่อยจนหอบไปแล้ว แต่บัดนี้กลับไม่อาจทำให้ผมรู้สึกอะไรได้ นอกจากรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ ยิ่งนึกถึงธีร์ยิ่งรู้สึกผิด ยิ่งเห็นภาพธีร์ที่ร้องไห้ในหัวเท่าไร ยิ่งรู้สึกแย่

 

          แย่จนกลัว..

          กลัวว่าธีร์จะไม่ยกโทษให้

          กลัวว่าเราจะไม่เหมือนเดิม

 

 

 

          หลังจากขับรถวนรอบโรงเรียนมัธยม เลยไปยันศูนย์อาหารที่เคยไปนั่งรอคุณเบลล์หรือจะเป็นในร้านชาที่เราเคยไปนั่งกินด้วยกัน ซึ่งก็ไม่พบสักที่เดียว ผมเลยตัดสินใจออกรถจากโรงเรียนมุ่งไปที่บ้านของธีร์แทน แม้จะแอบรู้สึกกลัวที่จะมีโอกาสได้เจออาธันและคุณเบลล์ด้วยก็ตาม

          โชคดีที่คนงานในบ้านของอาธันจำรถของผมได้ รอไม่นานจึงมาเปิดให้เข้าไปจอดเทียบในโรงจอดรถได้ รีบดับรถคว้ากุญแจมาใส่กระเป๋าและลงจากรถอย่างรวดเร็ว สะกดความกลัวของตัวเองด้วยความคิดที่ว่าทำผิดก็ต้องยอมรับผิด 

 

          เดี๋ยวไปตามคุณธันกับคุณเบลล์ให้นะคะ ตัวชาขึ้นเล็กน้อยเมื่อป้ากลอนคนเดิมบอกก่อนจะเดินขึ้นไปทางบันได ความรู้สึกตอนนี้มันบรรยายไม่ถูก ปนกันมั่วไปหมด ซึ่งแน่นอน มันไม่ใช่ความรู้สึกดีสักอย่างเดียว ทั้งรู้สึกผิด กังวล กลัว และไม่มั่นใจแล้วว่าผมจะยังเป็นพี่และหลานที่ดีอีกหรือเปล่า

          อาธัน..สวัสดีครับ... การมองหน้าอาธันในตอนนี้ยากมากสำหรับผม ความกลัวพยายามซ่อนไว้ก่อนจะได้พบมันกลับมาอีกครั้งจนเผลอบีบมือเข้าหากัน ผ..ผม..มาหาธีร์ครับ

          ..ฮึก.. ไม่ใช่เสียงอาธัน แต่เป็นคุณเบลล์ สาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมยืนก้มหน้าอยู่อย่างนี้ก็เพราะเห็นคุณเบลล์ที่ยืนร้องไห้สะอื้นอยู่ข้างๆ

 

          ผมทำผิดมากๆ

          ทำผิดมากจริงๆ

         

          ผม..ผมอยากมาขอโทษ..มาอธิบายกับน้อง ผมคิดว่าอาธันคงรู้เรื่องราวบ้างแล้ว แม้จะแค่เห็นธีร์ร้องไห้ก็ตาม แต่มันก็คงไม่อยากที่จะพอรู้ว่าต้นเหตุต้องมาจากผม

         

          เพราะมีแค่ผมคนเดียวที่ได้พูดคุยกับธีร์ และมีโอกาสทำร้ายเขาโดนที่ไม่รู้ตัว

 

          ถ้า..ถ้าอาธันไม่อยากให้ได้เจอน้อง...ผม.ผมเข้าใจนะครับ แต่..แต่ผมอยากอธิบายให้น้องเข้าใจจริงๆ

          ฮึก..คุณธันจะ..เงียบทำไม. เสียงขึ้นจมูกคุณเบลล์บอก ผมเงยมองช้าๆก็ได้สบตากับอาธันพอดี

          กำลังคิดว่าอินทำอะไรธีร์ น้ำเสียงเรียบเอ่ยบอก แม้ไม่แสดงออกว่ารู้สึกอย่างไร แต่แววตาของอาธันก็บ่งบอกว่าเขารู้สึกไม่ดีและเศร้าหมองออกมา

          เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังครับ แต่..ผมขอเจอน้องได้ไหม

          อืม.. กล้าเงยหน้าอีกครั้ง ยกมือไหว้ขอบคุณที่คุณอายังไม่มองผมไม่ดี เบลล์ไปเอากุญแจให้อิน

          ฮือ..อยู่นี่.. คุณเลขายกมือปาดน้ำตาพลางเดินเข้ามาส่งกุญแจห้องให้ผม ก่อนที่ผมจะถูกรั้งเข้าไปกอดเต็มแรง ฮือ..คุณหนู..คุณหนูร้องไห้ครับคุณอิน..

          ผม..ผมรู้ครับ..  แม้เห็นกับตามาแล้ว แต่พอมีคนบอกมันยิ่งบีบรัดหัวใจ ผมขอโทษนะครับ ผมผิดเอง

          คุณอินอธิบายให้คุณธีร์เข้า..ฮึก.ใจนะครับ

.         ครับ

 

 

 

 

          ให้อภัยพี่นะครับ พึมพำกับตัวเองหลังจากหยุดถือกุญแจอยู่หน้าประตูมาพักใหญ่ ก่อนจะบรรจงเสียบลูกกุญแจลงไป แม้จะเป็นการกระทำโดยพลการแต่ถ้าไม่ทำแบบนี้เราก็คงไม่มีโอกาสได้คุยกัน

          ภายในห้องนอนมืดสลัวเพราะไม่มีการเปิดใช้งานอุปกรณ์ให้แสงสว่าง มีเพียงแสงด้านนอกที่ทำให้เห็นว่าอะไรอยู่ตรงไหนในห้อง

หยุดเดิน ยืนเรียกกำลังใจให้ตัวเองเมื่อเห็นหัวของธีร์พ้นกับเตียงขึ้นมา ไม่รู้ว่าเขารับรู้การเข้ามาของผมไหม แต่ด้วยความผิดในใจ เลยเผลอเดินอย่างระวังและไร้เสียงจนมาหยุดที่พื้นข้างเตียงที่เจ้าของห้องนั่งอยู่

          ธีร์ เป็นการเรียกที่ยากลำบากที่สุดตั้งแต่เรารู้จักกัน จากที่รู้สึกแย่อยู่แล้วก็แย่กว่าเดิมเมื่อไม่มีการตอบกลับ แถมธีร์ขยับตัวห่างออกไปจนชิดชั้นวางโคมไฟ แต่มันก็แสดงว่าเขาได้ยินและรับรู้ พี่อยากคุยกับธีร์นะครับ

          ...

          ถ้าธีร์ไม่คุยกับพี่ก็..ก็ไม่เป็นไรเลยครับ ครั้งนี้ไม่เป็นอะไรจริงๆ ธีร์ไม่ได้ใจร้ายเหมือนกันครั้งก่อนๆ เพราะครั้งนี้ผมมีความผิดที่ชัดเจน ไม่ต้องถามเขาก็รู้ แต่พี่อยากอธิบายนะครับ.. พี่อยากให้ธีร์รู้ว่าพี่ไม่ได้..ไม่ได้จะสื่อแบบนั้น

          ...

          ธีร์..” ถ้ายืนพูดอยู่แบบนั้นคงไม่ได้อะไร จึงเอ่ยเรียกพร้อมขยับย่อตัวลงใกล้ๆ ธีร์ครับ..ตัดสินใจคว้าไหล่กว้างเข้ามา มือข้างนึ่งกอดรัดหัวของเขาให้จมอยู่กับอกอย่างแนบชิด สิ่งที่ตามมาคือความอุ่นชื้นจากน้ำตาของอีกคน พี่ขอโทษนะครับที่พี่พูดแบบนั้น

         

          ..ฮึก.. เสียงสะอื้นที่ลอดขึ้นมายิ่งบีบหัวใจ ผมไม่ชอบมันเลย ผมเคยบอกว่าไม่ชอบแววตาธีร์แสดงออกความเศร้าออกมา แต่นี่..ผมทำเขาร้องไห้

 

          ผมมันโคตรแย่

 

          ที่พี่พูดก็แค่อยากให้ธีร์อธิบายเรื่องราวให้พี่ฟัง

          ...

          “พี่ผิดเองที่ไม่คิดให้ดี จน..จนมันทำให้ธีร์รู้สึกแย่

         

          แต่ที่พี่พูดมันไม่ใช่เลยนะครับ.. ทุกคนรักธีร์.. อาธัน คุณเบลล์ เพื่อนๆธีร์ เพื่อนของพี่...

          ...

          รวมถึงพี่... พี่ก็รักธีร์ 

          อิน.. เสียงเรียกของธีร์เหมือนแสงสว่างที่ปรากฏขึ้นข้างในความรู้สึกผิด แรงกอดตอบของเขาทำเอาผมกระชับอ้อมแขนให้แนบแน่นกว่าเดิน ส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่มีให้เขาไปและหวังให้ธีร์ได้รับรู้          

         

          จริง..เหรอ.. เสียงขึ้นจมูกของธีร์เอ่ยถามช้าๆ ผมพยักหน้าตอบรัวๆแม้เขาจะไม่เห็น

          “จริงครับ รักมากด้วยๆ ธีร์จะดื้อจะยังไงพี่ก็รักอยู่แล้วครับ ตอบไปร้อมลูบแผ่นหลังกว้างใปด้วย จนรู้สึกถึงแรงขึ้นจากคนในอก

          อย่าพูด.. หน้าหล่อที่เงยขึ้นมาทำเอาผมอยากจะต่อยตัวเอง ความผิดที่ทำสะท้อนกลับเข้ามาด้วยดวงตาที่แดงก่ำและน้ำตาที่เคลือบไปทั่วหน้า แบบนั้น..อีก..”

          “ไม่พูดแล้วครับ พี่จะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว

          อืม.. เขากลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง หน้าหล่อขยับไปมาเหมือนหาที่ลงที่ดี ทำให้ผมรู้สึกว่าเขาเริ่มดีขึ้นแล้ว

 อย่าร้องนะครับ ลูบแขนลูบหลังไปทั่วหมายจะให้รู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ เด็กดี..อย่าร้องอีกเลยนะครับ

          อิน

          ครับ

          “จริง..ฮึก..ใช่ไหม

          จริงครับ

          “…”

          ธีร์ให้อภัยพี่นะครับขืนให้น้องออกมาใหม่เพื่อรับความรู้สึกที่ผมจะสื่อ สบตากันครู่หนึ่งก็ได้รับการพยักหน้าตอบมา พี่ขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆ ผมยิ้มออกมาได้อีกครั้งเมื่อได้คำตอบนั้น เป็นฝ่ายรัดตัวธีร์เข้ามา ถูหน้าตัวเองลงบนหัวของเขาด้วยความรู้สึกเอ็นดู

 

          “อะ!” สะดุ้งพร้อมกับดันตัวธีร์ออกมา เมื่อกี้เขากัดผม กัดด้วยฟันคมแถวหัวไหล่เต็มแรงเลย ถ้าเปิดเสื้อมาก็คงเห็นรอยแดงแน่นอน กัดพี่ทำไมครับ

          ลงโทษ  จากที่เจ็บกาย กลายเป็นเจ็บใจเมื่อเขาพูดมาแบบนี้

 

          เหตุการณ์นี้คงจะอยู่ในความทรงจำผมไปตลอด

 

          ..งั้นกัดอีกก็ได้นะครับ

          พอแล้ว

          พี่.. พี่ไม่ชอบน้ำตาธีร์เลยครับ.. พอได้มองหน้ากันตรงๆ หยดน้ำใสบนหน้าก็กระทบแสงระยิบระยับขึ้นมาให้เห็นอีก ยิ่งเพราะพี่เป็นต้นเหตุ พี่ยิ่งไม่ชอบเลยครับ

          อืม  เสียงครางรับในคอดังขึ้นพร้อมกับท่อนแขนที่ยกขึ้นเช็ดหน้าตัวเอง

          “เดี๋ยวเจ็บนะครับ

          ไม่อยากร้อง  คนอ่อนกว่าบอก ผมอมยิ้มให้พลางวางไว้ที่สองแก้ม นิ้วขยับเกลี่ยออกมาอย่างเบามือ หยดน้ำทั้งหมดที่ค้างอยู่ไหลรวมที่นิ้ว ไม่ใช่แค่เช็ดน้ำตาครั้งนี้อย่างเดียว แต่ใจผมบอกตัวเองไปด้วยว่าจะไม่ทำให้ต้องมีน้ำตาอีกแล้ว  

          “น่ารักมากครับ

          ขอบคุณนะครับที่ไม่โกรธพี่

          อืม ขานในคอตามด้วยฝ่ามือใหญ่ที่ทาบทับมาบนมือผม รัก

          ครับ..?

          รักอิน..เหมือนกัน  ผมยิ้มกว้างเมื่อได้ยินมา ถึงจะรู้สึกหน้าร้อนนิดหน่อยก็เถอะ ยังไงคำคำนี้ผมก็เป็นฝ่ายบอกก่อนไปแล้ว

 

 

 

          แต่พอในห้องเงียบลงไป ผมได้กอดธีร์เฉยๆและอยู่กับตัวเองมากขึ้น มันก็เริ่มร้อนวูบวาบแถวหน้า ความเขินผุดขึ้นมากมายหลังจากได้คิดวิเคราะห์เหตุการณ์เมื่อครู่นี้

 

          จะไม่ให้เขินได้อย่างไร

 

 

          นี่มันสารภาพรักนี่หน่า.. 




--------------------------------------------------

มาต่อแล้วครับผมมมมมมมม

พี่อินง้อพี่ธีร์สำเร็จแล้วนะครับ

บอกรักกันให้มั่นใจว่าพี่ธีร์ไม่ให้เปิดใจให้ผิดคนแน่นอน 


หวังว่าทุกคนจะชอบนะครับบบ


ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจมากเลยนะครับบ

ตอนนี้แต่งยากมากๆเลยเพราะไม่ถนัดให้ดราม่าบรรยายความรู้สึกเศร้าเลยครับ

แต่เพราะทุกคนเลยนะครับ 

สองถึงผ่านมาได้ ขอบคุณมากเลยนะค้าบบ


ฝากติดตามตอนต่อไปนะครับ :)

#ธีร์อย่าดื้อ 



--------------------------


ขอเก็บภาพนี้ไว้เป็นความทรงจำนะครับบ 

ดีใจมากๆๆๆๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.227K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,027 ความคิดเห็น

  1. #15000 rattanalak44 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2563 / 10:19
    ร้องตามเด็กดื้อเลยอ่ะ
    #15,000
    0
  2. #14962 กระต่ายบนดวงจันทร์. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 12:51

    ปาดน้ำตาค่ะ
    #14,962
    0
  3. #14951 Makkham (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 17:57
    งุ้ยยน
    #14,951
    0
  4. #14908 KatCher (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 18:16
    พอน้องธีร์เศร้า น้องจะพูดแล้วหยุดแล้วพูดใหม่ เอ็นดู รัก....น้องธีร์..กับ....น้องอิน...เหมือน...กันนะ
    #14,908
    0
  5. #14865 60011010612 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 17:56
    เราเข้าใจคุณเบลล์เลยค่ะ
    #14,865
    0
  6. #14855 Kmmbs may (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 20:40
    ฮือออออบอุ่น
    #14,855
    0
  7. #14777 0967901800 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 09:45
    เศร้าตามเจ็บปวด
    #14,777
    0
  8. #14721 bang-SP28 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 01:15
    แง น้ำตาไหลตาม
    #14,721
    0
  9. #14681 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 13:01
    เอ็นดูเบลล์อะแงงงงงงงงงง
    #14,681
    0
  10. #14652 jhopeeeeeeeee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 16:31
    ซึมตามเจ้าธีร์เลยยย
    #14,652
    0
  11. #14630 yangrun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 02:27
    น้ำตาไหลเลยToT
    #14,630
    0
  12. #14428 CallistoJpt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 16:57
    น้ำตาซึมตามน้องธีร์ไปด้วยเลย T^T
    #14,428
    0
  13. #14323 Punnipaluelon- (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 20:40
    รักกกก😂😍😍😍
    #14,323
    0
  14. #14314 AHOUMN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2562 / 09:16
    ธีร์พี่รักธีร์นะครับ
    #14,314
    0
  15. #14263 premmiii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 15:37
    ;^; ธีร์ลูก
    #14,263
    0
  16. #14139 B'Bew (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 10:03
    อัยต้าววววววว เดี๋ยว สารภาพรักกันจริงๆใช่มั้ยยยย55555555
    #14,139
    0
  17. #14057 Spices_smile (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 21:34
    โคตรจะน้องงงงงงง
    #14,057
    0
  18. #14037 onlyyellow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 21:34
    เอ็นดู รู้สึกไปด้วยกับทั้งสองคน
    #14,037
    0
  19. #14018 MMBB37 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 17:45
    โธ่เด็กน้อยของพี่
    #14,018
    0
  20. #13957 Jhoooope (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 19:24
    ฮือออออเจ้าเด่กกก
    #13,957
    0
  21. #13947 Nuthathai Por (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 15:47

    น้องบอกรักพี่ขนาดนี้แล้ว ห้ามทำน้องร้องไห้อีกนะเนี่ย ดูสิแทบจะร้องกันทั้งบ้านเลยเนี่ย

    #13,947
    0
  22. #13881 chalillxx_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 15:24

    เขิงงงงงงงงงงงงงงงง

    #13,881
    0
  23. #13770 tangthaiparichat (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 04:50
    ฮือ เกือบร้องตามแล้วแม่
    #13,770
    0
  24. #13715 pcy921 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 20:48
    น้องธีร์เปนผชอ่อนไหว
    #13,715
    0
  25. #13644 ojay2 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 11:09
    ฮรืออออ น้องค้าบบบบ ร้องงงงเลยย
    #13,644
    0