TIN | ธีร์อิน [สำนักพิมพ์ 2U] , E-Book

ตอนที่ 13 : TIN : 12 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80,584
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,350 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

TIN 12

ไม่ใช่งอน ไม่ใช่น้อยใจ ไม่ใช่โกรธ

แต่หวง 








                ธีร์.. จะล้มแล้วครับ

          เจ็บ.

          จะถึงแล้วครับ ทนหน่อย ผมบอกไปเป็นครั้งที่สอง กระชับแท่นแขนอีกคนที่คล้องคอให้ดี ก่อนที่ธีร์จะไหลลงไปกับพื้น

          เจ็บ

          ครับพี่รู้ เดี๋ยวเอาน้ำแข็งประคบให้ พูดย้ำออกไป คนอ่อนกว่าหน้ารับแล้วก็ทิ้งหัวลงไปไหล่ผมเหมือนเดิม ซึ่งพอเขาทำแบบนั้นมันก็เลยมีแรงกดมา เกือบจะเซลงไปอีกรอบอยู่แล้วถ้าใช้ขายันไว้ไม่ทัน

          ก็พึ่งรู้ว่าคนหัวกระแทกมาจะไม่มีเรี่ยวแรงถึงกับต้องเดินพยุงกันมาแบบนี้

          เจ็บ

          รู้แล้วครับ  แต่ธีร์เดินดีๆสิครับ ล้มไปจะเจ็บกว่าเดิมนะ  บอกต่อและก็เร่งฝีเท้ามากกว่าเดิม แต่อีกคนเหมือนจะไม่ทำตาม แถมยังทิ้งหัวมาบ่นไหล่ทำให้เดินยากกว่าเดิมอีก 

นั่งก่อนนะ ดันคนตัวใหญ่ให้นั่งลงบนที่นั่งยาวๆทำจากปูนหน้าห้องพยาบาลที่ประตูปิดสนิท เขามองมาด้วยสายตาสงสัยชัดเจน ฉุดมือผมไว้ด้วยเมื่อเตรียมจะเดินออกมา

          ไปไหน

          หาครูห้องพยาบาลครับ เดี๋ยวโดนว่า จำได้ว่าคุณครูห้องพยาบาลสอนวิชาภาษาไทย ห้องพักครูภาษาไทยก็อยู่แค่ชั้นสองของตึกสีฟ้าตึกนี้ จะเข้าใช้โดยพลการจะดูไม่ดี ไม่อยากให้ครูคิดว่าใช้อำนาจลูกผ.อ. แล้วจะทำอะไรก็ได้ เดี๋ยวผลเสียจะตกไปถึงธีร์เอา แต่เจ้าตัวดูจะไม่เข้าใจถึงไม่ยอมปล่อยมือผมออก ไปแปบเดียวเองครับ

          “รอเขามา

          “รอจะนานน่ะสิครับ อาจจะถึงสี่โมงสิบเลย

          ได้

          ไม่ดีมั้งครับ ผมตอบกลับไป ธีร์ก้มหน้างุดลงโดยที่มือยังคงกอบกำรอบแขนผมอยู่ ท่าทางแบบนี้มัน.. ทำไมวันนี้อ้อนพี่จังครับ

          ...”  ไม่ตอบแต่คนยืนอยู่อย่างผมก็แอบปากเขามุบมิบนิดหน่อย

          อย่าปฏิเสธนะครับ แบบนี้เรียกว่าอ้อน ว่าพลางขยับแขนให้อีกคนรู้ตัว ธีร์ปรายขึ้นมองแล้วก็ก้มกลับลงไป

          อิน ไม่สนใจ..

          พี่? ไม่สนใจอะไรครับ ย่อตัวลงทำให้เห็นสีหน้าไม่มั่นใจจากอีกฝ่าย ผมเกือบจะได้สบตากับเขาแล้ว ถ้าธีร์ไม่เบือนหน้าหลบไปก่อน ยังไงครับ พี่งง

          ไม่สนธีร์  พูดจบอีกคนก็หันมามองหน้านิ่งๆ แววตาจริงจังดังเคย ผมส่งยิ้มกลับไปพร้อมยกมืออีกข้างที่เป็นอิสระวางบนศีรษะน้อง

          ไม่สนยังไงครับ  พี่เห็นธีร์ก่อนธีร์เห็นพี่อีกมั้งครับ

          แต่ไม่ทัก

          ก็..  ตอบยากนิดหน่อย ตรงที่ผมไม่กล้าทักเพราะเห็นน้องน้ำตาลกำลังยืนยิ้มให้ธีร์ รอยยิ้มของผมเองมันเลยไม่กล้าปรากฏให้อีกคนไปชั่วขณะ

          กลัวว่าจะยิ้มไม่สวยเท่าคนตัวเล็กคนนั้นนั่นแหละ

          เกลียดธีร์?

          “เดี๋ยว  ผมรีบตอบให้อีกคนหยุดความคิด ขยับหัวเข่าเข้าไปใกล้ปลายรองเท้านักเรียนยิ่งขึ้น พี่จะเกลียดอะไรธีร์ครับ

          “คนอื่นสอน

          หมายถึงเรื่องดรัมเหรอครับ”     

          “ใช่

          “พี่ไม่ได้ขนาดนั้นครับ คนอื่นสอนธีร์ก็ดีแล้ว จะได้เป็นไวๆ

          ไม่ดี  ธีร์ตอบ อินดีสุด

          ชมแบบนี้ก็เขินเป็นนะครับ  น้ำเสียงและสีหน้าอาจจะเหมือนแกล้งพูดไปให้เล่นๆ แต่ในความจริงผมเขินจริงๆ โดนชมแบบนี้ ถ้ามีเวลารับสอนดรัมเมเยอร์เป็นอาชีพเสริมดีไหมละเนี่ย พี่ไม่ได้คิดอะไรเรื่องนั้นจริงๆนะครับ ไม่ต้องคิดมาก”  บอกต่อเองเพราะนึกได้ว่ายังไม่ได้เน้นย้ำไปให้อีกคนเชื่อจริงๆ

          เหรอ

          ใช่ครับ

          แต่อินไม่สนใจ

          พี่สนธีร์ตลอดนะครับ ผมบอก ธีร์แสดงท่าทีไม่เชื่อผ่านทางแววตา

          นอนตักเพื่อน…” เว้นระยะไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังจะอยากให้ลุ้นว่าจะพูดอะไรต่อ สนใจยังไง

          อากาศมันดีครับ พี่เลยพักสายตา 

          เหรอ  ถามเหรอแบบนี้ เท่ากับ ไม่เชื่อสักนิดเดียว

          ครับ ขานรับไปแบบมั่นใจ แต่ก็ยังไม่ได้รับท่าทีปกติกลับมา อันนี้งอนหรือน้อยใจ หรือว่าโกรธพี่ครับ

          ไม่ใช่  ถ้าเขาตอบมาแค่นี้จริงๆ รอยยิ้มบนหน้ามันเกือบจะหายไปแล้ว แต่ดีที่มีคำสั้นๆต่อมาให้ หวง

 

          อันที่จริงไม่ดี

          ไม่ดีจริงๆ

          ใจผมมันจะหลุดออกมาอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

         

 

          “อิน

         

 

          ‘หวง

          ‘เอ่อ..หะ..หวงพี่เหรอ..ครับ

          ‘ใช่

 

 

          “ไอ้อิน

 

 

          ‘หะ.หวงทำไม..คะ.ครับ

          ‘เกว

          ‘ไอ้เกว..

          ‘หนุนตัก..

 

 

          “อินได้ยินกูปะ

 

 

          ตะ..แต่.เพื่อนพี่.นะครับ..’         

          ‘ไม่รู้

         

 

          “ไอ้อิน!”

          โอ้ย ตกใจแทบจะตกเก้าอีกเมื่อเพื่อนสนิทที่ฝั่งตรงข้ามก็ตบเข้ามาที่กลางหน้าผากแบบไม่มีเหตุผล ทำหน้าสบอารมณ์ใส่ด้วย โดยที่ติณตุลย์ที่ขนาบข้างมัน มองมาด้วยสายตางงๆ

          ตกเป็นเป้าสายตาได้ไงละเนี่ย..

          กูถามว่าจะเอาอะไร  มันถามพร้อมยกใบเมนูขึ้นมา พยักหน้าไปทางพนักงานที่ยืนยิ้มแห้งๆอยู่ข้างโต๊ะ

          อ่อ..”  ส่งเสียงในลำคอไปเบาๆ ก้มมองเมนูบนโต๊ะระหว่างผมกับธีร์ เหลือบมองนิดเดียวก็ได้สบตาพอดี สะ.สั่งยังครับ  ผมถาม

          ยัง  ธีร์ก็ยังไม่สั่ง ทำไมไม่ตบหัวธีร์มั่งละไอ้เกว

          ของผมเอาเป็นผัดกะเพราหมู ไข่ดาวครับ ตอบเมนูที่ไม่จำเป็นต้องมองเมนูก็ได้ แต่เพราะถ้าคิดนานแล้วคนรอจะไม่พอใจ แม้ไม่แสดงออก เลยสั่งไปง่ายๆแทน ธีร์ล่ะ

          เหมือนอิน

          “ครับ กะเพราหมูไข่ดาว 2 ที่  เธอพยักหน้าให้ไป จากนั้นก็ตะโกนสั่งคุณลุงที่รับหน้าที่ทำอาหารในร้านอาหารตามสั่งฝั่งตรงข้ามโรงเรียนมัธยมที่นักเรียนสามคนนี้เรียนอยู่แทน

          พอดีมันผิดแผนนิดหน่อยครับ จากเดิมที่จะไปเดินห้าง แต่กว่าผมจะประคบน้ำแข็งได้ก็ปาเข้าไปเกือบ 2 ชั่วโมง มือไม้มันไม่มีแรง สั่นไปหมด สติก็ไม่อยู่กับตัวอีกต่างหาก มัวแต่นึกถึงไอ้คำว่าหวงคำนั้น ที่มันก้องหัวแทบตลอดเวลา

          แม้กระทั่งเมื่อกี้

          เหม่ออะไรของมึงวะ  เกวถาม

          อ่อ..  ลากเสียงพลันคิดคำตอบไปด้วย คิดไรเรื่อยเปื่อย

          “อะไรของมึง

          กะ..ก็ นึกถึงสมัยเรียน

          “เลือดสถาบันมันเข้มข้นรึไง มันแซวหน้ากวนๆ ก่อนจะถูกฝาแฝดกระตุกแขนยิกๆให้เข้าเกมส์โทรศัพท์ และหลุดเข้าสู่โลกของการต่อสู้ไปทั้ง 3 คน เลยเหลือแค่ผมกับธีร์ที่นั่งมองไปเรื่อย รอบข้างทั้งหมดเข้าสู่ประสาทตาผมทั้งสิ้น จนเหลือแค่ใบหน้าของคนข้างๆ

         

          อ่า..

          ไม่เหลือแล้ว

 

          เป็นอะไร  น้องถาม

          เปล่าครับ..  ตอบด้วยรอยยิ้มที่เค้นแบบสุดๆ จากนั้นก็ก้มหามือที่กุมกันอยู่ใต้โต๊ะของตัวเองแทนหน้าหล่ออีกคน  

          “ร้อน? ธีร์ไม่ละความพยายามที่จะคุย เขาค้อมหลังแล้วเอียงหน้าจ้องจากมุมข้างล่างกว่า จนผมเหลือบตาไปเห็นจนได้

          เปล่าครับ

          เหรอ มืออุ่นของอีกคนรั้งคางผมที่กำลังเบือนออกไปกลับมา เขาหรี่ตาลง ในขณะที่คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วย หน้าธีร์..

          “..เงียบพลางเหลือบมองข้างๆไปด้วย เพื่อหาตำแหน่งวางตาแทนใบหน้าอีกคนระยะใกล้แทน

          ไม่หล่อเหรอ

          “ไม่ใช่ครับ 

          อินไม่มอง”   อธิบายยากถึงเหตุผล เพราะผมก็ยังไม่แน่ใจ แค่ว่าพอคำว่า หวง มันลอยกลับเข้ามาในหัว ก็พาลกลัวการสบตาไปเสียอย่างนั้น

          เอ่อ.. พี่มองบ่อยแล้วครับ ตอบแบบขอไปที โชคดีที่เมนูผัดซีอิ้วของติณและผัดขี้เมาของตุลย์มาเสิร์ฟพอดี เขาถึงผละออกไป

          ไม่ต้องใส่น้ำตาลแล้วไอ้ติณ จู่ๆไอ้เกวมันก็พูดบอกขึ้นมาในขณะที่รุ่นน้องกำลังตักผงสีขาวใส่จานแบบช้อนพูด คนโดนห้ามหันมองแบบขอเหตุผล ซึ่งมันก็ลีลาไม่ตอบ จ้องหน้าผมด้วยสายตาแวววาวและกระตุกยิ้มมุมปากที่แสนจะกวนประสาท แค่นี้ก็หวานจนจะอ้วกรดหน้าแล้ว

          อะไรวะพี่ เพ้อปะเนี่ย”  คำถามจากติณเรียกฝ่ามือบางลงกลางหัวไป ตามด้วยเสียงหัวเราะที่สนั่นโต๊ะ ผมเองก็แอบรู้สึกอยากตบไอ้เกวกลับเหมือนกัน สาเหตุเพราะความหมั่นไส้ยิ้มเมื่อกี้ของมัน

 

 

 

         

 

 

         

 

          และแล้ววันแห่งการเดินทางไปยังชะอำก็มาถึง

          ผมตื่นเช้ากว่าปกติเนื่องด้วยเวลานัดของกองประกวดที่ไม่เห็นใจคนนอนตื่นสายอย่างผมเลย แต่มันก็ไม่ได้หนักหนาอะไรเพราะเมื่อคืนก่อนจะวางสายจากวีดิโอคอล คนตัวสูงในจอบอกเอาไว้ว่าจะโทรมาปลุกให้ ซึ่งแน่นอน ผมปฏิเสธ วันเสาร์มันควรเป็นวันที่เขาได้ตื่นสายๆ หลังจากตื่นเช้าไปโรงเรียนมาทั้งอาทิตย์ แล้วไหนจะเป็นความเหนื่อยล้าเนื่องจากการซ้อมดรัมเมเยอร์ และช่วยทำกีฬาสีที่โรงเรียนอีก ผมเลยไม่อยากจะรบกวนน้องเลย

          ก็นั่นแหละครับ

          ถ้าการปฏิเสธได้ผล คงไม่ได้กดรับสายโทรศัพท์จากธีร์ไปเมื่อกี้  

           

          ประมาณ 6 โมง 15 นาที ผมก็ลงจากหอมาพร้อมกับกระเป๋าเป้สะพายหลังขนาดเล็กๆตามประสาคนสัมภาระน้อย ยิ่งไปแค่คืนเดียวด้วย แทบจะไม่มีอะไรนอกจากเสื้อผ้า ส่วนผ้าเช็ดตัว ครีมอาบน้ำ ยาสระผม รอใช้จากที่โรงแรมเตรียมให้ล้วนๆ

          “เดี๋ยวปี 1 ขึ้นรถเลยนะคะ พี่บนรถนับที่นั่งที่เหลือแล้วแจ้งด้วยนะคะ พี่ผู้หญิงคนหนึ่งตรงหัวแถวที่พวกผมนั่งอยู่ประกาศผ่านโทรโข่ง รุ่นน้องปฏิบัติตามกันอย่างว่าง่าย แม้จะช้าไปหน่อยเพราะมัวแต่หยุดหาววอดๆ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร หลังจากนั้นเสียงหนึ่งในรถตะโกนว่ามีที่ว่างสำหรับปีอื่นๆ กลุ่มปี 2 บางคนจึงขึ้นคันนั้นไป

          ที่เหลือขึ้นรถเลยค่ะ ถ้าไม่พอยังไง เดี๋ยวไปรถตู้กับอาจารย์นะคะ เธอบอกต่อ ผมก้าวตามหลังภีมขึ้นบนรถไป ที่นั่งของพวกเราเป็นเบาะหลังสุดครับ มันมี 5 ที่ แต่แค่ผม ภีม มาร์ค และโซ่ก็ดูแน่นขนัดไปแล้ว จึงไม่มีใครมาแทรกกับพวกเราต่อ

 

          ขอโทษนะครับพี่ ผมลืมตั้งนาฬิกาปลุกอะครับ  เสียงคุ้นๆลอยมาเข้าหูพร้อมกับร่างผู้ชายสองคนที่เดินขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม คนแก่กว่าซึ่งนำหน้ากวาดสายตามองไปตลอดเบาะนั่งตั้งแต่หน้ารถจนถึงหลังสุดที่พวกผมนั่งกันอยู่ 

          “ตรงว่างไหมครับ น้องไม่มีที่นั่ง  ผมจำได้ว่าพี่เขาอยู่ปีสี่ แต่จำคณะไม่ได้ แต่ท่าทางดูสุภาพและเกรงใจที่จะต้องมาตะโกนถามรบกวนคนบนรถ สีหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่ากำลังไม่สบายใจที่รุ่นน้องปี 1 ด้านหลังไม่มีที่นั่งสำหรับการเดินทางครั้งนี้

          เอาไง  ภีมถามขึ้นมา มองหน้าเพื่อนในระนาบอย่างขอความคิดเห็น ผมพยักหน้ารับอย่างไม่คิดอะไร ยังไงสิบก็เป็นรุ่นน้องที่รู้จักอยู่แล้ว สักพักโซ่ก็เห็นด้วย จนในที่สุดมาร์คที่เหมือนไม่อยากจะโอเคสักเท่าไรก็ยอมพยักหน้าส่งไปนิ่งๆ จากนั้นก็ใส่หูฟังเข้าสู่โลกส่วนตัวไปเลย

          นั่งนี่ได้พี่ ไอ้ภีมตะโกนบอก รอยยิ้มกว้างปรากฏบนหน้าของทั้งคู่ ก่อนที่คนหนึ่งจะเดินเข้ามาหา นัยน์ตาสดใสมองไล่จากมาร์คที่ริมขวามาเรื่อยที่ โซ่ ภีม และผม ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา

          นั่งข้างพี่อินได้ไหมครับ 

          ได้ครับ ผมตอบ ฝั่งไหนดี ถามออกไปว่าอีกคนจะนั่งตรงไหนระหว่างติดกระจก หรือระหว่างผมกับภีม สิบทำท่าคิดหนักก่อนจะชี้มาทีริมกระจก เพื่อนข้างๆขยับเบียดกันอย่างรู้งาน จนเหลือที่ว่างข้างตัวผม ก่อนจะถูกเติมเต็มด้วยร่างหนาของเดือนวิศวะปีหนึ่ง

          ขอโทษที่ทำให้เบียดนะครับพี่ๆ

          เออๆ  ตอบปัดๆกัน จากนั้นก็เข้าโลกของตัวเอง ภีมกับมาร์คฟังเพลงไปแล้ว ส่วนโซ่พอรถเคลื่อนก็ปิดตาหลับทันที 

          ถ่ายสตอรี่หน่อยพี่อิน สิบบอกพลางขยับโทรศัพท์ที่เปิดกล้องในแอปอินสตาแกรมมาไว้ตรงหน้า ยิ้มนะครับ

          “อืม ครางรับไปในคอตามด้วยการฉีกยิ้มให้กับกล้องโดยไม่ได้สังเกตว่าที่อีกคนถ่ายอยู่มันเป็นวีดิโอแบบ boomerang รู้อีกที่ก็ตอนที่สิบขยับสองยิ้มพร้อมเอียงหัวไปมา ในขณะที่ผมยื่นหน้าฉีกยิ้มอยู่เฉยๆ เอาใหม่เลยนะสิบ

          “เอาอันนี้แหละครับ

          “ไม่เอานะ ดูพี่ดิ ผมบอกพลางจิ้มนิ้วที่รูปตัวเองที่นิ่งเฉย เจ้าของโทรศัพท์ขำออกมาไม่หยุดแล้วก็ทำเนียนกดเพิ่มสตอรี่ไป 

          งั้นถ่ายเครื่องพี่อินใหม่สิครับ  ที่สิบบอกทำเอาผมนิ่งคิดไป แค่ที่อีกฝ่ายลงไปก็คงทำให้เพจต่างๆแตกตื่นรีโพสต์กันกระหน่ำจะแย่แล้ว ถ้าผมลงด้วยอีกคนก็คงจะวุ่นวายโทรศัพท์ไม่เป็นสุขเป็นแน่ ถ้าอย่างนั้น...

          “พี่ชาร์จแบตอยู่น่ะครับ

          “อ่อ.. คนฟังพยักหน้าเบาๆ งั้นลงแค่เครื่องผมก็พอแล้วครับ  สิบบอกต่อ จากนั้นก็ก้มลงไปกดยิกๆใส่หน้าจอ ผมเคลื่อนสายตาจากโทรศัพท์ของสิบไปยังที่กระจกใส มองวิวด้านนอกที่คล้ายกับกำลังเคลื่อนสวนกับตัวรถ

          การมองบรรยากาศรอบข้างมันก็เพลินดีเหมือนกัน ทำให้หัวผมคิดอะไรไปเรื่อยแบบระบบสุ่ม นึกอะไรได้ก็คิดทบทวนตามปกติของคนที่อยากนั่งทอดอารมณ์เฉยๆ จนมาจบที่เรื่องของใครสักคนที่ตอนนี้ควรจะนอนอยู่บนเตียง

 

          อิดทิพัด :  ทำอะไรอยู่ครับ

 

          พิมพ์ไปแบบไม่คุ้นชิน มันไม่บ่อยนักที่ช่องการสนทนาของบัญชีไลน์นี้จะมีข้อความส่งหากัน ส่วนใหญ่มันจะมีสัญลักษณ์การโทรและตัวเลขสรุปเวลาในหน่วยชั่วโมงเสียส่วนใหญ่ 

 

          T : ส่งรูปภาพถึงคุณ

 

          ผมอมยิ้มกับการตอบไวราวกับกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ของอีกคน ก่อนจะกลายเป็นยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อภาพที่ส่งมาคือ ปลายเท้าของอีกคนที่โผล่พ้นมาจากผ้าห่มสีน้ำเงิน บ่งบอกว่าธีร์ยังไม่ลุกจากที่นอนหลังจากปลุกผมเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน

 

          อิดทิพัด :  ว่าแล้วเชียว

          T : ทำไม

          อิดทิพัด : ก็เมื่อคืนธีร์นอนพร้อมพี่ตอนตีหนึ่ง แล้วก็ยังตื่นมาปลุกพี่อีก

          อิดทิพัด : พี่ก็เลยเดาว่าธีร์น่าจะนอนหลับต่อ

          T : อ่อ

          T : เปล่า

          T : นอน

          T : แต่ไม่หลับ

          อิดทิพัด : เอ้า 

 

          กดส่งไปแบบงงๆ ถึงแม้จะเข้าใจว่าการนอนเฉยๆในเช้าวันเสาร์ โดยที่อากาศเย็นเหตุจากฤดูหนาวเป็นเรื่องธรรมดา แต่ก็ยังคิดว่าธีร์ควรหลับต่ออยู่ดี

 

          T : ธีร์เดา

          T : อินจะไลน์มา

 

          ถ้าเป็นต่อหน้าผมคงหันหนีไม่กล้ามองคนที่พูดประโยคนี้มาเป็นแน่ แต่ดีที่นี่เป็นเพียงโทรศัพท์ปรากฏข้อความสนทนา ไม่อาจส่งสีหน้าหรือรอยยิ้มในขณะของผมไปให้อีกฝ่ายได้เห็น ผมเลยสามารถจ้องมองมัน อ่านซ้ำไปซ้ำมา ด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นในหัวใจจนต้องระบายออกมาเป็นรอยยิ้มเยี่ยงคนบ้าแบบนี้ 

 

          อิดทิพัด : เดาเก่งนะครับ

          T : ใช่

          T : เก่ง

         

          ข้อความสนทนาไหลลื่นต่อไปเรื่อยๆโดยมีผมที่พิมพ์กวนอีกคน และได้รับข้อความสั้นๆที่สื่ออารมณ์ชัดเจน บางอันก็ทำให้ยิ้ม บางอันก็ถึงกับทำให้ขำออกมาเบาๆ ชนิดที่ว่าผมแทบไม่ได้สนใจเหตุการณ์รอบข้าง ไม่ได้สนใจแม้สายตาของสิบมามองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง สื่ออารมณ์ขุ่นเคืองภายในที่ชัดเจน





-------------------------------------------------

มาต่อแล้วครับผมมมมมมมมมมมมมมมมม

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย 

อ่าน 20 เปอร์เซ็นเขินมากแค่ไหน 100เปอร์เซ็นต้องเขินกว่าเดิมนะครับ 55555





ไว้เจอกันตอนหน้านะครับ 

พี่สิบฝากบอกว่าโกรธมาก รอเจอการเอาคืนได้เลย 

แฮะๆ 



รักคนอ่านทุกคนนะค้าบ รักมากกว่า... มากกว่า... เอ่อ. คิดไม่ออกงะ! เอาเป็นว่ารักมากนะครับ   


#ธีร์อย่าดื้อ 

ไปเจอกันในแท็กได้นะครับทุกคนน



**พบคำผิดแนะนำได้นะครับ ขอบคุณมากๆเลยนะครับ** 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.35K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,025 ความคิดเห็น

  1. #14994 rattanalak44 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 19:25
    สิบนี้แสดงออกชัดไปมั้ย
    #14,994
    0
  2. #14945 Anchachan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 16:39
    สิบ หนูต้องพัก เป็นพี่พี่ถอยแล้วนะคะ
    #14,945
    0
  3. #14905 KatCher (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 14:58
    น้องธีร์น่าเอ็นดูหลงพี่เขามากอ่ะ ถ้าธีร์รู้นะว่าอิน้องสิบอยู่ใกล้ ๆ พี่อินคงไม่เอาอิน้องสิบไว้แน่
    #14,905
    0
  4. #14850 Kmmbs may (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 11:01
    หวานมากลูกเอ้ยยย สิบน่ากลัวนะคะท่าน55555
    #14,850
    0
  5. #14799 heyyyo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 21:09
    รู้สึกเคืองกับสิบอ่ะ ฮือออ
    #14,799
    0
  6. #14717 bang-SP28 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 00:29
    แม่ๆเกียมกันสิบออกจากพี่อินค่ะ
    #14,717
    0
  7. #14646 jhopeeeeeeeee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 15:27
    สิบแอบน่ากลัวอยู่นะ55555
    #14,646
    0
  8. #14511 MuayWAL (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:40
    สิบมาซบอกพี่
    #14,511
    0
  9. #14422 CallistoJpt (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 12:41
    พี่อินระวังเจอเด็กงอนอีกน้าาาาา
    #14,422
    0
  10. #14404 eannysrr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 23:52

    สิบเอ้ย พี่เค้าไม่ได้ชอบเอ็ง เค้าชอบคนพูดน้อยนู่นน คิ้กค้าก

    #14,404
    0
  11. #14321 Punnipaluelon- (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 14:56
    สิบ. ต้องอยู่ห่างๆพี่อินเขาน้ะ😂😂
    #14,321
    0
  12. #14257 premmiii (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 14:52
    สิบตัดใจซะเถอะ
    #14,257
    0
  13. #14255 YYOODZZ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 14:36
    มันไม่ใช่คนใจก็แพ้ไปนะน้องสิบบบ
    #14,255
    0
  14. #14230 97line (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 23:41
    สิบต้องทำใจนะ
    #14,230
    0
  15. #14133 tmnnmas (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 21:45
    มารยาทนิดนึงนะคะสิบ
    #14,133
    0
  16. #14011 MMBB37 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 08:03
    น้องสิบ ควรอยู่ห่างๆนะคะ
    #14,011
    0
  17. #13951 Jhoooope (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 17:03
    น้องสิบต้องพักน้าาาา55555
    #13,951
    0
  18. #13941 Nuthathai Por (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 11:16

    สิบดูออกนอกหน้าเหลือเกินนะเรา พี่อินนี่ไม่ระวังตัวเลยคอยดูเถอะเดี๋ยวได้มีเด็กงอนอีกแน่ ๆ

    #13,941
    0
  19. #13909 DeMoN-On-EaRtH (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 18:28
    สิบ... ขุ่นเคืองอะไรหรอ เธอเป็นใครถึงมาขุ่นเคืองแบบนี้หรอจ๊ะ มี 'สิทธิ์' หรอจ๊ะ
    #13,909
    0
  20. #13887 Earn0624 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 23:00
    เจ้าธีร์กับพี่อินคือเหมือนแฟนกันมากเลยย. เขิน การส่งรูปปลายเท้ามาก กรี๊ดด
    #13,887
    0
  21. #13764 tangthaiparichat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 04:04
    อือ ให้แฟนเขาคุยกัน คนนอกอย่ายุ่ง
    #13,764
    0
  22. #13707 pcy921 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 19:34
    ถ้าน้องธีเห็นตอรี่สิบระเบิดลงแน่ค่ะ555555
    #13,707
    0
  23. #13688 Lonicera (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:50
    5555 พี่เค้าไม่สนใจเราเลยอ่ะสิบเอ้ย
    #13,688
    0
  24. #13610 ojay2 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 10:57
    สิบเยอะนะ
    #13,610
    0
  25. #13576 inunu (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:41
    น่าร้ากกกกก สิบอยู่เงียบๆ ไปค่ะ
    #13,576
    0