TIN | ธีร์อิน [สำนักพิมพ์ 2U] , E-Book

ตอนที่ 11 : TIN : 10/2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 77,787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,179 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

TIN 10/2

นอนห้องธีร์ PART 2 

 

 

 

 

 

 

 

 

          “อรุณสวัสดิ์ครับคุณธีร์ คุณอิน”  ผมเอ่ยทักสองคนที่เดินลงมาพร้อมกัน คนหนึ่งอยู่ในชุดพร้อมไปเรียน อีกคนก็สวมชุดศึกษาที่พึ่งซักเสร็จเมื่อตอน 4.00 นาฬิกา โดยฝีมือของป้ากลอน แม่บ้านประจำบ้านหลังนี้

          “ครับคุณเบลล์” คนตัวเตี้ยกว่าบอกด้วยรอยยิ้ม ผิดกับลูกท่านประธานที่ได้แต่ปรายตามองเหมือนไม่สบอารมณ์มาให้ 

          “เชิญที่โต๊ะอาหารเลยครับ คุณธันกำลังทำอาหารอยู่เลยครับ”  คุณอินเลิกคิ้วถามแต่ยังติดยิ้มอยู่เล็กน้อย ส่วนคุณธีร์ทำหน้าฉงนออกมาอย่างปิดไม่มิด แววตาเขาวูบไหวชัดเจนจนมีมือขาวเรียวบีบที่ข้อมือใหญ่เบาๆ เขาก็กลับมานิ่งเหมือนอย่างปกติ

          คุณอินเหมือนพี่เลี้ยงที่เข้าใจเด็กทุกประเภท แม้แต่เด็กอย่างคุณธีร์

          เด็กที่ปิดกั้น... แม้กระทั่งพ่อของเขาเอง

          “เชิญครับ” ผมเร่งเมื่อเห็นทั้งคู่ยืนบีบมือกันนานพอสมควร เราสามคนเดินตรงที่เข้าห้องอาหาร มีโต๊ะสี่เหลี่ยมที่ถูกเปลี่ยนมาจากโต๊ะตัวยาวโดยคำสั่งของคุณธัน เพราะอยากให้บรรยากาศอบอุ่นกว่าเดิม “น่าทานนะครับ” ผมเอ่ยชมยิ้มๆ ทำเอาคนทำหันมาฉีกยิ้มกว้าง

          “นั่นสิครับ อาธันทำเก่งกว่าพ่อผมอีกนะครับ” คุณอินพูด

          “โห อาต้องไลน์ไปอวดมันซะแล้ว” เขาพูดขำๆ สายตาย้ายมาจับจ้องคนที่นั่งตรงข้ามแทน ใบหน้าคุณธันสะท้อนความรู้สึกคาดหวังออกมา อันที่จริงมันตั้งแต่เมื่อคืนตอนที่เขาเลิกประชุมแล้ว

         

 

          ‘ฉันว่าธีร์ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น

          ‘ครับ?’ ผมหันถามเจ้านายที่จู่ๆก็พูดขึ้นระหว่างเดินไปที่รถ ในเวลา 22.30 น. หลังจากการกลับไปทานข้าวบ้านและเข้าประชุมกับลูกค้าจากทางตะวันตกเมื่อสักครู่ ซึ่งผมนั้นรีบมากๆจนแทบจะไม่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ ส่วนสาเหตุที่ต้องรีบก็เพราะคำสั่งเอาแต่ใจของคุณหนูเมื่อตอนเย็นนั่นแหละ

          ‘ฉันบอกว่าธีร์ไม่ใจร้าย

          ‘…’

          ‘ถ้าธีร์ใจร้ายจริง คงไม่ยอมทำเผื่อฉัน’  ผมพยักหน้าตามรอยยิ้มของชายแก่กว่าประมาณ 15 ปี ใบหน้าเขาตอนนี้กำลังคล้ายจะมีความสุขแต่ก็ไม่สุด ผมรู้สาเหตุดีเลยหันไปคุยกับเขาอย่างจริงจัง

          ‘ก็จริงครับ’ คนฟังยิ้มกว้างกว่าเดิม ‘แค่ว่าคุณธีร์ยังไม่แน่ใจกับคุณธัน

          ‘ยังไง

          ‘ผมรู้สึกว่าลึกๆแล้วคุณธีร์ก็ดีใจที่คุณธันพยายามมีเวลาให้เขาเหมือนกับสมัยก่อนหน้านู้น แต่ใครจะไปแน่ใจได้ละครับว่าคุณธันจะเป็นแบบนี้ตลอดไป เพราะในช่วงที่เขากำลังโตเป็นวัยรุ่น คุณกลับไม่มีเวลาให้เขาเลย

          ‘เบลล์.. ฉันรู้’  เจ้านายในภาพลักษณ์ที่ต่างไปกับเวลางานเอ่ยขึ้นสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถ้าเป็นตอนแรกๆเลยที่ผมพูดเรื่องนี้คงโดนเอ็ดไปแล้ว แต่พอได้คุยเรื่องนี้กับคุณธันบ่อยเข้า จนเขามั่นใจว่าผมหวังดีกับคุณหนูจริงๆ ผมก็กลายเป็นที่ปรึกษาให้เขาไปแล้ว ‘แต่ฉันมั่นใจว่าฉันจะมีเวลาให้เขา ฉันจะไม่ปล่อยให้มันแย่ไปกว่านี้อีกแล้ว

          ‘ดีครับ ผมว่าช่วงนี้แหละครับที่คุณธันควรทำคะแนนมากที่สุด

          ‘ทำไม

          ‘ไม่รู้สิครับ ผมแค่รู้สึกว่าช่วงนี้คุณธีร์เปิดตัวเองขึ้น’  ผมบอกกับคนตัวสูงใบหน้าเหมือนกับที่คนเอ่ยถึงแทบทุกส่วน  ขนาดเวลางงก็ยังเหมือนกันอยู่เลย ต่างกันตรงที่คุณธันไม่ได้เอียงหัวแบบคุณธีร์ตอนทำกับคุณอิน ‘ไม่รู้ว่าเปิดให้แค่คนเดียวไหม แต่ก็ควรอาศัยช่วงนี้แหละครับ

          ‘แค่คนเดียว..?’

          ‘ครับ

          ‘นายหมายถึง..อิน?’

          ‘ครับ’  ผมขานรับอย่างมั่นใจ  มั่นใจยิ่งกว่าตอนเอาแกล้งจับแก้มคุณอินแล้วจะโดนลงโทษซะอีก ผมรู้สึกมาตั้งแต่วันที่คุณเขาทานข้าวด้วยกันแล้ว ตอนนั้นผมคิดว่าตัวเองคงรู้สึกไปเอง คุณธีร์คงไม่มีรู้สึกอะไรกับคุณอินทั้งๆที่เจอกันแค่สามชั่วโมงนั่นหรอก

แต่เมื่อเวลาผ่านไปผมก็สัมผัสได้ว่าคุณอินมีบทบาทในชีวิตของคุณหนูมากขึ้น มากจนเขาบอกผมว่า โดนบังคับจะให้เป็นดรัมเมเยอร์ และจะไม่ยอมเป็นถ้าไม่ได้คุณอินมาสอนให้ 

          ผมก็พอจะเข้าใจทุกอย่าง

          ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมเป็นคุณอิน

          แต่ถ้าคุณธีร์เลือกจะสบายใจกับคุณเขา ผมก็พร้อมสนับสนุนทุกทาง

          ‘ฉันคิดว่า...’ คุณพ่อวัยกลางคนทำหน้าไม่เชื่อ อึกอักเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง จนผมแอบคิดในแง่ไม่ดีไปแล้ว จึงชิงพูดดักเขาไว้

          ‘คุณธันจะไม่ยอมเหรอครับ

          ‘ปะ.เปล่า’ เขาตอบเสียงเบา ทำเหมือนจะหันหน้าหนี ผมเลยขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ฉันแค่คิดว่า คงไม่กล้าสู่ขอกับไอ้อาร์ต

          ‘อย่าพึ่งคิดถึงจุดนั้นเลยครับ’ ผมบอกขำๆ ถึงมันจะมีโอกาสเกิดขึ้นก็เถอะ แต่โฟกัสที่ปัจจุบันก่อน ‘คุณธันคิดแค่ว่าจะทำยังไงให้คุณธีร์เปิดใจให้คุณธันอีกคนก่อนดีกว่าครับ

          ‘ทำยังไงดีละ’  คุณธันถาม ‘พึ่งอินดีไหม

          ‘แล้วแต่ครับ’ ตอบด้วยรอยยิ้ม ผมรู้สึกชอบทุกครั้งเวลาเขาเครียดเรื่องคุณหนู อาจจะดูร้ายไปนิด แต่ผมชอบจริงๆ มันทำให้ผมรู้สึกว่าคุณพ่อคนนี้กำลังพยายามเพื่อเอาลูกชายที่น่ารักของเขากลับมา

          ‘งั้นพรุ่งนี้ฉันจะทำอาหารเช้า ถ้าอินอยู่ ยังไงก็คงยอม

          ‘ดีครับ เดี๋ยวผมปลุก’   พูดไปแบบมั่นใจนักหรอก ปลุกคุณธันก็คงจะต้องเช้ามากๆ แต่ผมน่ะจะลุกไหวหรือเปล่า 30 รอบกับบ้านหลังใหญ่ปานสนามบอลมันไม่ใช่น้อยๆเลยนะครับ

          ‘รีบกลับดีกว่า ต้องรีบลิสต์ของโปรดธีร์

          ‘โอเคครับ’  ผมก็ต้องรีบกลับไปวิ่งเหมือนกัน ชีวิตเบลล์ช่างแสนเศร้า

         

          “เป็นไงธีร์ อร่อยไหม” คุณธันถามขึ้น สีหน้าเปื้อนยิ้มโดยแววตาคาดหวังอย่างมาก คนถูกถามเหลือบมองไปทั่วโต๊ะ หยุดสบตากับคุณอินที่มองเขาอยู่แล้วครู่หนึ่ง จึงหันกลับมาทางคนทำ ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะกดลงเบาๆ เรียกรอยยิ้มกว้างจากคุณพ่อ ผมแอบแตะไปบนหัวเข่าที่ใต้โต๊ะ เพราะตอนนี้เขายิ้มจนจะดูตลกแล้ว

          “คุณอาต้องทำบ่อยๆแล้วครับ” คุณอินบอกเสริม ซึ่งนั่นถูกใจเจ้าของชื่ออย่างมาก

          “อาจะพยายามว่างมาทำให้ธีร์ทุกวันนะ” 

 

 

 

 

 

          “คุณอินเขามีเรียนเช้าเหรอครับ” เอ่ยถามเมื่อรถยนต์ส่วนตัวของแขกคนสำคัญเคลื่อนนำไปข้างหน้า ก่อนจะหักเลี้ยวไปอีกทาง แต่ทว่าภายในรถกลับมีเสียงตอบคำถาม จึงอาศัยกระจกมองหลังให้สะท้อนว่าอีกคนกำลังทำอะไร ก็พบว่าคุณธีร์นั่งเอี้ยวตัวมองไปทางข้างหลัง คงไม่ต้องบอกว่าเป้าสายจะเป็นอะไรนอกจากท้ายรถคุณอินที่เป็นคันจิ๋วลิบตานั่นแหละ “คุณธีร์ครับ”  เรียกย้ำ เขาหันมองด้วยสีหน้ายุ่งๆ เหมือนผมขัดจังหวะอะไรบางอย่าง

          จังหวะมองรถเพลินๆงี้หรือเปล่า

          “อะไร

          “ผมถามว่าวันนี้คุณอินเรียนเช้าเหรอครับ

          “เปล่า”  ตอบพร้อมขยับนั่งด้วยท่าทางธรรมดาหน้าตรง “กิจกรรม

          “อ่อ”  ผมขานรับแบบไม่รู้จะพูดอะไรต่อ จะถามต่อก็คงไม่ใช่ธุระ พาลจะทำให้ร่างสูงเข้าใจผิดแล้วสั่งลงโทษผมอีก  เพราะฉะนั้นในรถก็เลยเงียบลงชนิดที่ว่าได้ยินเสียงหาวจากคนข้างหลังชัดเจนมากๆ  “ง่วงเหรอครับ” 

          “อืม”   เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่ออีกคนขานรับ ปกติคุณหนูนอนดึกแค่ไหนใช่ว่าผมไม่รู้ แต่ปกติไม่เคยจะทำอาการง่วง หรือหาวตาปรือคล้ายจะปิดลงทันทีเมื่อเจ้าของร่างทนไม่ไหว คุณข้างหลังก็จับสังเกตได้ว่าผมจะถามต่อ เขาเลยชิงตอบมาก่อน “นอนไม่หลับ

          “เอ้า.. ทำไมเป็นแบบนั้นละครับ”   คิดว่าได้นอนกับคุณอินจะหลับสบายซะอีก

          “อิน

          “คุณอิน?”  ผมทวน “เขาดิ้นเหรอครับ” เอ่ยแซวออกไปด้วยใจที่ตลกขบขัน แต่เหมือนจะทำให้คนฟังไม่พอใจถึงได้หรี่ตามองมานิ่งๆ  

          “เปล่า…” 

          “แล้วคุณอินทำอะไรครับ” คุณธีร์เงียบไปเหมือนกำลังเหตุการณ์เกี่ยวกับคุณอินให้ผมฟัง แต่ก็นานเกินไป ผมจึงละสายตาจากถนนขึ้นมองกระจกที่สะท้อนใบหน้าหล่อของเด็กมัธยมข้างหลังอยู่

 

          !!!

          โชคดีที่เป็นช่วงเวลาที่ติดไฟแดงพอดี มิฉะนั้นผมคงเหยียบเบรกจนอีกคนตกใจและซ่อนรอยยิ้มมุมปากนั่นไปแล้ว

          ใช่ครับ

          ยิ้ม

          คุณธีร์กำลังยิ้ม

          คนอื่นอาจจะมองว่านั่นเป็นเพียงอาการกล้ามเนื้อปากกระตุกแค่นั้น แต่มันไม่ใช่ ผมสัมผัสได้ว่านั่นคือรอยยิ้มจริงๆ เพราะมันไม่เพียงแค่มุมปากบางที่ขยับขึ้น นัยน์ตาคู่คมของคุณเขาดูอ่อนลงและทอประกายความสุขออกมาให้เห็น

          ถ้าบุคคลต้นเหตุของร่องรอยความสุขนั่นได้เห็นจะรู้สึกดีขนาดไหนกัน

          ขนาดผมที่คงไม่มีความเกี่ยวข้องในความคิดของเขายังรู้สึกปิติหัวใจขนาดนี้

 

          ขอบคุณนะครับคุณอิน

 

          “มองอะไร” เสียงถามข้างหลังทำให้ผมได้สติ ยมใช้หลังมือปาดหยดน้ำที่มันคลอเตรียมจะไหลอยู่แล้วถ้ายังไม่มีอะไรมาขัดซะก่อน

          “เมื่อกี้...คุณธีร์ยิ้ม”  ก้อนสะอื้นอัดอยู่ที่คอจนกลายพูดมันยากทำลากยิ่งกว่าตอนถ่างตาประชุมกับคุณธันด้วยซ้ำ ผมรู้สึกดีใจมากจริงๆที่ได้เห็นรอยยิ้มจากใบหน้าคุณธีร์เป็นครั้งแรก ตั้งแต่พ่อฝากผมให้ทำงานกับคุณธันตั้งแต่อายุ 18 ในฐานะเด็กส่งเอกสาร จนตอนนี้ก็ 7 ปีแล้ว ผมพึ่งได้เห็นสีหน้ามีความสุขจากคุณคนนี้ แม้จะฟังจากผู้เป็นพ่อมาบ่อยว่าเมื่อก่อนลูกชายของเขาน่าเอ็นดูแค่ไหน แต่ก็ไม่เคยคาดหวังว่าได้เห็นมันด้วยตาตัวเพราะพ่อแท้ยังถูกปิดกั้นเอาไว้เลย

          “เหรอ”  คุณธีร์คิ้วขมวดนิดหน่อย แต่ครู่เดียวก็คลายออกไป “อินอยากให้ยิ้ม

          “เมื่อกี้คุณธีร์เลยยิ้ม

          “ไม่รู้

          “...”  ผมเงียบรอให้อีกคนพูดต่อ

          “แค่นึกถึงอิน

          “ดีจังเลยนะครับ

          “อืม ดี

          “คุณธีร์ยังไม่ได้เล่าเลยครับ”  เอ่ยต่อเพราะถ้าไม่พูดอะไรผมคงได้แต่ขับรถไปมองกระจกหลังไป แล้วก็นั่งหน้าแป้นแล้นอยู่คนเดียวแหงๆ “ผมอยากรู้แล้ว

          “อินกอด”  คำพูดสั้นๆแต่ชัดเจนว่าใครทำอะไร แต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงทำ

          “กอดคุณธีร์เหรอครับ

          “ใช่”   

          “คุณอินติดตุ๊กตาเหรอครับ” ผมแกล้งถามอีก ก็โดนหรี่ตามองอีก แต่มันห้ามไม่ได้จริงๆ ผมกำลังมีความสุขกับการพูดถึงเรื่องนี้ มันยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวคุณธีร์อบอุ่นขึ้นจากเดิมที่นิ่งและเย็นชาราวกับไร้อารมณ์

          “หมอนข้าง

          “อ่อ.. คุณธีร์ก็เลยเสนอตัวเป็นหมอนข้างให้เหรอครับ

          “ใช่” คุณเขาขานรับง่ายๆแบบไม่มีเขินอายใดๆกับสิ่งที่ตัวเองทำไป ถ้าเป็นแบบในละครที่พวกป้าๆในบ้านชอบดู คนที่เล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟังก็เขินม้วนไปแล้ว “พูดเล่น แต่อินทำจริง

          “แล้ว..ทำไมนอนไม่หลับละครับ”  แบบนั้นยิ่งน่าจะฝันดีนี่หน่า ผมแค่ไม่ได้พูดออกไป เดี๋ยวจะโดนคาดโทษว่าแซว แล้วจะไม่ได้ฟังต่อ

          “ถามเยอะ

          “ก็ผมอยากรู้นี่ครับ

          “ขี้เกียจพูด

          “ใช่สิครับ” แกล้งทำเสียงงอนแสดงอาการตัดพ้อปลอมๆออกไป “ผมไม่ใช่คุณอินนี่ครับ

          “ใช่

          “ยอมก็ได้”  แอบเสียดายที่ต้องเลิกคุยกันไปเพราะคุณธีร์พูดตัด ซ้ำยังหลับตาลงไปแล้ว แต่แค่นี้ผมก็พอใจจะแย่ ได้เห็นรอยยิ้มของเขาเชียวนะ อยากจะหาคุณธันที่บริษัทแย่แล้ว

 

 

 

         

          “เย็นนี้กลับไวใช่ไหมครับ” จอดเทียบรถตรงฟุตบาทแถวป้ายชื่อโรงเรียน อันที่จริงมันสามารถขับเข้าไปส่งยันข้างในได้ แต่จะเคลื่อนตัวอยากมากๆเนื่องจากบรรดาเด็กนักเรียนเดินกันให้เต็มถนนไปหมด คุณธีร์เลยเสนอให้ส่งแค่ข้างหน้า โดยที่ผมก็อยากยอมนักหรอก ใครมันจะอยากให้คุณหนูของตัวเองต้องเหนื่อยกันละครับ

          “ไม่ใช่

          “วันนี้คุณอินมีเรียนเลิกเย็นนี่ครับ”  ผมจำได้ที่คุณอินเคยพูดไว้ว่ามีหนึ่งวันที่มีเรียนจนถึงห้าโมงเย็น  ซึ่งก็คือวันนี้

          “ประชุมสี

          “คุณธีร์จะเข้าประชุมเหรอครับ

          “ใช่

          “เดี๋ยวโดนบังคับอีกหรอกครับ”  ผมชิงบอกไปเพราะไม่รู้ว่าจะโชคดีเหมือนกับการเป็นดรัมเมเยอร์สีฟ้าไหม ที่คุณอินสามารถมาสอนให้ได้

          “ไม่เป็นไร” พูดทิ้งท้ายและลงจากรถไป ยังไม่ทันเข้าประตูก็มีร่างสูงไล่กันอีกสองคนเดินเข้าขนาบข้าง คุณติณ คุณตุลย์ ชวนคุณหนูพูดคุยตลอดทางจนแผ่นหลังทั้งสามคนหายไปในกลุ่มเด็กมัธยม ผมถึงได้ละความสนใจออกมาและเหยียบคันเร่งออกมา มุ่งตรงไปยังบริษัทชื่อดังที่ตัวผมนั้นทำงานอยู่

 

 

 

          “นายพูดจริงเหรอเบลล์” บุคคลหลังโต๊ะท่านประธานพูดพร้อมกับลุกพรวดพราดขึ้นมา หลังจากที่เล่าเรื่องราวเมื่อ 30 นาทีก่อนหน้าให้ฟัง สีหน้าตื่นเต้นของเขาทำเอาผมหลุดยิ้มออกมาด้วย “ทีหลังฉันควรไปส่งธีร์กับนาย ฉันต้องเลื่อนเวลาเข้างานเป็น 10 โมง จะได้มีเวลาไปส่งเขาทุกวันซะแล้ว

          “เกินไปครับคุณธัน” ผมบอกเดินต้อนร่างสูงให้หย่อนตัวลงนั่งลงไปบนโซฟามุมห้อง “ถ้าทำแบบนั้นก็ขาดทุนกันพอดี

          “ตอนนี้ฉันยอมทุกอย่าง

          “...” ผมเงียบแต่ก็ยืนส่งรอยยิ้มให้กับคนนั่งอยู่ตลอด

          “ขอแค่ให้ธีร์เปิดใจ รักฉันเหมือนเดิมก็พอ

          “ครับ อีกไม่นานหรอกครับ

          “ให้ความหวังกันหรือเปล่า” ประธานบริษัทใหญ่พูดขึ้นหน้ายุ่งๆ “แบบว่าเห็นฉันดีใจเลยพูดให้รู้สึกดี

          “ผมจะทำแบบนั้นทำไมครับ” 

          “ไม่รู้ แค่กังวล

          “ผมพูดจริงๆครับ  แค่คุณธันดีแบบนี้ไปตลอด มีเวลาให้คุณหนูสม่ำเสมอ แค่นี้คุณเขาก็รู้สึกได้พ่อคนเดิมกลับมาแล้วครับ

          “พูดดีตลอดเลยนะ” เจ้านายเปรยขึ้นยิ้มๆ “สมแล้วที่เป็นเลขาส่วนตัวของฉัน

          “ต้องขึ้นเงินเดือนแล้วครับ

          “อยากได้เท่าไรก็เซ็นซ์เองเลย

          “เกินไปครับคุณธัน”  เอ่ยขำๆ ลอบมองสีหน้าสบายใจของคนแก่กว่าไปด้วย ผมสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณธันที่กำลังจะดีขึ้นในไม่ช้า เมฆดำที่ก่อตัวมานานเหมือนกำลังจะหายไปจากจิตใจของลูกชาย เมื่อมีใครหนึ่งสามารถฝ่ามันเข้าไปในหัวใจที่ปิดมาตลอดได้ ความอ่อนโยนของคุณคนนั้นก็คงทำให้คุณธีร์แปรเปลี่ยนไปจากเดิม คุณพ่อยังหนุ่มคนนี้ก็จะได้มีความสุขแบบไม่รู้สึกผิดใจอกเสียที

 

 

 

------------------------------------

เป็นยังไงกับบ้างครับกับการบรรยายของคุณเบลล์ 

รู้สึกเลยว่าตอนนี้ได้พิมพ์บทพูดเยอะมาก เพราะปกติมีแค่จากพี่อิน แฮะๆ5555

หวังว่าทุกคนจะชอบนะครับ 


ในส่วนของคุณพ่อธันกับคุณเบลล์ขอละให้ทุกคนคิดต่อกันเองนะครับ อาจจะมีหรือไม่มีอะไรก็ได้นึครับ5555


สองแอบเห็นคนถามว่าเป็นกะรัตไหม ตอบเลยว่าเป็นครับ มินวอนก็ชิปนะครับ เพราะว่าพี่วอนอูน่ารักอย่างกับแมวเลยจริงๆ5555


ขอบคุณ #ธีร์อย่าดื้อ นะครับ  คอมเม้น กำลังใจ ทุกๆอย่างเลย มีความสุขมากๆ มีกำลังใจเต็มร้อยเลยครับผม 

ไว้เจอกันตอนหน้านะครับบ 

สวัสดีครับ :)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.179K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

15,025 ความคิดเห็น

  1. #14992 rattanalak44 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2563 / 17:10
    ลุ้นคุณพ่อกับคุณเลขาเหมือนกันนะ😆😆
    #14,992
    0
  2. #14644 jhopeeeeeeeee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 15:03
    เอ็นดุคุณเบลลล
    #14,644
    0
  3. #14420 CallistoJpt (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มกราคม 2563 / 11:25
    รอลุ้นคุณพ่อกับคุณลูกกลับมาสนิทกัน ส่วนคุณธันกับคุณเบลล์ดูเคมีเข้ากันดีนะคะ ><
    #14,420
    0
  4. #14253 YYOODZZ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 13:54
    ต้องเป็นยิ้มที่ค่ตจะดูดีแน่ๆเลยย รอยยิ้มที่เกิดจากนึกถึงใครคนนึงต้องสวยมากๆเเน่เลย

    ขอมากไปไหมนะ อยากขอให้ในอนาคตข้างหน้าไม่รุ้ว่ากี่ปี จะได้เห็นตัวละครเล่านี้ทางทีวีบ้าง
    แต่จะขอในทุกๆวันนะ💚
    #14,253
    0
  5. #14251 premmiii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 13:40
    แง้ง สู้ๆนะคับ คูมมพ่อ♡
    #14,251
    0
  6. #14147 97line (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2562 / 22:40
    รอพ่อลูกกับมาคุยกันเหมือนสมัยก่อน :)
    #14,147
    0
  7. #13949 Jhoooope (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 16:48
    คุณเบลล์น่ารักจัง
    #13,949
    0
  8. #13939 Nuthathai Por (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 10:29

    คุณเบลล์ทำตัวเป็นสปายเหรอ

    #13,939
    0
  9. #13917 Nattgaporn_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 10:57
    น่ารักมั้กๆคุณหนูธีร์ของหน่องง
    #13,917
    0
  10. #13884 peraya_1314 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 20:29
    คือชั้นหน่ะเขินคุนเบลล์กับคุนธันมากกกกก
    #13,884
    0
  11. #13879 แฟนคลับ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 15:07

    งง เพราะตอนเริ่มบทไม่ได้บอกว่าเป็นบทของใคร เลยต้องอ่านทวนซ้ำ

    #13,879
    0
  12. #13838 weendy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 20:38
    น่ารักกกจังงงง
    #13,838
    0
  13. #13807 oohse_karn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 09:37
    อรุ่มมมมม เขิน
    #13,807
    0
  14. #13762 tangthaiparichat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 03:49
    เป็นหมอนข้างให้พี่อินหรอเนี่ย
    #13,762
    0
  15. #13705 pcy921 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 18:53
    แหมมมมมพี่อินกอดอุ่นไหมคะ
    #13,705
    0
  16. #13686 Lonicera (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:18
    เป็นเด็กขาดความอบอุ่นนี่เองนะ เอาจริงๆเป็นคุณพ่อที่น่ารักอยู่นะเนี่ย
    #13,686
    0
  17. #13608 ojay2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 10:26
    พ่อไม่มีเวลานี่เอง
    #13,608
    0
  18. #13539 IninNutCham (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 22:34
    หมอนข้างจำเป็น ทำน้องนอนไม่หลับเลยยย
    #13,539
    0
  19. #13483 pommys (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:01
    โดนกอดถึงกับนอนไม่หลับ
    #13,483
    0
  20. #13329 pparelypigg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 01:37
    คูมเบลล์น่ารักโว้ยยย
    #13,329
    0
  21. #13234 M_MALEE4990 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 11:20
    รู้สึกอยากให้คุณเบลล์กับคุณธัน ได้กัน555555555555 น่ารักกกกก
    #13,234
    0
  22. #13202 Pangpp24 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 22:19
    ชอบที่คุณเบลล์พูดจัง
    #13,202
    0
  23. #13187 cxiixcvii9397 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2562 / 20:53
    นี่จะชิปคุณเบลล์กับคุณธันละนะคะ555555
    #13,187
    0
  24. #13148 boa1013 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 05:38
    คุณเบวล์ก็ชงเก่ง 5555555
    #13,148
    0
  25. #12888 Kim-kibom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 22:13
    คุณเบลล์เป็นพ่อสื่อเลย
    #12,888
    0