ชิ้นส่วนรัก (missing piece)

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 325
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    21 ก.ย. 63

 

ชิ้นส่วนรัก (missing piece)

บทนำ

 

 

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำว่าเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย ผมมองคนที่นอนอยู่ข้างๆกัน มันจะไม่แปลกอะไรเลยถ้าเราทั้งสองคนไม่เปลือยด้วยกันทั้งคู่ ผมเปิดผ้าห่มเช็คอีกครั้งเพื่อความชัวร์ว่าไม่ได้ตาฝาดและผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมคือร่างกายเปลือยเปล่าของผมกับมัน

 

เมื่อคืนผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องนี้ขึ้นได้ยังไงและก็ไม่มั่นใจเลยว่าโยธาจะจำเรื่องทั้งหมดได้ เอายังไงดีล่ะทีนี้ ผมจะหนีหรือจะนั่งรอให้มันตื่นดี

 

แต่การหนีก็ไม่ใช่วิธีที่ดีสักเท่าไหร่ ผมก็เลยต้องนั่งทำใจสักพักก่อนจะลุกขึ้นไปแต่งตัวเพื่อนั่งรอเด็กที่หลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยกันตื่นขึ้นมา

 

ควรจะเริ่มประโยคสนทนากับมันยังไงดีวะ ยิ่งผมเป็นนายจ้างมันด้วยแล้วก็ยิ่งพูดยาก ตอนทำงานก็ต้องเจอกันทุกวัน กลัวว่าจะมองหน้ากันไม่ติดและพากันอึดอัดอีก

 

ทั้งที่น้องมันก็เป็นเด็กดีแท้ๆ ผมไม่น่าพลาดไปทำกับมันอย่างนั้นเลยว่ะ ให้ตายเถอะ

 

ถ้าเรื่องนี้ถึงหูคนอื่นๆทุกคนคงรุมด่าผมแน่ๆผมมั่นใจเลย

 

เสียงงัวเงียจากคนบนตียงทำให้ผมเลิกคิดอะไรมั่วซั่วแล้วหันไปสนใจมันแทน โยธาลืมตาขึ้นมาสักพักมันก็ดันตัวขึ้น ใบหน้ามันดูตกใจนิดหน่อยที่เห็นผมอยู่ด้วย

 

ใช่ครับแค่นิดหน่อย ทำไมตกใจน้อยจังเลยวะ

 

“เอ่อ...” ผมอึกอัก หาคำพูดดีๆกับมันไม่ได้เลย

 

เหมือนกับว่าโยธาจะมีสติมากกว่าผมที่ตื่นก่อน มันส่งยิ้มอ่อนเพลียมาให้จากนั้นก็พูดประโยคที่โคตรจะทำให้ผมมึนงงและใบหน้าที่ผมแสดงออกไปคงดูตลกในสายตามันแน่ๆ

 

“ไม่เป็นไรครับพี่ ผมไม่คิดมากอยู่แล้ว”

 

ใช่ครับ มันพูดแบบนั้นทั้งๆที่ผมก็...เอ่อนั่นแหละ

 

จะเป็นไปได้ยังไงที่มันจะปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างง่ายดายทั้งที่ผมยังคิดไม่ตกด้วยซ้ำว่าจะทำยังไงต่อจากนี้ดี

 

“มึง...โอเคจริงเหรอวะ?”

 

“ก็แค่วันไนท์แสตนด์ไม่ใช่เหรอครับ เราก็วินวินทั้งคู่”

 

“แต่กู....”

 

“ช่างเถอะครับ ผมไม่คิดมากจริงๆ พี่ไม่ต้องกังวลหรอกว่าผมจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร”

 

ทั้งๆที่มันเป็นฝ่ายที่ถูกผมกระทำแต่มันก็ยังบอกว่าไม่เป็นอะไรเนี่ยนะ?

 

“กูไม่ได้กังวลเรื่องนั้น”

 

“เรื่องที่ผมเป็นฝ่ายรับให้พี่พี่ก็ไม่ต้องกังวลหรอก ผมไม่ได้รู้สึกแย่กับสิ่งที่เกิดขึ้น”

 

ถ้างั้นก็หมายความว่ามันรู้สึกดีเหรอวะ

 

“อ่า....” ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี สายตาเบนไปซ้ายทีขวาทีอย่างคนที่กำลังไปไม่เป็น 

 

“กี่โมงแล้วเหรอครับ”

 

จู่ๆโยธาก็เปลี่ยนเรื่องทำผมแทบตามไม่ทันแต่ก็ยอมยกโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาให้

 

“สิบเอ็ดโมงครึ่ง”

 

“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีเรียนบ่ายด้วย”

 

ผมได้ตั้งนั่งนิ่งเพราะสมองประมวลผลทุกอย่างไม่ทัน รู้ตัวอีกทีก็เหลือแค่เพียงผมที่นั่งอยู่คนเดียวภายในห้องนี้

 

สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี่มันเป็นเรื่องที่ผิดพลาดหรือเรื่องที่ใครบางคนตั้งใจทำให้มันเกิดขึ้นกันแน่

 

---------------------

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #4 Sweet211 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 23:54
    รออ่านนะค๊าาเฮียเตอร์ของหนู
    #4
    0