00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 3 : Chapter : 02 โอ้ ตอนนี้มีคนคิดถึงอยู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    15 เม.ย. 63

Chapter : 02

โอ้ ตอนนี้มีคนคิดถึงอยู่

 

 

 

หลังจากวันนั้นธาวินก็ยังคงโทรหาธามทุกคืนในเวลาเที่ยงคืนสิบห้านาที เวลาเดิมที่คนโทรหาเอาแต่นั่งเงียบๆฟังเสียงจากปลายสายเท่านั้น

ธามจะถามอะไรธาวินก็ไม่ยอมตอบและก็เป็นเหมือนเดิมคือธามตัดสายไปเอง

เหมือนการเจอกันครั้งนั้นก็ไม่ได้ทำให้ธาวินกล้าที่จะบอกความในใจออกไป

ยังคิดถึงเหมือนเดิม

แต่ไม่อยากบอกออกไป

กลัวว่าคำๆนั้นจะไปทำร้ายจิตใจของธามแล้วทำให้ธามร้องไห้อีกเหมือนที่ผ่านๆมา

คิดถึง...แต่ยังไม่กล้ากลับไป

ถ้าบอกออกไปก็กลายเป็นให้ความหวังธาม

ทว่าธาวินก็เกือบหลุดปากอยู่หลายครั้ง

เขาก็เป็นคนหนึ่งที่ยังเห็นแก่ตัว ตอนนี้ไม่พร้อมจะดูแลแต่ก็อยากรั้งธามไว้ไม่ให้จากไปไหน

นั่นคือเหตุผลที่โทรหาทุกคืนแต่ไม่พูดอะไร...

"สวัสดีครับ รับเครื่องดื่มอะไรดีครับ"

ตอนเที่ยงไม่ได้มาหาธามที่ร้านเพราะอาจารย์ปล่อยช้า พอเลิกเรียนสี่โมงก็ตรงมาที่ร้านธามเลยโดยทิ้งเพื่อนๆเอาไว้แต่เพื่อนน่าจะรู้ว่าเขามาหาใคร

ทุกคนเข้าใจและไม่มีใครตามธาวินมา

"แบล็คคอฟฟี่น้ำผึ้งมะนาวครับ"

อีกคนขมวดคิ้วมุ่น ทว่าเขาไม่ได้พูดอะไร กดเครื่องคิดเงิน บอกราคาและขอบัตรสมาชิก ทุกอย่างเหมือนเดิม

"รอสักครู่ครับ"

ธาวินเดินหันหลังไปหาที่นั่งใกล้ๆเคาน์เตอร์ร้าน ส่วนธามมองตามหลังคนตัวสูง ถอนหายใจเบาๆกับความเป็นธาวินที่ยังเหมือนเดิม

ดื้อ

ไม่นานนักเครื่องดื่มที่สั่งไว้ก็ถูกวางลงบนโต๊ะที่ธาวินนั่งอยู่โดยฝีมือของเจ้าของร้าน ธาวินขมวดคิ้วมองแก้วที่อยู่ตรงหน้า เงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวและเอ่ยออกไป

เขาสั่งแบล็คคอฟฟี่น้ำผึ้งมะนาวแต่ทำไมถึงได้นมสดปั่น?

"ไม่ได้สั่งครับ"

"...."

ธามเงียบ เม้มปากและก้มมองหน้าคนที่นั่งอยู่

ไม่ได้สั่งแต่อยากทำให้ เย็นขนาดนี้แล้วจะดื่มกาแฟอีกทำไม

"ธาม"

"ครับ ขอโทษที"

ก็คงจะลืมไปว่าตอนนี้ธาวินเป็นลูกค้า เขาไม่ควรถือวิสาสะเปลี่ยนเครื่องดื่มที่ลูกค้าสั่ง

"ไม่เป็นไร อันนี้ก็ได้" ยกมือขึ้นไปแย่งแก้วคืนมาจนคนที่ถืออยู่ขมวดคิ้วฉับ

ไหนว่าไม่ได้สั่ง ก็ถ้าไม่ได้สั่งจะไปเปลี่ยนให้ไง

เขาสองคนไม่ได้คุยอะไรกันต่อ ต่างคนต่างเงียบไปหลังจากนั้น ธาวินยกนมสดปั่นขึ้นมาดูด ทำหน้าปุเลี่ยนเพียงนิดเพราะไม่ค่อยชอบรสหวาน

คนที่ยืนลอบมองอยู่จากเคาน์เตอร์ยกยิ้มบางๆ อดเอ็นดูไม่ได้กับสีหน้าของธาวิน

บอกไปแล้วว่าธาวินเหมือนเดิม

ทำให้เขาเอ็นดูได้เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

 

 

 

00 : 15 AM.

 

 

 

วิชาที่แสนน่าเบื่อเวียนกลับมาอีกครั้งในวันอังคาร ธาวินยกปากกาขึ้นมาควงไปมา สายตาจดจ้องอาจารย์ตรงหน้าในขณะที่จิตใจก็เหม่อลอยไปไกล

เสียงอาจารย์พูดไปเรื่อยๆ สไลด์เปลี่ยนไปอีกสามสี่หน้าแต่ธาวินยังคิดเรื่องเดิมซ้ำๆมาสิบรอบ

กำลังคิดว่าตัวเองพร้อมที่จะขอโอกาสจากธามหรือยัง

ปล่อยเวลาให้ผ่านไปนาน คิดทบทวนกับเรื่องต่างๆ มันตกตะกอนในความรู้สึก ไม่รู้ว่าตัวเองดีขึ้นไหม จะดีกว่าเมื่อก่อนและพร้อมดูแลธามได้หรือยัง

คิดแบบนั้นมาหลายเดือนตั้งแต่เลิกกันไม่เคยหยุดคิดเรื่องนี้เลย

สุดท้ายคำตอบที่ได้คือคำว่าไม่พร้อม

ยังคงกลัว ไม่อยากให้ธามเสียใจและร้องไห้เพราะเขาอีก

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ตัวเองจะขจัดความกลัวนี้ได้ หวังว่ามันจะไม่สายเกินไปกับการขอโอกาสจากธาม

แต่หากมันสายไปก็ไม่โทษใครนอกจากตัวเอง

เลิกเรียนสี่โมงตรงก็มุ่งหน้ากลับห้องทันที สิ่งแรกที่ทำคือการเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่เดียวกับที่ธามชอบมานั่งมองกระบองเพชร เขามองเด็กๆที่ค่อยเติบโตขึ้นทุกวัน

ไม่เคยเข้าใจธามว่าทำไมชอบมานั่งจ้องอยู่ทุกวัน ต้นกระบองเพชรพวกนั้นก็ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง

เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตุ คิดว่ากระบองเพชรก็คงจะมีรูปทรงแบบเดิมตลอดไปจนมันตายแต่พอได้ใส่ใจกลับพบว่ามันก็เปลี่ยนแปลงไปโดยการเติบโตขึ้นช้าๆ การได้น้ำหล่อเลี้ยงทีเล็กทีละน้อยผสมกับความดูแลเอาใจใส่ของคนเลี้ยงทำให้กระบองเพชรยังคงยืนต้นอยู่จนถึงทุกวันนี้

ก็เหมือนความรู้สึกคน หากเอาใจใส่และคอยดูแลเขาก็คงจะอยู่กับเราไปอีกนาน

หากคิดได้ก่อนหน้านั้นก็คงจะดี เขาจะได้ดูแลเอาใจใส่ธามให้มากกว่านี้ธามจะได้ไม่ต้องจากเขาไป

เขาจมอยู่กับความคิดถึงอยู่นานนับชั่วโมง ผละออกมาทำอย่างอื่นบ้าง พอยิ่งฟุ้งซ่านความคิดถึงที่มีต่อธามก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

และกิจวัตรของเขาก็ยังเหมือนเดิม จัดห้อง กินข้าว อาบน้ำและทิ้งตัวลงบนที่นอน รอเวลาจนถึงเที่ยงคืนสิบห้านาทีจากนั้นจึงต่อสายหาธาม

ปลายสายกดรับหลังจากที่ผ่านไปเพียงไม่กี่นาที

รับเร็วกว่าเมื่อวานประมาณสองวินาที

"....." เขานั่งเงียบๆ รอฟังเสียงกุกกักที่มักจะได้ยินเสมอ

"....."

เหมือนกับการแข่งกันเงียบ หากใครเงียบได้นานที่สุดฝ่ายนั้นจะเป็นฝ่ายที่ชนะไปและทุกครั้งก็มักจะเป็นธาวินที่ชนะธาม

จุดอ่อนของธามคือความเงียบ ธามไม่ชอบความเงียบเพราะมันทำให้อึดอัด ดังนั้นธาวินจึงใช้ความเงียบในการเข้าหาซึ่งก็แปลกดี

เงียบกันอยู่นาน ไม่มีใครพูดขึ้นมาจนธาวินเริ่มเมื่อยและเปลี่ยนท่านอนเป็นตะแคงข้าง ยกโทรศัพท์ออกมาและกดเฟซไทม์เพราะจู่ๆก็อยากเห็นหน้าอีกคน

"....."

ไม่ได้คาดหวังว่าธามจะตอบรับแต่เพราะไม่คาดหวังมันจึงทำให้เขารู้สึกดีมากกว่าเมื่อพบว่าธามกดรับเฟซไทม์เขาจริงๆ

สองสายตาสบจ้องกันผ่านหน้าจอโทรศัพท์ ธาวินมองธามนิ่งส่วนอีกฝ่ายกระพริบตาปริบๆทำตัวไม่ค่อยถูก ตอนกดรับเฟซไทม์จากธาวินก็กดไปโดยที่ไม่รู้ตัว

ไม่ได้ใช้สมองแต่ใช้หัวใจในการตัดสินใจทั้งนั้น

"วิน"

"...."

"ที่โทรหาทุกคืนต้องการอะไร"

"...."

"จะง้อ จะขอคืนดีหรือจะกวนประสาทกัน"

คำถามที่เถรตรงทำอีกคนชะงักกึก ธาวินขยับศีรษะให้นอนบนหมอนดีๆ แก้มแนบลงกับหมอน มองหน้าอีกคนที่เริ่มบึ้งตึง

เวลาไม่พอใจธามมักจะทำสีหน้าแบบนี้ใส่ เมื่อก่อนอาจจะมีรำคาญแต่พอตอนนี้เพิ่งรู้สึกตัวว่าสีหน้าบึ้งตึงของธามก็น่ารักไม่น้อยไปกว่าตอนปกติเลย

"...."

"เฮ้อ...ก็ไม่หวังว่าจะได้ยินเสียงพูดหรอก แต่โทรมาแบบนี้ไม่คิดว่าจะรบกวนกันหน่อยหรือไง"

ใบหน้าของธาวินยกขึ้นก่อนจะส่ายไปมา ทำเอาธามแทบกุมขมับกับการกระทำของธาวิน รู้ดีเหลือเกินว่าไม่รบกวน ธาวินรู้ดีว่าเวลานี้เขามักจะนั่งเขียนนิยาย

รู้ดีเกินไปจนน่าหมั่นไส้

"....."

"โทรมาก็ไม่พูด ถามอะไรก็ไม่ตอบ"

"...."

"งั้นวางแล้ว จะทำงานต่อ"

ไม่มีแม้เสียงปฏิเสธใดๆ ธาวินมองหน้าธามเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฝ่ายธามจะตัดสายโทรศัพท์ไป คนตัวสูงยกยิ้ม ผ่านไปอีกคืนที่ได้ยินเสียงธามและที่สำคัญใบหน้าของธามที่แม้ไม่มีรอยยิ้มแต่ก็ทำให้เขาฝันดี

แต่แค่นี้มันก็ไม่พอสำหรับเขา

ยังต้องการมากกว่านั้น อยากให้มานอนข้างกันและบอกฝันดีด้วยเสียงที่หวานหู

 

 

50%

 

 

วันนี้เป็นวันหยุดของธาวิน หากเป็นปกติก็คงจะนอนอยู่ห้องนั่งทำวิจัยไปจนหลังขดหลังแข็งแล้วค่อยนอนพักยาวไปจนถึงตอนเย็นแต่วันนี้รู้สึกเบื่อกับบรรยากาศในห้องจึงเปลี่ยนที่ทำงานมาเป็นร้านกาแฟ

ร้านของธามที่อยู่ในมหา'ลัย

ปฏิเสธไม่ได้ว่าอยากเจอหน้าทุกวัน

เบื่อบรรยากาศก็เป็นแค่เพียงข้ออ้างเท่านั้น

มือหนาผลักบานประตูเข้าไปในร้าน กวาดสายตามองรอบๆก็พบว่ามีลูกค้าอยู่ในร้านแค่สองสามคน เขาเดินมุ่งไปยังหน้าเคาน์เตอร์ทว่าก็ต้องมุ่นคิ้วเมื่อไม่เจอเจ้าของร้านตัวจริง

"อ้าววิน"

พี่สาวของธามเอ่ยทัก เขายิ้มบางและยกมือไหว้เพื่อสวัสดี

"สวัสดีครับพี่เก๋"

"จ้า สบายดีไหมไม่ได้เจอกันเลย"

ทักทายอดีตแฟนของน้องชาย แม้จะเลิกกันไปธาวินก็เป็นเด็กดี

"สบายดีครับ พี่เก๋ก็เหมือนกันใช่ไหม"

"พี่สบายมาก ทุกคนสบายดีนะ" เธอเอ่ยรวมไปถึงคนที่บ้านทุกคน

"ครับ" ธาวินหลุบสายตาลงต่ำ กำลังคิดว่าเขาควรจะถามหาธามหรือทำเป็นปล่อยผ่านแล้วสั่งเครื่องดื่มของตนเองดี

"แล้ววินจะเอาอะไรดีจ้ะ"

"อ่า...ผมเอาแบล็คคอฟฟี่น้ำผึ้งมะนาวครับ"

"ได้จ้ะ"

ธาวินยื่นเงินและบัตรสมาชิกให้พี่สาวอดีตแฟนทันทีโดยที่อีกคนไม่จำเป็นต้องถามหา เมื่อได้รับใบเสร็จมาเขาก็เดินไปนั่งโต๊ะตัวที่เล็งเอาไว้ 

มุมดี มองเห็นหน้าเคาน์เตอร์ได้ชัดเจน

ระหว่างรอเครื่องดื่มจึงเปิดแล็ปทอปขึ้นมาเพื่อทำงานต่อ ยังไม่ได้คืบหน้าไปมากเท่าไหร่เพราะเวลาอยู่ห้องตัวขี้เกียจมักจะมาเกาะแกะทำให้ล้มเลิกความตั้งใจในการทำงานแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงทุกที

หากมีธามอยู่ด้วยก็น่าจะดี  รายนั้นคงจะบ่นจนเขาจำใจต้องลุกขึ้นมาทำงานให้เสร็จ

ก็ได้แค่คิดแต่ถ้าเป็นจริงได้ก็ดี

รอเพียงไม่นานเครื่องดื่มที่สั่งเอาไว้ก็ถูกนำมาตั้งบนโต๊ะ เขาเอ่ยขอบคุณหญิงสาวที่นับถือเป็นพี่อีกคน ลังเลอยู่นานว่าจะถามหาธามดีไหมแต่สุดท้ายก็ตัดใจ นั่งเงียบๆและทำงานตัวเองต่อ

ทำงานเท่าไหร่ก็ยังอยู่จุดเดิมๆ ไม่คิดว่าวิจัยที่รุ่นพี่เคยบอกว่ายากแสนยากมันจะยากขนาดทำเขากุมขมับ ปวดหัวจนต้องยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว จ้องหน้าจอนานๆตาก็ชักจะเริ่มล้าขึ้นทุกที

ธาวินวางมือจากทุกอย่าง หลับตาลงเพื่อผ่อนคลายดวงตาและเป็นการพักสายตาไปในตัว เสียงรอบข้างดังขึ้นเป็นระยะ กลิ่นกาแฟลอยแตะจมูกและไม่นานเขาก็ลืมตาขึ้น

"พี?"

มองเพื่อนสนิทที่ทิ้งตัวลงนั่งตรงข้าม พีระส่งยิ้มให้ธาวินเพื่อทักทายเพื่อนสนิทที่ทำหน้างงงวย

"เออไง มาทำงานเหรอ"

"อืม"

"ถึงไหนแล้วล่ะ"

"ที่เดิม โดนแก้หลายรอบแล้วไม่ผ่านสักที"

"สมกับรุ่นพี่บอกจริงว่ะ อาจารย์ตั้วใจดีแต่ผ่านยาก"

"อืม แต่อาจารย์แนะนำดี"

"ดีละๆ นี่กูก็เอามาให้อาจารย์ตรวจอยู่เหมือนกัน"

"เป็นไงบ้าง"

"ไม่รู้ดิ ตอนนี้กำลังดูอยู่กูเลยอาสามาซื้อกาแฟให้อาจารย์"

ธาวินพยักหน้าหงึก ก้มลงทำงานตนเองต่อในขณะที่พีระก็จ้องไปที่ใบหน้าของธาวินอยู่นานจนคนโดนจ้องรู้สึกตัวจึงเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิทอีกครั้ง

"มีอะไร?"

"แปลกใจเฉยๆ"

"เรื่อง?"

"ก็มึงออกมาข้างนอกในวันหยุด คือปกติมึงต้องนอนทำงานอยู่ที่ห้องไง"

"อืม..ก็ไม่แปลก อยู่ห้องเบื่อๆ"

"เหรอ?"

"อือ"

อยู่ที่ห้องเบื่อๆหรืออยากเห็นหน้าใครกันแน่

แต่จะว่าไปแล้วตั้งแต่พีระเดินเข้ามาในร้านยังไม่เห็นแม้แต่เงาเขาคนนั้นเลย เห็นเพียงผู้หญิงหน้าตาสวยที่จำได้ว่าเป็นพี่สาวของเขาเท่านั้น หรือวันนี้ธาวินจะแห้วเพราะเขาไม่มา

"แล้ว..."

"อะไรอีกพี กูจะทำงาน"

โอโห หัวร้อนเบอร์ใหญ่มาก อาการแบบนี้คือกำลังหงุดหงิดแน่นอน

"เปล่าๆ แค่จะบอกว่าไปแล้วนะเครื่องดื่มน่าจะได้แล้ว"

"อืม เจอกัน"

พีระโบกมือลาธาวินที่พยักหน้าให้เขาเบาๆ จากนั้นจึงไปรับเครื่องดื่มและออกจากร้านไป

ปล่อยเอาไว้แค่คนหัวร้อนที่ไม่รู้ว่าร้อนอะไรทั้งที่เครื่องปรับอากาศก็เปิดเย็นจนขนลุก

 

 

 

 

00 : 15 AM.

 

 

 

ธาวินนั่งมองนาฬิกาบนฝาผนัง เข็มวินาทีเคลื่อนที่ไปช้าๆในขณะที่ตอนนี้ยังเป็นเวลาแค่ห้าทุ่มครึ่ง วันนี้เขาไม่ได้เจอธาม ไม่ได้ถามและไม่กล้าถามว่าธามไปไหน

ได้แต่นั่งหงุดหงิดคนเดียว 

ก็ตั้งใจไปเจอหน้าแต่กลับไม่เจอไม่ให้หงุดหงิดได้ยังไง

เคาะนิ้วไปตามเสียงเพลงที่เปิดคลอไว้ ฮัมเพลงตามไปเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ พอช่วยได้นิดหน่อยแต่ก็แค่นิดหน่อยเท่านั้น

เขายังคงรอเวลา นั่งมองกระบองเพชรที่ตั้งเรียงกันไว้ เอ่ยพูดกับต้นไม้เหมือนคนบ้าและไม่นานเข็มนาฬิกาก็หยุดอยู่ตรงเลขสิบสองซึ่งเป็นเวลาเที่ยงคืน

เหลืออีกสิบห้านาที...

ใจเขามันร้อนรน อยากรีบโทรหาแต่ถ้าโทรไปก็กลัวไม่รับ เที่ยงคืนธามมักจะยุ่งและบางทีก็ชอบอาบน้ำเวลานี้ โทรไปไม่ติดแน่ๆ

ธามจะว่างยาวตั้งแต่เที่ยงคืนสิบนาทีเพราะธามต้องนั่งเขียนนิยายของเขา งานอดิเรกที่ธามทำแล้วมีความสุข เขาเผื่อเวลาอีกห้านาทีเพราะเวลาธามเขียนนิยายเพลินจะไม่ค่อยสนใจอะไรแม้กระทั่งธาวิน

น่าแปลกที่ผ่านไปหลายเดือนก็ยังจำได้ดีทุกความเป็นไปของธาม แต่พอคิดไปคิดมาอีกทีมันก็ไม่แปลกอะไรกับคนที่ใช้ชีวิตด้วยกันมาสามปีกว่า

หลายเดือนที่ว่าจะลบเลือนความทรงจำสามปีกว่าๆลงได้ยังไง

ยิ่งเฝ้ารอยิ่งเชื่องช้า เวลาแต่ละวินาทีทำเขาลุ้นจนแทบขาดใจ เพลงงที่เปิดไว้ก็ไม่ได้ทำให้เขาผ่อนคลายไปกับมันอีกแล้ว

กำลังตื่นเต้น 

อยากเจอ 

อยากคุย

และอยากได้ยินเสียง

00.15 AM.

เขากดโทรศัพท์ ฟังเสียงรอสายที่ดังขึ้นอยู่หลายครั้ง ขมวดคิ้วฉับเมื่อธามรับช้ากว่าเมื่อวานไปหนึ่งวินาที

"อืม" เสียงที่ได้ยินค่อนข้างงัวเงีย ไม่ค่อยมั่นใจว่าธามหลับไปแล้วหรือเปล่าแต่ธามไม่เคยหลับเวลานี้หากว่าธามไม่ป่วย...

"ป่วยเหรอ?"

อดที่จะพูดถามไถ่ไม่ได้ ธามคงแปลกใจที่ครั้งนี้รับสายแล้วได้ยินเสียงของธาวิน

"วิน? อือป่วย"

ใจของเขาร้อนรนยิ่งกว่าตอนรอเวลาโทรหาธาม อยากไปหาตอนนี้ อยากไปดูแลจนธามหายป่วยได้เลยยิ่งดี

แต่ถามว่าตอนนี้มีสิทธิทำแบบนั้นไหม คำตอบก็คือ...ไม่

"งั้นวางนะ" 

จะได้พักผ่อน ขอโทษที่โทรไปรบกวน

เก็บกลืนคำพูดที่คิดเอาไว้ลงคอ เฝ้ารอปลายสายตอบรับทว่าธามก็ยังคงเงียบเลยลังเลว่าจะทำยังไงต่อดี

จะวางหรือจะคุยแต่เอาเข้าจริงแล้วก็ไม่เคยคุยกันสักครั้งเพราะเป็นฝ่ายธามที่พูดอยู่คนเดียว

"วิน"

"...."

เขาเงียบ ยังรอฟังว่าธามต้องการอะไร ทำไมถึงเรียกชื่อกันแบบนั้น แบบที่อ้อนกันเหมือนวันที่เรายังคบกันอยู่

ถ้าธามไม่อยากให้วินเป็นหนักกว่านี้อย่าพูดอะไรที่มีผลต่อหัวใจของวินได้หรือเปล่า

"มาหาธามหน่อย..ธามคิดถึง"

เคยคิดว่าหากธามบอกคิดถึงสักครั้งเขาจะรู้สึกยังไง จะตื้นตันใจจนร้องไห้หรือจะรู้สึกวูบโหวงในหัวใจเพราะสุดท้ายก็เป็นได้แค่แฟนเก่ากัน

ครั้งนี้ธามได้พิสูจน์ให้เขาได้รู้ คำว่าคิดถึงที่มาจากปากธาม มันทำให้คนอย่างธาวินน้ำตาไหลขึ้นมาอีกครั้งเพราะเป็นคำคิดถึงที่แสนโหยหา

ไม่คิดว่าจะได้ยิน

ยิ่งกว่าตื้นตันใจ ยิ่งกว่าดีใจ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดสวยหรูไม่ได้เลย...

"อือ รอนะ"

 

 

 

00 : 15 AM.

 

 

 

ยืนยันย้ำๆว่าฟีลกู้ดค่า

ตอนหน้าเจอกันเด้อ

 

#เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #101 Jkangaboo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 02:14
    ไม่อยากให้ธามเป็นฝ่ายลงให้ก่อนเลย…
    #101
    0
  2. #72 071727 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2563 / 00:23

    อย่าฝืนใจตัวเองกล้าๆหน่อยวิน

    #72
    0
  3. #62 Justwhy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 23:24
    เมื่อไหร่จะได้อ่านต่อน้าาาาาา
    #62
    0
  4. #61 Justwhy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 14:45
    แงงงงงงงง วินธามกลับมาคบกันเร็วๆนะ
    #61
    0
  5. #60 0984363270 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 12:57
    สู้ๆๆๆๆๆๆๆค่ะรอออออออเสมอออออออ
    #60
    0
  6. #59 Small_tiger (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 13:00
    เรื่อยๆเลยค่ะ
    #59
    0
  7. #58 Kibibiza (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 00:26
    ธามก็ควรจะมูฟออนจากคนที่เค้าบอกเลิกตัวเองได้แล้วนะ เรียกเค้ามาหาทำไม เค้าบอกเลิกก็คือเค้าไม่ต้องการเราแล้ว ยิ่งมาโทรหาทุกคืนแบบนี้ยิ่งแย่อะ ไม่ต้องรับสายเลยนะธาม เรารำคาญแทนแล้ว เอาแฟนใหม่มานั่งเล่นที่ร้านเลย จะได้เลิกมายุ่งสักทีเป็นคนขอเลิกเองแท้ๆ
    #58
    1
    • #58-1 0984363270(จากตอนที่ 3)
      26 เมษายน 2563 / 12:57
      หาเรื่องอื่นอ่านค่ะดีที่สุดสำหรับคุนนนนนน
      #58-1
  8. #54 piti345 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 10:11

    อือออออกกลังซึ้งน้ำตาไหลเลยอ่ะ มันค้างอ่ะ!!! วินสู้ๆนะ
    #54
    0
  9. #53 ppc (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 08:34

    มุแงง ฟีลกู้ดมักๆ😫

    #53
    0
  10. #52 Love AmeriThaiKong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 06:30

    ในที่สุดธามก็แพ้ให้ความเงียบอย่างวิน แง วินอย่าทำให้ธามเสียใจอีกนะ
    #52
    0
  11. #51 KainuiiCB (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 05:37
    แงงงงง ธาวิน นายต้องกล้ามากกว่านี้สิ
    #51
    0
  12. #50 Aommylovewinner (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 02:08
    ธาวินเธอมันดื้อ ต้องให้ธามพูดก่อน
    #50
    0
  13. #49 bxxzwxx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 01:03
    น้ำตาคลอไปกับนายธาวินค้าบบบบ
    #49
    0
  14. #48 Choo Yooyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:52
    คิดถึงก็บอกเค้าไป
    #48
    0
  15. วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:04
    แงงงง เค้าบอกคิดถึงกันแล้ว
    #47
    0
  16. #46 jentookjai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 23:03
    เขินเลยยยยยอ่าาาาา
    #46
    0
  17. #45 michiri13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 22:04
    เอาอีก!!!!
    #45
    0
  18. #44 yiwkum (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 21:54
    ชอบแนวนี้มากกก เอาอีก!!!
    #44
    0
  19. #43 Sirilak28_Aonsii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 21:08
    แงงๆๆ เขิน
    #43
    0
  20. #42 FANG1008 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 20:44
    พี่วินปากหนัก!
    #42
    0
  21. #41 B_BAM05 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 20:28
    ตอนต่อไปฟีลกู๊ดกว่านี้แน่ๆ
    #41
    0
  22. #40 pipixixi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 20:10
    แง้งงงงง
    #40
    0
  23. #39 SK.Ryo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 19:31
    เขาจะกลับมารักกันเมื่อไหร่หนอออ
    #39
    0
  24. #38 Suni-Waew (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 16:56
    คิดถึงกันแหละดูออก
    #38
    0
  25. #37 จันทร์คราม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 16:53
    จริงๆธามก็น่าจะแอบอยากให้เขาง้ออยู่แหละ โถไอเด่กวิน;-;
    #37
    0