00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 11 : Chapter : 09 ถึงเวลาที่ฉันหลับใหลก็ยังเจอเธอทุกคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    16 มิ.ย. 63

Chapter : 09 

ถึงเวลาที่ฉันหลับใหลก็ยังเจอเธอทุกคืน

 

 

 

เหมือนความฝันที่มักจะฝันอยู่เป็นประจำ ใบหน้าธามที่อยู่ชิดใกล้ หลับตาพริ้มพร้อมริมฝีปากที่ยกยิ้มน้อย ๆ ไม่ต้องบอกว่าคงฝันดีแค่ไหน

อยากตื่นขึ้นมาแล้วเจอแบบนี้ทุกเช้า ความรู้สึกตอนเห็นหน้าคนรักมันดีอย่างนี้เองสินะ

เมื่อก่อนก็คิดว่าเป็นปกติและออกจะเฉยชาแต่พอได้ห่างเหินกันและวันหนึ่งได้รับโอกาสกลับมาสัมผัสความใกล้ชิดอีกครั้งก็คิดว่านี่แหละคือสิ่งที่วิเศษที่สุดในชีวิตคน ๆ หนึ่ง

อยากยกมือขึ้นมาเกลี่ยแก้มใสนั้นแต่ก็รู้ว่ายังไม่มีสิทธิที่จะทำ ได้แต่มองตาละห้อยนึกฝันว่าวันหนึ่งคงจะได้สัมผัสผิวแก้มเนียนของคนตรงหน้า

อยากให้สิ่งที่หวังเลิกเป็นแค่ความหวัง อยากให้กลับมาเป็นจริงสักครั้งแล้วจะไม่ขออะไรมากเลย

“อืมม”

เสียงงัวเงียของคนข้างกายทำให้ต้องรีบหลับตา พยายามกำหนดลมหายใจให้เป็นปกติ กลัวธามจะจับได้ว่าแอบมองมาเนิ่นนาน

ฝ่ายคนที่เพิ่งตื่นนอนเบิกตาขึ้นกว้าง ตกใจไม่น้อยที่ใบหน้าของเขากับธาวินห่างกันเพียงแค่ลมหายใจกั้น

ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่กลับไม่ยอมขยับออกห่างไป

เขาสำรวจใบหน้าที่แสนคิดถึง เมื่อก่อนรู้สึกดีแค่ไหนตอนตื่นมาเจอหน้าของคนรักทุกเช้าเขายังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ ตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม อาจจะมากกว่าเดิมเพราะความคิดถึงที่ห่างหายจากกันไปนาน

ริมฝีปากเผยรอยยิ้มกว้าง อยากยกมือขึ้นมาเกลี่ยเปลือกตาคู่นั้นที่กำลังหลับไหล อยากขยับเข้าไปใกล้และจุมพิตลงที่ริมฝีปาก

เอ่ยบอกคำว่าอรุณสวัสดิ์จากนั้นก็จูบกันอีกรอบรับอรุณ

ก็แค่ความคิดในชั่วยามหนึ่งแต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว

ผงะตัวออกมาแทบไม่ทันเมื่อเปลือกตาคู่นั้นลืมขึ้น ธามเสสายตาไปมองทางอื่นขณะที่ธาวินก็ทำทีเป็นงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่นนอน

“ตื่นนานแล้วเหรอ” เขาถามคนข้างกาย ธามพยักหน้าให้จากนั้นก็พยุงตัวลุกขึ้นนั่ง

“เอ่อ...จะอาบน้ำเลยไหม”

“ธามอาบก่อนเลย”

“อือ รอแป๊บนึงนะ”

“ครับ”

เขามองตามคนที่ลุกขึ้นไป ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาวางรองศีรษะ รอยยิ้มกว้างปรากฏอยู่บนใบหน้า

มีความสุขเหลือเกินที่ได้มองธามจากตรงนี้

ได้มองเพียงข้างหลังก็สุขใจแล้วสำหรับธาวิน

 

00 : 15 AM

 

“เดี๋ยวนะเดี๋ยว คือมึงจะบอกว่ามึงกับครอบครัวเขาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกันเหรอวะ”

ในบ่ายวันพุธที่ธาวินมีเรียน เขาเล่าเรื่องดีๆให้เพื่อนทั้งสองคนฟัง ดูท่าทางแล้วตกใจกันไม่น้อยที่เขาได้นอนกับธามแถมยังได้ร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยกัน

“อืม”

“ขั้นนี้แล้วจะเรียกว่าคืนดีกันได้หรือยัง”

“ไม่ได้ ธามบอกว่าเป็นแค่น้องชาย”

“บอกใคร”

“ทุกคน”

“ตายเพื่อนกู เจ็บป่ะถามจริง”

“จะเหลือเหรอ”

ขนาดกรกันต์กับพีระฟังยังรู้สึกใจสะดุดไปพักหนึ่ง แล้วคนที่ถูกวางไว้ในสถานะน้องชายอย่างธาวินถ้าไม่รู้สึกเจ็บกับคำ ๆ นั้นก็คงจะแกร่งน่าดู

“เหมือนจะไม่มีหวังเลยนะ” พีระพูดไปตามที่คิด “ถ้าเกิดเขาไม่อยากกลับมาคบกับมึงอีกครั้งมึงจะทำยังไง”

“จะทำอะไรได้ ในเมื่อเขาตัดสินใจแล้วกูก็ต้องยอมรับแต่น่าจะฟูมฟายไปหลายเดือน”

“เอาน่า ๆ ยังไงก็มีพวกกูอยู่ข้าง ๆ ในวงเหล้า”

“เมาหัวราน้ำอีกตามเคย”

“กูขอพูดหน่อยนะ” กรกันต์ว่า “คือถ้าเขาไม่เอามึงแล้วมึงก็ตัดใจเถอะว่ะ มันยากนั่นแหละแต่คือถ้ามัวจมปลักมึงก็คงไม่เจอคนใหม่”

“กูเห็นด้วยกับไอ้กรนะ คิดดูดิว่ามึงไม่ได้มีความสุขมานานแค่ไหนแล้ว”

“ตอนนี้กูมี”

“แน่ใจ?”

“ก็เกือบจะมี มันเหมือนอยู่จุดกึ่งกลาง”

อธิบายไม่ค่อยถูกนักว่ามันเป็นความรู้สึกยังไง อาจจะเรียกได้ว่าจะสุขก็ไม่สุขจะเศร้าทีเดียวก็ไม่เชิง

มันเป็นจุดกึ่งกลาง ไม่มีอะไรตายตัว

“ที่พูดนี่พวกกูเป็นห่วงมึงนะ จริงอยู่ว่าพี่ธามเขาดีแต่ความดีก็เอามาใช้กับเรื่องความรักไม่ได้หรอก”

“กูรู้” ธาวินรู้ดีในเรื่องนั้นแต่ใจเขารักธาม อยากอยู่กับธาม อยากใช้ชีวิตกับธามเขาก็ต้องพยายามทำให้ธามใจอ่อนให้เขา “กูกำลังพยายามในแบบของตัวเอง ถ้าธามบอกว่าพอแล้ว เลิกพยายามสักที ตอนนั้นกูก็คงทำตามที่เขาต้องการ”

เขาภาวนาให้มันไม่มีวันนั้น ไม่อยากได้ยินคำว่าพอเถอะ พอได้แล้ว หยุดพยายามสักที เราไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้หรอก

ใช่สิ เขาก็ไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมแต่อยากกลับไปทำทุกอย่างให้ดีกว่าเดิมต่างหาก

ทว่าเขามั่นใจว่าธามจะไม่เดินมาพูดแบบนั้น เขารู้สึกได้ว่าธามก็มีใจและอยากกลับมา

“พูดเรื่องเขาทีไรมึงทำหน้าเศร้าทุกที ตอนไหนวะวินมึงจะได้มีความสุขกับเขาจริง ๆ ”

“ชีวิตก็แบบนี้ แค่ที่เป็นอยู่สำหรับกูก็ดีมากแล้ว”

พีระดีใจที่ธาวินคิดได้แบบนั้น เพราะถ้าเป็นเขาคงเลิกจมปลักและเริ่มใหม่กับคนใหม่ตั้งนานแล้ว

 

00 : 15 AM

 

ธาวินมักจะถามตัวเองอยู่บ่อยครั้งว่าเขาควรทำอย่างไรดีเพื่อขจัดความอิจฉาในตัวเองออกไป

ภาพที่ธามอยู่กับผู้ชายคนนั้นยังคงติดตาและไม่คิดว่าวันนี้เขาจะกลับมาเห็นภาพเดิมซ้ำอีกครั้ง คล้ายกับเดจาวูทว่าสถานที่เปลี่ยนจากมหา’ลัยเป็นร้านกาแฟของธาม

เขาสองคนพูดคุยและหัวเราะคิกคัก ดูมีความสุขมากจนไม่กล้าจะเดินเข้าไปให้เห็น 

อยากรู้เหลือเกินว่าธามกำลังคิดอะไร ตอนอยู่กับเขามีความสุขเหมือนอยู่กับธาวินไหม

หรืออยู่กับเขาแล้วรู้สึกสบายใจมากกว่า

ธาวินดูออกว่าเวลาที่ธามอยู่ด้วยความรู้สึกเกร็งและประหม่าต่อกันยังคงมีเสมอ

ผิดกับผู้ชายคนนั้นที่ธามดูเป็นตัวของตัวเอง ปล่อยตัวตามสบายและมีความสุขที่ได้พูดคุยกัน

หรือควรจะพอแค่นี้ดีนะ เขาแพ้แล้วหรือเปล่า?

จะหยุดแค่นี้จริง ๆ หรือธาวิน

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ”

เสียงทักทายที่เป็นเอกลักษณ์ประจำร้าน คราวนี้เป็นพนักงานอีกคนที่เอ่ยต้อนรับ น่าเสียดายที่เขาไม่ได้ยินเสียงเจ้าของร้านพูดประโยคนี้

“นมสดปั่นไม่หวานครับ”

ไม่แน่ใจนักว่าหากคนอื่นทำจะอร่อยเหมือนที่ธามทำหรือเปล่า

กลัวว่ารสชาติจะเปลี่ยนไป กลัวทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงแม้กระทั่งใจของธามเอง

เขาทำทุกอย่างเหมือนเดิม รอกระทั่งได้น้ำมาจึงหาที่นั่งสำหรับตัวเอง เลือกมุมที่ไกลต่อสายตา ไม่อยากให้ธามรู้ว่าเขามาที่นี่

แม้ใจลึกๆอยากให้ธามมองเห็นกันในสายตาก็ตามทีแต่เขารู้ดีว่าตอนนี้จุดสนใจของธามไม่ใช่เขา

 

00 : 15 AM

 

ระยะเวลาผ่านไปจนครบหนึ่งเดือน ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใด ๆ เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เหมือนกับว่าฝ่ายธาวินเป็นคนที่พยายามทำทุกอย่างอยู่คนเดียว

ในขณะที่ธามก็ยังเปิดโอกาสให้ผู้ชายอีกคนเข้ามาในชีวิตเช่นกัน

เขาเศร้า เขาเสียใจ เขาเจ็บปวด เขารู้สึกไม่โอเคกับหลาย ๆ อย่างแต่ทว่าเขาทำอะไรไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น

เขาก็ต้องพยายามต่อไป การจะได้เป็นคนดูแลหัวใจธามอีกครั้งก็ต้องใช้ความพยายาม

แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะหนักหน้าสาหัสถึงเพียงนี้

ก็เจ็บดีเวลาที่เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน

หากเขากลายเป็นคนที่ไม่มีความรู้สึกได้มันคงจะดีนะ

ดีมาก ๆ ทีเดียวเลยล่ะ

คำพูดที่ว่าตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันแต่อนาคตมันไม่แน่ เหมือนเป็นคำพูดที่พูดขึ้นมาเพื่อปลอบประโลมจิตใจเขาเพียงเท่านั้น

ถ้าเขารู้แบบนี้ก็อยากจะบอกธามว่าพูดเหมือนตอนแรกคงดีกว่า ปฏิเสธไปเลยว่าพวกเขาไม่ได้คบกัน ต่อจากนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไร

ปล่อยให้บทสนทนาเงียบหายไปและปล่อยให้เขารักษาใจตัวเองเงียบ ๆ ก็พอ

ตลกดีไหมที่ประโยคนั้นยังติดอยู่ในหัว มันเป็นประโยคที่จุดความหวังที่มีอยู่ริบหรี่ขึ้นมา

มันทำให้เกิดความสว่างไสวขึ้นอย่างน่าตกใจ

และมันทำให้เขากล้าที่จะตัดสินใจนอนกับธามที่บ้าน ทำให้เขากล้าที่จะสู้หน้าบนโต๊ะอาหารกับครอบครัวธาม

แต่ความกล้าเหล่านั้นก็ไม่ได้รับประกันว่าสุดท้ายแล้วเขาจะกลายเป็นคนที่อยู่ในใจธามได้เลย

ใจเขามันคงบอกให้พอเถอะธาวิน มันคงจะเจ็บปวดกับการดันทุรังของเขามาก ๆ แล้วใช่ไหม

แต่ทำยังไงได้ในเมื่อเขาก็ยังมีหวัง มันอาจจะเป็นความหวังที่เล็กน้อยมากแต่นั่นก็เรียกว่าหวังได้ใช่หรือเปล่า

แล้วต่อไปเขาควรทำอย่างไร คล้ายกับว่าจะไม่มีที่ว่างมากพอให้เขาแทรกกลางระหว่างธามกับผู้ชายอีกคนได้เลย

“เจ็บไหมวิน” พีระเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งถือแก้วเหล้าข้างกัน สายตามองตรงไปยังสองคนที่คุยกันอย่างสนิทสนม ขนาดเขาเป็นคนนอกยังรู้สึกไม่ดี แล้วธาวินที่รักธามคนนี้ล่ะจะรู้สึกเจ็บเจียนตายแค่ไหน 

“เจ็บดีนะ ก็ไม่คิดว่าจะเจ็บขนาดนี้เลย” เขาหัวเราะทั้งที่อยากร้องไห้ เขาไม่อยากมองแต่ก็ต้องมองให้ชัดเจนเต็มสองตา

ตอกย้ำตัวเองว่าเขาไม่ใช่คนที่สำคัญกับธามที่สุดแล้ว

“กลับไหม ถ้าไม่ไหวก็ไปกินที่ห้องกู”

“ไม่เป็นไร กูไม่ไหวแต่กูก็อยากอยู่ตรงนี้ อยากเห็นเขายิ้มแบบนั้นนานๆ”

ยิ้มที่สดใส รอยยิ้มที่ไม่ได้พบมาเนิ่นนาน รอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้สำหรับธาวิน

“เฮ้อ จะทรมานตัวเองไปถึงเมื่อไหร่วะวิน”

“ก็คงจะเป็นตอนที่ธามบอกให้พอล่ะมั้ง ไม่รู้ดิกูไม่อยากหยุดจนกว่าเขาจะบอกให้พอ”

พีระอยากตีอกชกหัวตัวเองที่ดันชวนเพื่อนมาดื่มเหล้าวันนี้แถมยังมาถูกร้านอีกต่างหาก

ไม่น่าเลยจริงๆไอ้พีเอ้ย

 

00 : 15 AM

 

ธาวินรู้สึกกรึ่ม ๆ จึงบอกพีระว่าจะไปเข้าห้องน้ำ เขาเดินแทรกผ่านผู้คนที่อยู่ในร้าน

กว่าจะถึงห้องน้ำก็ต้องถอนหายใจไปแล้วสิบรอบ

เขาเข้าไปจัดธุระส่วนตัวข้างใน ออกมาอีกทีก็พบว่าธามกำลังยืนล้างมืออยู่

“วิน?” ธามหันหน้าไปมองคนที่มายืนล้างมือข้าง ๆ แปลกใจไม่น้อยที่เห็นธาวินอยู่ที่นี่

“อืม ว่าไงธามมากับใครเหรอ”

เขาฝืนพูดไปทั้งรอยยิ้ม คงตลกน่าดูที่ยิ้มทั้งที่อยากจะร้องไห้

“เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ”

ยังมองเขาออกเหมือนเดิม สมกับเป็นธามเลยนะ

“เปล่าครับ ขอตัวก่อนนะ”

“เดี๋ยววิน”

“มีอะไรเหรอ?”

เขายิ้มออกมา รอยยิ้มบ้าๆที่แสแสร้งแกล้งทำ

ไม่คิดว่าการยิ้มมันจะทำให้หัวใจเจ็บเลยสักครั้ง กระทั่งตอนนี้ เวลานี้ เขาเจ็บปวดเหลือเกิน

ร้องไห้ทำไม”

 

00 : 15 AM

 

 

ตอนนี้เป็นตอนสุดท้ายที่จะลงให้อ่าน จริงๆแล้วก็ตัดสินใจอยู่นานมากกลัวว่าคนอ่านจะหายไปเนื่องจากเราลงไม่จบแต่เราคิดว่าทุกคนน่าจะเข้าใจเราซึ่งขอบคุณมากๆเลยนะคะ

เนื่องจากพรุ่งนี้เป็นวันเกิดเราจึงอยากจะแจกหนังสือเรื่องนี้ ไม่แน่ใจนักว่าจะมีคนเล่นด้วยหรือเปล่า กติกาง่ายๆเลยคือบอกความรู้สึกหลังจากอ่านเรื่องนี้ เริ่มประโยคว่าร่วมกิจกรรมพร้อมกับติดแท็กนิยายเรื่องนี้ เราจะทำการสุ่มแจกหนังสือให้หนึ่งเล่มนะคะ กิจกรรมมีให้ร่วมถึงวันที่ 20 มิถุนายน เราจะประกาศผลคนที่ได้หนังสือและแจ้งไปทางข้อความในทวิตเตอร์นะคะ

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนเรามาเสมอ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ

 

ปล. ตอนนี้ยังสามารถพรีหนังสือได้ถึงวันที่ 10 กรกฎาคมนะคะ 

ขอบคุณค่ะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #100 pxim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 19:07
    ชอบมากเลยพึ่งมาเจอ อยากให้มาอัพต่อนะแต่ก็เข้าใจ
    #100
    0
  2. #98 Zen.luxian (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 20:30
    หนังสือเล่มกี่บาทค่ะ สามารถดูวิธีสั่งได้ทางไหน
    #98
    2
    • #98-1 (จากตอนที่ 11)
      16 มิถุนายน 2563 / 20:43
      รายละเอียดอยู่ในตอนที่เขียนว่า Pre-order เลยค่า
      #98-1
  3. #97 Zen.luxian (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 20:28

    โอ้ยยยยย จะร้องทั้งเรื่องในนิยายทั้งไรท์ไม่อัพต่อ เเต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราจะไปซื้อหนังสือเอง!!
    #97
    0