00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 10 : Chapter : 08 ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ มันไม่ใช่แค่ตอนตื่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 520
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    15 มิ.ย. 63

Chapter : 08 

ทุกครั้งที่คิดถึงเธอ มันไม่ใช่แค่ตอนตื่น

 

 

 

ไม่คิดเลยว่าคำว่า ไว้เจอกัน จะเกิดขึ้นในเวลาห้าทุ่มของวันเดียวกัน

หลังจากเอาแต่นอนเหม่อมองเพดาน สายโทรศัพท์ของธามก็เข้ามาอีกครั้ง เขาแทบจะกดรับสายทันทีแต่ยั้งตัวไว้ทัน คำว่าเล่นตัวทำให้รับช้าไปประมาณสี่วินาที

 

……

“ครับธาม”

“วิน ขอโทษนะที่โทรมารบกวนตอนนี้”

ไม่เลย ไม่กวนเลยเพราะกำลังรอสายจากธามอยู่เหมือนกัน

“ครับ ไม่เป็นไร”

“พอดีธามมาร้านเหล้ากับเพื่อน แล้วคือธามดื่ม” เสียงอึกอักของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้ธาวินรำคาญสักนิด “ก็เลยจะรบกวนวินมารับได้ไหมแต่คงไม่ได้กลับทันทีเพราะเพื่อนธามจะดื่มต่ออีกนิดน่ะ”

“ที่ไหน รอได้ไหม”

......

 

ประโยคสุดท้ายที่ธามเอ่ยบอกคือขับรถดีๆนะ

ธาวินยกยิ้มรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปยังร้านเหล้าที่ธามส่งพิกัดมา

เขาเดินมาถึงทางเข้า ส่งข้อความไปบอกธามว่ามาถึงแล้ว ธามบอกให้เขายืนรอหน้าร้านเพราะเดี๋ยวจะออกมารับ เขาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่ายและรอเพียงไม่นานธามก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้า

แต่งตัวดูดีเหมือนเดิม เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงยีนส์สีดำเข้ารูปพร้อมกับรองเท้าผ้าใบคู่โปรดที่ใส่มาตั้งแต่สมัยที่ยังคบกัน และตอนนี้ก็ยังใส่มันเหมือนเดิม

เซ็กซี่ดี

“วิน”

“หืม?”

เผลอมองธามอยู่นาน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ธามสะกิดให้เดินเข้าไปด้วยกัน

“มองอะไรน่ะ”

“เปล่า”

ธามส่ายศีรษะไปมาเบาๆ เมื่อกี้ก็เห็นอยู่ว่าจ้องกันขนาดนั้นยังจะปฏิเสธอีก

ธามเดินนำธาวินเข้าไปในร้าน มีคนมองมาที่พวกเขาบ้างประปราย บางโต๊ะถึงขั้นยกแก้วเหล้ามาให้แต่ก็ถูกปฏิเสธไปโดยธาวินเอง

เขาเริ่มทำหน้าหงุดหงิด คนพวกนี้จะอะไรกับธามนักหนา

มองกันอยู่ได้ คนข้างๆไม่มีให้มองกันหรือไง

“น้องวินลูกกกกกกกก”

เสียงหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับแรงฉุดที่ทำให้ธาวินต้องนั่งลงข้างๆกัน เขารู้จักเพื่อนธามคนนี้ดี เป็นผู้หญิงที่เก่งไปซะทุกอย่าง น่าชื่นชมในทุกๆด้านจริงๆ

“สวัสดีครับพี่ฟ้า”

“หวัดดีจ้า โธ่เอ้ยไอ้เราก็นึกว่าธามไปรับคนรู้จักที่ไหน ที่แท้ก็น้องวินเองเหรอลูก” เธอพูดพลางมองสำรวจอดีตคนรักของเพื่อนอย่างถี่ถ้วน เด็กอะไรหน้าตาดีขึ้นทุกวัน คนแก่หัวใจจะวาย “ธาม แกชงเหล้าให้น้องมันหน่อย”

“วินไม่ดื่ม”

“ได้ไงวะ”

“ก็เรียกน้องมาขับรถ”

“อ่อ...น้องเนอะ”

“อะไรของแกฟ้า ก็...น้อง”

“โอเคจ้า น้องก็น้อง”

เพื่อนสนิทเอ่ยแซวทำเอาธามหน้าแดง ยกแก้วขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนอาการ น่าเสียดายที่ธาวินไม่ทันได้เห็นแก้มแดงๆกับรอยยิ้มเขินอาย

“แล้วนี่ยังไงนะ กลับมาคบกันเหรอ”

“เปล่า!” ตอบเสียงดังจนคนนั่งข้างๆหน้าเสีย ธาวินแอบถอนหายใจเบาๆ ก็จริงของธามนั่นแหละ เราไม่ได้กลับมาคบกัน

ฟ้าเห็นท่าทางไม่ดีจึงขยิบตาส่งให้เพื่อนรู้ตัวว่าทำเด็กมันหน้าเสียไปแล้ว

คงไม่ใช่แค่หน้า คิดว่าใจก็คงเสียน่าดู

“แกนี่นะ” เธอค่อนขอดเพื่อน ยกมือขึ้นตบบ่าธาวินเบาๆ

“ก็ยังไม่ได้คบกันตอนนี้แต่อนาคตใครจะไปรู้ล่ะวะ”

ธามบ่นงุบงิบเบาๆ ถึงอย่างนั้นเสียงของธามก็ส่งผ่านมาถึงธาวิน ทำเอาคนที่นั่งหน้าหงอยเมื่อกี้ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย

มันก็แค่นี้แหละ

“ฮั่นน่อว ถ่านไฟเก่าเบอร์แรงเลยนี่หว่า”

“เว่อร์น่า”

“ชิ! เบื่อจริงๆเลยพวกปากแข็ง

ธามเลิกเถียงกับฟ้าเพราะเขารู้ดีว่าเถียงไปยังไงก็แพ้

 

00 : 15 AM

 

เวลาผันผ่านไปจนถึงเที่ยงคืน นักดื่มทั้งหลายเริ่มจะเมากันไปแล้วหลายคนหนึ่งในนั้นคงจะเป็นฟ้าที่ตอนนี้นั่งโงนเงนไปมาในขณะที่ปากก็พร่ำบนถึงแฟนเก่าที่เพิ่งเลิกกันไปหลายวันก่อน

“แกรู้ไหมว่ามันนอกใจฉัน คือฉันไม่เข้าใจว่ะฉันไม่ดีตรงไหนทำไมไอ้บ้านั่นมันถึงได้ไปมีคนอื่น”

“ไม่ใช่ว่าแกไม่ดีแต่ผู้ชายมันแค่ไม่รู้จักพอ”

“อึก...ใช่! ใช่เลย! แกพูดโคตรถูกว่ะธาม ถ้าไม่ติดว่าแกเป็นเพื่อนฉัน ฉันขอแกคบนานแล้วรู้ไหม”

“แกก็พูดแบบนี้ทุกทีตอนที่เมา”

“ฮื่อ ฉันคิดจริงจังนะ ถ้าไม่ติดว่าแกมีน้องวินฉันคงได้ยกขันหมากไปสู่ขอแกจริงๆ พ่อแม่ฉันก็ถามทุกวันว่าตอนไหนฉันจะแต่งงานสักที เหอะ!...ฉันน่ะอยากแต่งจะตายอยู่แล้วแต่ไอ้ผู้ชายนั่นน่ะสิมัวแต่บอกว่าไม่พร้อม แล้วยังไง สุดท้ายมันก็นอกใจฉันไปมีคนอื่น ไอ้คนเฮงซวยเอ้ย!”

คำพูดยาวเหยียดถูกระบายออกมาจากริมฝีปากสีสวย ลิปสติกเลอะที่มุมปากบางจุดเพราะเธอใช้มือปาดมันหลังจากดื่มเหล้าเข้าไปแก้วแล้วแก้วเล่า

“ธาม”

“ว่าไงวิน”

ธามหันไปหาธาวินโดยที่มือก็คอยประคองเพื่อนสนิทที่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง เธอคอยชวนเขาชนแก้วบ่อยๆ หากปฏิเสธก็กลัวเพื่อนเสียใจ จึงอดไม่ได้ที่จะต้องยกแก้วขึ้นมาชนและดื่มลงคอ ไม่ใช่แค่ฟ้าที่เมา ตอนนี้ธามก็เริ่มกรึ่มๆแล้วเหมือนกัน

“กลับกันไหม วินว่าพี่ฟ้าคงไม่ไหวแล้ว”

เสียงพูดของฟ้ายังคงดังต่อเนื่อง เธอพร่ำบ่นถึงแฟนเก่าที่จับได้มาเป็นเวลาหลายเดือนแล้วว่าแอบไปมีคนอื่น เธอให้โอกาสผู้ชายคนนั้นก็หลายครั้งแต่สุดท้ายผู้ชายก็คิดไม่ได้ เลือกคนใหม่และทิ้งเธอไว้ข้างหลัง

ความรักแสนหวานจบลง หลงเหลือเพียงความขมขื่นที่ยังคงอยู่กับเธอ

“อือ ธามก็คิดว่าพวกเราควรกลับจริงๆ” เขาหันมาตอบธาวินก่อนจะก้มลงบอกเพื่อนสนิทที่เริ่มร้องไห้ฟูมฟาย “ฟ้ากลับบ้านนะ แกไม่ไหวแล้วแหละ”

ฟ้าหันมามองหน้าธาม จ้องนิ่งอยู่แบบนั้น น้ำตาไหลลงเรื่อยๆ ความพร่าเบลอทำให้เธอเห็นหน้าเพื่อนไม่ชัด เธอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากใบหน้า กระบอกตาร้อนผ่าว ความเจ็บปวดเริ่มกัดกินภายในหัวใจ

ในตอนนี้คงไม่มีอะไรเยียวยาเธอได้นอกจากอ้อมกอดของเพื่อนสนิทตรงหน้าเธอ

“ฮึก..ธาม”

อ้อมกอดที่ยินดีต้อนรับเธอมาเสมอ แหล่งพักพิงชั้นดีที่มีชื่อว่าเพื่อนสนิท

 

00 : 15 AM

 

ธาวินจอดรถลงที่หน้าบ้านของฟ้า บ้านหลังนี้เธออาศัยกับลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้หญิงอีกคน ธามทำหน้าที่กดกริ่งเรียกให้คนออกมาเปิดประตูโดยมีธาวินนั่งมองอยู่ในรถตามที่ธามสั่งเอาไว้

หญิงสาวแต่งกายชุดนอนเดินออกมาจากบ้าน เธอตกใจกับสภาพของลูกพี่ลูกน้องคนสนิทก่อนจะช่วยพยุงฟ้าเข้าไปในบ้าน

ทั้งสามคนหายไปสักพักจากนั้นธามก็เดินออกมา

“เรียบร้อยแล้วล่ะ ขอบคุณมากนะวิน”

“ไม่เป็นไร” เขาหันไปยิ้มให้ เอ่ยถามต่อว่า “กลับเลยไหมไปต่อที่ไหนหรือเปล่า?”

“ต่ออะไรล่ะแค่นี้ก็มึนหัวจะแย่”

“ไหวไหม หาอะไรดื่มก่อนหรือเปล่าเดี๋ยวแวะซื้อให้”

“ไหวๆ ถึงบ้านก็คงอาบน้ำนอนเลย”

“ไม่ไปต่อที่ไหนจริงๆเหรอ”

“ถามแบบนี้คือจะชวนไปไหน”

“ห้องวิน”

“หึ...ว่าแล้วเชียว ล่อซื้อธามหรือเปล่าเนี่ย”

“ไม่ได้ล่อแต่ชวนกันโต้งๆเลย”

“เด็กสมัยนี้นะ”

“พูดซะตัวเองดูแก่”

“ก็แก่แหละสามสิบปลายๆไม่แก่ได้ไง”

“ไม่เห็นจะแก่ หน้าเด็กกว่าวินอีก”

“ชมแบบนี้ต้องการอะไร”

“ธาม”

“หืม เรียกทำไมครับ”

“เปล่า...เมื่อกี้วินตอบคำถาม”

แก้มเริ่มแดงขึ้นสีสุกปลั่ง ไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์แต่เป็นเพราะฤทธิ์ของคนปากหวานที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

“เฮ้อ..เวียนหัวชะมัดเลย ขับไปส่งบ้านทีนะของีบก่อน”

“หนีกันดื้อๆเลยนะ”

“อืม”

ธาวินไม่พูดอะไรต่อ เขาเลิกเซ้าซี้เพราะกลัวธามจะปวดหัว เริ่มออกรถอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังบ้านของธามที่ตอนนี้หลับตาลงไปเรียบร้อยแล้ว

 

ขับถึงบ้านในเวลาตีหนึ่ง ธามงัวเงียตื่นขึ้นมาเพราะเผลอหลับไป ธาวินยังคงขับรถให้เขานอนได้สบายเหมือนเดิม

“ขอบคุณมากนะวิน ถ้าไม่ได้วินคงจะเหนื่อยกว่านี้แน่เลย”

“ไม่เป็นไร ธามเข้าบ้านเถอะ”

“แล้วนี่ขับกลับไหวเหรอ คือมันก็ดึกแล้ว”

“ถ้าไม่ไหวจะทำยังไงล่ะ”

“ก็...จริงๆก็ค้างที่นี่ได้ แบบว่าไม่ได้นอนด้วยกันนะมีห้องเหลืออยู่”

“เกรงใจ”

“ไม่ต้องหรอกถือซะว่าธามตอบแทน”

“งั้นก็ได้”

“เดี๋ยวก่อน ทำไมตกลงเร็วจัง นึกว่าจะเล่นตัว”

“จะเล่นทำไม ธามชวนทั้งที”

“เจ้าเล่ห์จริงๆ”

เขารอธามลงไปเปิดประตูรั้วบ้านก่อนจะขับรถเข้าไปจอดยังที่ว่างที่เหลืออยู่ เปิดประตูลงมาจากรถ บรรยากาศที่คุ้นเคยกลับเข้ามาอีกครั้ง

“แม่กับพี่เก๋นอนหรือยัง?”

“นอนตั้งแต่สี่ทุ่มแล้ว”

ธาวินเดินตามหลังเจ้าของบ้าน ทุกอย่างที่นี่ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย เริ่มคิดถึงฝีมืออาหารของแม่ธามขึ้นมา จะหวังมากไปไหมนะที่อยากร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันอีกครั้งทั้งครอบครัว

“วิน ธามลืมไปว่าห้องนี้ไม่ได้ทำความสะอาด เอายังไงดี”

“เสียดายเนอะ” ธาวินพูดขึ้นมาพลางยิ้มชอบใจ “งั้นนอนห้องธามได้ไหม โซฟาก็ได้ยังมีอยู่หรือเปล่า”

ธามมีท่าทางลังเลแต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าตกลง

“เอางั้นก็ได้ ไม่ต้องนอนโซฟาหรอก ขึ้นมานอนบนเตียงด้วยกันนั่นแหละ”

“รบกวนด้วยนะครับ”

“ครับคุณธาวิน”

ห้องนอนของธามยังเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาแทบจะรู้จักทุกซอกทุกมุม สิ่งไหนถูกจัดวางตรงไหนไม่ต้องบอกให้ยากเพราะเขาจำมันได้ดี

แม้จะเลิกกันหลายเดือนแต่ความทรงจำของเขาไม่เคยลบเรื่องของธามออกไปได้เลย

ไม่เคยเลยและคงไม่มีวันที่จะลบมันออกไป

“อาบน้ำไหม เดี๋ยวเอาเสื้อผ้าออกมาให้”

“ธามอาบก่อนเลย”

“ไม่ๆ เดี๋ยวธามก็อาบแต่ออกไปอาบข้างล่าง วินนั่นแหละจะอาบหรือเปล่าแต่ถ้าไม่อาบไม่ให้นอนด้วยนะ” 

“อาบครับ”

“ตอบซะเร็วเลย”

“ก็กลัวไม่ได้นอนด้วย”

เจ้าของห้องอย่างธามจึงต้องไปหยิบเสื้อผ้าและของใช้ที่จำเป็นมายื่นให้ธาวิน จากนั้นพวกเขาต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปจัดการธุระส่วนตัวของตนเอง

ไม่นานนักก็กลับมานั่งจุมปุกบนเตียงด้วยกัน

“นอนเลยไหมจะได้ปิดไฟ”

“ธามง่วงแล้วเหรอ”

“อืม”

“นอนเลยก็ได้” น่าเสียดายที่เขาไม่อยากแม้แต่จะหลับตาลงในคืนนี้ หากเป็นไปได้ก็อยากพูดคุยกับธาม ระลึกถึงวันเก่าๆด้วยกัน อยากใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดแต่เขาก็เกรงใจธามเหลือเกิน

“ฝันดีครับวิน”

“ฝันดีธาม”

เป็นคำบอกฝันดีสั้นๆที่ทำให้ใจเต้นรัวจนกระทั่งหลับไป

 

00 : 15 AM

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #104 Jkangaboo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 02:48
    ไรต์ใช้คำว่า เกาะกิน/กัดกินหัวใจบ่อยไปอล้วนะคะ เพลาๆลงบ้างก็ดี
    #104
    0
  2. #96 Kibibiza (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 19:22
    ทำไมถึงบอกว่าจะไม่ได้อ่านแล้วล่ะ ไรค์จะไม่อัพต่อแล้วเหรอคะ
    #96
    1
    • #96-1 ฟองดูว์เป็นชื่อขนม(จากตอนที่ 10)
      16 มิถุนายน 2563 / 19:29
      ใช่ค่ะ ตอนที่สิบถึงตอนจบจะลงให้อ่านในหนังสือค่ะ แต่ก็ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากๆเลยนะคะ เราอ่านของคุณทุกคอมเม้นเลยซึ่งเป็นคอมเม้นที่เราชอบมากๆ ขอบคุณนะคะ
      #96-1
  3. #95 071727 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2563 / 19:03

    เราคงไม่ได้อ่านต่อแล้วสินะแต่ถ้าไม่ได้เล่มเราก็ขอเข้าใจเองว่าเขาคืนดีกันแล้วและกำลังมีความสุขกับการได้ใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งแล้วกัน

    #95
    1
    • #95-1 ฟองดูว์เป็นชื่อขนม(จากตอนที่ 10)
      16 มิถุนายน 2563 / 19:19
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นมากเลยนะคะ ดีใจมากเลยค่ะที่ทำให้รู้สึกมีความสุขกับนิยายเรื่องนี้ :)
      #95-1
  4. #92 Sirilak28_Aonsii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 23:01
    เขินตัวบิด
    #92
    0
  5. #91 Thiyada7038 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 22:47

    ใกล้แล้ววินนน
    #91
    0