00 : 15 AM. #เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

ตอนที่ 1 : Chapter : 00 เที่ยงคืนสิบห้านาที กับวันที่ฉันนั่งเหม่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,703
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    14 เม.ย. 63

Chapter : 00

เที่ยงคืนสิบห้านาที กับวันที่ฉันนั่งเหม่อ

 

 

 

เสียงเพลงภายในร้านเหล้าประจำดังกระหึ่ม หัวขยับโยกไปตามจังหวะ ในขณะที่มือก็กดเบอร์โทรของใครบางคนที่ยังคง...คิดถึง

ไม่รู้ว่าการลบเบอร์โทรของเขาออกจากเครื่องมันจะมีประโยชน์อะไร

ในเมื่อสมองและหัวใจเอาแต่จดจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาได้อย่างแม่นยำเหมือนเดิม

รอสายไม่นานปลายสายก็กดรับ

ไม่มีแม้คำใดที่จะเอื้อนเอ่ยออกไป

ได้ยินเพียงแต่เสียงกุกกักจากปลายสาย

ถอนหายใจออกมาเบาๆพลางยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันขึ้นมากระดก

คืนที่เท่าไหร่แล้วนะ

หนึ่ง...สอง...สาม หรือนับไม่ถ้วน

"ฮัลโหล"

"...."

เสียงหวานทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นอยู่ข้างหู ติดแหบอยู่เพียงนิดทว่าก็เซ็กซี่และน่าฟังเหมือนเดิม

"นี่"

"...."

อยากตอบรับกลับไปทว่าปากก็หนักเหลือเกิน

"โทรมาทำไมทุกคืนอ่ะ"

"...."

"ถ้าไม่พูดจะวางแล้วนะ"

"...."

"เลิกกันไปแล้วก็หยุดโทรหากันสักที"

ยิ้มเยาะกับตนเองเมื่อเสียงตัดสายดังขึ้นแทนที่เสียงของเขาคนนั้น

ก็จริงของเขา

เลิกกันไปแล้วจะโทรหาอีกทำไม

 

 

00 : 15 AM.

 

 

 

อาการปวดหัวทำเอาต้องล้มตึงลงไปบนที่นอนอีกครั้ง เมื่อคืนแฮ้งค์มาก จำไม่ได้ว่าทำอะไรไปบ้างหลังจากที่คนๆนั้นตัดสายกันไป

ธาวินยกมือขึ้นมานวดขมับตนเองเบาๆ ผ่อนคลายลงไปเพียงนิดแต่ก็ยังคงมีความหนักอึ้งที่ศรีษะอยู่มากมาย

ทำเพียงนอนนิ่งๆบนเตียง นึกถึงใบหน้าของคนๆนั้นยามที่ต้องรับสายเขาก็ได้แต่ยิ้มมุมปากขึ้นมา

คงเป็นใบหน้าที่บึ้งตึงมากทีเดียวเลยล่ะ

"หึ"

เสียงทุ้มหัวเราะในลำคอยามนึกถึงอดีตที่แสนหวาน ตื่นมาก็ต้องเห็นกันจนกระทั่งหลับไปก็เป็นคนสุดท้ายที่ต้องได้เจอ

นึกไปแล้วมันได้อะไรก็ไม่เคยเข้าใจ

เลิกกันไปก็หลายเดือนเขาควรจะเลิกคิดถึงอดีตงี่เง่านั่นสักที

กว่าอาการปวดหัวใจหายไปก็ใช้เวลาอยู่นาน

ลุกขึ้นไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยแล้วไปเรียนในคาบเช้าที่เข้าสายนิดหน่อยแต่อาจารย์ไม่ว่าอะไร ทำเพียงผงกหัวขอโทษก็เข้าไปนั่งในห้องกับเพื่อนฝูงที่สนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ปีสี่ก็ยังไม่เลิกคบกัน

"ไงมึง เมื่อคืนเป็นหมาเลย"

"อืม"

พีระมองเพื่อนที่ทำหน้านิ่ง ไม่ใช่ว่าธาวินหยิ่งแต่ใบหน้าเรียบนิ่งเป็นใบหน้าปกติของเพื่อนตัวสูง

"แล้วได้โทรหาเขาอีกไหม"

เมื่อคืนไม่ได้อยู่ที่โต๊ะ มัวแต่ออกไปคุยกับสาวทั้งโต๊ะเลยเหลือแค่ธาวินคนเดียว

"อืม"

"เขาว่าไง" กรกันต์ที่นั่งถัดไปจากพีระแทรกถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

"ไม่ว่าอะไร"

"จริงดิ"

"อืม แค่บอกว่าให้เลิกโทรหาเพราะเลิกกันแล้ว"

"โอโห เป็นกูกระอักเลือดแล้วนะ"

"อืม ก็ว่างั้นเพราะกูก็เป็นเหมือนกัน"

พีระยกมือขึ้นมาตบบ่าเพื่อนเบาๆ สงสารมันที่เอาแต่คิดถึงเขาไม่ลืมสักที

พวกเขาเงียบไปหลังจากนั้น ไม่มีใครกล้าพูดอะไรขึ้นมาเพราะกลัวเพื่อนจะจมดิ่งไปกับความรู้สึกเก่าๆ

แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็หนักพอแล้ว

โทรหาเขาทุกคืนแล้วไม่พูดอะไร

แต่ก็แปลกที่ปลายสายดันกดรับตลอด

 

เลิกเรียนก็เป็นเวลาที่ต้องไปทำตัวเรื่อยเปื่อย ธาวินไม่ใช่คนขยันจะออกไปพบเจอผู้คนนัก

ชอบนอนมากกว่าทำอะไรมากที่สุด ไม่มีงานอดิเรก ไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษ

แต่มันก็มีคนหนึ่งที่เคยพิเศษทว่าตอนนี้ก็เป็นแค่อดีต

"ไอ้วิน วันนี้ว่างใช่ป่ะ" พีระเอ่ยถามขณะที่เดินออกจากห้อง ส่วนกรกันต์เผ่นแนบไปนานแล้วเพราะต้องไปรับแฟน "แต่เออมึงว่างแน่ๆแหละเนอะ"

ไม่ต้องมีใครให้ไปหา เลิกเรียนธาวินมักจะกลับห้องไปนอน นอนยาวจนคิดว่ามันจะไม่ฟื้น

แต่ก็ไม่แน่หรอก มันอาจจะมีธุระ เขาควรถามก่อนให้แน่ใจแม้จะตอบเองเออเองไปแล้วเมื่อกี้

"จะถามทำไมถ้ามึงจะตอบเอง"

"โธ่เอ้ย! ก็ถามเป็นมารยาท"

ธาวินส่ายศีรษะ บางทีก็เอือมกับความเป็นพีระแต่ทว่าสนุกดีเวลาที่อยู่กับมัน

"แล้วมีอะไร"

"จะชวนไปเลือกของขวัญให้น้องกูหน่อย พรุ่งนี้วันเกิดมัน"

"อืม ไปดิ"

ถึงจะไม่ชอบพบเจอผู้คนแต่อย่างหนึ่งที่เขาชอบเสมอคือการได้อยู่กับเพื่อน

ก็จะบอกว่าติดเพื่อน...นั่นก็คงใช่แหละ

ห้างสรรพสินค้าเวลาบ่ายสองกว่าๆและไม่ใช่วันหยุดจึงไม่ค่อยมีคนมากนัก

เขาเดินตามพีระ เข้าออกโซนนู้นทีโซนนี้ทีแต่ไม่ได้ของติดมือกลับมาสักอย่าง

"ตกลงจะซื้ออะไร?"

"เลือกไม่ได้ว่ะ ผู้หญิงเขาชอบอะไรกันวะ"

เขาส่ายหน้าก่อนจะพูดออกไป "ไม่ใช่ผู้หญิง มึงต้องถามว่าน้องมึงเขาชอบอะไร"

"เออจริง" พีระนิ่งคิด "ไม่แน่ใจว่ะแต่น่าจะชอบต่อเลโก้อะไรเทือกนั้น"

"อืม งั้นก็ไปดู"

เดินตามหลังพีระไปโซนขายเลโก้อีกครั้ง พนักงานทำท่าจะเข้ามาแนะนำแต่พีระหันไปบอกว่าอยากดูเองก่อน พนักงานเลยเดินออกไป

"มีโคตรเยอะเลย แล้วกูจะไปรู้ได้ไงว่าน้องกูชอบแบบไหน"

"ก็เลือกที่มึงอยากให้"

"ถ้าซื้อไปน้องกูไม่ชอบขึ้นมาล่ะ"

"ไม่ต้องคิดมาก ยังไงน้องมึงก็ต้องดีใจอยู่แล้ว กูเชื่อว่าน้องมึงต้องชอบ"

มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับของขวัญไปซะหมด ถ้าคนให้ตั้งใจซื้อมามันจะมีเหตุผลอะไรล่ะที่เราจะไม่ชอบของขวัญชิ้นนั้น

ก็คนมันเคยพลาด เคยไม่ชอบของขวัญที่เขาซื้อให้จนทำเขาเสียใจ เข้าใจดีเลยแหละ

พีระพยักหน้าให้กับคำแนะนำ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ธาวินมักจะเหม่อลอยเขาก็ไม่ค่อยแน่ใจ

อาจจะตั้งแต่ที่เลิกกับคนๆนั้นไปจิตใจธาวินก็ไม่เคยจะอยู่กับเนื้อกับตัวเลย

 

 

00 : 15 AM.

 

 

 

"ทำไมไม่เข้าไปซื้อเองวะ"

"ไม่เอาว่ะ เขาคง...ไม่อยากเห็นหน้ากู"

พีระกับกรกันต์หันไปมองหน้ากัน ไม่รู้ควรจะทำยังไงให้เพื่อนลืมเขาสักที แต่ถ้ามันลืมง่ายขนาดนั้นก็คงจะดี ป่านนี้ธาวินมันคงไม่ต้องมาแอบยืนเหม่อมองเขาอีกแล้ว

"เอาเหอะวิน มึงคิดว่าจะหลบหน้าเขาได้ตลอดเหรอวะ" กรกันต์พูดขึ้นมา พยายามเกลี้ยกล่อมหลายครั้งทว่าไม่เคยมีสักครั้งที่ทำได้สำเร็จ

"ก็ไม่ได้จะหลบหน้า"

"ถ้าไม่หลบก็เข้าไป"

ผลักหลังเพื่อนตัวสูงให้เข้าไปในคาเฟ่ขนาดไม่เล็กเท่าไหร่ ระหว่างรอเรียนบ่ายก็พากันมาหากาแฟดื่มและร้านกาแฟที่ว่าก็ดันเป็นร้านของแฟนเก่าธาวิน

ทุกครั้งกรกันต์และพีระจะเข้าไปซื้อให้แต่วันนี้ธาวินต้องเข้าไปซื้อด้วยตัวเอง

"พวกเชี่ย"

"เออ"

ด่าไปก็ไม่สะทกสะท้าน การที่ธาวินเอาแต่หลบหน้าแล้วยืนมองเขาจากนอกร้านอาจจะเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ธาวินลืมไม่ได้สักที

เผชิญหน้ากันไปตรงๆอาจจะดีกว่าก็ได้

"แบล็คคอฟฟี่น้ำผึ้งมะนาวหนึ่งแก้วครับ" จำใจต้องมาสั่งเองเพราะเพื่อนทิ้งไปหาเก้าอี้นั่งแล้ว

"...."

คนตรงหน้ากระพริบตามองเขาปริบๆ

น่ารักไม่เปลี่ยน

คำว่าน่ารักยังน้อยไปเลยสำหรับเขา

คนอะไรน่ารักเท่าโลก

ตาสองคู่สบจ้องกันอยู่นานก่อนจะเป็นฝ่ายคนให้บริการเป็นคนที่เบนสายตาหนี ยกยิ้มการค้าและเอ่ยทวนเมนูอีกที

"แบล็คคอฟฟี่น้ำผึ้งมะนาวหนึ่งแก้วนะครับ" เงยหน้าถามเมื่อเห็นอีกคนพยักหน้าจึงก้มลงไปจัดการกดเครื่องคิดเงินต่อ "ทั้งหมดหกสิบห้าบาทครับ ไม่ทราบว่ามีบัตรสมาชิกไหมครับ"

พยักหน้าเบาๆก่อนจะยื่นเงินและบัตรสมาชิกที่ว่านั่นให้

ก็เป็นคนทำให้เขาเอง จำไม่ได้หรือไง

"รอสักครู่ครับ"

ทุกอย่างใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีแต่ทว่ากับคนสองคนที่เพิ่งได้เจอกันหลังจากยุติความสัมพันธ์นั้นคล้ายว่าเวลามันนานมากกว่านั้นเป็นหลายเท่าตัว

อีกคนอยากพูดคุยให้มากกว่านี้ อยากมองหน้าให้นานๆ

ดวงตา จมูก ริมฝีปากและทุกๆอย่างเขาสุดแสนจะโหยหา

ส่วนอีกคนก็พยายามที่จะเบนสายตาหนี ไม่อยากรู้สึกอะไร

และไม่เอาอีกแล้วไม่อยากคิดถึงคนใจร้ายคนนั้นอีกแล้ว

 

 

 

00 : 15 AM.

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ

แนวแฟนเก่าที่ยังคิดถึงกันอยู่

#เที่ยงคืนสิบห้านาทีที่คิดถึงเธอ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

111 ความคิดเห็น

  1. #70 071727 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 23:55

    จะได้กลับมาคบกันหรือเปล่าแฟนเก่าเป็นนายเอก

    หรือว่าน้องเพื่อนจะเป็นนายเอกชักสงสัย

    #70
    0
  2. #56 Kibibiza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 00:21
    ถ้ารักกันจะเลิกทำไม
    #56
    1
    • #56-1 0984363270(จากตอนที่ 1)
      26 เมษายน 2563 / 12:47
      ติดตามต่อไปค่ะ5555555พวกเราจะได้รู้เหตและผลของมันนนนนนน
      #56-1
  3. #16 0818770547 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 20:37

    มาเร็วๆๆๆน่ะ
    #16
    0
  4. #9 SK.Ryo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 18:51
    ฉันที่พยายามอ่านให้มันฟรดไฟร๋ ;-;
    #9
    0
  5. #8 pitchaaa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 18:10

    แงงง อยากอ่านแน้วววว

    #8
    0
  6. #7 piti345 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 18:08
    มันจะเศร้าเนี่ยเปิดมาก้อรู้สึกหน่วงๆจังอ่ะ
    #7
    0
  7. #6 pipixixi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 17:27
    แง้งงง รอนะคะ
    #6
    0
  8. #4 youcancallmemoon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 16:56
    แงงงงงง
    #4
    0
  9. #3 Somluck2510 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 16:01

    เศร้าอ่ะ
    #3
    0
  10. #2 Yuumiiz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 15:40
    แค่เปิดมาก็หน่วงแล้วอะ จะร้องไห้ ;-;
    #2
    0