(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,018
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,312 ครั้ง
    21 ก.ค. 62


ตอนที่ 8


ถ้าผมเปิดโหมดมุ้งมิ้งออกมาพี่คินเขาจะใจอ่อนหายโกรธผมมั้ยอ่ะ ตอนนี้จะให้ผมทำอะไรผมก็ยอมทุกอย่างถ้าเขาหายโกรธได้


อยากจะร้องไห้แล้วครับแต่ก็ไม่อยากดูงี่เง่า ทำเขาโกรธเองก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา


ผมยังแสดงความสำนึกผิดให้เขาเห็นไม่พอหรือยังไง ผมว่าผมก็ทำเต็มที่แล้วนะหรือผมคิดไปเองอ่ะ...เป็นเครียดเลยครับ


“พี่คิน” ผมเรียกเขาเสียงอ่อน มองแผ่นหลังของเขาที่ตะแคงนอนหันหน้าไปอีกทาง


ไม่มีกอด ไม่มีหอม ไม่คำว่าฝันดีก่อนนอน พึ่งได้รู้ว่าการเคยชินกับอะไรสักอย่างเวลาที่ไม่ได้รับเหมือนเดิมมันจะทำให้ผมโหยหาขนาดนี้


“ยังไม่หายโกรธผมอีกเหรอ”


“....”


“ผมต้องทำยังไงพี่ถึงจะหายโกรธผมครับ พี่คินคุยกับผมหน่อยนะ” ผมยื่นมือไปแตะไหล่เขา ขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วเอาหน้าผากแนบกับแผ่นหลังของเขา


“....”


“อย่าเป็นแบบนี้ได้มั้ย ผมขอโทษ”


“....”


“ให้ทำอะไรผมก็ยอมแล้ว”


การโดนพี่คินโกรธคงเป็นสิ่งที่ทำให้ผมทรมานที่สุดในตอนนี้ บรรยากาศทุกอย่างมันอึมครึม กดดันผมแต่ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง โอเค...จริงอยู่ว่าพี่คินใส่ใจแต่ความเย็นชาของเขามันก็มีมากกว่าความใส่ใจที่เขาให้กับผมในตอนนี้


ผมอยากให้เขาหายโกรธ ให้เรามาคุยกันดีๆ ผมพร้อมจะเข้าใจเขา ผมจะไม่คิดเองเออเอง ไม่คิดแทนเขาแล้ว รู้แล้วว่าผลเสียที่ตามมามันไม่มีอะไรดีกับเราทั้งคู่


พี่คินโกรธก็ใช่ว่าเขาจะไม่มีความสุข เขาไม่อยากโกรธผมแต่เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเหตุผลมากพอที่เขาจะโกรธ


“อย่าร้อง”


ไม่ได้ร้องแต่แค่น้ำตามันก็ไหลลงมาดื้อๆ บอกแล้วว่าไม่อยากงี่เง่าแต่ห้ามไม่ได้ ผมห้ามความรู้สึกที่มีต่อเขาไม่ได้ มันมากมายเหลือเกินจนสุดท้ายผมก็ต้องระบายออกมาด้วยการร้องไห้


ผมไม่อยากทำตัวอ่อนแอ ไม่อยากให้เขาสงสารแล้วหายโกรธผมเพราะผมร้องไห้เลย


“ผมไม่ร้อง ไม่ได้ร้อง” ผมว่าก่อนจะกอดเขาแน่น ใบหน้าของผมแนบอยู่กับอกของเขาเพราะเมื่อกี้พี่คินพลิกตัวมาดึงผมไปกอดเอาไว้ “หายโกรธกันได้มั้ย สัญญาว่าจะไม่ทำอีกแล้ว ขอโทษครับ”


“หยุดร้องก่อน ทำไมต้องร้องไห้ ไม่อยากให้ร้อง”


“ผมขอโทษ”


เสียงเขาถอนหายใจเมื่อฟังคำขอโทษของผมจบ เขาอาจจะคิดว่าผมใช้คำนี้พร่ำเพรื่อแต่ผมอยากให้เขารู้ไว้ว่าคำขอโทษที่ออกมาจากปากผมทุกคำมันมาจากใจของผม ผมจริงใจกับคำพูดของตัวเองเสมอ


“.....”


เขาไม่ได้พูดอะไรอีกหลังจากนั้น พี่คินเอาแต่ลูบหลังปลอบผมเงียบๆ น้ำตาของผมพอได้ไหลแล้วมันกูดูที่จะหยุดยาก ไม่รู้เวลาผ่านไปมากน้อยแค่ไหนแต่ตอนนี้น้ำตาที่ไม่สามารถหยุดได้ในตอนแรกก็ค่อยๆหดหายไปแล้ว


“ผมไม่อยากงี่เง่าใส่พี่เลยแต่ก็ห้ามน้ำตาตัวเองไม่ได้”


“.....”


“พี่คินครับ” ผมเรียกเขา ช้อนสายตามองใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แสงสลัวของโคมไฟหัวเตียง


“.....”


“ยกโทษให้ผมได้มั้ย ผมรู้แล้วว่าผมผิดแต่ที่ผมทำก็เพื่อพี่ทั้งนั้นนะครับแต่ถ้ามันทำให้พี่โกรธหรือลำบากใจผมก็ขอโทษด้วยนะ วันหลังผมจะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว”


ผมไม่ได้ประชดประชัน ไม่ได้รู้สึกอยากเอาชนะอะไรเขาทั้งนั้น สิ่งที่พูดคือสิ่งที่ออกมาจากใจของผมจริงๆ ผมไม่อยากให้เขาต้องลำบากใจเพราะการกระทำของผม ถ้าพี่คินต้องการให้ผมทำยังไงผมก็จะยอมทำให้เขา


เราทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก ความเงียบอบอวลอยู่รอบตัวเราสองคน ผมกำลังรอให้เขาตอบ รอให้พี่คินพูดยกโทษให้แต่มันก็นานแล้ว เวลาผ่านพ้นไปนานมากพอแล้วพี่คินก็ไม่ยอมพูดอะไรสักที


“ค่อยคุยพรุ่งนี้ นอนได้แล้ว”


เขาพูดแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ ผมทำอะไรไม่ได้ เซ้าซี้ไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อเขาบอกว่าพรุ่งนี้ผมก็ต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้ แล้วถ้าพรุ่งนี้เขาไม่ยอมพูด ผมจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่เหรอ?


“ถ้าพี่ไม่สบายใจที่มีผมอยู่ ผมไปนอนอีกห้องก็ได้นะครับ”


“อย่าคิดเอง”


“ก็พี่...พี่ดูอึดอัด”


“จะให้โกรธจริงๆใช่มั้ย?”


“ขอโทษครับ”


ผมน้อยใจเขานะ พี่คินชอบเอาแต่ดุผมตลอด เขาเคยเข้าใจเหตุผลทั้งหมดที่ผมทำลงไปมั้ย ที่ทำก็เพื่อตัวเขาทั้งนั้น


“ทาวน์” เสียงของเขายังคงทุ้มและน่าฟัง


“ครับ”


“ไม่ให้ร้องแล้วนะ อย่าให้เห็นน้ำตาอีก”


“อือ” ผมยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาของตัวเอง ไม่รู้ตัวว่ามันไหลตอนไหน ถ้าไม่โดนเขาท้วงผมคงไม่รู้ตัวเลย


“ทาวน์”


“ครับ”


“บอกว่าไม่ให้ร้องแล้ว”


“ผมไม่ร้อง”


“ขี้แย”


“อือ ไม่ร้องจริงๆ นอนเถอะครับ”


พี่คินจ้องผมนิ่ง ผมไม่ได้อยากร้องจริงๆแต่ไม่รู้ทำไมน้ำตามันถึงไหลทะลักออกมาแบบนี้ทั้งที่ก่อนหน้ามันก็หยุดไหลไปแล้ว


“ไม่โกรธแล้วโอเคมั้ย หยุดร้องก่อนครับ”


“ผมไม่อยากให้พี่หายโกรธเพราะผมร้องไห้ ถ้าพี่ยังโกรธผมอยู่ก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะสำนึกตัวเองให้มากกว่านี้”


“พอแล้ว รู้แล้วครับ ไม่โกรธแล้ว”


“จริงนะครับ”


“ครับ...หยุดร้องเร็วคนเก่ง ทำไมขี้แย?”


“เปล่าสักหน่อย” ผมปฏิเสธ “แต่หายโกรธกันจริงๆนะ พี่เข้าใจผมแล้วใช่มั้ย”


“อืม แต่ขอได้มั้ยต่อจากนี้มีอะไรอย่าตัดสินใจคนเดียว กูรู้ว่าสิ่งที่มึงพูดหรือทำไปมึงหวังดีกับกูแต่บางครั้งความหวังดีที่มึงมีให้มันอาจจะทำร้ายเราสองคนแบบที่เราไม่รู้ตัว เหมือนเรื่องนี้”


“ครับ”


“เข้าใจนะที่มึงจะคิดแบบนั้น เข้าใจทุกอย่าง แม่กูก็บอกว่าที่มึงพูดแบบนั้นเพราะมึงไม่อยากให้ใครมองกูและครอบครัวไปในทางที่ไม่ดีแต่ขอให้มึงเชื่อเถอะว่าถึงใครจะมองเราไม่ดียังไง นั่นมันก็เป็นเรื่องของเขา มันคือความรู้สึกของเขา เขาก็ต้องจัดการกันเอง ส่วนเราก็แค่รักกัน เราไม่ได้มีหน้าที่ไปคิดแทนเขาหรือไปจัดการความรู้สึกให้ใคร”


“แต่นั่นเขาก็เป็นพ่อแม่พี่หมอกนะครับ”


“ก็ช่างเขา จริงอยู่ว่าครอบครัวกูกับมันรู้จักกันแต่ใช่ว่าเขาจะมาดูถูกครอบครัวกูยังไงก็ได้ แค่เห็นว่ากูมีมึงเป็นแฟนกันแล้วจะมาพูดจาดูถูกหรือเหยียดครอบครัวกูแบบนั้นมันคงไม่ใช่วิสัยของคนที่มีความคิด อย่างที่บอกไปใครจะคิดยังไงก็ช่าง แค่คนสำคัญของเราสองคนเข้าใจมันก็มากพอแล้วไม่ใช่เหรอ?”


“ครับ ผมเข้าใจแล้ว”


“มึงเห็นหรือยัง พอมึงบอกไปแบบนั้นเขาก็แทบจะประเคนลูกหลานเขาให้กูทันที สังคมของกูที่ต้องเจอในอนาคตมันอาจจะแย่กว่านี้ เราไม่รู้หรอกว่าเราต้องเจอกับอะไรอีกแต่กูขอให้มึงหนักแน่น มั่นใจในตัวเองไว้ กูรักมึงมาก ไม่เคยคิดอยากให้ใครมาแทนที่ ขอให้เชื่อใจว่าถึงจะเจออะไรกูก็ยังจะจับมือมึงไปแบบนี้เหมือนเดิม”


“อือ ผมจะหนักแน่นกว่านี้ ผมอาจจะผิดพลาดไปบ้าง ผมยังต้องเรียนรู้กับการที่จะรักแต่ผมก็รักพี่มาก บางครั้งเลยจัดการกับเรื่องความรู้สึกของตัวเองไม่ได้


“กูขอแค่ให้มึงมั่นใจในความรักของเราก็พอ ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องเก็บเอามากังวล โอเคมั้ย”


“ครับ ผมขอโทษพี่จริงๆนะ ความจริงผมก็น้อยใจพี่ด้วยอ่ะ ผมไม่รู้เลยว่างานวันเกิดพี่หมอกจะจัดแบบอลังการขนาดนั้น พี่ก็ไม่ยอมบอกอะไรผมเลย พอไปถึงงานผมก็ตื่นกลัวไปหมด ไม่รู้ต้องทำยังไง พอไปเห็นแบบนั้นแล้วก็ได้แต่เอาตัวเองไปเปรียบเทียบ จนคิดว่าบางทีผมคงไม่เหมาะจะอยู่ข้างๆพี่เลย”


“น่าตีจริงๆเลยเด็กดื้อ”


“อย่าตีผมสิ อื้อ..บอกว่าไม่ให้ตีไง” ผมจับมือเขาที่ฟาดลงก้นผมไม่เจ็บมากแต่มันคันๆจนต้องห้ามมือเขาไว้


“ตีให้เจ็บเลยดีมั้ย จะได้รู้ว่าอย่าคิดอะไรแบบนั้นอีก”


“ก็รู้แล้วไงครับ อย่าตีผมสิ”


“ง่วงหรือยัง จะร้องอีกไหม?”


“ไม่ร้องแล้ว ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องกันหรอก”


“แน่ใจ?”


“ก็..อือ นอนสิครับกอดผมแน่นๆด้วย ไม่ได้กอดหลายคืนแล้ว”


“อืม ฝันดีครับ”


“ฝันดีครับ รักพี่นะ”


“รักเหมือนกัน”


เป็นคืนแรกตั้งแต่ทะเลาะกันที่ผมได้รับอ้อมกอดจากเขา ได้ฟังคำว่าฝันดีและได้รับความรู้สึกอบอุ่นของเขาเหมือนเดิม


ผมไม่รู้ว่าอนาคตเรายังจะทะเลาะกันเรื่องเดิมๆแบบนี้หรือเปล่าแต่แค่วันนี้ผมกับเขาเข้าใจกันมันก็มากพอแล้วไม่ใช่เหรอครับ


 

 

 

 


“อะไรยังไงวะ ขอเสือกหน่อยซิ”


“อะไร?”


“ก็แหวนบนนิ้วมึงอ่ะ อะไรยังไงจ๊ะเพื่อนรัก”


ผมทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ไอ้ทิมก่อนจะหันหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจมัน เห็นมันกระเสือกกระสนอยากเสือกเรื่องของผมแล้วสนุกดี


“ไอ้ทาวน์ เดี๋ยวนี้มีความลับกับกูเหรอวะ เออ..ใช่สิกูมันไม่ได้เป็นเพื่อนรักอันดับหนึ่งของมึงแล้วนี่”


ดูครับ ดูมันครับ ดราม่าเก่ง แสดงเก่ง อีกอย่างคือเสือกเก่งไม่แพ้ใครในโลกเลย


“ก็แหวนไง พี่คินให้พอใจป่ะ”


“ขอข้อมูลอีกนิด ได้แค่นี้เหมือนเสือกไม่สุด”


“มีแค่นี้จริงๆ”


“แล้วพี่คินไม่บอกเหรอวะว่าให้เนื่องในโอกาสอะไร”


“ไม่อ่ะ เขาบอกว่าอยากให้เฉยๆ กูก็เลยไม่ได้ถามอะไรอีก”


“แหวนแทนใจว่างั้น?”


“ก็แล้วแต่จะคิด”


เมื่อเช้าผมตื่นมาก็เจอแหวนวงนี้สวมบนนิ้วของตัวเองแล้ว พอถามพี่คินเขาก็บอกว่าอยากให้เฉยๆผมก็ไม่ได้ถามอะไรเขาอีก บางทีการให้ของอะไรมันอาจจะไม่มีเหตุผลก็ได้นี่ครับ แค่อยากให้ก็ซื้อให้แค่นี้ป่ะ


“แต่เฟซบุ้คแฟนคลับพี่คินนี่เดือดฉิบหายเลยว่ะ กูว่าแอดมินเพจนี้ต้องแอนตี้มึงไม่มากก็น้อยแหละ แม่งโคตรปั่น”


“เออช่างเหอะว่ะ กูไม่อยากคิดอะไรละ ปวดหัว”


“หูยยยย ดีแล้วมึง กูว่ายิ่งไปคิดตามคนพวกนั้นมันก็ไม่มีอะไรดีกับชีวิตคู่มึงอ่ะ”


“เออ เมื่อคืนกูนี่โดนพี่คินสวดยับแต่ก็เข้าใจแล้วแหละ”


“เห็นมึงดีกับพี่เขาแล้วกูก็ดีใจ เวลาพี่คินโกรธนี่น่ากลัวฉิบหายเลย กูไม่กล้าเข้าใกล้อ่ะ กลัวโดนฆ่า”


“พูดเว่อร์ไปแล้วมึง”


แต่คงไม่เกินจากที่ไอ้ทิมมันพูดไว้เพราะเวลาพี่คินโกรธเป็นตอนที่เขาน่ากลัวและไม่กล้าเข้าใกล้ที่สุดแต่ผมก็ไว้ใจเขานะ เชื่อใจว่าเขาคงไม่ทำอะไรผมแน่ๆ


“แล้วเย็นนี้จะไปดูน้องซ้อมสันทนาการมั้ยวะ เห็นว่าวันนี้พี่ปีสามเข้ามาดูด้วย เกิดเห็นปีสองไปคุมน้องน้อยเดี๋ยวก็โดนว่าอีกอ่ะ”


“ไปดิ ว่าจะเอาของไปให้น้องรหัสด้วย”


“มึงไปเลี้ยงสายมายัง?”


“ยังเลยว่ะ วันนั้นพี่ชัชติดธุระกะทันหันเลยต้องเลื่อนไปก่อน”


“กูไปเลี้ยงมาละ น้องรหัสกูอีกคนขี้อายมากแต่อีกคนคือพูดไม่หยุดอ่ะ พูดจนกูตามไม่ทัน แป๊บๆมันเปลี่ยนเรื่องละ กูกับพี่รหัสนั่งงงกันตาแตกแต่ก็เออ...ไม่เป็นไรสีสัน น้องไม่เกร็งก็ดีใจ”


ผมกับไอ้ทิมคุยกันอีกนิดหน่อยก็พากันขึ้นไปเรียน วันนี้มีเรียนถึงบ่ายสามและนัดน้องซ้อมสันทนาการตอนสี่โมงครึ่ง ห้าโมงกว่าเดี๋ยวพี่คินจะมารับไปทำงานร้านเฮียเตอร์ เสร็จงานก็กลับบ้านไปพักผ่อน


ตารางชีวิตเดิมๆที่วนลูปอยู่แค่นี้แต่ก็มีความสุขครับ แค่ได้อยู่กับคนที่รัก สภาพแวดล้อมดีๆผมว่าแค่นี้ก็แฮปปี้แล้วแหละ


 

 

 

 


วันหยุดสัปดาห์นี้พี่คินพาผมกลับไปนอนบ้านอีกหลังของเขาเพราะแม่พี่คินมักจะเรียกให้ลูกๆมารวมตัวกัน ไม่บ่อยหรอกครับเดือนหนึ่งก็จะสามสี่ครั้งแล้วแต่โอกาสและเวลาว่างของแต่ละคน


“พ่อกับแม่ออกไปข้างนอก เดี๋ยวก็กลับมาแล้วมั้งเห็นออกไปนานแล้ว” พี่ครามบอกแบบนั้นตอนที่พี่คินเขาถามถึงพ่อกับแม่


“มึงพาน้องขึ้นไปนอนก่อนดิ ดูหน้ามันแล้วกูว่าคงหลับกลางอากาศ”


“ไม่ขนาดนั้นสักหน่อยพี่ครามแต่ว่าพาไปนอนหน่อยก็ดีครับ เมื่อคืนได้นอนไม่กี่ชั่วโมงเอง”


“หักโหมเหรอวะคิน เพลาๆหน่อยนะมึง”


“เออ”


“เฮ้ย...เดี๋ยวดิ ไม่ใช่นะพี่ผมทำงานต่างหาก”


ผมโวยวายที่พี่คินไม่ปฏิเสธ แล้วเขาก็ดันมาลากผมให้ขึ้นไปชั้นบนด้วยกันอีก เมื่อคืนผมทำงานส่งอาจารย์ ต้องทำให้เสร็จก่อนเช้าวันนี้เพราะต้องส่งงานไปให้เพื่อนในกลุ่มเช็คอีกทีก็เลยอยู่โต้รุ่งเป็นเหตุผลที่ว่าผมได้นอนแค่ไม่กี่ชั่วโมง


แล้วดูสิครับพี่ครามดันเข้าใจผิดว่าผมทำอย่างอื่นกับพี่คินไปแล้วอ่ะ เสียชื่อเสียงหมดเลย


“โวยวายอะไร ไปนอน”


“พี่แม่ง”


“เดี๋ยวดีดปาก”


“ขี้บ่น”


“ได้ยิน”


“เคๆ นอนละ พี่มีอะไรทำก็ไปทำเถอะครับ ผมขอนอนก่อนถ้าพ่อแม่มาแล้วก็เรียกผมหน่อยนะ”


“อือ นอนเถอะ”


เขาว่าแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆผม


“จะนอนด้วยกันเหรอ?”


“จะกล่อมนอนเฉยๆ”


โอ๊ย...สภาพของผมตอนนี้พี่คินไม่จำเป็นต้องกล่อมอะไรให้ยากเลยครับ แค่หัวผมถึงหมอนตาก็แทบจะปิดอัตโนมัติทันทีเลยเนี่ย


“ไม่ต้องหรอกพี่”


“ต้อง”


“เออๆไม่เถียงละ”


“เออกับใคร”


“กับพี่ไง”


“ครับสิ”


“ทำไมอ่ะ”


“พูดเพราะๆ”


“ครับไ พอใจแล้วเนอะ ผมขอนอนล่ะนะ ไม่กวนผมนะครับ”


“ครับ ไม่กวน นอนเถอะ”


เมื่อแน่ใจว่าเขาคงไม่กวนอะไรผมอีกผมจึงปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้คงที่นอนข้างกันค่อยลูบหัวให้ ยิ่งเขาทำแบบนั้นก็ยิ่งทำให้ผมหลับสบายมากขึ้น หลับสนิทแบบตื่นมาอีกทีก็มืดไปทั้งห้องแล้ว


“ตื่นแล้วเหรอ หิวยัง?”


พี่คินยังนอนอยู่ข้างๆผม พอเขาเห็นผมตื่นก็ยื่นมือไปเปิดโคมไฟตงหัวเตียงให้ห้องมีแสงสว่าง


“หิวแล้ว นี่กี่โมงแล้วครับ”


“สี่โมงเย็น”


“ผมหลับไปตั้งห้าชั่วโมงเลยเหรอ แล้วพ่อแม่ของพี่กลับมารึยังอ่ะ?”


“กลับมาแล้วแต่ออกไปแล้ว คืนนี้คงไม่ได้ทานข้าวกับพวกท่านหรอก”


“ทำไมอ่ะ”


“งานด่วนเข้ามาไม่รู้เสร็จเมื่อไหร แม่ก็ไป”


“อ่า....”แล้วพี่ครามล่ะครับ”


“ไปด้วย”


“ทำไมพี่ไม่ได้ไป”


“ต้องอยู่กับมึง ไม่อยากไป”


“อือ โอเคงั้นขอล้างหน้าก่อนนะ”


“ให้สองนาที”


“ครับๆ”


หลังล้างหน้าเสร็จพี่คินก็พาผมาหาอะไรกินข้างล่าง บ้านเขามีแม่บ้านพร้อม พวกผมก็เลยไม่ต้องทำอาหารกินกันเอง แม่บ้านที่นี่เขาทำอาหารอร่อยมากเลยครับแถมยังใจดีกันทุกคนอีก บางครั้งถ้าผมมาที่บ้านพี่คินก็ชอบไปนั่งคุยกับพี่แม่บ้านด้วย เธอชอบเล่าเรื่องละครหลังข่าวให้ฟัง เป็นแฟนคลับตัวยงของพี่เวียร์เลยนะครับ รูปโปสเตอร์ในห้องมีแต่หน้าพี่เวียร์เต็มไปหมดเลย


ผมไม่เคยเข้าไปหรอกครับแต่พี่เขาถ่ายรูปมาให้ผมดูอ่ะ


“นี่นะกว่าจะได้เซลฟี่กับพี่เวียร์พี่ก็แทบเป็นลม แฟนคลับเขาคือหลายคัก ป๊าดกะคนหล่อล่ะเนอะ” พี่แกเป็นคนอีสานครับ บ้านอยู่ชัยภูมิ เวลาพูดก็ชอบพูดกลางบ้างอีสานบ้างปะปนกันไปหมดแต่ผมก็เข้าใจแหละ


พี่จิ๋วไปมาวันไหนครับเนี่ย”


“กะหลายวันแล้วจ้า ถ้าพี่จำบ่ผิดน่าจะอาทิตย์ที่แล้วพุ่นล่ะ”


“อ๋อ เป็นไงครับเจอพี่เวียร์ ตื่นเต้นมั้ย?”


“สิเหลือบ่คะ ตื่นเต้นหลาย พี่สั่นไปเบิ่ดเลยคุณทาวน์ อ้ายเวียร์เวลายิ้มทีนึงพี่เกือบสิล้มหงายอยู่ตรงนั้นแล้ว”


“ฮ่าๆ เป็นผมก็คงทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันแหละครับ”


ถ้าผมได้ไปเจอดาราที่ชอบมากๆเหมือนพี่จิ๋วผมก็คงจะตื่นเต้นไม่ต่างจากพี่เขาหรอกครับหรืออาจจะตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกก็ได้อ่ะ


“เสียงดังน่ารำคาญ พึ่งเคยเจอดาราหรือไง?”


ผมหันไปมองก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมจำได้ว่าเป็นหลานของแม่บ้านที่นี่ เธอดูท่าทางไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ เวลาเห็นผมก็จะเดินผ่านไม่ก็ชักสายตาใส่ ผมก้ไม่สนใจหรอกครับ ผมไม่ได้ไปทำอะไรให้เขานี่นา


“ยุ่งอะไรอีดาว”


“หนวกหู”


“เรื่องของมึงตั้ว”


สองคนนี้เขาอายุเท่ากันและดูหมือนจะไม่ถูกกันสักเท่าไหร่


คนชื่อดาวคนนั้นเธอเบะปากใส่พี่จิ๋วไปทีหนึ่งก่อนจะตวัดสายตามามองทางผม


“คุณคินหาอยู่” ว่าแค่นั้นเธอก็เดินสะบัดตัวไปทางอื่น


“ดูมันสิคุณทาวน์ เดี๋ยวแม่สักวันจะฟ้องคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชาย”


“ช่างเขาเถอะครับ งั้นผมขอตัวไปหาพี่คินก่อนนะพี่จิ๋ว”


“จ้า ถ้ามีอะไรก็เรียกพี่ได้เลยเด้อคุณ”


“ขอบคุณครับ”


TBC...


ทุกคนยังไม่เบื่อกันใช่มั้ยคะ แงง คือแบบกังวลมากว่าภาคสองจะน่าเบื่อ บอกกันได้เด้ออ

แอบเอารูปในไอจีมากฝาก ใครอยากดูอีกเรื่อยๆติดตามได้ในทวิตเตอร์เด้อ 


ตั้งแต่สัปดาห์หน้าอาจจะหายไปบ้างเพราะเปิดเทอมแล้ว รอกันหน่อยน้า

ปล. ขอแอบฝากนิยายที่จะลงไปพร้อมๆกับเรื่องนี้หน่อยนะค้า เป็นแนวแอบรักเพื่อนค่า ใครชอบแนวนี้ไปตำได้ นั่นเพื่อนไง!

#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.312K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #648 Jeefuu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 08:13
    เวลาตลกก็ตลกมาก เวลาเศร้านี่ น้ำตาร่วงเลยนะครับ ไรท์
    #648
    0
  2. #632 NoonitNitaya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 14:49
    ร้องไห้ตามน้องเลยอ่ะพี่คินนี่ใจแข็งซะมัดแงแง
    #632
    0
  3. #621 babiejj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:14
    แหวนก็มาค่ะ
    #621
    0
  4. #564 chanchanchan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 10:59
    ดาวไม่มีมารยาทเลย
    #564
    0
  5. #442 เพราะรัก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 11:44

    ชอบคำสอนของพี่คินที่สอนทาวน์ ทุกอย่างคือความเชื่อใจพี่ คือดีอ่ะ

    #442
    0
  6. #371 RealThxnB (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 14:11
    ไม่เบื่อออ น่ารักกก
    #371
    0
  7. #310 love-cartoon3 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:01
    ไม่เบื่อหรอก ยังสนุกเหมือนเดิม รอน้า
    #310
    0
  8. #309 Yaoi0077 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 21:25
    รออออ อิอ
    #309
    0
  9. #307 guidchue (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 15:56
    ชอบบบ เรื่อยๆ ดี
    #307
    0
  10. #306 0826126243 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 13:39
    ดาว?มีปัญหากะลูกพี่ใช่มั้ย?
    #306
    0
  11. #305 opor-opor2011 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 07:23
    ดีกันปุ๊บ แหวนมาปั๊บ
    #305
    0
  12. #303 BeeBestbas (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 11:14
    ชอบคร้า ไม่เบื่อเลยยย
    #303
    0
  13. #302 zzzwanmaizzz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 08:17
    หมั่นไอจี หมั่นไส้!!! ..ยัยดาวนี่ต้องโดนสักที
    #302
    0
  14. #301 gung_suwan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 08:03
    พี่คินแพ้น้ำตาทาวน์ จากงอนๆหายเกลี้ยง
    #301
    0
  15. #300 Chom_snj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 03:53
    พี่คินโหดแต่น่ารักกกกกก
    #300
    0
  16. #299 Chutiporn_ploy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 23:23
    อวดเก่งงงง
    #299
    0
  17. #298 Mat_AnGel (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 22:05
    ไม่เบื่อครับรออยู่เน้อ
    #298
    0
  18. #297 0867513471 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 19:49
    เกลียดดด 55
    อวดแฟนเก่ง
    #297
    0
  19. #296 ParnTiti (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 18:45
    ไอจีน่าหมั่นไส้มากกกก .โฟกัสนิ้วนางข้างซ้าย
    #296
    0
  20. #295 chanyeol614 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 18:03
    รออออออจ้าาาา
    #295
    0
  21. #294 burasamare17 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 17:59
    มาเอื่อยๆเรื่อยๆแต่สนุก
    #294
    0
  22. #293 Aor_555 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 17:50
    ไม่เบื่อเลยค่ะ น่ารักมากๆๆ
    #293
    0
  23. #292 myeonz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 17:48
    แงงงงง ไม่หงอยแล้วนะ
    #292
    0
  24. #291 nan19791979 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 17:46
    รอจ้าาาาา
    #291
    0
  25. #290 pniiz (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 17:35
    พี่คินนนนน แหวนเนื่องในโอกาสอะไรจ่ะพิจ่ะะะะ
    รอตลอดเลยยย เป็นกำลังใจให้จ้า
    #290
    0