(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,968
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,351 ครั้ง
    14 ก.ค. 62


ตอนที่ 7


ผมว่าแล้วว่าพี่คินเขาต้องไม่พอใจผมแน่ๆที่บอกพ่อแม่พี่หมอกว่าเป็นแค่รุ่นน้องกัน คือผมก็ผิดแหละที่ไปคิดแทนเขาแต่ด้วยความคิดต่างๆที่ผมคิดว่ามันอาจจะไม่ดีต่อตัวพี่คินทำให้ผมต้องพูดแบบนั้นออกไป


ผลสุดท้ายคือโดนพี่คินโกรธอีกจนได้


เขาบอกย้ำผมหลายครั้งแล้วว่าอย่าคิดทำอะไรแทนเขา ถ้ามีอะไรก็ควรต้องบอกกันตรงๆแต่ว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันก็ไม่มีเวลาจะให้ปรึกษานี่ครับ ผมก็เลยต้องโพล่งออกไปแบบนั้น ตอนนี้ก็กำลังสำนึกผิดอยู่ด้วย


“เป็นไงล่ะมึง หงอยเลย”


ผมถอนหายใจหลักจากเสียงไอ้ทิมมันทักขึ้นแบบนั้น หลังจากงานวันเกิดพี่หมอกผ่านมาได้สามวันแล้วพี่คินก็ไม่ยอมคุยกับผมเลย ผมก็ง้อเขาแล้วนะแต่เรื่องนี้แหมือนพี่คินจะโกรธผมเอามากๆ


“กูทำไงดีวะ”


“ง้อพี่เขาแล้วอ่อ?”


“ทำทุกอย่างแล้วแต่พี่คินแม่งใจแข็งฉิบ”


“เออก็สมควรละเพื่อน มึงเล่นไปบอกคนอื่นแบบนั้นทั้งที่แม่เขาก็จะบอกแล้วว่ามึงเป็นแฟนกับลูกเขา”


“มึงคิดดูดิวะว่าถ้าบอกไปจะเป็นยังไง ยิ่งพ่อแม่พี่คินมีหน้ามีตาทางสังคมด้วยแล้วอ่ะ มึงก็รู้ว่าสมัยนี้ถึงจะเปิดกว้างแต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะรับเรื่องนี้ได้นะเว้ย กูไม่อยากให้คนอื่นมองพี่คินกับครอบครัวไปในทางไม่ดีอ่ะ”


“กูคืองงมาก คบกับผู้ชายแล้วไม่ดีตรงไหนวะ อันไหนที่มันเรียกว่าไม่ดี  มันก็แค่การคบกับใครสักคนที่เรารักเองไม่ใช่เหรอวะ”


“ก็ใช่แต่แบบคนระดับนั้นอ่ะมึง กูไม่รู้จะอธิบายมึงยังไงดี” ผมพูดอย่างอับจนหนทาง ผมอธิบายมาเป็นคำพูดไม่ถูกแต่แค่รู้ว่ามันคงไม่ดีกับครอบครัวพี่คินแน่ๆ


“แต่แม่พี่คินเขาจะบอกแล้วป่ะว่ามึงเป็นอะไรกับพี่คิน อย่างนั้นก็แปลว่าเขาไม่ได้สนใจหน้าตาทางสังคมอะไรนั่นเลย เขาสนใจแค่ความรู้สึกของลูกชายเขากับมึงอ่ะ มึงเข้าใจป่ะทาวน์”


“อือ กูรู้แล้ว”


ผมตอบรับหงอยๆ ก็นั่นแหละคิดได้ตอนนี้ไม่รู้จะสายไปหรือเปล่า ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะไปง้อพี่คินต่อหรอกครับ ก็เขาเป็นแฟนผมนี่จะปล่อยให้โกรธผมนานกว่านี้ได้ยังไง ผมได้อกแตกตายพอดี


ดีหน่อยที่ว่าพี่คินก็ยังคงปฏิบัติตัวกับผมเหมือนเดิมปกติแต่แค่เขาไม่ยอมพูดกับผมเลยสักคำ อีกทั้งก็ยังรับรู้ได้ถึงความเย็นชาและความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาจนผมได้แต่ทำตัวเชื่องๆใส่ พี่คินก็ไม่ยอมใจอ่อนเรียกว่าใจแข็งดั่งหินผาเลยก็ว่าได้


“เย็นนี้พี่เขาก็มารับมึงป่ะ?”


“อืมแต่เขาก็คงไม่ยอมคุยกับกูอยู่ดีอ่ะ ปล่อยให้กูพูดแจ้วๆอยู่คนเดียวอีกตามเคย”


“พยายามหน่อยมึง ถ้าเขาเห็นว่ามึงสำนึกผิดแล้วจริงๆพี่คินเขาก็ใจอ่อนเองแหละเชื่อกูดิ เขารักมึงจะตายไป”


“ก็ขอให้เป็นแบบที่มึงพูดแล้วกัน กูกลัวว่าเขาจะใจแข็งแล้วโกรธกูนานกว่านี้อ่ะดิ”


“กูเป็นกำลังใจให้เพื่อน”


“ขอบใจว่ะ”


นี่ถ้าไม่มีไอ้ทิมผมก็ไม่รู้จะต้องไปปรึกษาใครแล้วอ่ะ ถึงทิมมันจะดูบ้าๆบอๆไปวันๆแต่มันก็มีคำพูดหลายๆอย่างที่ทำให้ผมสามารถคิดได้เสมอเลย ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแหละครับ


มันบอกว่าชอบอ่านอะไรในเพจเฟซบุ้คไปเรื่อย เวลาผมมีปัญหามาปรึกษาเลยมักจะได้คำคมของมันพ่วงมาด้วย


ก็ดีครับ คิดว่านะ...

 

 

 

 


สถานการณ์ตอนนี้เหมือนมีเมฆดำๆมาปกคลุมบรรยากาศรอบตัวยังไงชอบกล ผมขึ้นมานั่งในรถ ไม่มีเสียงทักทายจากพี่คินเลยสักคำ ก็คือไม่มีความชินใดๆ ได้แต่หันหน้าไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาด้วสายตาเศร้าเหงาหงอย มองขนาดนี้พี่คินยังใจแข็งไม่ยอมมองตอบเลย


เฮ้อ..ผมควรจะทำยังไงดีอ่ะ


“พี่คิน เรียนเหนื่อยมั้ยครับ นี่ๆวันนี้ผมได้เรียนกับอาจารย์ที่สอนเก่งๆคนนั้นด้วยอ่ะ พี่จำได้มั้ยที่ผมเคยเล่าให้ฟัง”


ผมเริ่มชวนเขาคุยเพื่อกลบเกลื่อนความเงียบที่เกิดขึ้นในรถ ผมไม่อยากให้บรรยาศที่อึมครึมอยู่แล้วมันอึมครึมไปมากกว่านี้ ยิ่งปล่อยให้เงียบมันก็ยิ่งอึดอัด การพูดอะไรบ้างเพื่อทำลายบรรยากาศเงียบๆคงจะดีกว่า


“.....”


แต่เสียงตอบรับที่คาดหวังว่าจะได้ยินกลับไม่มี แม้แต่หน้าเขายังไม่หันมามองด้วยซ้ำผมจะหวังอะไรวะ


“เอ้อคงจำไม่ได้แหละเพราะอาจารย์คนนี้เขาเข้ามาสอนแทนอาจารย์อีกคน เขามาไม่ค่อยบ่อยเท่าไหร่แต่ปีหน้าผมคงได้ลงเรียนกับอาจารย์คนนี้แน่ๆอ่ะเพราะเขาสอนรุ่นพี่ปีสาม”


“.....”


ครับ...ผมก็ไม่ได้คาดหวังแล้วล่ะว่าเขาจะตอบอะไรผม ผมแค่อยากพูดแต่เหมือนการพูดของผมจะทำให้เขาหงุดหงิดหรือเปล่านะ ทำไมถึงได้ขมวดคิ้วขึ้นอย่างนั้น


“แต่ว่าไม่รู้จะลงทะเบียนเรียนทันมั้ยอ่ะดิ เห็นเพื่อนหลายคนในชั้นปีก็เล็งๆอาจารย์คนนี้กันไว้เยอะเลย ฮ่าๆ”


ไม่รู้ว่าจะหัวเราะทำไมทั้งที่ไม่มีอะไรให้น่าตลกหรือน่าขำด้วยซ้ำ


“.....”


การต้องมานั่งพูดอะไรคนเดียวแบบนี้ไม่ใช่เรื่องสนุกเลยนะครับ


“แล้วพี่กินข้าวยังอ่ะ จะแวะกินก่อนมั้ยกว่าผมจะเข้างานก็อีกชั่วโมงเลย เราหาอะไรกินก่อนก็ได้ครับ ผมหิวอ่ะ เมื่อตอนเที่ยงก็กินข้าวไม่ทัน อาจารย์ปล่อยเลท ได้กินแค่แซนวิชอันเดียวเอง”


อันนี้ผมพูดจริงๆนะครับไม่ได้จะเรียกร้องความสนใจจากเขาเลยสักนิด อ่ะ...ก็เรียกร้องนิดนึงก็ได้ วันนี้ผมมีเรียนเช้าจนถึงเย็น มีเวลาพักก็คือเที่ยงแต่อาจารย์ดันปล่อยเลทไปครึ่งชั่วโมง


ลงมาที่โรงอาหารคิวร้านข้าวก็เยอะแบบไม่ต้องสืบเลย ผมเลยตัดสินใจกับไอ้ทิมว่ากินแซนวิชประทังชีวิตก่อนแล้วกันเดี๋ยวจะเข้าเรียนไม่ทัน มื้อเที่ยงก็เลยมีแค่แซนวิชอันเดียวกับน้ำเปล่าหนึ่งขวดในท้องผมเท่านั้น


“....”


พี่คินไม่พูดตอบผมแน่ๆผมเลยทำท่าจะพูดต่อแต่จังหวะที่หันหน้าไปมองเขาผมกลับต้องชะงักเมื่อเจอสายตาดุๆของพี่คินจ้องเข้าให้ มันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนเขาจะหันกลับไปมองถนนอีกครั้งแต่แค่นั้นก็ทำให้ผมใจเต้นแรง รู้สึกดีใจว่าเขายังคงเป็นห่วงผมอยู่


แค่เขารู้ว่าผมไม่ได้กินข้าวก็ทำท่าจะดุผมเหมือนอย่างเคย ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาโกรธผมอยู่ พี่คินคงบ่นผมยาวจนถึงร้านเฮียเตอร์เลยล่ะครับ


“นะครับพี่ ผมหิวมากจริงๆ” ทำใจกล้าอีกนิดยื่นมือไปแตะมือเขาที่วางไว้บนเกียร์ พี่คินไม่ขยับมือหนีแต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรกับมือผมอีกเช่นกัน เอาเถอะครับถือว่าเขาก็ยังอยู่ในเลเวลที่ผมยังเข้าหาได้อยู่ล่ะนะ


“.....”


แทนคำพูดของเขาทุกอย่างรถที่กำลังขับอยู่ก็เลี้ยวเข้าข้างทาง ผมมองหน้าเขางงๆก่อนจะทำให้ตัวเองหายงงด้วยการหันหน้าออกไปมองนอกกระจกรถ เห็นว่าข้างทางใกล้ๆกับที่พี่คินจอดนั้นเป็นร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าโปรดที่ผมชอบมากินอยู่บ่อยๆ


กำลังจะหันไปยิ้มตาหยีใส่พี่คินแต่ก็ไม่ทันเพราะพี่คินชิงลงจากรถไปแล้ว ผมถอนหายใจก่อนจะฮึดสู้อีกครั้ง เอาน่านี่ก็ถือว่าเขายอมอ่อนให้ผมเยอะกว่าวันสองวันแรกแล้วนะ


“ไม่รอผมเลยพี่ นี่สั่งหรือยังครับ?”


“.....”


ก็คือต้องคิดเอาเองใช่มั้ยหรือยังไงดีวะตัวกู


“เอ้องั้นผมไปสั่งให้แป๊บนึงนะครับ” ผมเดินแต็กๆไปสั่งก๋วยเตี๋ยวทั้งของตัวเองและของพี่คิน ก่อนกลับโต๊ะไม่ลืมที่จะแวะตักน้ำแข็งใส่แก้วสองใบกลับมาด้วย ร้านนี้เขาให้บริการตัวเองน่ะครับ


“......” เอาจริงผมนับถือพี่คินนะ แบบว่าคนอะไรเงียบเก่งเหลือเกินจ้าพ่อคุณเอ๊ย


ผมก็ไม่ใช่คนที่พูดคนเดียวเก่งด้วยนี่สิ เวลาพูดแล้วไม่มีใครตอบโต้มันเหงามากนะครับแต่ถ้าเงียบมันก็จะไม่ดีกับบรรยากาศตอนนี้อีก


เอาไงดีวะ เรื่องที่จะพูดก็ไม่ค่อยมีด้วยแล้ว สามวันเต็มๆเลยที่พูดคนเดียว ขุดเอาเรื่องทุกอย่างมาพูดจนหมด ตอนนี้คือไม่มีเรื่องอะไรจะพูดแล้วครับพี่


“พี่กินเหมือนเดิมใช่มั้ย ผมไม่รู้ว่าพี่อยากกินแบบอื่นมั้ยแต่เห็นมาร้านนี้ทีไรก็กินแบบเดิม ผมเลยสั่งให้เหมือนเดิมเป๊ะๆ”


“.....”


“เก่งใช่มั้ยล่า~ที่ผมจำได้ บอกเลยว่าเรื่องพี่อ่ะไม่มีเรื่องไหนที่ผมจำไม่ได้หรอก”


“.....” พี่คินมองผมนิ่ง ผมเลยทำยิ้มยิงฟันตาปิดใส่เขา


“ทำไมมองงั้นอ่ะ พี่ไม่เชื่อเหรอ มาๆผมจะบอกให้ฟัง”


“.....”


“พี่อ่ะชอบกินอะไรก็ได้แต่ไม่ชอบกินต้นหอม กระเทียมแล้วก็หัวหอมเพราะพี่บอกว่ากลิ่นมันแรง พี่ไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะๆเพราะพี่บอกว่าทั้งร้อนทั้งอึดอัด คนเยอะก็จะวุ่นวาย พี่ชอบออกกำลังกายมากจนบางครั้งก็หักโหมเกินไป ผมเป็นห่วงนะ อีกอย่างเวลานอนพี่ชอบนอนกอดผม พี่เคยบอกว่าเวลาไม่ได้กอดแล้วจะนอนไม่หลับ ผมไม่เชื่อหรอกแต่ก็ยอมให้กอดเพราะผมก็ชอบกอดของพี่เหมือนกัน อืม...มีอะไรอีกนะ?”


ผมทำท่าคิด


“.....”


“อ้อ...” ยังไม่ทันจะพูดก๋วยเตี๋ยวที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟที่โต๊ะเราพอดิบพอดีผมเลยต้องหุบปากฉับเพราะพี่คินเลิกสนใจผมไปสนใจก๋วยเตี๋ยวที่อยู่ตรงหน้าแทน


แอบเหลือบมองคนที่นั่งกินเงียบๆมาตั้งแต่ได้ก๋วยเตี๋ยว ทุกทีเขาจะสละลูกชิ้นให้ผมลูกนึงตลอดแต่ตอนนี้เขาโกรธอยู่ไม่รู้ว่าจะทำแบบเดิมมั้ย ผมไม่ได้ตะกละนะแต่มันคือความเคยชินที่ผมเคยได้รับจากพี่คินไงก็เลยอดที่จะรู้สึกคาดหวังไม่ได้


สูดเส้นก๋วยเตี๋ยวจนจะหมดถ้วยแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นลูกชิ้นที่คาดหวังมาวางไว้บนถ้วยของตัวเองเลยครับ ผมเลยล้มเลิกความคิดนั้นก่อนจะตั้งหน้าตั้งตากินของตัวเองให้หมด ก็รู้สึกน้อยใจนิดๆที่ไม่ได้ลูกชิ้นแต่ผมเข้าใจแหละครับว่าพี่คินโกรธผมอยู่


ผมตักลูกชิ้นลูกสุดท้ายเข้าปาก ตอนที่กำลังจะวางช้อนลงในถ้วยให้เรียบร้อยก็ต้องชะงักอีกแล้วเพราะว่าลูกชิ้นที่ผมเลิกหวังจากพี่คินจู่ๆก็ร่วงจากช้อนของเขาเข้ามาอยู่ในถ้วยของผ


ผมไม่ปกปิดความดีใจที่มี ส่งยิ้มตาหยีให้คนฝั่งตรงข้ามที่ถึงแม้จะโกรธกันแต่ก็ยังใส่ใจกันเหมือนเดิม


“ขอบคุณครับ”


ผมว่านี่คงเป็นลูกชิ้นที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ได้จากพี่คินมาเลยมั้งครับ อร่อยจริงๆนะ ไม่เชื่อก็ดูรอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าผมสิ แทบจะหุบยิ้มไม่ได้เลย


 

 

 

 


ถึงแม้พี่คินจะโกรธอยู่แต่เขาก็ไม่เคยลืมที่เคยพูดไว้ว่าเวลามาทำงานร้านเฮียเตอร์เขาจะเป็นคนผูกผ้ากันเปื้อนให้กับผมด้วยตัวเอง


ตั้งแต่ที่เขาโกรธวันแรกจนถึงวันนี้เขาก็ยังคงผูกให้ผมเหมือนเดิม เขาไม่ได้พูดอะไรกับผมหรอกนะครับ แค่ทำหน้าที่ผูกเงียบๆ จัดผ้าให้เข้าที่เข้าทางนิดหน่อยก็เดินออกไป ทำให้ผมได้แต่มองตามหลังเขาตลอด


นี่ก็คือข้อดีของพี่คินที่แม้จะโกรธจะเย็นชามากแค่ไหนเขาก็ยังคงใส่ใจผมอยู่เหมือนเดิมแต่นั่นแหละมีข้อดีก็ต้องมีข้อเสียใช่มั้ยล่ะ การที่เขายังใส่ใจผมอยู่เหมือนเดิมทำให้เป็นข้อเสียที่ว่าผมสามารถทำให้เขาอยู่กับผมได้นานๆ นี่พึ่งคิดได้เมื่อกี้เลยครับ ปล่อยเวลามาตั้งสามวัน วันนี้ผมจะไม่ปล่อยเขาออกไปง่ายๆหรอก


ก็คือมันทำให้หลายเป็นจุดอ่อนของเขา ผมเลยต้องทำตัวหงอยๆน่าสงสารๆหน่อยนึง


“อือ วันนี้ผมปวดท้องจังเลยครับ ไม่ค่อยสบายท้องเลย”


ผมบ่นขณะที่พี่คินกำลังผูกผ้ากันเปื้อน รู้สึกว่าเขาหยุดผูกไปจังหวะหนึ่งก่อนเขาจะเริ่มผูกต่อไป


“.....”


“แต่ก็นะ ผมบ่นไปก็ไม่มีใครสนใจผมหรอกเนอะ”


“.....”


“ขอบคุณนะครับพี่ ผมออกไปทำงานละ” เมื่อเขาผูกเสร็จผมเลยทำเป็นล่ำลา ทำหันหลังจะเดินออกจากหลังร้านแต่ก็ต้องหยุดอยู่ตรงนั้นเพราะคนที่กำลังโกรธผมเขารั้งแขนผมไว้


“......”


เขาไม่พูดอะไรเหมือนเดิมแต่เขาพาผมให้ไปนั่งพักตรงเก้าอี้หลังร้านเงียบๆ จ้องผมนิ่งอยู่ไม่กี่นาทีก็นั่งคุกเข่าลงตรงหน้า ผมตกใจทำท่าจะดึงเขาขึ้นแต่เพราะว่าเขามองผมดุๆผมเลยต้องทำท่าสงบเสงี่ยมเหมือนเดิม


“พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ”


เขาไม่ตอบ เอาแต่จ้องหน้าผม มันไม่ยุติธรรมเลยครับที่เขานั่งคุกเข่าแต่กลับสูงเท่าผมที่นั่งบนเก้าอี้อ่ะ


“ปวดท้องยังไงจะไปซื้อยาให้”


โหแม่เจ้า! น้ำตาจะไหล คือพี่คินคุยกับผมอ่ะ พี่คินคุยกับผมแล้วทุกคน


“ปวด....เอ่อปวดท้องตรงนี้ครับ” ผมตะกุกตะกัก ไอ้บ้าเอ้ยจู่ๆก็ดีใจจนติดอ่างเลยแม่


อาการปวดท้องผมปวดจริงๆนะครับแต่ว่าอาจจะเล่นใหญ่ไปนิดหน่อยเพื่อทำให้ตัวเองน่าสงสาร คงเพราะปวดจากการที่ไม่ได้กินข้าวเช้าบวกข้าวเที่ยง กินอีกทีก็ตอนเย็นแถมเป็นก๋วยเตี๋ยวที่ปรุงพริกลงไปเยอะขนาดนั้นจะไม่ให้ปวดท้องได้ไง


“รอตรงนี้”


“เดี๋ยวครับ พี่จะไปไหน?” ผมคว้าแขนเขาไว้ พี่คินมองหน้าผม


“ซื้อยา”


ได้ยินแบบนั้นก็ยอมปล่อยให้เขาไปแต่โดยดี รู้สึกใจชื้นขึ้นมามากแล้วที่เขาดูเหมือนจะโกรธผมน้อยลงถ้าเทียบกับวันแรกๆ นี่ก็คือผลจากการที่ผมง้อเขาทุกวันหรือเปล่านะ ดีแล้วครับถ้าผมพยายามง้อเขาไปอีกนิดพี่คินคงหายโกรธผมแล้ว


ระหว่างรอพี่คินผมก็ไม่มีอะไรให้ทำ นั่งมองนั่นนี่เรื่อยเปื่อยทั้งที่ความจริงผมจะลุกออกไปหน้าร้านก็ได้แต่พี่คินเขาบอกให้นั่งรอที่นี่อ่ะครับผมไม่อยากขัดที่เขาบอกเท่าไหร่


“ไงมึงดีกันแล้ว?”


ฮียเตอร์เดินเข้ามาหาผมที่นั่งอยู่ เขาก็เป็นอีกคนที่รู้ว่าพี่คินโกรธผม เฮียรู้ทุกอย่างแหละครับ


“ยังครับแต่ก็ดีขึ้นกว่าวันแรกๆแล้ว พี่คินโคตรใจแข็งอ่ะ”


“แข็งได้กว่านี้อีกมั้งแต่เพราะเป็นมึงไงมันเลยใจอ่อนง่าย”


“นี่อ่อนแล้วเหรอเฮีย”


“มึงว่าไงล่ะ?”


“อืม..ถ้าให้เทียบกับตอนที่เจอเขาครั้งแรกกับตอนนี้ผมว่าพี่คินเขาใจดีขึ้นมากเลยนะครับ”


“แค่กับมึง”


“จริงเหรอเฮีย?”


“นี่ไม่เคยสังเกตเวลาคินมันอยู่กับคนอื่นเลยเหรอ”


“ก็...ไม่ค่อยครับ ส่วนมากเวลาอยู่กับพี่คินเขาก็ไม่ค่อยสนใจคนอื่นเท่าไหร่อ่ะ”


“เออก็นั่นแหละ ในสายตามันก็มีแค่มึง”


“โคตรเฉียบครับเฮีย”


“หึ วันหน้าวันหลังมีอะไรก็คุยกันซะนะ มันบอกกับมึงยังไงมันก็ทำแบบนั้น เรื่องที่มึงสองคนเป็นแฟนกันถ้าครอบครัวของทั้งคินและมึงไม่ได้มีใครมีปัญหาอะไรก็อย่าไปคิดมาก ผู้ใหญ่เขาโอเคยังไงทุกอย่างก็ต้องโอเคเชื่อกูสิ”


“ตอนนั้นผมคิดมากไปหน่อย ตื่นทั้งงานตื่นทั้งคนเลยพูดออกไปแบบนั้น”


“เข้าใจๆแต่วันหน้าวันหลังก็อย่าพูดแบบนั้นอีกล่ะ ไอ้คินมันคงไม่ใจอ่อนเหมือนตอนนี้หรอกนะ”


“ครับเฮีย ขอบคุณนะครับ” ผมยกมือไหว้ นอกจากไอ้ทิมก็มีเฮียนี่แหละครับที่มักจะพูดเตือนสติผมตลอด


หลังจากนั้นพี่คินก็กลับมาพร้อมยาที่เขาบอกว่าจะไปซื้อมาให้ ผมกินแล้วก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง คิดว่าพอพี่คินซื้อยามาให้ผมแล้วเขาจะกลับไปซะอีกแต่คิดผิดครับ พี่คินก็ยังคงนั่งอยู่ในร้าน นั่งมองผมตรงหน้าเคาน์เตอร์ที่ประจำที่เขาใช้นั่งรอผม


พี่คินแสนดีขนาดนี้ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดที่ทำตัวงี่เง่าแบบนั้นออกไปจริงๆ ผมพยายามแล้วนะครับแต่จิตใจผมเวลามีความรักแม่งอ่อนไหวฉิบหายเลย



TBC....



เขียนจบตอนนี้แล้วก็คิดว่าทาวน์โชคดีมากเลยที่คนรอบตัวดีกับเขาขนาดนี้อ่ะ อิจสาา สรุปตอนนี้พี่คินหายโกรธทาวน์แล้วหรือไม่?

#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.351K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #631 NoonitNitaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 14:42
    ใกล้แล้วลูกใกล้ง้อสำเร็จล่ะ
    #631
    0
  2. #591 sugarraeks (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 18:53
    อ่านตอนนี้แล้วน้ำตาไหลอึดอัดถ้าคนรักเงียบใส่แบบนี้
    #591
    0
  3. #563 chanchanchan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 10:49
    เป็นบทเรียนนะคะ อย่าทำอีกนะ
    #563
    0
  4. #304 elfeleves (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 06:48
    มันคือช่วงเวลาแห่งการเรียนรู้และปรับตัวเข้าหากัน
    คินต้องเรียนรู้ที่จะรับโทรศัพท์
    ทาว์นต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับ
    (มันคือถ้อยคำสวยหรู)

    แต่เอาจริงๆ โคตรไม่ชอบคนที่แบบนี้เลย แล้วตอนบอกเพื่อนว่ามันไม่ใช่คนระดับเรา (ตอนเพื่อนบอกว่าความรักมันก็แค่คนรักกัน ...จำคำพูดเป๊ะๆไม่ได้) ก็บอกอยู่ว่า

    ตัวเองไม่ได้อยู่ในชนชั้นนั้น แล้วรู้ได้ยังไงว่าชนชั้นนั้นคิดยังไง เมื่อตัวเองไม่ได้อยู่ (อันนี้ก็วิจารณ์แบบพาลๆ โมโห -และอินจัด คือถ้าเป็นเพื่อนตรูจะด่าแบบเนี้ยยยย)
    #304
    0
  5. #283 IninNutCham (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 00:55
    ง้อให้สุดเลยยยย
    #283
    0
  6. #272 srppm00k- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 15:10
    ง้อวนไปลูกก งานนี้หนูผิดเต็มๆเลยย
    #272
    0
  7. #271 pink-peat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 18:59
    ง้อเข้าไปลูก หนูต้องอดทนจนกว่าพี่เค้าจะหายโกรธ เพราะหนูทำตัวเอง จะได้รู้ว่าพี่เค้ารู้สึกยังไง
    #271
    0
  8. #270 ParindaHanput (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 21:29
    ดีกันเร็วๆน้าาาาาาา มาต่อนะคะ
    #270
    0
  9. #269 Airzaa1810 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 15:12
    มีอะไรก็ค่อยๆคุยกันนะคนเป็นแฟนภ
    #269
    0
  10. #268 RealThxnB (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 12:45
    คือดีที่สุดดดดดดด
    #268
    0
  11. #266 gung_suwan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 11:30
    พี่คินคือผัวในอุดมคติอ่ะ มีอีกมั้ยที่บ้านพี่คินมีแบบนี้อีกมั้ย พี่ครามนิสัยแบบนี้มั้ย จะไปจีบพี่คราม
    #266
    0
  12. #265 Napat99 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 01:02
    โอ้ยยยย เขินไม่ไหวแล้ววว พี่คินคือโคตรดีอ่ะ
    #265
    0
  13. #264 peachbam1a (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 01:00
    ไม่มีไรจะบอกนอกจาก สมน้ำหน้าทาว 555 ง้อให้มันดูจิงใจหน่อยดิว้อยยย
    #264
    0
  14. #263 xxxlilly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:19
    พี่คินน่ารักมากเลย โกรธแต่ก็แคร์ ดีแล้วที่ไม่พูดกับทาวน์อ่ะ จะได้สำนึกได้
    #263
    0
  15. #262 ningtitaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:06
    พี่คินดีมากกกㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #262
    0
  16. #261 prakaysmlie (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 20:23
    มีพี่คินขายที่ไหนมั้ย เย็นชาแต่ก็แอบใส่ใจ
    #261
    0
  17. #260 masoya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 19:57
    ชุ้นรักพี่คินนน
    #260
    0
  18. #259 pla0415 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 19:19
    สนุกอ่ะ มาต่อเลื่อยๆเลยนะ
    #259
    0
  19. #258 Chom_snj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 18:18
    พี่คินอยากให้น้องง้อแบบไหนรีเควส์มา โกรธแต่ก็ใส่ใจอยู่ พี่คินนนนนนนนนน
    #258
    0
  20. #257 noengjnora (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 17:30
    เข้าใจทั้งสองดีกันได้แล้วววว
    #257
    0
  21. #256 myeonz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 17:24
    ฮืออออ พี่คินคือที่สุดอะ ถึงจะโกรธ แต่ก้ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม แสนดีเกินไปแล้วนะ
    #256
    0
  22. #255 sabay670 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 17:11
    หายงอลสักทีนะ น้องง้อๆๆๆ
    #255
    0
  23. #254 Wincts1245 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 16:43
    ตาพี่!!!! ใจแข็งจังเลยนะ น้องง้อแล้วนะ แม่เข้าใจทาวน์นะ แงแง แต่ทาวน์ก็ต้องเข้าใจพี่คินด้วยนะ แบบ เราอ่ะ ปากไวตื่นคนไป ไม่เชื่อใจพี่คินหรอ เค้ารักเรามากกกกกกก เลยนะ ดีกันไวๆๆๆๆๆนะ แงแงแงแงแงแง
    #254
    0
  24. #253 Brem25 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 15:58
    เราเข้าใจน้องทาวน์นะ สู้ๆนะทำให้พี่คินหายโกรธให้ได้นะ
    #253
    0
  25. #252 GJYJ1617 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 15:52
    โดนพี่คินโกรธ ทาวน์ไม่ร้องนี่จะร้องแทนแล้วนะ5555555555555
    #252
    0