(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,300 ครั้ง
    28 มิ.ย. 62

ตอนที่5



วันเชียร์คณะวันสุดท้าย รุ่นพี่ปีสองถึงปี่สี่ก็ต้องมารวมตัวกันเพื่อรับน้องปีหนึ่งในสาขาของตัวเอง ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ต้องมานั่งตบยุงรอน้องที่ใต้อาคาร พี่ชัชก็ไม่รู้หายไปไหนอีกละ เมื่อกี้เห็นแวบๆพอมองหาอีกทีก็หายไปแล้ว เดี๋ยวพี่แกก็คงมาแหละครับ


สายผมเหลือกันสองคนรวมน้องรหัสก็เป็นสามคนเพราะพี่ปีสี่เขาซิ่วไปแล้ว น่าเสียดายเหมือนกับครับแค่อีกปีเดียวก็จบแล้วแต่อย่างว่าถ้าฝืนเรียนไปแล้วไม่มีความสุข การซิ่วก็เป็นทางออกที่ดีกว่าการฝืนอยู่นั่นแหละ


ในมือของรุ่นพี่แต่ละคนจะมีเทียนอยู่กันตามจำนวนน้องรหัส อย่างไอ้ทิมได้น้องมาสองคนก็มีเทียนสองเล่ม ส่วนผมได้น้องมาแค่คนเดียวก็ถือเทียนหนึ่งเล่ม


ตรงเทียนจะมีกระดาษรองน้ำตาเทียน ใครอยากเขียนอะไรให้น้องก็เขียนได้ ส่วนมากเขาก็เขียนกันนั่นแหละ ผมเลยเขียนกับเขาบ้าง บอกแค่ว่าตั้งใจเรียน สู้ๆนะอะไรเทือกนั้น


“มึงว่าเขาจะปล่อยน้องลงมาตอนไหนวะ”


“ไม่รู้ว่ะ”


“นึกถึงปีเราเนอะ กว่าจะผ่านมาได้เล่นเอาน้ำตาแตก”


“จริง กูนี่ร้องไห้ ขี้มูกก็ไหลหายใจแทบไม่ออก เดินออกมาจากหอประชุมยังเสือกไม่เจอพี่รหัสอีก โคตรรันทด”


“แหม แต่ได้ข่าวว่าสุดท้ายก็เจอพี่ชัชนี่ แถมพี่คินก็มากอดปลอบด้วยนี่หว่า”


“มึงรู้ได้ไง”


“ข่าวออกจะครึกโครม”


เออก็จริง จำได้ว่าได้ลงในเพจอะไรสักอย่างด้วย รูปหลักฐานนี่มาเต็มมาก ไม่รู้แอดมินเพจนั้นเขาเป็นใคร แต่ยอมรับว่าเก่งจริงที่เขาสามารถตามถ่ายรูปผมกับพี่คินมาได้


ตอนเปิดตัวนี่เจ๊เขาก็เอารูปผมกับพี่คินไปลงเพจอีก มีคนมาแสดงความคิดเห็นเต็มไปหมด ทั้งดีและไม่ดีแหละครับ ก็แอบนอยด์ไปพักหนึ่งจนโดนพี่คินด่า กูหายนอยด์เลย


“แล้วเป็นไงมึง ช่วงนี้ยังมีคนส่งรูปอะไรมาให้อีกมั้ย”


“ก็มีบ้าง ประสาทจะแดกไล่บล็อกก็ไม่เคยหมด บางวันนี่ส่งมาบอกให้กูเลิกกับพี่คินเร็วๆด้วย กูล่ะเพลีย”


“แล้วไม่บอกพี่คินวะ”


“ไม่เอาอ่ะ ช่างเหอะ”


“แล้วก็เก็บมาทำหน้าหงอยคนเดียวเนี่ยนะมึง เป็นคนดีจริงๆเลยเพื่อนกู”


ผมก็ไม่ได้อยากเป็นคนดีอะไรนักหรอก การที่มีผู้หญิงคนอื่นส่งรูปที่เคยแอบถ่ายตอนที่เคยควงกับพี่คินมาให้ผมดูมันไม่ได้เป็นเรื่องที่น่ายินดีเท่าไหร่หรอกครับ เห็นทีไรเจ็บจี๊ดที่ใจทุกที ก็รู้ว่าเป็นอดีตของพี่คินแต่บางครั้งผมก็แอบน้อยใจไม่ได้อ่ะ


พี่คินผ่านอะไรๆมาตั้งเยอะแยะ แถมคนที่เขาเคยควงด้วยก็เกรดพรีเมี่ยมทั้งนั้น หันมามองตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจ ผมก็เป็นแค่เด็กเด๋อ ทำตัวตลกไปวันๆ บางครั้งยังแอบนึกกับตัวเองเลยว่าพี่คินมันชอบผมที่ตรงไหน ดูไปแล้วผมก็แค่เด็กผู้ชายธรรมดาแค่นั้นเอง


ยิ่งทุกวันจะได้รับข้อความประสาทแดกแช่งให้ผมกับพี่คินเลิกกันนี่ยิ่งโมโห คือว่างนักหรือไงก็ไม่รู้นะครับถึงได้ชอบส่งข้อความ ชอบส่งรูปพี่คินเวลาอยู่กับคนอื่นมาให้ผมนัก คู่จิ้นไอ้พี่ก็เยอะเหลือเกิน ไปอยู่ใกล้ใครก็เคมีเข้ากับเขาหมดเลย


คิดแล้วก็เจ็บกระดองใจจริงๆ


ที่ไม่บอกพี่คินเพราะเห็นว่ามันไร้สาระ ถ้าบอกไปแล้วต้องทะเลาะกันมันก็ไม่น่าบอกหรอก ปล่อยๆไปเถอะครับ ถ้าพวกเขาเหนื่อยก็คงจะหยุดเองแหละ สิ่งที่เขาส่งมานั่นก็เป็นแค่อดีตส่วนเรื่องเลิกไม่เลิกก็ไม่ใช่เรื่องที่ผมต้องทำตามที่คนอื่นบอกซะหน่อยใช่มั้ยล่ะ มันก็เป็นเรื่องของผมสองคนอ่ะ จะเลิกหรือไม่ยังไงคนนอกก็ไม่เกี่ยวอยู่แล้วป่ะ


เอ้อ....อยากด่านะแต่ไม่ดีกว่า ผมไม่อยากประสาทเสียไปกับเรื่องไร้สาระพวกนั้นหรอก


“พอๆ เลิกพูดอะไรไม่ดีได้ละ พูดมาทีไรกูเซ็งทุกที”


“เออๆ ถ้าไม่ไหวก็รีบบอกพี่คินล่ะมึง เขาคงไม่ยอมหรอกถ้ารู้เรื่องนี้”


นั่นแหละถึงได้ไม่บอกพี่คิน ยิ่งพี่คินไม่ยอมเรื่องมันก็จะบานปลายไม่จบไม่สิ้นสักที นี่ขนาดพี่คินไม่เคยมีความเฟรนลี่อะไรเลยนะแต่แฟนคลับแม่งทั้งรักทั้งหวงก้าง ผมโคตรหนักใจเล


มีแฟนทั้งทีดันได้แฟนหล่อแถมยังมีแฟนหลับยอะแยะเต็มไปหมดเลย


ไอ้ทาวน์นะไอ้ทาวน์ บุญวาสนาหรือเวรกรรมอะไรของกูกันแน่เนี่ย


 

 

 

 


ผ่านไปประมาณเกือบชั่วโมงกว่าน้องปีหนึ่งก็เริ่มทยอยเดินลงมาจากอาคาร พี่สายรหัสที่เห็นน้องตัวเองต่างก็ยื่นเทียนที่น้ำตาเทียนร่วงจนแทบจะลวกมือให้ ได้ยินเพื่อนข้างๆบอกน้องมันว่าระวังเทียนหยดใส่เพราะไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้นมันก็พึ่งโดน


กระดาษที่เขียนอะไรเยอะแยะเพื่อหวังให้น้องอ่านนี่ก็เลอะน้ำตาเทียนจนแทบจะมองไม่เห็นตัวหนังสือแต่ยังดีครับที่น้ำตาเทียนมันแกะออกง่าย


“น้องกูมาเข้าเชียร์ป่ะวะ” ผมพึมพำคนเดียว เด็กปีหนึ่งเดินกันแทบจะหมดแถวแล้วยังไม่เห็นน้องรหัสตัวเองเลย ชะโงกหน้าจนคอแทบหลุดแล้วด้วยครับ


ผมไม่ได้ถามน้องด้วยอ่ะดิว่าจะเข้เชียร์วันสุดท้ายนี้มั้ย คงต้องเสี่ยงดวงรอต่อไปก่อนเผื่อคนสุดท้ายที่อยู่ในแถวจะเป็นน้องผม


“พี่ทาวน์”


เชรดเข้! นี่ไงน้องผมมันมาครับ น้ำตาจะไหลจริงๆที่น้องไม่ทิ้งให้พี่โดดเดี่ยว น้องรหัสผมไม่ได้มาคนเดียวยังพ่วงพี่ชัชพี่รหัสของผมที่นึกว่าหายสาบสูญไปแล้วมาด้วย


“นึกว่าไม่มาซะแล้ว นี่รอจนขาเป็นตะคริว”


“พูดเวอร์ไปละไอ้ทาวน์”


“โห่ย...ก็พี่ชัชไม่รู้หายไปไหนนี่หว่า...เออเอานี่จบกิจกรรมเชียร์แล้วก็โล่งเลยเนอะ” ผมยื่นเทียนให้น้อง


“ค่ะพี่ หนูดีใจมากแต่ว่าวันสุดท้ายซึ้งจริงๆอ่ะค่ะ แบบว่าน้ำตาไหลเป็นลิตรๆเลย”


“แต่ก็ดีใช่มั้ยล่ะตอนที่ได้ธงรุ่น”


“ดีมากเลยค่ะ หนูคิดว่าคงไม่ได้แล้วด้วย ตอนนั้นหงุดหงิดมากเลยที่พี่บอกให้ร้องเพลงใหม่แต่ว่าก็เข้าใจนะคะ”


“ผ่านมาได้ก็ดีแล้วเนอะ” พี่ชัชยิ้มให้หลานรหัสตัวเองซึ่งก็คือน้องรหัสผมนี่แหละครับ


“นัดเลี้ยงอะไรน้องดีมั้ยพี่ชัช”


“เอาดิ แก้วอยากกินอะไรบอกพวกพี่ได้เลยครับ”


“หนูอยากกินชาบูค่ะพี่ เห็นว่าชาบูหลัง มอ.อร่อยมาก”


“เด็ดจริงพี่ไปมาแล้ว” ผมรับประกัน ล่าสุดพึ่งได้ไปกินกับพี่คินเมื่ออาทิตย์ก่อน ไปกินตอนไหนก็อร่อยตอนนั้น คือน้ำจิ้มแซ่บสุด


“โอเค พวกเราสะดวกวันไหนหรือจะไปกันเสาร์อาทิตย์”


“ผมเสาร์อาทิตย์ว่างพี่ แก้วว่างมั้ยล่ะ”


“หนูว่างค่า มีเรียนถึงแค่พฤหัส”


“โอเค งั้นเอาตามนี้เนอะ เดี๋ยวถ้ายังไงก็นัดกันในกลุ่มอีกทีนะ” พี่ชัชว่า


“ได้ครับพี่”


ผมกับพี่ชัชยืนคุยกับลูกแก้วหรือแก้วสายรหัสหนึ่งเดียวที่เป็นผู้หญิงในตอนนี้ของพวกผม น้องคุยเก่งมากครับ ร่าเริงแจ่มใสสมกับวัยเด็กปีหนึ่งจริงๆ


“ไอ้ทาวน์ๆ ทาวน์โว้ย” เสียงแหกปากของไอ้ทิมที่เรียกชื่อผมทำให้ผมต้องหันไปมอง


“ไรมึงวะ แหกปากจนเขามองกันหมดแล้ว”


“แหะ โทษทีว่ะ”


“แล้วมีไร?”


“พี่ปีสามนัดปีสองไปคุยตรงนู้นอ่ะ เร็วๆเลย”


“เรื่องไรวะ”


“ธงสาขามั้ง เรายังไม่ได้กันเลยนี่หว่า”


จริงด้วยครับ สิ่งที่เราต้องมีอีกอย่างก็คือธงสาขาที่จะระบุว่าเราเป็นรุ่นที่เท่าไหร่ของสาขานั้นๆ บางสาขาก็ได้ไปตั้งแต่ตอนใกล้จบปีหนึ่งแต่บางสาขาก็ยังคงไม่ได้ธงสาขามาครอบครองเลยครับ สาขาผมก็เช่นกัน ไม่รู้พี่จะให้พวกเราทำอะไรกันอีก


“พี่ชัชไม่ไปอ่อ?”


“ไม่ล่ะ พี่รู้อยู่แล้ว มึงไปเถอะเดี๋ยวกูพาน้องไปส่งหอก่อน...ลูกแก้วกลับกับพี่เนอะ”


“ได้ค่าพี่..พี่ทาวน์สวัสดีนะคะ โชคดีค่า”


ทำไมคำว่าโชคดีของน้องมันเหมือนเป็นลางร้ายแปลกๆวะหรือผมจะคิดมากไปเอง


“ไปเหอะไอ้ทาวน์ พี่เขาเริ่มนับกันละ”


“เออๆ ผมไปก่อนนะ” ก่อนไปก็ไม่ลืมลาสายรหัสตัวเองอีกครั้ง


มาถึงก็ตอนที่พี่นับสิบพอดี ผมแอบหอบเบาๆเพราะบริเวณที่พี่นัดปีสองมาพบมันเงียบและค่อนข้างมืด แค่ไอนิดหน่อยก็เสียงดังไปทั่วบริเวณนั้นแล้ว


ผมได้ยินพี่พูดไม่ค่อยชัดนักถึงเรื่องธงสาขาแต่จับใจความได้แค่ว่าถ้าพร้อมจะเอาธงรุ่นเมื่อไหร่ก็ให้เฮดสาขาปีสองเป็นตัวแทนไปนัดกับพี่ๆปีสาม ก็คงต้องมาตกลงกันในชั้นปีอีกทีว่าจะเอายังไงกัน อีกเรื่องก็คือสันทนาการ หน้าที่ในการฝึกซ้อมและดูแลน้องก็ตกมาสู่รุ่นของพวกผมปีสอง


สันทนาการระหว่างคณะเป็นการเอาน้องปีหนึ่งแต่ละสาขาในคณะที่ผมอยู่มาแข่งเต้นสันทนาการกัน เป็นกิจกรรมเชื่อมความสัมพันธ์อะไรสักอย่าง จำได้ว่าปีที่แล้วแต่ละสาขาก็ได้ขนมปี๊บไปคนละสองสามปี๊บ ก็ดีครับที่มีรางวัลให้แต่เอาจริงป่ะ ที่แข่งนี่เหมือนไม่ค่อยสานสัมพันธ์เท่าไหร่หรอก คืออยากจะเอาชนะกันทั้งนั้นแหละครับ


สรุปได้ใจความก็มีเท่านี้แล้วก็พูดถามสารทุกข์สุกดิบตามประสารุ่นน้องรุ่นพี่กันอีกนิดหน่อยพี่ก็บอกให้แยกย้ายได้


“พี่คินมายังมึง จะให้กูรอเป็นเพื่อนป่ะ?”


“มาละ ขอบใจมึงมาก เจอกันพรุ่งนี้” ผมโบกมือให้ไอ้ทิมก่อนจะเดินไปหาพี่คินที่จอดรถอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่


“รอนานมั้ยครับ โทษทีผมไม่รู้ว่ารุ่นพี่เขาจะพูดต่ออ่ะ”


“ไม่เป็นไร หิวมั้ย?”


“ไม่ค่อยครับ พี่กินอะไรยัง?”


“กินแล้วนิดหน่อย รอกินพร้อมมึงอีกรอบ”


“ดีจังทำไมดีขนาดนี้เนี่ย มาหอมแก้มหน่อยครับ” ผมยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่คินที่เอียงหน้ามาให้ผมอย่างรวดเร็ว แหม...ที่อย่างนี้ล่ะเร็วเชียวนะพ่อคุณ “ชื่นใจครับ ไปเถอะพี่เดี๋ยวแวะกินอะไรข้างทางก็ได้เนอะ อยากกินข้าวต้มกับผัดผักบุ้งอ่ะ”


“ได้ครับ” พี่คินตอบรับพร้อมส่งยิ้มให้ผม จากนั้นก็นำรถทยานตัวออกไปยังท้องถนนที่รถราวิ่งบางตาลงกว่าตอนกลางวัน


 

 

 



เห็นน้องปีหนึ่งตอนนี้ก็นึกสงสารน้องเบาๆนะครับ เมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วพึ่งจบเชียร์คณะไปหยกๆ ตอนนี้ก็ต้องมานั่งซ้อมสันทนาการที่จะแข่งกันตอนสิ้นเดือนนี้อีก เป็นปีหนึ่งต้องทำใจจริงๆอ่ะกับเรื่องกิจกรรม ยิ่งใครไม่ชอบทำกิจกรรมนะผมว่าคงเป็นอะไรที่น่าเบื่อสำหรับคนนั้นไปเลยล่ะครับ


“เดี๋ยวพี่จะร้องให้ฟังรอบนึงนะคะแล้วอีกรอบพี่จะพาน้องร้องไปทีละท่อนเด้อ” ฝ่ายสันทนาการพูดขึ้นให้น้องฟัง น้องๆก็ตอบรับกันเสียงแผ่วๆ


ก็เข้าใจแหละครับ เลิกเรียนมาแทนที่จะได้กลับไปนอนตียุงที่หอแต่ดันต้องมานั่งซ้อมสันทนาการกันอยู่


“ขอเสียงแข็งแรงกว่านี้ได้มั้ยจ๊ะน้องๆ พี่ฟังเสียงน้องแล้วรู้สึกง่วงนอนตามเลย”


ฝ่ายสันทนาการขอเสียงน้องอีกครั้ง น้องๆก็ไม่รู้ว่าประชดหรือเปล่านะครับเพราะครั้งนี้ตอบกันเสียงดังจนได้ยินไปถึงถนนอีกฝั่งเลย


“ชื่นใจมากจ้ะ”


ผมไม่ได้มีหน้าที่อะไรมากหรอกแค่คอยมายืนดูน้องเฉยๆ เดี๋ยวสักพักพี่คินก็มารับไปทำงานร้านเฮียเตอร์แล้วล่ะครับ


ยืนดูน้องร้องเพลงตามฝ่ายสันทนาการได้ไม่นานพี่คินก็โทรมาบอกว่ารออยู่ตรงหน้าถนนใกล้ๆกับที่ผมอยู่ ความจริงเขาจะมารับผมถึงที่เลยแต่ไม่เอาดีกว่าครับ ผมไม่ชอบให้ใครมองเท่าไหร่ รถพี่คินเด่นน้อยซะที่ไหนล่ะ


“อาบน้ำแล้วเหรอ?” เข้ามาก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากสบู่ที่ซื้อมาใช้ด้วยกันจากตัวคนขับ


“อืม พึ่งตื่นก็เลยอาบน้ำมารับ วันนี้จะนั่งรอที่ร้าน”


คือพี่คินเขาไม่มีเรียนวันนี้ครับก็เลยดูเหมือนว่าพี่แกจะนอนลากยาวมาเลย ถ้าไม่มารับผมไม่รู้ป่านนี้จะตื่นหรือยัง


“เฝ้าทำไม พี่ไม่เบื่อเหรอ?”


“เบื่อทำไม มีหน้ามึงให้มองอยู่”


“เลี่ยนอีกละ”


“เดี๋ยวนี้สนิทกับโยธามากขึ้นเหรอ?”


“ก็สนิทขึ้นกว่าตอนแรกเยอะครับ ต้องทำงานด้วยกันจะไม่ให้สนิทได้ไง”


“แต่มากไปหรือเปล่า?”


“นี่หึงว่างั้น?”


“อืม”


“ไม่มีอะไรหรอกครับอย่าคิดมากเลยนะ” ผมว่าแล้วยื่นมือไปแตะที่แขนของพี่คินเบาๆ


“จะพยายาม”


“นี่ที่ไปเฝ้าไม่ใช่ว่ามาเพราะเรื่องนี้นะพี่คิน”


“แสนรู้”


“โธ่...หึงเก่ง หวงเก่งจริงๆเลยพ่อคุณ”


“พ่อทูนหัว”


ผมถอนหายใจกับคำพูดหน้าตายของเขาก่อนจะหัวเราะออกมา คนขี้หึงยังไงก็ขี้หึงอยู่วันยันค่ำนั่นแหละครับ ถึงจะยืนยันว่าไม่มีอะไรแต่คนจะหึงผมจะไปห้ามอะไรเขาได้


มาถึงร้านก็เห็นโยธามันช่วยเฮียเตอร์จัดร้านอย่างขยันขันแข็ง พอมันหันมาเห็นผมกับพี่คินก็ยกมือไหว้ก่อนจะหันกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ


“หวัดดีครับเฮียเตอร์”


“อืม มาได้แล้วเหรอมึง พาพนักงานกูไปสวีทที่ไหนอีกล่ะไอ้คิน”


“ในรถ”


“พี่คิน!


ไอ้พี่บ้านี่ รู้หรอกว่าตอบแบบขำๆแต่คนอื่นที่เขาไม่รู้จะคิดยังไงวะ นั่นอ่ะไอ้เด็กโยธามันหน้าแดงแล้ว


“ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้นแหละเฮีย ผมไปเฝ้าน้องซ้อมสันทนาการอ่ะเลยช้านิดหน่อย”


เฮียเตอร์พยักหน้าหงึกหงักเหมือนจะเข้าใจผมแต่สุดท้ายก็มาทำหน้ากรุ้มกริ่มมีลับลมคนในใส่ผมกับพี่คินอีก นี่เฮียจะไม่จบใช่ป่ะ เฮ้อ...


“ผมขอไปเตรียมตัวแป๊บเดี๋ยวมาช่วยครับ”


“ไปด้วย” ผมชะงักขาที่กำลังเดิน หันไปมองพี่คินที่ร้องจะไปด้วยกับผม


“พี่ไปทำไมเนี่ย นั่งตรงนี้แหละครับ”


“จะไปด้วย”


“เคๆ อยากมาก็มาครับ” ไม่รู้เขาจะอยากมาด้วยทำไมกับอีแค่ผมเดินไปหลังร้านเพื่อเอาของนิดหน่อย


“ไหนๆก็ตามมาละ พี่คินผูกผ้ากันเปื้อนให้หน่อยดิ”


เขาขยับเข้ามายืนซ้อนข้างหลังผมก่อนจะเริ่มลงมือผูกผ้ากันเปื้อนให้ตามที่ผมบอก ปากของเขาก็เอ่ยถามผมไปด้วย “ถ้าไม่มีกูใครจะผูกให้”


“ช่วงแรกก็เฮียทำให้ หลังๆก็ให้โยธาผูกครับ”


“ต่อไปนี้กูจะมาผูกให้ทุกวันเลย”


“พูดเป็นเล่น”


“จริงจังมากด้วย ไหนหันหน้ามาซิ” พี่คินจับผมหมุนเพื่อให้หันหน้าไปทางเขา เขาจัดผ้ากันเปื้อนผมให้เข้าที่นิดหน่อยก็ตบลงที่แก้มผมเบาๆ


“น่ารักเรี่ยราดนะมึง คนชอบเยอะแยะไปหมด”


“อะไรของพี่เนี่ย”


“แถมยังไม่รู้เรื่องอีก ยิ่งเอ๋อๆอยู่ด้วย คนชอบเยอะก็ไม่เคยจะรู้ตัวหรอกแต่ก็ดีแล้ว ถึงใครจะชอบมึงแต่มึงไม่ได้ชอบเขานี่”


เหมือนพี่คินกำลังคุยกับตัวเองเลยอ่ะ


“พี่คุยกับผมป่ะแล้วใครชอบใคร? ผมงงไปหมดหรือพี่ไปแอบชอบใคร คิดจะมีกิ๊กหรือไงห้ะ”


“นี่ไงกูถึงได้บอกว่ามึงยิ่งเอ๋อๆอยู่ ตามใครไม่ทันหรอก เป็นห่วงว่ะ”


“อะไรวะพี่” ผมได้แต่ทำหน้างงเลยโดนพี่คินจูบแก้มเข้าให้ “อื้อ...ผมไม่เห็นจะเข้าใจที่พี่พูดเลย”


“ไม่ต้องเข้าใจหรอก รู้แค่ว่ากูหวงมึงมากก็พอ”


ถึงพี่คินไม่บอกผมก็รู้นานแล้วครับ พี่คินแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นแม้ผมจะใช้เวลาในการดูนานไปหน่อยจนพี่คินต้องพูดย้ำบ่อยๆก็เถอะ


คนมันไม่เคยมีความรักนี่ครับ ก็เงอะงะไม่ค่อยรู้อะไรหรอก ผมน่ะยังต้องเรียนรู้อีกเยอะส่วนพี่คินคือรู้เยอะมากจนต้องมาคอยบอกผมอีกที


“ออกไปกันพี่ เดี๋ยวเฮียจะด่าว่าชักช้า”


“ช่างมัน”


“โธ่...จะช่างมันได้ไงล่ะพี่คิน นั่นเจ้านายผมเลยนะครับที่รัก”


พี่คินตาโต เหมือนเขาจะอึ้งกับอะไรสักอย่าง ผมมองเขาอย่างไม่เข้าใจก่อนจะผงะเกือบหงายหลังถ้าไม่มีพี่คินเอามือประคองเอวผมไว้ ใครบอกให้พี่เอาหน้ามาใกล้ผมขนาดนี้เนี่ย


“ไหนพูดอีกที คำนั้นอ่ะอยากฟัง”


“คำไหนอ่ะ”


“คำสุดท้ายของประโยคเมื่อกี้”


คำสุดท้ายของประโยคเมื่อกี้เหรอ?...อ๋อ


“ที่รัก..อื้อ”


ถ้าผมรู้ว่าการพูดคำว่าที่รักให้เขาฟังจะทำให้ผมต้องโดนเขาจูบจนปากช้ำปากบวมไปหมด ผมจะไม่มีทางพูดคำนั้นให้เขาฟังเด็ดขาด


ไอ้พี่คินแม่ง!







TBC...



ปีสองนี่ก็ใช่ว่าจะสบาย ยังต้องมาชิงธงสาขา ไหนจะต้องมาสอนสันทนาการน้องอีก  มีอะไรอีกเยอะให้ได้เรียนรู้จริงๆในรั้วมหา'ลัยแต่แบบว่านี่ก็ลืมไปแล้วเดี๋ยวขอฟื้นความจำแป๊บเด้อ อิอิ

ใครกลัวดราม่าอย่ากังวลไปจ้า เราอาจจะวาร์ปบ่อยหน่อยเด้อเพราะอยากเขียนตอนพี่คินไปฝึกงานด้วย จะมีรักแท้แพ้ระยะทางหรือไม่ก็ต้องรอดูกันจ้า นี่ก็เปลี่ยนพล็อดบ่อยมากไม่รู้จะได้เขียนตอนฝึกงานมั้ย ฮ่าๆ

#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.3K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #630 NoonitNitaya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 14:06
    พี่คินหึงหวงน้องอ่ะเป็นด้วย
    #630
    0
  2. #620 babiejj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:01
    ทาวน์ก็ฮอตอยู่ พี่ถึงได้ห๊วงหวง
    #620
    0
  3. #561 chanchanchan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 10:35
    แงงงงที่รัก แงงงงเขินนน
    #561
    0
  4. #481 Swagjerry (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 12:40
    เป็นคนที่น้วยกับอะไรแบบนี้มากๆ เช่นคำว่าที่รัก โอ้ยยยแมมม่
    #481
    0
  5. #228 RealThxnB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 15:24
    ตามใครทันบ้างเนี้ยลูก555555555
    #228
    0
  6. #197 pimpika-68 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 10:08
    เอ็นดูทาวน์อย่าที่พี่คินว่าจริงๆ ตามใครทันบ้างเนี่ยทาววววน์ แต่พี่คินน่ารักมาก งื้ออออออ
    #197
    0
  7. #188 PawichSPN (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 23:37
    โยธาคู่กับเฮียเตอ!!!!!
    #188
    1
    • #188-1 Nawagi(จากตอนที่ 6)
      27 สิงหาคม 2562 / 07:36
      เรือลำใหม่ที่คู่ควร????????????????
      #188-1
  8. #182 xxxlilly (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 17:47
    คู่นี้น่ารักตลอด รักกันมากเลย แต่อยากให้ทาวน์เล่าให้พี่เค้าฟังไปตรงๆ มันไม่ไร้สาระหรอก พี่เค้าแคร์เราจะตาย มาเจอแบบนี้มันก็บั่นทอนแถมลดความมั่นใจตัวเองอีก น่าตีจริงๆ
    #182
    0
  9. #169 sasonsasai (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 07:07
    พ​ี่คินน่ารัก
    #169
    0
  10. #168 Wowloveme (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 23:25
    เอาจริงป่ะ เราไม่รู้สึกว่า โย ชอบเลย คิดว่าจะคู่กับเฮียเตอร์ด้วซ้ำอะ
    #168
    0
  11. #167 Airzaa1810 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 17:11
    พี่คิน ฉันเขินอะไรกันนนนนน
    #167
    0
  12. #166 Neko4869 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 15:23
    เราไม่อย่าให้ดราม่าเลย กัวใจตัวเอง
    #166
    0
  13. #165 Yaoi0077 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 14:07
    รออออออ
    #165
    0
  14. #164 dreammy2603 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 12:12
    อยากให้พี่คินรู้อะ สงสารน้องง
    #164
    0
  15. #163 Brem25 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 09:29
    อุ๊ยๆ มดกัดๆ หวานไปแล้วววว น่ารักจัง
    #163
    0
  16. #162 srppm00k- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 09:21
    หวานแบบไม่หวั่นม่าา แต่คนทางนี้หวั่นม่ามาก 55555555
    #162
    0
  17. #161 Chom_snj (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 01:36
    หวานๆๆๆๆ>//<
    #161
    0
  18. #160 zzzwanmaizzz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 01:12
    น่อววววว ตามมาเฝ้าน้องเว้ยเฮ้ยยย
    #160
    0
  19. #159 masoya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 00:06
    เขินนนน
    #159
    0
  20. #158 Suraiya1874 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 23:35
    ง้อววววววว
    #158
    0
  21. #157 myeonz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:57
    ฮือออออ เปงกลจให้ไรท์นะคะ
    #157
    0
  22. #156 ningtitaya (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:52
    พี่คินน่ารักกก ㅠㅠㅠㅠ
    #156
    0
  23. #155 Chul77 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:33
    พี่คินหวงน้องเก่งมาก
    #155
    0
  24. #154 IninNutCham (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:29
    แงพี่คินนนน น่ารักขี้หวงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #154
    0
  25. #153 wannabeyou_68 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:56
    พิคินทำน้องใจบางไปหมดแน้ว(๑♡⌓♡๑)
    #153
    0