(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 5 : ตอนที่4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,196
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,300 ครั้ง
    25 มิ.ย. 62

ตอนที่4


ชีวิตปีสองนี่สบายอย่างเดียวคือไม่ต้องไปนั่งเชียร์หรือทำกิจกรรมเยอะแยะเหมือนน้องแต่เรื่องเรียนก็ยังคงหนักหน่วงเหมือนเดิม นี่ขนาดพึ่งเปิดเทอมอาจารย์ก็พากันสั่งงานจนสมองหมุนไปหมด


“มึงว่าเทอมนี้เราจะรอดป่ะ?”


“หัวก้อยละกัน”


ผมหยิบเหรียญบาทขึ้นมาก่อนจะโยนขึ้นไปในอากาศ ใช้หลังมือรับและใช้มืออีกข้างหนึ่งปิดเอาไว้


“หัวรอด ก้อยไม่รอด” ไอ้ทิมมันบอก


ผมค่อยๆแง้มมือออกช้าๆ ใจเต้นตุ่มๆต่อมๆกับการเสี่ยงโชคในครั้งนี้ คือถามว่าต้องจริงจังเบอร์นั่นมั้ย จริงๆก็ไม่แต่เพื่อความบันเทิงผมว่าจริงจังแล้วจะสนุกกว่า


“ไอ้แม่x ออกก้อย” ผมอุทาน


“ก้อย...ไม่รอด”


ได้แต่นั่งทำหน้าสิ้นหวังกับไอ้ทิมสองคน คือการโยนหัวก้อยเมื่อกี้มันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรหรอกครับ ทำขำๆตามประสาคนไม่มีอะไรทำอย่างพวกผมสองคน


“ไม่เป็นไรนะมึง เรายังมีกันและกัน”


“ไม่อ่ะ กูมีพี่คินแล้ว มีมึงอีกไม่ได้ไม่งั้นมึงจะเป็นมือที่สาม”


“แหม พูดได้เต็มปาก เหม็นความรักว่ะ”


“แน่นอน ไม่เหมือนมึงอ่ะทำปากแข็ง เนี่ยเห็นว่าสาวบัญชีมาจีบมันอยู่ไม่ใช่เรอะ”


“ไม่รู้ ไม่อยากยุ่ง เรื่องของมันดิ”


“อ่อ เรื่องของมันเนอะ ไม่รู้ใครโทรมาหากูตอนตีสาม งุ้งงิ้งๆใส่ว่าไอ้เมตประมงมันแอบคุยกับสาวบัญชี เรื่องของมันอ่ะเนอะ”


“ไอ้สัด เกลียดมึงแต่ก็รักมึงว่ะ”


“ล้วงคออ้วกได้มั้ยวะ รู้สึกเลี่ยนและขนลุกมากๆเลยสัด”


“เพื่อนบอกรักแทนที่จะทำหน้าดีใจยินดีปรีดา มึงมันคนบาป”


“กูบาปมึงก็บาป ไม่งั้นจะเป็นเพื่อนกันได้ไง”


“เออก็จริงของมึงว่ะเพื่อนรัก”


วันๆไม่เคยจะคุยเรื่องที่มีสาระกันสักเท่าไหร่หรอกครับ คือน้อยมากที่จะมีสาระ บางทีมีได้แค่เสี้ยววิก็หาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาคุยกันต่อ


ไม่คิดว่าจะเจอเพื่อนคอเดียวกัน ใจตรงกันอีกนิดจะได้กันแล้วอ่ะครับแต่อย่าดีกว่า คิดภาพผมกับไอ้ทิมกอดกันบนที่นอนแล้วขนตีนลุกวาบขึ้นมาเลย


“แล้ววันนี้เราจะไปกินข้าวกันที่ไหนดีเพื่อนรัก นัดกับพี่คินไว้ป่ะ?”


“ไม่ได้นัดอ่ะ กินแถวๆนี้แหละขี้เกียจไปหา”


“เคๆ”


ตารางเรียนของผมปีนี้ไม่ค่อยมีวันไหนว่างเลยครับ ตารางเกือบเต็มทุกวัน เรียนหนักมากจนบางวันก็อยากหยุดเรียนแต่พี่คินชอบมาดุผม บอกว่าถ้าไม่ไปเรียนก็ต้องอ่านหนังสือเอง ทีนี้แหละหนักกว่าอีก บางอาจารย์ก็ออกข้อสอบตามที่พูดในห้อง ถ้าผมไม่ไปก็อาจจะพลาดส่วนนั้นก็ได้


ผมได้ยินก็ต้องยอมแพ้ หอบสังขารตัวเองมาเรียน แอบงีบบ้าง เล่นโทรศัพท์บ้างแต่หูก็พอได้ยินที่อาจารย์สอนผ่านๆอยู่ ก็ยังดีกว่าไม่มาเรียนล่ะมั้งครับเพราะผมเป็นพวกไม่ค่อยถูกกับหนังสือเท่าไหร่


ดีนะที่มีทิมเพื่อนรักคอยให้กำลังใจ เวลาผมจะแอบโดดทีไรมันก็บอกผมแค่สั้นๆว่า


“กูบอกพี่คินแน่”


แค่นั้นก็ไม่รู้ว่าไปเอาแรงฮึกเหิมอยากเรียนมาจากไหน ไม่ได้กลัวพี่คินนะครับแต่แค่เป็นห่วงผลการเรียนของตัวเองไง


หมายหัวไอ้ทิมมันไว้แล้ว ถ้าวันไหนมันตกลงคบกับไอ้เมตประมงผมจะจัดให้ยับเลย หมั่นไส้มาก ให้สาสมกับความรักและมิตรภาพดีๆที่ผ่านมาเลย มึงเจอกูแน่ไอ้ทิม


“หน้ามึงดูชั่วๆ คิดแผนแกล้งอะไรกูอีก”


“บ้าน่า มึงอ่ะคิดมาก”


“อย่านะมึง คราวนี้ถ้ามึงแกล้งกูกูฟ้องพี่คินแน่”


“กูเคยแกล้งมึงด้วยเหรอวะเพื่อน”


“มึงจะให้กูพูด”


“อย่าดีกว่า แหะ”


“รู้ตัวนะมึงว่าเยอะ”


“เออน่า แกล้งเพราะความรักล้วนๆแหละ”


“ถ้าอย่างนั้นมึงหยุดรักกูเถอะว่ะ”


“เสียใจ”


“เรื่องของมึง”


“ใจร้ายมากแม่”


“เออสัด”


ผมหัวเราะตามหลังไอ้ทิมที่เดินสะบัดตูดเข้าโรงอาหารไปก่อนผม คืออย่างนี้ครับล่าสุดที่ผมแกล้งมันก็ตอนวันเกิดไอ้ทิมที่ผ่านมา เอาจริงมันไม่ได้เรียกว่าแกล้งเลยนะ ก็แบบว่าผมสั่งสกรีนเสื้อเป็นหน้าเหวอๆของไอ้ทิม มันบอกว่าน่าเกลียดแต่ผมคิดว่าหน้าปกติของมันก็เป็นแบบนี้อ่ะ...นั่นแหละครับผมก็เลยสั่งสกรีนลายบนเสื้อแล้วก็ทำมาสองตัว ทำให้ตัวเองตัวหนึ่งให้ไอ้ทิมตัวหนึ่ง


ป็นเสื้อแก๊งค์ไงครับใครๆก็มีใช่ป่ะละ ไอ้ทิมเห็นเสื้อครั้งแรกมันเข่าเกือบทรุด หน้าตาเหมือนจะร้องไห้สงสัยปลื้มปริ่มกับของขวัญชิ้นพิเศษที่ผมสั่งทำให้


นี่ถ้าไม่รักไม่ทำให้นะเนี่ย


พอเอาให้มันแล้วไอ้ทิมก็ไม่กล้าใส่ ผมเข้าใจมันคงไม่อยากให้เสื้อที่ผมให้ต้องเลอะเปรอะเปื้อนคราบฝุ่น ผมก็เลยจัดการใส่ให้มันเอง เดินไปเดินมาตลอดทั้งร้านหมูกระทะ เสื้อที่มีหน้าไอ้ทิมโชว์หราอยู่ตรงนั้นทำเอาคนมองตามเป็นแถบๆ


สงสัยจะสวยแหละครับ สุดแสนจะภูมิใจ


 

 

 

 



เวลาผ่านไปแค่แป๊บเดียวเชียร์คณะก็ใกล้จะจบ เป็นช่วงที่เรียกได้ว่าอาจจะหนักหน่วงสำหรับน้องๆปีหนึ่งสักหน่อยเพราะยิ่งใกล้จบพี่ระเบียบก็ยิ่งเคร่งกฎต่างๆมากขึ้นสองเท่า จากที่เคร่งอยู่แล้วก็เคร่งฉิบหาย เมื่อเย็นเดินผ่านคณะสักคณะหนึ่งที่กำลังเข้าแถวรอเชียร์อยู่


เสียงพี่ระเบียบที่พูดขึ้นทำเอาผมสะดุ้งหลายรอบ ได้ยินทีไรก็ขนลุกวาบทุกที ไม่เคยจะชินกับเสียงโหดๆกับหน้านิ่งๆนั้นสักครั้งเลย


ถึงจะเป็นปีสองแต่ผมก็ไม่ได้มีภูมิต้านทานพี่ระเบียบมากขนาดนั้นนะครับ ถึงจะรู้ว่าสุดท้ายแล้วพี่เขาไม่ได้โหดตามที่แสดงออกตอนเชียร์คณะก็เถอะ


“บอกให้นั่งรอหน้าคณะจะเดินออกมาทำไม ดื้อจริงๆเลยมึง” เสียงพี่คินต่อว่าตอนที่ผมเปิดประตูขึ้นรถ ก่อนหน้านี้พี่คินบอกให้ผมรอหน้าคณะเขาจะขับรถมารับผมกลับบ้านแต่ผมก็ขี้เกียจนั่งรอเฉยๆอ่ะก็เลยลุกเดินพลางๆเผื่อจะได้ยืดเส้นยืดสายด้วย


“ให้ผมได้ออกกำลังบ้างพี่ รู้สึกช่วงนี้น้ำหนักจะขึ้น ตัวก็หนักๆอ่ะ กางเกงนักศึกษาเวลาใส่ก็โคตรอึดอัด”


“บอกแล้วอย่ากินอาหารพวกไขมันทรานส์”


“เวลาหิวจะทรานส์ไม่ทรานส์ผมก็กินหมดอ่ะ”


“ห้ามไม่ได้เลยมึง แต่มีเนื้อแบบนี้ก็ดีเวลากูจับจะได้เต็มไม้เต็มมือหน่อย คราวก่อนแห้งมีแต่กระดูกจับตรงไหนก็แข็งหมด”


“เขาเรียกกล้ามป่ะ กระดูกกระเดิกอะไร”


“คิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็แล้วแต่”


“พี่นี่นะชอบว่าผม”


“ว่าเพราะรักไง”


“เลี่ยนว่ะ นี่คืออยากบอกรักแต่ต้องด่าก่อนป่ะ แปลกดีแต่โอเค”


สงบศึกผมกับไอทิมก็ต้องมาเปิดศึกกับพี่คินอีก ผมไม่แน่ใจแล้วว่าวันๆหนึ่งที่ผมเหนื่อยเนี่ยมาจากเรื่องเรียนหรือมาจากที่ต้องมาเถียงกับพี่คินกับไอ้ทิมกันแน่


แต่ก็ดีครับถ้าไม่มีใครให้เถียงด้วยผมว่าชีวิตนี้คงเหงาแย่ ถือว่าเป็นเรื่องบันเทิงในชีวิตของผมแหละเนอะ

 


 

 

 



“ทาวน์ไปทำงานกี่โมง”


“วันนี้บอกเฮียว่าจะเข้าหกโมงอ่ะพี่ ผมรู้สึกเพลียๆยังไงไม่รู้”


“ไม่สบายหรือเปล่า ไหนมาเช็คหน่อย”


ผมเดินก้าวช้าๆไปหาพี่คินเหมือนคนเกียจคร้าน ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆเขาก่อนจะเงยหน้ายอมให้พี่คินมาวัดอุณหภูมิในร่างกายให้


“ตัวร้อนจี๋เลย วันนี้พักเถอะเดี๋ยวโทรบอกไอ้เตอร์มันให้”


“ผมไม่อยากหยุดเลยอ่ะ”


“อย่าดื้อ ถ้าฝืนจะยิ่งแย่เข้าใจมั้ย”


“ก็ได้ครับ”


ผมล้มตัวลงนอน เอาหัวหนุนกับตักพี่คินไว้ พี่คินขยับตัวนั่งให้ผมได้วางหัวสบายๆ มือข้างที่ว่างของเขาก็คอยเกลี่ยแก้มผมเล่น


“เตอร์วันนี้ทาวน์ไม่ไปทำงานนะ อือ...น้องป่วย ขอลาหยุด พรุ่งนี้ถ้าโอเคจะให้ไปแต่ถ้าไม่ก็ขอหยุดเพิ่มอีกวัน...ขอบใจมาก”


“เป็นไงครับ”


“มันบอกถ้าหายดีค่อยไป มีโยธาช่วยอยู่ไม่ต้องห่วง”


“อือแต่ลูกค้าเยอะน่าดูสองคนไม่น่าทันอ่ะ”


“ไม่ต้องไปห่วงคนอื่นเลย บอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าตากฝนเป็นไงทีนี้ไข้ขึ้นเลย ดื้อนัก”


“นิดหน่อยเอง นานๆทีจะเป็น ขี้บ่นจังพ่อ”


“ไม่ใช่พ่อแต่เป็นผ...”


“เงียบไปเลยพี่คิน เดี๋ยวเหอะ” นับวันชักจะเอาใหญ่ ชอบพูดนักล่ะอะไรที่ทำให้ผมอายได้น่ะ เวลาเห็นผมหน้าแดงทีไรพี่คินเขาก็จะมีความสุขแล้วอ่ะ


เป็นความสุขง่ายๆที่ต้องแลกมาด้วยความเขินอายของผม ก็ดีครับ ดีกว่าเขามีความสุขเพราะคนอื่น แบบนั้นผมคงได้อกแตกตายคาที่แน่


“เดี๋ยวไปทำอะไรให้กิน ไปอาบน้ำก่อนไปเผื่อสร่างไข้”


“อือ ขี้เกียจอ่ะ”


“ให้อุ้มมั้ย?”


“ก็ดีครับ”


มีคนอุ้มพาไปส่งถึงห้องน้ำเป็นอะไรที่ดีจะตายไป จะปฏิเสธไปทำไมล่ะจริงมั้ย


หลังอาบน้ำเสร็จพี่คินก็เอาข้าวต้มที่เขาทำเองมาให้ผมกิน นานๆทีพี่คินจะลงมือทำอาหารแต่ดันเป็นตอนที่ผมป่วย ลิ้นก็เลยไม่ค่อยรับรสเท่าไหร่ กินอะไรก็จืดชืดไปหมด เอาเข้าปากได้ไม่กี่คำผมก็วางช้อนลง


“อิ่มแล้วเหรอ?”


“ไม่ค่อยอยากเท่าไหร่อ่ะ”


“อีกนิดเถอะ กินแค่ไม่กี่คำเอง”


“อิ่มแล้วอ่ะ พอแค่นี้ได้มั้ยครับ” ผมช้อนตามองพี่คิน ได้ยินเขาถอนหายใจก่อนจะยื่นช้อนที่ตักข้าวต้มมาจ่อปากผม


โธ่เอ๊ย...อุตส่าห์อ้อนแล้วแต่พี่คินก็ไม่ยอมว่ะ เซ็งเลย


“อีกสองคำครับ เดี๋ยวกินยาเสร็จแล้วค่อยนอนโอเคมั้ย?”


“ก็ได้ครับ”


ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้เขา เวลาพี่คินเข้าโหมดอ่อนโยนทีไรผมไม่เคยชนะเขาได้เลยสักที เฮ้อ....


เมื่อทำหน้าที่ที่คนป่วยต้องทำเสร็จผมก็ล้มตัวลงนอน สายตามองตามพี่คินที่เดินออกจากห้อง ไม่นานเขาก็เข้ามาใหม่ พี่คินเดินไปหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าแล้วเดินผลุบหายเข้าไปในห้องน้ำ


ผมละสายตามามองเพดานบ้าง นอนฟังเสียงน้ำจากฝักบัวที่พี่คินกำลังอาบเพลินๆสายตาก็เริ่มปรือปรอย สักพักเสียงเปิดประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น ผมหันไปมองก็เห็นพี่คินในสภาพผ้าขนหนูผืนเดียวพันท่อนล่างออกมาจากห้องน้ำ เขากำลังก้าวเดินมาหาผมที่กำลังนอนมองเขาอยู่


“ทำไมยังไม่นอนอีก”


“ก็นอนไม่หลับ”


“ตาปรือขนาดนี้แล้ว?”


“ก็...รอนอนพร้อมพี่”


“พี่ต้องอ่านหนังสือก่อนครับ”


“ฮื่อ ค่อยอ่านไม่ได้เหรอ?”


“งอแงอีกแล้ว ป่วยแล้วชอบอ้อนตลอด”


“ได้มั้ยล่ะครับ”


พี่คินถอนหายใจ ก้มลงมากดจูบที่หน้าผากผม “ถ้าพี่นอนด้วยห้ามงอแงแล้วก็ต้องหลับพักผ่อน เข้าใจมั้ย?”


“ครับ” ผมพยักหน้าหงึกหงัก พี่คินก้มลงมาหอมแก้มอีกสองฟอดแล้วผละออกไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย


ไฟในห้องถูกปิดจนมืดสนิท เป็นอีกคืนที่ผมไม่สบายและงอแงให้พี่คินล้มตัวลงนอนแล้วกอดผมไว้แน่นๆอีกจนได้ เวลาป่วยผมเผลอชอบอ้อนพี่คินทุกที ถ้าเป็นปกติอย่าได้หวังครับ นานๆทีนู่นผมจะทำอย่างนั้น เพราะแบบนั้นผมเลยมักจะได้ยินพี่คินพูดบ่อยๆว่า


“ถ้ามึงป่วยทั้งปีก็คงดีเนอะแต่มาคิดอีกทีกูว่าไม่ดีหรอก มึงที่ไม่เจ็บป่วยอะไรคงดีกว่า”


รู้แหละว่าเขาชอบให้ผมอ้อนเยอะๆแต่คนมันเขินไงแม่ ไม่ไหวอ่ะ คิดแล้วก็หน้าร้อนขึ้นมาเลย


“นอนได้แล้วครับ”


“อือ”


 

 

 

 

 

ผมเป็นไข้หนักมาสองวันเต็มๆ ผมหยุดเรียนไปสองวัน มีไอ้ทิมคอยตามงานให้และเป็นโชคดีที่สองวันที่ผ่านมาพี่คินไม่มีเรียน เขาก็เลยได้ดูแลผมทั้งวันไม่ห่าง อาการผมดีวันดีคืนและวันนี้ก็กลับมาแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง พร้อมทำงานมากครับมาตั้งแต่ร้านเฮียเตอร์ยังไม่เปิดร้านเลย ลำบากพี่คินต้องโทรตามเฮียเตอร์มาเปิดร้านอีก


“มึงนี่รีบกว่าชาวบ้านเขาเลย คิดถึงกูหรือไง”


“ไม่ได้ทำงานมาสองวันรู้สึกอ้อนเปรี้ยเพลียแรงมากเฮีย อยากใช้กำลังมาก”


“เออดีว่ะมึงนี่ จะหักเงินเดือนสักหน่อยก็ไม่กล้าเลยกู”


“อะไรอ่ะเฮีย นี่จะแอบหักเงินเดือนผมเหรอ ผมขยันนะ”


“เออๆรู้แล้วแค่ล้อเล่น ทำหน้าเศร้าไปได้”


“ก็เฮียอ่ะ”


”มึงหายไข้แน่แล้วนะ...” เฮียถามผมก่อนจะหันไปทางพี่คิน “ทำไมมันยังงอแงอยู่วะไอ้คิน”


“ไม่รู้มันแต่ดูแลน้องหน่อยนะ กูฝากมันด้วย อาการก็ไม่ได้ดีอะไรมากแต่ยังร้องจะมาทำงานให้ได้ นี่กูก็ต้องพาไอ้ครามไปเอารถที่มันซ่อมไว้อีก”


“เออๆเดี๋ยวดูให้ ถ้ามันทรุดตอนไหน รถพยาบาลมารับถึงที่”


“พูดเวอร์ละเฮีย”


เฮียหัวเราะก่อนจะบอกว่าขอไปเอาของหลังร้านหน่อย ให้ผมจัดโต๊ะเตรียมเปิดร้านเลยก็ได้ ตอนที่กำลังจะผละออกไปทำงานพี่คินก็รั้งแขนผมไว้ก่อน


“สัญญากับกูก่อนว่าถ้าไม่ไหวจะต้องไปพัก บอกไอ้เตอร์ด้วยหรือไม่ก็โทรมาหากู เข้าใจมั้ย ห้ามดื้อ”


“รู้แล้วครับ ผมไม่ดื้อหรอก พี่รีบไปเถอะป่านนี้พี่ครามบ่นใหญ่แล้ว”


“ไม่ไปแล้วดีมั้ย? เป็นห่วงว่ะ”


“สัญญาว่าจะดูแลตัวเองอย่างดีเลยครับ ไม่ต้องห่วงนะ” ผมเขย่งตัวขึ้นไปจูบริมฝีปากพี่คินแล้วผละออก


“ก็ได้ ถ้าเสร็จแล้วจะรีบมาหา”


“อือ ขับรถดีๆครับ”


ผมมองพี่คินเดินออกไปจากร้าน มองตามไปจนแผ่นหลังเขาหายไปจากสายตา อมยิ้มเหมือนคนเป็นบ้าเพราะความรักและความห่วงใยที่พี่คินมอบให้ทำให้ความสุขมันเอ่อล้น บอกไม่ถูกอ่ะแต่ผมมีความสุขมากจริงๆนะ บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้เลย


“พวกมึงนี่หวานนอกสถานที่กันด้วยเนอะ”


“เฮีย...เห็นเหรอ?”


“นิดหน่อย”


“ก็ไม่บ่อยหรอกครับ นานๆทีแหละ”


“ดีละ เห็นพวกมึงมีความสุขกูก็ดีใจ”


ยิ่งมีคนยินดีกับความรักของผมและพี่คินมากแค่ไหน ความสุขที่มีอยู่ก็เพิ่มพูนจนน้ำตาแทบปริ่ม พูดเหมือนวันแต่งงานเลยว่ะแต่ก็นะขอหวานๆหน่อยครับ เวลาดราม่านี่น้ำตาแตกทุกที


TBC...


ขอบคุณมากๆค่าา

#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.3K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #629 NoonitNitaya (@NoonitNitaya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:47
    ชอบพี่คินอ่ะอย่ามีมาม่าเลยไม่ชอบ
    #629
    0
  2. #559 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 00:52
    อ้อนแล้วน่ารักมากค่ะ
    #559
    0
  3. #231 Supranee2542 (@Supranee2542) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 09:31
    ก็ยังคงชอบความเป็นคู่หู ของคู่นี้ คือฮามาก
    #231
    0
  4. #227 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 15:15
    เขินอ่าา คนบ้าาา
    #227
    0
  5. #194 ananarnaaa (@ananarnaaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 12:34
    น่ารักมากเลยค่ะ แงงงง อ่านไปเขินไป
    #194
    0
  6. #181 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 17:14
    น่ารักก
    #181
    0
  7. #141 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 22:48
    พี่คินรักทาวน์มากอ่ะ อย่าร้องไห้กันอีกเลย อยากให้หวานกันเยอะๆๆๆๆๆ
    #141
    0
  8. #139 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 18:31
    แม่ปลื้มใจแทน ลูกเอยยยย
    #139
    0
  9. #134 Brem25 (@Brem25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 11:44
    พี่คินรักน้องมากเลยง่าา น้องก็น่ารัก เอ็นดูคู่นี้
    #134
    0
  10. #131 PN ¨ ❤ (@pniiz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 07:27
    หวานน้อย หวานนานๆ รอโยธาเนี่ย น้องจะมาพร้อมกับอะไร
    #131
    0
  11. #129 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 22:12
    พี่คินเค้าก็รักก็ห่วงของเค้าอ่ะเนอะ
    #129
    0
  12. #128 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 21:14
    ชอบพี่คินโหมดนี้จัง
    #128
    0
  13. #126 Cheezymm (@srppm00k-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 13:01
    ฮื่ออออ น่าร้ากกกกกกกกกก
    #126
    0
  14. #125 ningtitaya (@ningtitaya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 08:57
    น่ารักมากกก ㅠㅠㅠㅠㅠ
    #125
    0
  15. #124 myeonx (@myeonz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 08:20
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่คินอบอุ่นมากกกกกกกกกกกก แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #124
    0
  16. #123 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 07:33
    มดกัดค่าาาาา หวานมากแม่ งื้ออออ >\\\<
    #123
    0
  17. #122 Chom_snj (@Chom_snj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 01:55
    น่ารักมากกก พี่คินนนนน>//<
    #122
    0
  18. #121 Aksarapak Srita (@aksarapaks) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 01:39
    หวานมากแล้วจ้า อีกนิดก็มดขึ้นแล้ว
    #121
    0
  19. #120 Mmelody__ (@pimpika-68) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 00:43
    หวานมดขึ้นแล้วจ้าาาาา
    #120
    0
  20. #118 JumJim_1994 (@Sunflower_1994) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:34
    หวานจนนน
    #118
    0
  21. #117 hotarubi (@masoya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:14
    น่ารัก ใจจะพังงง
    #117
    0
  22. #116 zzzPLAzzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:01
    พอดีกันก็หวานจ๊นนน เหม็นฟามรัก 5555
    #116
    0
  23. #115 เมี๊ยว~ (@greenw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:00
    เหม็นความรัก!55555555
    #115
    0
  24. #114 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 22:24
    คือบั่บบบบบบบบบบ ใจเหลวแล้วอ่ะ ฮื่อออออออออ
    #114
    0
  25. #113 Wincts1245 (@Wincts1245) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 22:20
    ดูแลกันดีละเกิ้นนนนนนน ตอนแรกนึกว่าจะมีเตอร์ทิม ที่ไหนได้ สอยเมทประมงหรอเนี่ย กี๊ดๆๆๆ5555555
    #113
    0