(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 4 : ตอนที่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,308 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

ตอนที่3


ผมตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าเพื่ออาบน้ำแต่งตัวในชุดที่ยืมไอ้ทิมมันไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ทำทุกอย่างให้เบาที่สุดเพราะเดี๋ยวไอ้ทิมมันจะตื่น ผมไม่อยากรบกวนมัน


วันนี้เรามีเรียนกันตอนบ่ายแต่ที่ผมตื่นเช้าเพราะจะรีบกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกอย่างผมก็ไม่สบายใจที่หนีมานอนที่นี่ด้วยเลยรีบตื่นเช้าจะได้กลับบ้านเร็วๆ


ถึงจะทะเลาะกันขนาดไหนความคิดถึงและความห่วงใยที่ผมมีให้กับพี่คินก็ยังเหมือนเดิม ยิ่งวันไหนที่ไม่ได้นอนด้วยกันแบบนี้ด้วยแล้วความคิดถึงที่ผมมีให้พี่คินยังมากกว่าปกติหลายร้อยเท่า


เฮ้อ...ตื่นมาแต่เช้าเพื่อคิดอะไรเลี่ยนๆแบบนี้เหรอวะ เบาหวานจะขึ้นตาแล้ว


จัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็เขียนโน้ตแปะไว้บอกไอ้ทิมมันสักหน่อย เกิดตื่นมาแล้วไม่เห็นผมมันคงได้ตกใจโวยวายใหญ่โต ไอ้นี่ยิ่งไม่เหมือนชาวบ้านเขาอยู่


เช้าๆแบบนี้ไม่ค่อยมีคนตื่นหรอกครับ เพราะเวลาที่เรียนจะประมาณเก้าโมงเลยแต่นี่พึ่งเจ็ดโมงกว่าจะมีแค่คนที่ตื่นมาออกกำลังกายแล้วพึ่งกลับมาเท่านั้นแหละ


ผมชะงักขณะที่กำลังจะเดินผ่านประตูเหล็กของหอในที่มักจะปิดตอนเวลาเที่ยงคืนและเปิดอีกทีตอนตีห้า มีรถยนต์คุ้นตาที่ผมจำได้แม่นยำว่าเป็นของใครจอดอยู่หน้าประตูนั่น


ผมรีบปรี่เข้าไปหา เคาะกระจกสองสามครั้งคนข้างในก็เลื่อนกระจกลง


“พี่คิน!


“ตื่นแล้วเหรอ กลับบ้านมั้ย”


วินาทีนั้นผมแทบอยากจะร้องไห้ การได้เห็นใบหน้าเหนื่อยล้าของเขาและเห็นสภาพพี่คินที่ยังอยู่ในชุดเดิมของเมื่อวานทำเอาความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเข่าแทบทรุด


ผมเกาะขอบกระจกไว้แน่นก่อนเอ่ยถามเขาเสียงแผ่ว


“ทำไมไม่กลับไปนอนที่บ้าน”


เขาส่ายหน้า ส่งยิ้มเหนื่อยๆมาให้ผม “รอรับมึงกลับพร้อมกันไง”


ผมถอนหายใจ บอกแล้วไงว่าการทะเลาะกันไม่เคยมีอะไรดี ยิ่งพี่คินเป็นแบบนี้ เป็นคนที่แสนดีกับผมแบบนี้ผมยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองทำกับเขามันมากจนเกินไป


“งั้นกลับบ้านเรากันครับ”


“อือ”


ตลอดทางที่กลับบ้านผมกับพี่คินไม่ได้คุยอะไรกัน ผมทำแค่เพียงยื่นมือไปเกาะชายเสื้อพี่คินไว้และเหลือบมองเขาเป็นระยะๆเท่านั้น ใจจริงก็อยากจะกุมมือของเขาไว้แต่มันก็ดูจะอันตรายเกินไปเพราะพี่ขับรถเลยทำได้เพียงเกาะชายเสื้อเขาไว้แน่นๆแค่นั้น


ใช้เวลาขับรถไม่นานก็ถึงบ้านของเรา ผมเดินตามหลังพี่คินทั้งที่มือยังเกาะกุมกันไว้ตั้งแต่ลงจากรถ ไม่รู้ดิผมยังไม่อยากปล่อยมือเขาไปเลย ตอนที่ได้กุมมือกับพี่คินผมก็รู้สึกอุ่นใจมากแล้ว


“อาบน้ำก่อนมั้ย?” เขาหันมาถามผมเหมือนไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นระหว่างเรา พี่คินยังทำตัวปกตินั่นแหละน้ำตาที่กักเก็บไว้ถึงได้ไหลลงมาง่ายๆเลย


“ฮึก...ตัวเองก็ยังไม่อาบยังจะมาถามคนอื่นอีก” ผมร้องไห้โฮ เงยหน้าพูดกับเขา “ผม..อึก..อาบมาแล้ว”


“ร้องทำไมหือ? ขี้แยว่ะ” พี่คินดึงตัวผมเข้าไปในอ้อมกอด เขาโยกตัวผมไปมาให้หยุดร้องไห้ ปลอบผมเหมือนเด็กๆ


“ก็พี่อ่ะ...พี่ก็เป็นแบบนี้อ่ะ ผมไม่ชอบเลย ทำยังไงก็โกรธพี่ได้ไม่นานเลยแถมยังรู้สึกผิดกว่าเดิมอีก”


“เอ้า..กูผิดอะไรเนี่ย”


“ไม่รู้แหละ ใครบอกให้ผมรักพี่ขนาดนี้ล่ะ”


“เออไม่ต้องมีใครบอกหรอก มึงรักกูขนาดนี้ก็ดีแล้วเพราะกูก็รักมึงมากเหมือนกัน”


รู้แหละ รู้ทุกอย่างนั่นแหละก็เลยไปไหนจากเขาไม่ได้สักทีแล้วก็ไม่เคยคิดจะไปไหนจากเขาด้วย ห่างกันนิดเดียวก็ใจแทบขาดแล้ว


พี่คินปล่อยให้ผมบ่นไปเรื่อย พอน้ำตาไหลผมก็เช็ดกับเสื้อเขา พี่คินก็เอาแต่หัวเราะที่ผมร้องไห้โยเยเหมือนเด็ก คือความรู้สึกผมตอนนี้มันปนเปกันไปหมด สับสนว่าไม่รู้จะต้องรู้สึกยังไงดี ตอนที่เห็นพี่คินจอดรถรอผมอยู่หน้าหอของไอ้ทิมทั้งคืนจนถึงเช้านั่นผมก็อยากจะร้องไห้เสียงดังๆ


ยิ่งตอนเขาถามให้กลับบ้านน้ำตายิ่งไหลไม่หยุด ทุกๆอย่างที่พี่คินทำให้ผมมันมากมายขนาดที่ว่าผมอาจจะทำให้พี่คินได้ไม่มากเท่านี้เลยด้วยซ้ำ


“พี่ไปอาบน้ำเลย เดี๋ยวผมไปซื้อข้าวมาให้ มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือไง” ผมผละออกจากอกเขา มีพี่คินคอยเช็ดน้ำหูน้ำตาให้


“อืม ขอบคุณครับ” เขาก้มลงมาจูบหน้าผากผมก่อนจะยอมขึ้นไปอาบน้ำบนห้อง


เรื่องที่ทะเลาะกันวันนี้ต้องเคลียร์แน่ๆแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกครับเพราะผมกลัวพี่คินไปเรียนสาย ปล่อยให้ต่างคนไปทำหน้าที่ก่อนแล้วค่อยกลับมาเคลียร์กันก็ได้


คู่ผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ


 

 

 


ตอนเช้าพี่คินมีเรียนวิชารวมที่อาจารย์ไม่เช็คชื่อ นักศึกษาที่เรียนก็มีประมาณร้อยกว่าคนพี่คินเลยจัดการพกผมเข้าไปในห้องด้วยเลย เอาแต่บ่นว่าเมื่อวานไม่ได้อยู่ด้วยคิดถึงจนแทบขาดใจแล้ว


พี่คินแม่งเวอร์แต่ผมก็คงไม่ต่างกันเพราะรู้สึกแบบนั้นเหมือนพี่คินจริงๆ


“โอโห้ เดี๋ยวนี้นะว่าเขาไม่ได้เลยครับ พาแฟนมาเรียนด้วยเฉย” แน่นอนว่าเสียงนี้ต้องเป็นของพี่เป๋าที่มักจะแซวผมกับพี่คินตลอด คือพี่ไม่เบื่อบ้างหรือไงวะแบบว่าแซวตั้งแต่ยังไม่คบจนตอนนี้คบกันมาเกือบปีแล้ว


“จริงครับ แหมๆเดี๋ยวนี้เหิมเกริมขึ้นเยอะเลยครับ” ลูกคู่ก็มีแค่พี่ยีนส์เท่านั้นที่เข้าขากับพี่เป๋าได้ดี


พี่คินจัดการเอาหัวพี่ทั้งสองคนโขกกันจนพี่เขาร้องโอดโอย ผมได้แต่กลั้นขำก่อนจะยกมือไหว้สวัสดีเพื่อนพี่คิน


“ไอ้สัด...ทาวน์มึงดูแฟนมึงชอบทำร้ายพวกกู”


“ก็พี่สองคนชอบแซวนี่ครับพี่คินทำก็ถูกแล้ว” ผมตอบกลับไปแล้วโดนพี่คินดึงให้นั่งลงข้างๆเขา ส่วนพี่ยีนส์กับพี่เป๋าได้แต่บ่นกระปอดกระแปดใส่จากนั้นก็เลิกสนใจผมกับพี่คิน


“พี่ง่วงมั้ยอ่ะ เมื่อคืนได้นอนหรือเปล่า?” หันไปถามคนที่ไม่รู้ว่าเมื่อคืนได้นอนบ้างมั้ย คือผมไม่รู้ไงว่าพี่คินมาเฝ้าผมตั้งแต่ตอนไหน


“หลับๆตื่นๆแต่โอเค”


“แน่นะ”


“ครับ”


“ถ้าง่วงก็แอบฟุบหลับได้นะครับ ผมจดให้ก็ได้”


“ขอบคุณครับ” พี่คินยกมือขึ้นมาขยี้หัวผมก่อนเขาจะฟุบลงกับโต๊ะโดยที่หันใบหน้ามาหาผม


เขาเอาแต่นอนมองหน้าผมอยู่แบบนั้น บางครั้งก็ยกมือขึ้นมาเขี่ยแก้มผมเล่น ไอ้ผมก็ทำตัวไม่ถูกน่ะสิครับ จะเขินก็เกรงใจอาจารย์ จะหันไปดุใส่พี่คินก็กลัวเขาจะงอแง


สุดท้ายเลยได้แต่หันไปหาพี่คินแล้วยิ้มให้เขาก่อนจะหันกลับมาจดเลคเชอร์ให้พี่คินต่อ


กระทั่งที่หันไปอีกครั้งก็เห็นพี่คินหลับสนิท ผมอมยิ้ม ยื่นมือข้างที่ว่างไปลูบแก้มเขาเบาๆ


“อะแฮ่ม คือกูแอบดูมานานแล้ว...นี่ดีกันยัง?” ผมหันไปหาเฮียเตอร์ที่นั่งข้างๆผม


“ก็ดีแล้วครับแต่ยังไม่ได้เคลียร์กัน”


“ยังไงวะ?”


“ผมบอกไม่ถูกอ่ะเฮียแต่แบบว่าไม่ได้โกรธอะไรกันแล้วแค่ยังไม่เคลียร์กันให้เป็นเรื่องเป็นราว”


“แล้วเมื่อคืนรู้หรือเปล่าว่าคินมันไปเฝ้าหน้าหอในทั้งคืน”


“รู้ครับ ถึงได้รู้สึกผิดอยู่นี่ไง”


“มันรักมึงมากนะ”


“ผมรู้ครับ แต่ปัญหาที่เกิดขึ้นมันก็หลายครั้งแล้วอ่ะ ผมก็เลยโกรธพี่คินแบบไม่ลืมหูลืมตาเลย”


“มันก็ผิดจริงๆนั่นแหละ ไอ้นี่ไม่คอยรับโทรศัพท์หรอก เป็นมาตั้งนานละ”


“จริงครับ” ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับเฮียเตอร์


“แต่คู่มึงก็แปลก ยังไม่เคลียร์กันแต่ดีกันแล้ว กูงงๆ”


“ถ้าเฮียเป็นผมที่เดินออกไปเจอเขารออยู่หน้าหอ เฮียก็อาจจะใจเหลวเป็นน้ำเหมือนผมเลยก็ได้ ใครมันจะไปกล้าโกรธต่อ เห็นหน้าเขาแล้วผมก็โกรธไม่ลงเลย”


“เอ้อ...เพื่อนกูแม่งก็นะ ไม่คิดว่ามันจะเป็นถึงขนาดนี้”


ผมยิ้มให้คำพูดของเฮียเตอร์ หันไปมองคนที่นอนหลับฟุบหน้ากับโต๊ะอีกครั้ง ก็จริงครับ...ใครจะคิดว่าพี่คินจะเป็นขนาดนี้


เขารักผมขนาดนี้แล้วใครจะใจร้ายกล้าโกรธเขาต่อล่ะ

 

 




ตกตอนเย็นก็ต้องเอาร่างตัวเองมาทำงานที่ร้านเฮียเตอร์ มีพี่คินขับรถไปส่งถึงที่ ผมบอกให้เขากลับไปพักผ่อนที่บ้าน ตอนเลิกงานค่อยมารับผม พี่คินเชื่อฟังแต่ไม่วายก่อนไปก็จับผมจูบจนปากบวมแดงไปหมดถึงจะยอมให้ผมลงจากรถได้


เข้ามาก็เห็นเฮียเตอร์ยิ้มทักทาย ขนาดเฮียแกมีเรียนถึงบ่ายสามยังร่าเริงได้อยู่เลย ผมล่ะนับถือเขาจริงๆ


“เออทาวน์ เมื่อวานมีคนมาสมัครงานแล้วนะ กูนัดน้องมาสัมภาษณ์วันนี้เป็นเด็กปีหนึ่ง หน่วยก้านใช้ได้เลย”


“จริงดิ แล้วเฮียนัดน้องมาตอนไหนอ่ะ อีกชั่วโมงก็ต้องเปิดร้านแล้วไม่ใช่เหรอ?”


“สักพักคงจะมาถึงมั้ง กูบอกว่าให้มาก่อนร้านเปิดเพราะกะว่าจะให้ทดลองทำงานวันนี้ด้วยเลย”


“แล้วตรงส่วนที่เฮียต่อเติมจะเปิดให้บริการวันไหนครับ?”


“สักสองสามวันคงได้ใช้แล้วล่ะ”


“โอเคครับ”


ผมช่วยเฮียจัดร้านให้พร้อมสำหรับเปิดร้านในอีกชั่วโมงข้างหน้า ระหว่างนั้นผมกับเฮียเตอร์ก็คุยกันไปด้วยจนกระทั่งบานประตูหน้าร้านเปิดออก ผมสองคนจึงหันไปมองก็เห็นเด็กปีหนึ่งร่างสูงเดินยิ้มเข้ามาแล้วยกมือขึ้นไหว้สวัสดี


“ผมมาสัมภาษณ์งานครับ”


“โยธา?” ผมพูดชื่อมันขึ้นงงๆ ไม่คิดว่าจะเป็นเด็กนี่ที่มาสมัครงาน


“ครับ”


“นี่รู้จักกันเหรอ”


“ก็รู้จักโดยบังเอิญอ่ะเฮีย ไม่ค่อยสนิทหรอก” ผมตอบไปตามความจริง เด็กโยธานั่นก็ได้แค่ยืนฟังผมคุยกับเฮีย


“เอองั้นดีเลยจะได้ทำงานด้วยกันง่ายๆหน่อย”


“นี่เฮียรับน้องแล้ว?”


“ให้ทดลองงานก่อนแล้วกัน ถ้าน้องมันไหวก็คงจะรับเลย”


เฮียนี่รับคนเข้าทำงานง่ายนะครับ ตั้งแต่ปีที่แล้วที่ผมมาสมัครงานเฮียก็ให้เข้าทำงานง่ายๆเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเขาเลือกพนักงานที่จะเข้ามาทำงานร้านเขายังไง คือรับแบบง่ายๆงงๆฉิบหายเลย


“ขอบคุณนะครับ” เด็กมันยกมือไหว้เมื่อได้ยินอย่างนั้น


เฮียบอกให้ผมช่วยสอนงานเด็กมันนิดหน่อย เด็กโยธานี่ก็ทำแป๊บเดียวก็จำได้อย่างรวดเร็ว เป็นคนหัวเร็วประมาณนึงเลย


หน่วยก้านมันดีอย่างที่เฮียว่า มันทำทุกอย่างคล่องตัวและรวดเร็ว ช่วยลดภาระของผมกับเฮียได้เยอะเลย นี่ถ้ามันโอเคกับการทำงานและตกลงจะทำงานที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะครับ ผมกับเฮียก็จะได้แบ่งความเหนื่อยให้มันด้วย


เมื่อถึงเวลาเปิดร้านการทดลองทำงานวันแรกของโยธาก็เริ่มขึ้น ผมกับเฮียเฝ้าสังเกตมันบ่อยๆและพบว่ามันเหมาะกับงานบริการจริงๆ


เป็นเด็กที่ยิ้มแย้มและอัธยาศัยดี ลูกค้านี่ชอบใหญ่ครับแต่ละคนเรียกแต่โยธาไปรับออเดอร์ ไอ้ผมนี่เหมือนหมาหัวเน่าไปเลย


คือทุกคนครับนี่ทาวน์ไง ฮัลโหล


“ไง...พอไหวป่ะ?” ผมถามเด็กมันตอนที่เอาออเดอร์มาให้เฮียเตอร์


“สนุกดีครับ”


“ก็ดีแล้ว เหนื่อยหน่อยแต่สนุกจริงๆ”


“ครับพี่ แล้วนี่พี่ทาวน์ทำมาตั้งแต่ปีหนึ่งเลยเหรอครับ”


ช่วงนี้เหมือนเป็นช่วงได้พักครับเพราะลูกค้าต่างก็กำลังทานอาหารและบางโต๊ะก็รอออเดอร์ที่เฮียกำลังทำ ยังไม่มีใครเรียกผมกับโยธาให้ไปหาก็เลยว่างๆมานั่งคุยกัน


“ใช่ ทำงานกับเฮียแล้วสนุก ไม่เคยอยากลาออกเลย”


“ดีจังครับ ผมว่าพี่เตอร์ก็ดูใจดี”


“มากเลยแหละ เป็นทั้งเจ้านายเป็นทั้งพี่ที่ดี”


“ผมโชคดีมากเลยที่มาเจอพวกพี่”


“ทำไมคิดงั้น?”


“ไม่รู้สิครับแค่พวกพี่ดีกับผม ผมก็ว่าโชคดีมากแล้วล่ะครับ”


ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกแต่เวลาคนชมว่าเราดีก็ต้องดีใจเป็นธรรมดา


จากนั้นก็ต้องแยกย้ายกันทำงานอีกรอบ พอใกล้ๆร้านปิดคนที่ผมบอกให้กลับบ้านก็เดินเข้ามาในร้าน พี่คินเดินเข้าไปนั่งที่ประจำของเขาก็คือหน้าเคาน์เตอร์ร้าน ผมเห็นก็ทำแค่ยิ้มให้แล้วหันไปเก็บโต๊ะเก็บจานลูกค้าให้เรียบร้อย


ราวสักเกือบสี่ทุ่มลูกค้าออกจากร้านไปจนหมด พวกผมช่วยกันเคลียร์ร้านจนเสร็จก็ถึงเวลาต้องกลับบ้าน เฮียเตอร์เรียกผมกับโยธามาคุย คงจะเป็นเรื่องที่จะรับน้องมันทำงานนั่นแหละครับ


“เป็นไงโย โอเคมั้ยถ้าจะทำงานที่นี่?”


“ได้ครับพี่ ผมโอเคเลย”


“กับทาวน์ก็เข้ากันดีเนอะ?”


“ครับเฮีย” ผมตอบบ้าง


“งั้นก็ดี โยพร้อมเริ่มงานวันไหนล่ะ”


“พรุ่งนี้เลยก็ได้ครับ ผมไม่ติดอะไรแต่ถ้าวันไหนเข้าเชียร์คณะผมคงมาทำงานสายหน่อยนะครับพี่”


“ไม่เป็นๆแค่บอกพี่หรือทาวน์ไว้ก็พอ”


“ขอบคุณครับ”


เป็นการรับทำงานที่รวดเร็วที่สุดในโลกแล้วมั้งครับ พอคุยกับน้องโอเคทุกอย่างเฮียก็บอกให้แยกย้ายกลับได้


“โยกลับไง ให้พี่ไปส่งป่าว?”


“เดี๋ยวเดินกลับก็ได้ครับ”


“เอ้ย..ไปด้วยกันได้ โยพักไหนล่ะ” อย่างที่บอกว่ามหาลัยไม่ได้บังคับให้นักศึกษาปีหนึ่งพักหอใน ผมก็เลยต้องถามน้องก่อนเผื่อน้องอยู่หอนอก


“ผมอยู่หอในครับ”


“งั้นขึ้นรถเลย...พี่คินไปส่งน้องหน่อยนะครับ”


“อืม”


“ขอบคุณครับพี่” โยธายกมือขึ้นไหว้ผมกับพี่คิน ผมส่ายมือบอกว่าไม่เป็นไรก่อนจะบอกให้น้องมันขึ้นไปนั่งในรถ


ระหว่างไปส่งโยธาที่หอในพวกเราก็ไม่มีใครพูดอะไรสักคน มันเงียบไปอ่ะผมว่า คืออึดอัดแปลกๆ โยธามันก็คงเกร็งเพราะมันพึ่งเคยเจอพี่คินครั้งแรก...หรือเปล่าก็ไม่รู้แต่นั่นแหละคงจะเคยมานั่งรถพี่คินครั้งแรกแน่ๆอ่ะที่ผมรู้


ผมขบคิดหาเรื่องที่จะสามารถชวนคุยให้บรรยากาศคลายความอึดอัดลงได้


“เออ...โยอยู่คณะไหนอ่ะ?” ถึงผมจะเห็นป้ายชื่อแล้วว่าอยู่วิศวะแต่ว่าก็ถามอีกครั้งก็ได้นี่ครับดีกว่าไม่มีเรื่องคุยกันเลย


“อยู่วิศวะครับ”


“สาขาไรอ่ะ?”


“คอมพ์ครับ”


“อ่อ ยากป่ะ”


“ก็พอไหวครับ ผมชอบด้านนี้เลยสนุกมากกว่า”


“เอ้อดีเนอะ”


ก็จริงอย่างที่น้องมันว่าถ้าเรียนสาขาที่เราชอบ ให้ยากแค่ไหนมันก็กลายเป็นเรื่องสนุกได้อยู่ดี


“ปีหนึ่งนี่กิจกรรมเยอะนะ เดี๋ยวเชียร์เสร็จก็ต้องสันทนาการอีก เยอะแยะไปหมด ยังไงก็ตั้งใจล่ะ”


“ครับพี่”


คือแบบภูมิใจในตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองมีสาระจังเลยว่ะ


“พูดดีๆก็เป็นด้วยเหรอมึงน่ะ” พี่คินพูดขึ้นหลังจากขับรถอมขี้ฟันมานาน


“โหยยพี่ นี่ผมพูดมีสาระได้เยอะกว่านี้อีกแค่ไม่อยากโชว์พาวเท่าไหร่”


“เหรอ?”


“ก็ใช่ดิ เพราะไอ้ทิมมันถึงทำให้ผมดูแย่”


“ป่านนี้มันจามแล้วมั้ง ว่ามัน”


“แหะ”


อาจจะจามจนเหมือนคนเป็นหวัดแล้วก็ได้ครับ


พี่คินจอดรถให้โยธาลงหน้าหอ เด็กมันก็ยกมือไหว้ขอบคุณยกใหญ่


“ขอบคุณนะครับพี่ทาวน์พี่คินที่มาส่งผม”


“ไม่เป็นไรไว้พรุ่งนี้เจอกัน”


“ครับ”


 

 

 

กลับมาถึงบ้านผมก็รีบวิ่งแจ้นไปอาบน้ำ มีพี่คินเข้ามาอาบพร้อมกันกับผมด้วยข้ออ้างเดิมๆจนผมท่องจำขึ้นใจได้แล้ว สุดท้ายผมก็เปลืองตัวเหมือนเคยครับ นี่จะทำทุกครั้งที่อาบน้ำด้วยกันไม่ได้ป่ะวะ แรงผมก็แทบจะไม่มีแล้วพี่คินก็ชอบเอาแต่ใจ โทษเขาคนเดียวไม่ได้หรอกเพราะเวลาเขาทำผมไม่เคยขัดขืนเลยสักครั้งเดียว


“ง่วงแล้ว หมดแรงจะพูดคุย” ผมบ่นเขาตอนที่พี่คินล้มตัวลงนอนข้างๆหลังจากจัดการปิดไฟในห้องเรียบร้อย


“หมดอะไร ในรถเห็นพูดแจ้วๆอย่างกับนกแก้ว”


“ก็รถมันเงียบอ่ะ อึดอัดจะตาย”


“จะไม่คุยจริงๆเหรอ?” พี่คินถามย้ำ


ผมส่ายหน้า “คุยดิ ค้างคาแล้วนอนไม่หลับ”


“อืม...กูขอโทษที่ไม่รับโทรศัพท์มึงอีกแล้ว พอดีพาแม่ไปข้างนอก ลืมโทรศัพท์ไว้ที่บ้าน”


“คราวหลังผมต้องซื้อสายโทรศัพท์ไว้คล้องคอให้พี่แล้วป่ะ ขี้ลืมจริงๆกับโทรศัพท์เนี่ยแต่ก่อนตอนจีบผมไม่เห็นจะขี้ลืมขนาดนี้เลย”


“ขอโทษ กูลืมจริงๆ วันหลังจะไม่ให้มีแล้ว”


“พี่ก็พูดงี้ทุกที”


“คราวนี้พูดจริง ถ้ามีอีกกูให้มึงทำอะไรก็ได้ตามใจเลยแต่ขออย่างหนึ่ง..อย่าเมินกู”


“ผมก็ไม่อยากเมินหรอกแต่บางครั้งก็อยากให้พี่รับรู้ถึงความรู้สึกกันบ้าง”


“ขอโทษครับ”


“ผมไม่โกรธแล้ว ใจอ่อนตั้งแต่เห็นรถพี่จอดอยู่หน้าหอไอ้ทิมแล้ว”


“ก็เผื่อมึงอยากกลับบ้านกูเลยไปรอ”


“พี่แม่ง...แล้วก็ทำให้ตัวเองไม่ได้นอนเนี่ยนะ ห่วงแทบแย่”


“แค่มึงเป็นห่วงกูก็ดีใจแล้ว”


“โอเคเคลียร์กันแล้วนะ คราวหลังถ้ามีอีกผมจะซื้อสายโทรศัพท์ไว้คล้องคอให้พี่จริงๆด้วย”


“ครับๆ ขอโทษครับ”


“งั้นนอนแล้วครับ ฝันดีพี่คิน”


“ฝันดีครับ”


ผมหลับตารับจูบของพี่คินที่ประทับแผ่วเบาลงบนหน้าผาก เลื่อนมาตรงแก้ม จมูกและสุดท้ายก็จรดจุมพิตแผ่วเบาที่ริมฝีปาก อ้อมกอดอบอุ่นของเขาทำให้ผมเคลิ้มหลับได้อย่างง่ายดาย ผิดกับเมื่อคืนวานที่กว่าจะข่มตาหลับได้ก็เกือบตีสอง


เรื่องนี้มันก็เคลียร์กันได้ง่ายๆแหละครับเพราะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแต่เมื่อวานที่ไม่ยอมเคลียร์กันเพราะทั้งผมและเขาก็ร้อนด้วยกันทั้งคู่ ไม่มีใครรับประกันหรอกว่าจะไม่ทะเลาะกันหนักกว่านี้ พอวันนี้ที่ต่างฝ่ายต่างก็เย็นลงแล้วก็เลยพูดคุยกันได้ง่ายกว่า จบง่ายๆและสบายใจกันทั้งสองฝ่าย



TBC...


บอกแล้วคู่นี้ไม่เคยมีดราม่าหรอกทุกโคนนน เชื่อใจเราได้

ตอนนี้มีกิจกรรมแจกหนังสือเล่มพิเศษในทวิตเตอร์นะคะ ใครสนใจไปเล่นกันได้เด้อ 

ขอบคุณมากๆค่าา

#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.308K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #628 NoonitNitaya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 13:19
    น่ารักอ่ะพี่คิน
    #628
    0
  2. #625 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:31
    อ่านแล้วเป็นขนลุกเลยอ่ะ เวลาเราโมโหมากๆก็เป็นงี้เลย มันต้องใช้เวลาจริงๆ พอผ่านไปซักพักทุกอย่างจะเป็นเรื่องขี้หมา แง ไรท์บรรยายไหลลื่นมาก
    #625
    0
  3. #624 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:22
    พี่คินน่ารักมากแง
    #624
    0
  4. #619 SandSeaSun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:42
    ดีแล้วๆ
    #619
    0
  5. #558 pcy921 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 17:03
    น่ารักเนอะ
    #558
    0
  6. #226 RealThxnB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 11:07
    ต้องงี้สสสสิ
    #226
    0
  7. #180 xxxlilly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:53
    ดีกันก็ดีแล้ว โยธานี่ยังไงไม่รู้ ขอแค่อย่ามาสร้างความร้าวฉานนะ
    #180
    0
  8. #138 Airzaa1810 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 18:20
    แค่ลูกคืนดีกัน คนเป็นแม่ก็ปลื้มใจมาก
    #138
    0
  9. #127 yojb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 19:12
    คือโยธามาดีใช่ไหม คือเราแอบสงสารโยธายังไงๆไม่รู้เหมือนน้อง โดดเดี่ยวงื้ออออ
    #127
    0
  10. #119 Kibibiza (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 23:42
    คู่นี้น่ารักจริงๆ ว่าแต่โยธานี่ยังไงนะ
    #119
    0
  11. #112 Brem25 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 21:44
    ทาวน์กับพี่คิน ดูรักกันมาก เราก็ดีใจ คืนกันแล้ว น่ารัก
    #112
    0
  12. #110 Mmelody__ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 09:56
    พี่คินรักน้องมากๆเลยนะ น้องก็รักพี่ มันน่ารักมากๆๆ
    #110
    0
  13. #109 Chom_snj (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 01:32
    รักกันๆไว้ดีแล้วววว
    #109
    0
  14. #108 ENJOY_EVERYDAY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:19
    จบเรื่องนี้ไป อย่าให้มีเรื่องใหม่มาทะเลาะกันอีกนะ
    #108
    0
  15. #106 KTadasi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:58
    น้องน่ารักอ่ะ ไม่ค่อยงอแง ไทป์ที่เราชอบมากกก ไม่งอแงเกิน แต่ก็ไม่ได้เฉื่อยฉา ลูกแม่:^) น้องโยนี่ไม่ได้มาแทรกอะไรใช่มั้ยคะ
    #106
    0
  16. #105 JumJim_1994 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:43
    ดีกันแบบนี้มันก็ดีแล้ว จริงๆคู่รักทุกคู่แหละมีอะไรก็ควรจะพูดคุยกันดีกว่าอย่ามามัวงอนกันอยู่เลยมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอกมีแต่จะทำให้เรารู้สึกไม่ดีซะเปล่าๆเปิดใจเคลียร์กันให้จบก็สิ้นเรื่อง
    #105
    0
  17. #104 chompoo_GOT7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:39
    ดีกันแล้วววว งื้ออออ ใจชั้นนนน
    #104
    0
  18. #103 PCY_BBH_PLOY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:36
    ดีกันแล่ววววววววววว ปลื้มจิตปลื้มใจเหลือเกิ้นนนนนนนนนน // ถ้ามีม่าคือจะโกดไรท์แน่นอนนนนนนน
    #103
    0
  19. #102 Yukinong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:13
    เราสามารถเชื่อไรท์ได้จริงหรอ
    #102
    0
  20. #101 hotarubi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:08
    โอ๊ย พี่คะ ใจบางเลยอะ
    #101
    0
  21. #100 Cheezymm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:02
    ดีกันแล้ววววววววววววว
    #100
    0
  22. #99 myeonx (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 17:01
    อะเจ้ย พี่คินทำไมแสนดีแบบนี้ เป็นนี่ก้โกรธต่อไม่ลงแล้ว
    #99
    0
  23. #98 Wincts1245 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 16:59
    น่ารักกกกกกก พี่หวังว่าน้องโยจะไม่ทำอะไรแผลงๆนะคะ แงแง
    #98
    0