(จบแล้ว) เขาว่ากันว่า 2 {Yaoi / BL}

ตอนที่ 2 : ตอนที่1 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,225
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,956 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62

ตอนที่1


“ทาวน์เอาออเดอร์ไปเสิร์ฟโต๊ะห้าด้วย” ผมเดินงกๆไปหยิบสเต็กปลาและน้ำอัดลมไปเสิร์ฟให้โต๊ะห้าตามที่เฮียบอก


“ทานให้อร่อยนะครับ” ผมยิ้มแย้มบอกลูกค้าที่ส่งยิ้มตอบกลับมาให้ มาทีไรมักจะสั่งสเต็กปลาทานคู่กับน้ำอัดลมทุกที


ผมทำงานจนจำหน้าลูกค้าได้เกือบทุกคนแล้ว ไม่ใช่ว่าความจำดีแต่เพราะพวกเขามากันเกือบทุกวันมันก็เลยกลายเป็นว่าผมจำได้เองโดยปริยาย


การทำงานร้านเฮียเตอร์ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไป ถึงพ่อกับแม่จะให้เงินใช้มากกว่าเดิมหรือพี่คินจะเลี้ยงดูผมดีแค่ไหนแต่การจะลาออกจากร้านเฮียเตอร์เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีในหัวผม


ผมทำงานกับเฮียมาตั้งแต่ปีหนึ่งและผูกพันเกินกว่าจะออกจากร้านของเฮีย ผมสนุกกับงานที่นี่และผมชอบเวลาได้บริการคนอื่นๆ


คิดดูสิครับเวลาได้เห็นรอยยิ้มของคนที่เขาได้รับการบริการจากเรามันเป็นสิ่งที่ฮีลลิ่งใจผมได้ดีเลยล่ะ


“วันนี้ไอ้คินมันไปไหนไม่มานั่งเฝ้า?” เฮียเตอร์ถามขึ้นหลังจากที่ทำการทำงานของตัวเองเสร็จแล้ว ผมมานั่งพักหน้าเคาท์เตอร์ร้านให้หายเหนื่อย ขนาดเปิดแอร์ยังเหงื่อแตกพลั่กๆเลย


“ไปรับพี่ครามครับเห็นว่ารถเสีย”


“อ๋อ แล้วมันจะมารับมั้ยหรือจะให้กูไปส่ง”


“ไม่เป็นไรพี่เดี๋ยวผมกลับเองได้”


“คินมันยอม?”


“แหะ...ก็แบบว่าพูดเท่ๆงั้นแหละเฮีย เดี๋ยวพี่คินเสร็จธุระก็จะมารับ”


“กูว่าละ ไอ้คินมันคงไม่ปล่อยให้มึงกลับเองหรอก”


ปัดโธ่...ไม่อยากจะเล่าให้ฟัง ไอ้พี่คินเนี่ยมันเคยปล่อยผมลงหน้าปากซอยเข้าบ้านนะครับ ตอนนั้นจำไม่ได้ว่าทะเลาะอะไรกันผมก็เลยบอกว่าจะลงท่าเดียว พี่มันหงุดหงิดผสมกับความหัวร้อนด้วยก็ยอมปล่อยผมลง ไม่ทันปิดประตูดีด้วยซ้ำ พี่แม่งบึ่งรถไม่รอให้ผมเล่นตัวเลย


วันนั้นผมจำได้แม่นเลยว่าเดินถึงบ้านก็ร้องไห้มันหน้าบ้านอ่ะ ไอ้พี่คินก็วิ่งมาโอ๋ใหญ่ บอกว่าขอโทษครับๆแต่แหมนึกถึงตอนพี่มันซิ่งรถเหยียบคันเร่งไม่ลืมหูลืมตานี่ก็น่าโกรธไปสักสิบวันแต่ผมก็ไม่ได้ยืดเยื้อที่จะทะเลาะกันหรอกเพราะมันอึดอัดเปล่าๆ สุดท้ายก็เลยปรับความเข้าใจแล้วคืนดีกัน


กูนี่เล่นใหญ่มากร้องไห้โฮไม่ยอมเข้าบ้านต้องให้ไอ้พี่คินมันแบกขึ้นหลัง นึกแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน


“เออทาวน์...กูว่าจะจ้างเด็กมาเพิ่มอีกคน หลังจากขยายร้านเรียบร้อยแล้วมึงว่าไง?”


เฮียเตอร์เขาทำการปรับปรุงร้าน เขาซื้อห้องข้างๆที่ขายพอดิบพอดีเพื่อทำการขยายร้านให้ใหญ่ขึ้น เฮียบอกว่าเรียนจบอาจจะเปิดร้านนี้ต่อไปก็เลยอยากจะทำให้มันดีๆไปซะเลย


ผมก็เห็นด้วยนะเพราะกิจการของเฮียขายดิบขายดีตลอด คนเข้าออกไม่ขาดสาย เปิดร้านตอนไหนคนก็แห่กันมาตอนนั้น อาจะเพราะราคาที่ย่อมเยาว์และคุณภาพอาหารที่ดีผู้คนก็เลยติดใจและมักแวะเวียนกลับมาอุดหนุนบ่อยๆ


จริงอยู่ว่าเมื่อก่อนต้องมีพี่คินคอยเรียกแขกให้แต่เดี๋ยวนี้กิจการของเฮียก็เริ่มเติบโต คนพูดแนะนำปากต่อปากว่าอร่อยก็เลยไม่ต้องพึ่งหน้าหล่อของพี่คินมาเรียกลูกค้าอีก


ความจริงลูกค้าที่มากินช่วงแรกๆก็เป็นกลุ่มแฟนคลับของพี่คินทั้งนั้นแหละครับ


ก็ดีนะเฮีย เผื่อวันไหนที่ผมมาทำงานไม่ได้เฮียจะได้มีคนช่วย” เพราะบางวันผมก็เรียนเลิกทุ่มสองทุ่ม มันอาจจะทำให้เสียงานไปบ้างนิดหน่อย ผมเป็นห่วงไม่อยากให้เฮียทำงานคนเดียว


“อืม..อาจจะอาทิตย์หน้าคงตกแต่งเสร็จแล้ว กูรบกวนมึงเขียนป้ายรับสมัครงานแล้วเอาไปติดหน้าร้านด้วยก็แล้วกันนะ”


“ได้ครับ”


ผมยังคงนั่งเหม่อมองรอบๆร้านอย่างเพลินเพลิน เสียงเพลงที่เดี๋ยวนี้มักคลอเบาๆอยู่ในร้านทำเอาผมนึกถึงบรรยากาศครั้งแรกที่เจอกับพี่คินที่นี่


……

มองไรไอ้เตี้ย?”

“คนเขาก็มองพี่ทั้งร้านอ่ะ”

 “เหรอ?”

“เออดิ”

 “แล้วมึงมองกูทำไมไอ้เตี้ย?”

“อ้าว ก็มองตามคนอื่นไงครับ”

“เหรอ?”

“เออดิครับ”

 “ยังไม่เลิกมองกูอีกไอ้เตี้ย”

“ไม่มองก็ได้แม่ง”

“หึ”

“แล้วผมก็ไม่ได้ไปเตี้ยบนหัวพี่ด้วย”

“อ้าวหรอ?”

……


นึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้นแล้วก็หมั่นไส้ฉิบหาย คนอะไรปากไม่ดีมาว่าคนอื่นเตี้ย ทีตัวเองสูงเท่ายักษ์ไททันผมยังไม่พูด อ้อ..ไม่ดิแต่ก่อนพี่คินสูงเท่าต้นไม้หน้ามหาลัยต่างหาก


“ขำไรไอ้เด็กเด๋อ”


“อ้าว?” นี่ไงครับคนเรา..เวลานึกถึงในหัวทีไรชอบโผล่มาหาถูกจังหวะทุกที่ เหมือนรู้อ่ะว่ากำลังแอบด่าอยู่ “หวัดดีครับพี่คราม”


“ดีทาวน์ วันนี้พี่คงรบกวนนอนที่บ้านหน่อยนะ”


“ได้พี่ ยังไงก็บ้านพี่คินอยู่แล้ว”


“คินมันบอกให้พี่มาขอทาวน์ด้วยน่ะ เข้าใจเนอะ”


“อ่า...ครับ” พี่คินนี่ชอบทำอะไรของเขาก็ไม่รู้ บ้านก็บ้านของเขา ส่วนพี่ครามก็พี่ชายเขาจะให้มาขออนุญาตผมทำไม “พี่ครามหิวมั้ยครับ กินอะไรก่อนมั้ย?”


“ก็ดีนะ ขอเมนูหน่อยสิแล้วไหนเจ้าของร้านล่ะ?”


“อ๋อ เฮียพึ่งไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้เองครับ”


“อืม งั้นพี่นั่งไหนได้บ้าง”


“ได้ทุกที่เลยครับ ตามสบายครับพี่คราม” ผมมองพี่ครามไปนั่งลงบนโต๊ะที่ว่างอยู่ไม่ไกลจากหน้าเคาท์เตอร์เท่าไหร่ คนในร้านบางคนที่ผมจำได้ว่าเป็นแฟนคลับพี่คินก็แอบเหลือบมองพี่ครามกันใหญ่ คงจะสงสัยว่าคนนี้ใครทำไมหล่อเหมือนพี่คินจัง


“ถามแต่ไอ้ครามแล้วกูล่ะ”


มีคนน้อยใจว่ะครับแต่ก็ตลกดี คนหล่อๆทำหน้าบึ้งนี่หาดูได้ยากนะครับ


“พี่หิวเหรอ?”


“ก็เปล่า..แต่อยากให้ถามบ้าง” พี่คินทิ้งตัวลงนั่งข้างผม ยื่นมือไปหยิบทิชชู่ใกล้ๆมาเช็ดหน้าให้ผม “หนาวขนาดนี้เหงื่อยังออกอีก”


“ผมทำงานนี่หว่า”


“อยู่นิ่งๆเดี๋ยวเช็ดให้” จริงๆผมก็อยากให้เขาเช็ดให้อยู่หรอกแต่ผมก็ไม่ชอบที่คนจ้องมองมาทางพวกผมเท่าไหร่เลยทำท่าปัดออกแล้วลุกขึ้นยืน 


“ผมไปเอาของหลังร้านนะ”


พี่คินขมวดคิ้วมองผมที่เดินเข้าไปหลังร้าน


ผมไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเป็นอะไรแต่ผมก็กังวลเวลาที่พี่คินแสดงความรักของเขากับผมต่อหน้าคนอื่น พี่คินมีคนที่ชื่นชอบมากมายแน่นอนว่ามีทั้งคนรับได้และรับไม่ได้กับการที่เขามีแฟน ยิ่งเป็นผมที่แสนธรรมดาด้วยแล้วมันก็เลยทำให้บางคนไม่พอใจที่พี่คินเลือกผม


ผมโดนเอาไปเปรียบเทียบกับคนที่พี่คินเคยควงบ่อยๆ บอกว่าคนนี้ดีกว่า คนนี้สวยกว่าผมอีกหลายพันเท่า ไม่รู้ว่าพี่คินคิดยังไงถึงมาเลือกผม สิ่งเหล่านี้ผมเคยได้ยินมากับหูตัวเองแต่ผมไม่เอามาใส่ใจเพราะยิ่งคิดมันก็ยิ่งบั่นทอนใจตัวเอง


“เป็นอะไร?” ผมสะดุ้ง หันไปมองคนที่กอดผมจากทางด้านหลัง


“เปล่าครับแค่มาหาของนิดหน่อย”


“ไหนสัญญาว่าถ้าไม่สบายใจจะบอกกันทุกเรื่อง?”


ก็จริงที่เคยสัญญาไว้แบบนั้น..แต่ผมก็กลัวพี่คินโกรธที่ผมเอาคำพูดคนอื่นมาใส่ใจและทำให้ตัวเองคิดมาก เขาห่วงผม และเป็นกังวลกับเรื่องของผมเสมอ


“ผมแค่คิดเรื่องไม่เป็นเรื่องไม่มีอะไรหรอกพี่”


“มึงอยากให้กูโกรธใช่มั้ย?”


“ไม่โกรธดิ” ผมพลิกตัวไปเผชิญหน้ากับเขา จ้องตาพี่คินด้วยแววตาอ่อนไหว จับแขนแข็งแรงของเขาเอาไว้แน่น “อย่าโกรธกันเลยนะพี่”


“แล้วคิดมากเรื่องอะไร?”


“ก็...ผมกลัวคนอื่นมองพี่ไม่ดี”


“เรื่อง?”


“ที่คบกับผม”


“ช่างหัวคนอื่นดิ ในเมื่อกูรักมึงและมึงรักกู ครอบครัวเราก็ไม่ได้มีปัญหา เพื่อนทุกคนก็โอเคกันหมดแล้วมึงจะไปกังวลอะไร ไอ้เรื่องดีไม่ดีนั่นไม่มีใครมาตัดสินได้หรอก มีแค่มึงกับกูที่รู้ว่าดีหรือไม่ดี”


“ผมไม่ชอบที่ถูกมองเวลาพี่อยู่กับผม”


“ยังไงกูไม่เข้าใจ”


“ก็แบบว่า มันกดดันแปลกๆพี่ก็รู้ว่าคนชอบพี่เยอะแล้วก็คงมีคนที่ไม่ชอบที่ผมคบกับพี่”


“นั่นก็เป็นเรื่องของเขา มึงจะเอามาคิดมากทำไมทาวน์ ทุกวันนี้กูก็มีแค่มึงรักแค่มึงคนเดียว ใครที่ไม่ชอบก็ปล่อยเขาไป”


“แต่ถ้าเขาเลิกชอบพี่ล่ะ?”


“ก็ช่างดิวะ กูไม่ใช่ดารานักร้อง กูเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ถ้าใครจะชอบหรือจะเลิกชอบก็ปล่อยเป็นเรื่องของเขาในเมื่อตั้งแต่แรกกูไม่ได้อ้อนวอนให้ใครมาชอบกูสักหน่อย”


คำพูดพี่คินอาจจะตรงไปหน่อยแต่ผมก็เห็นด้วยกับเขาทุกอย่าง พี่คินก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ใครหลายๆคนต่างหลงรักและชื่นชอบ อาจจะเพราะความหล่อหรือความนิ่งขรึมที่เป็นเสน่ห์ของเขา แต่ทุกอย่างพี่คินไม่เคยบังคับใครให้มาชอบเลย


“อือ ขอโทษครับ ผมงี่เง่าอีกแล้ว”


“ก็น่ารักดี”


มันใช่เวลามาชมมั้ยเนี่ยไอ้พี่ กำลังจะซึ้งจะดราม่าก็ทำให้กลับมาโรแมนติกได้เฉยเลย


“งั้นออกไปกันเหอะ ผมโอเคละ” ผมทำท่าจะเดินนำออกไปหน้าร้านแต่โดนพี่คินคว้าเอวเอาไว้


“ยิ้มหน่อย” มือของเขาโอบเอวผมไว้แน่น ใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบเดียวและระยะห่างก็ร่นลงเรื่อยๆเมื่อพี่คินไม่ยอมหยุดขยับใบหน้าเข้ามาหาผม


“อื้อ..” ริมฝีปากได้รูปฉกฉวยเขาประทับลงบนปากผม เขาไล้เลียเชื่องช้าก่อนจะค่อยๆสอดลิ้นของเขาเข้ามาหยอกล้อภายในโพรงปาก ผมกำเสื้อพี่คินแน่น เอียงใบหน้าปรับองศาให้รับจูบของเขาได้ถนัดยิ่งขึ้น


ผมกับพี่คินมีความชอบหลายๆอย่างที่ตรงกัน ความชอบอีกเรื่องหนึ่งที่เข้ากันได้ดีที่สุดก็คือการจูบ ผมชอบจูบกับพี่คิน มันรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อลอยวนเต็มท้อง ปั่นป่วนและเหมือนหายใจไม่ออก มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายแต่ก็เต็มไปด้วยความสุข



50%



หลังเลิกงานพี่คินก็พาผมกลับมาที่บ้าน มีพี่ครามนั่งติดรถมาด้วยอีกคน พี่ครามไม่ได้บอกเหตุผลว่าทำไมถึงมานอนที่นี่ ผมรู้แค่ว่าพี่เขารถเสียแต่ถึงอย่างนั้นที่บ้านของเขาก็ยังมีรถอีกหลายคันให้เลือกขับ อาจจะเป็นเหตุผลส่วนตัวของเขาแหละครับ ผมไม่ก้าวก่ายหรอก


“เออไอ้คิน พี่ไม่ได้เอาชุดมาว่ะ ยืมของมึงก่อนดิ”


“อืม เดี๋ยวเอาไปให้ที่ห้อง”


พวกผมแยกย้ายเข้าห้อง พี่ครามได้นอนห้องแขกที่อยู่ข้างๆส่วนผมกับพี่คินก็นอนด้วยกันในห้องเดิม


“ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวกูเอาชุดไปให้ไอ้ครามก่อน”


“ครับ”


“ไม่ต้องล็อคประตูห้องน้ำนะ”


“ล็อคดิ”


“ไม่เป็นไรกูมีกุญแจ”


ไอ้ห่าพี่นี่...ผมเอือมระอา คนบ้าอะไรชอบเข้ามาตอนที่คนอื่นอาบน้ำ พี่คินชอบอ้างว่าอาบน้ำพร้อมกันประหยัดทั้งน้ำทั้งเวลา ไม่รู้ใช้อะไรคิด ตอนอาบพร้อมกันนี้ไม่เคยมีอะไรประหยัดแถมยังเปลืองตัวอีกต่างหาก


“อื้อ!..ไปเลย”


“ทำปากมุบมิบ เดี๋ยวจะโดนจูบปากบวม”


ผมแค่ทำปากมุบมิบบ่นพี่คินนิดหน่อยเขาก็ชอบเข้ามากัดปาก แถมดูดดึงจนแดงไปหมด


“รีบๆไปเลย ยังจะมายืนยิ้มอีก” ผมดันหลังพี่คินที่ไม่ยอมเดินออกไปสักที เขาดีดหน้าผากผม พอผมโวยวายก็หัวเราะร่าแต่ก็ยอมเอาเสื้อผ้าออกไปให้พี่ครามอีกห้อง


ผมทำได้แค่ฟึดฟัดคนเดียว ยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากก่อนจะรีบเข้าไปอาบน้ำอาบท่าให้เสร็จเร็วๆเดี๋ยวพี่คินจะกลับมาก่อน


ไม่ได้ครับ ผมต้องรักษาเนื้อรักษาตัวเองหน่อย พี่คินนี่ไม่รู้ยังไง แค่จับนิดจับหน่อยก็ขึ้นแล้ว กว่าจะเอาลงให้สงบได้ผมก็ต้องสลบหลับคาอกเขาทุกที


ผมฮึมฮัมเพลงในขณะที่กำลังอาบน้ำ ผมเป็นคนชอบอาบน้ำเย็นรู้สึกว่าสดชื่นกว่าการอาบน้ำอุ่นเป็นไหนๆและอีกอย่างนะครับผมไม่ค่อยแช่น้ำในอ่างเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ก็อาบแต่ฝักบัว นานๆทีโน่นถึงจะลงไปแช่อ่างนอนทอดอารมณ์จนตัวแทบเปื่อย


“เด็กดี” ผมสะดุ้งเมื่อโดนจูบแผ่วเบาที่ไหล่ขวา หันไปมองก็เห็นพี่คินกำลังก้มลงจูบเนื้อตัวของผมอยู่ มือเขาลูบแผ่วไปมาเบาๆ ความรู้สึกสบายทำให้ผมโอนอ่อนและยอมปล่อยตัวให้กับเขา


ไหน?..ใครมันบอกว่าจะรักษาเนื้อนักษาตัววะ โดนเขาจับลูบนิดหน่อยก็ขึ้นไม่ต่างกันเลย


ก็งี้แหละครับ คู่กันแล้วไม่แคล้วกันหรอก


 

 

--- CUT---


 


“นี่ไอ้ทาวน์ มึงว่าเด็กปีนี้หน้าตาดีกว่าปีเราป่ะวะ?”


ผมหันไปมองไอ้ทิมที่นั่งส่องเด็กปีหนึ่งที่กำลังเดินผ่านหน้าเราสองคน มีทั้งกลุ่มหญิงและชาย น้องเห็นพวกผมก็หันมาไหว้แล้วก็เดินผ่านไป เอาจริงมั้ยน้องทำแบบนี้เหมือนผมเป็นศาลพระภูมิที่เวลาเดินผ่านต้องไหว้เลยว่ะ


“ก็พอๆกันป่ะแต่ถ้าเทียบกับกูก็ต้องเป็นกูอยู่ละ”


“เนี่ย...กระจกบ้านมึงมีปัญหาแน่ๆกูว่า”


“ทำไมวะ มันทายอะไรเอ่ยกับมึงเหรอ?”


“เห้อมมม” ทิมถอนหายใจยาวจนเกือบหมดลมก่อนมันจะกระเสือกกระสนหายใจเข้าแล้วายใจออกช้าๆเพื่อปรับลมหายใจ


“ด่ามึงว่าควายกูยังสงสารควายเลยไอ้ทิม”


บางทีผมก็คิดนะว่าทำไมผมกับมันถึงยังคบกันจนถึงป่านนี้ ผมเคยถามไอ้ทิมมันด้วย มันก็บอกว่าก็คงเป็นเวรกรรมที่ต้องมาชดใช้กันให้หมดภายในชาตินี้เลยทำให้ต้องมาคบกันเป็นเพื่อนอยู่สองคน


ไม่รู้ว่าได้ยินคำตอบของมันแล้วจะสบายใจหรือหนักใจก่อนดี


“เออ...ว่าแต่ไอ้เมตประมงไม่มาหามึงอ่อ?”


อย่างที่รู้กันว่าสองคนนี้มันกำลังคุยกันอยู่ คุยกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งเทอมสองแต่ก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้าสักที ก็ไอ้ห่าทิมนี่มันมัวแต่เล่นตัวอ่ะครับ บอกว่าไม่พร้อม ขอเป็นเพื่อนกันไปก่อน คุยแบบนี้ก็สบายใจดี


“มันเรียนทั้งวันอ่ะ เวลาจะแดกข้าวยังไม่มีเลยมั้ง”


“ประชดประชัน แหมๆเพื่อนกันเนอะ”


“ไรมึงไอ้สัด กูก็บอกไงไม่ได้มีอะไรเล๊ยย”


เสียงมึงนี่สูงถึงสวรรค์แล้วไอ้ฟายทิม


“มันไม่มาหามึงก็ไปหามันดิง่ายๆแค่นี้จบ”


“ก็....”


“ถ้าเป็นห่วงก็ไปหามันดิวะ ปากแข็งอยู่นั่น”


“เออๆ รู้ดีนักแล้วถ้ากูไปหามันมึงจะอยู่กับใคร”


“ป๊าด..นี่ห่วงกู ซึ้งว่ะน้ำลายใจไหล”


“น้ำตาไอ้สัด”


ผมหัวเราะขำก่อนจะตอบมัน “ก็อยู่นี่แหละ วันนี้พี่คินไม่มีเรียนไม่มีใครให้ไปหาหรอก”


“แน่ใจว่าอยู่ได้”


“โอ้โห ไม่เคยเห็นมึงเป็นห่วงกูขนาดนี้”


“กูตอแหลเฉยๆแหละทาวน์ คือพี่คินบอกให้กูดูมึงให้ไม่ห่างสายตา เวลามึงมองสาวกูจะได้รายงานทันที”


“เดี๋ยวนะ!” ไอ้พี่คินนี่ผมว่าละทำไมรู้ดีตลอดว่าวันไหนผมมองใครบ้าง ที่แท้ก็มีหนอนบ่อนไส้อยู่ใกล้ตัวนี่เอง มันน่านักเดี๋ยวกลับบ้านต้องเคลียร์หน่อยละ


“เออกูไม่มองหรอก”


“แน่ใจนะ กูจะเชื่อละกัน”


“กลัวไปหาไอ้เมตประมงไม่ทันก็บอกมาเถอะ ทำมาเป็น”


ผมมองไอ้ทิมชูนิ้วกลางส่งมาให้ก่อนมันจะรีบวิ่งออกไปทางคณะประมง ก็ตลกมันดีครับ ชอบปากแข็งดีนัก ดีนะที่ไอ้เมตประมงมันไม่ใช่คนเฟลนลี่ไม่งั้นไอ้คนปากแข็งอย่างไอ้ทิมคงอกแตกตาย ไอ้เมตนั่นมันหล่อน้อยที่ไหนล่ะ สาวๆนี่อย่างเยอะที่ตามจีบมันอ่ะ


“อ้าวพี่ทาวน์ สวัสดีครับ”


ผมหันไปตามเสียงทักก็เห็นเด็กปีหนึ่งห้อยป้ายชื่อยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า ผมทำหน้างง หน้ามันคุ้นๆนะแต่จำไม่ค่อยได้ว่าใคร


“อ่า...หวัดดี” ก็ทักทายก่อนล่ะกันเดี๋ยวจะเสียมารยาท


“จำผมได้มั้ยครับ ที่ผมชนพี่เมื่อสองวันก่อน”


“อ๋อ...โยธาป่ะ จำได้ละ”


ก็ว่าทำไมหน้าคุ้นๆ คือไม่คุ้นหน้าหรอกครับแต่คุ้นหุ่นมัน เด็กนี่มันค่อนข้างสูงอ่ะผมก็เลยเหมือนจำได้ลางๆว่าเคยเห็น


“ครับ ผมขอนั่งด้วยได้มั้ย?”


“เอาดิ ตามสบายพี่นั่งคนเดียว”


“ขอบคุณครับ” น้องมันนั่งลงตรงข้ามผม พึ่งเห็นว่าในมือมันมีทั้งข้าวราดแกงและแก้วน้ำที่มีน้ำแดงอยู่ในมือ ไอ้เด็กนี่สงสัยจะชอบกินน้ำแดงมะนาวโซดาแน่ๆ


“อืม”


“แล้วทำไมพี่นั่งคนเดียวล่ะครับ”


“เพื่อนพี่ไปหาเพื่อนอีกคณะน่ะ” คือจะบอกว่าเพื่อนพี่ไปแรดที่คณะประมงก็ยังไงๆอยู่ รักษาภาพพจน์ให้ไอ้ทิมมันนิดนึงเพราะแค่นี้ก็ไม่เหลือภาพพจน์ดีๆให้เห็นแล้ว


“อ่อ”


กระอักกระอ่วนแปลกๆเนอะผมว่า คือผมกับน้องมันก็ไม่ได้รู้จักกันขนาดนั้นไง แค่คนที่ชนกันแล้วน้องมันทำน้ำหกใส่ ทักทายแนะนำชื่อกันนิดหน่อยแค่นั้น บทสนทนาก็เลยไม่ได้มีอะไรมากมาย


“แล้วเพื่อนโยล่ะ?”


“คนอื่นเขากินเสร็จแล้วครับแต่ผมไปช่วยอาจารย์ยกของเลยต้องมากินคนเดียว”


ผมก็สงสัยนะว่าทำไมเพื่อนมันไม่รอมันแต่ก็นั่นแหละเป็นเรื่องของคนอื่นผมไม่อยากยุ่งหรอก


ครืดดด...


ผมก้มลงมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะสั่นขึ้น มองชื่อที่โชว์หลาอยู่บนหน้าจอก็เป็นชื่อของพี่คินที่ไม่รู้แอบเอาไปบันทึกชื่อต่อหลักเพิ่มตอนไหน


พี่คิน (ที่รัก)


ผมกระแอมไอหน่อยๆเมื่อเห็นว่าโยธามันจ้องมองหน้าจอผมอยู่ คือแม่งพี่คินทำอะไรไม่เคยบอกผมอ่ะ หลายคดีแล้วนะ ต้องกลับไปเคลียร์แน่ๆ


“ครับ”


(กินข้าวยัง?)


“อิ่มล่ะ แล้วพี่อ่ะ”


(พึ่งตื่นมากิน ข้าวต้มที่มึงซื้อไว้ให้ก็อืดหมดแล้ว)


“ก็ตื่นสายเอง...แล้วทำไง ทิ้งเหรอ?”


(ก็อุ่นดิ ทิ้งทำไมให้เสียของ)


“ก็ดีแล้ว แต่พี่คินผมถามหน่อย”


(ว่า)


“พี่มาแอบพิมพ์ต่อท้ายคำว่าที่รักตอนไหนห้ะ” ผมถามเสียงเบา ถามต่อหน้าคนอื่นแล้วมันเขินแปลกๆ


(อ้าวเหรอ กูทำเหรอไม่เห็นรู้ตัว)


“กวนตีน”


(พูดหยาบอีกแล้ว กลับมามึงโดน)


ผมทำหน้าเบื่อหน่าย เบ้ปากกรอกตาใส่โทรศัพท์ทั้งที่คนในสายไม่เห็นแต่ไอ้เด็กที่นั่งตรงหน้าผมต่างหากที่เห็น มันที่กำลังดูดน้ำอยู่เลยสำลักน้ำใหญ่เล


“วางละ ตอนเย็นไม่ต้องมารับนะเดี๋ยวผมไปร้านเฮียเลย”


(อืม ตั้งใจเรียน)


“ครับ”


ผมวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะตามเดิม เงยหน้ามาก็เห็นไอ้เด็กโยธามันมองหน้าผมอยู่


“มีอะไร?”


“พี่ใช่คนที่เขาพูดถึงกันหรือเปล่าว่าเป็นแฟนกับพี่คินปีสาม”


อ่า....ใครมันพูดกันนักหนาวะ ขนาดพี่คินมีแฟนยังจะพูดถึงกันอีกแต่ไม่แปลกหรอกพี่คินก็ดังอ่ะเนอะแต่ก็ดังเฉพาะกลุ่มนั่นแหละ เพราะบางคนเขาก็ไม่ได้รู้จักหรือสนใจพี่คินหรอก

อืม” ผมตอบรับ “แปลกเหรอ?”


“ก็ไม่ครับ ผมแค่คิดไม่ถึง”


“ว่าจะเป็นกู?”


“เฮ้ยไม่ใช่ครับ”


“แล้วยังไง?”


“คิดไม่ถึงว่าแฟนพี่คินจะน่ารักขนาดนี้”


ไอ้เด็กสัด ผมเกลียดคำว่าน่ารักที่คนอื่นชมผมจริงๆแต่ขอยกเว้นให้พี่คินคนหนึ่งแล้วกัน เวลาเขาพูดคำว่าน่ารักใส่ผมทีไร ทำเอาผมไปไม่เป็นทุกที


“อิ่มยัง? ไปได้ละ” ไม่พอใจก็ต้องจัดการไล่มันไปครับ ไม่ใช่อะไรหรอกคือมันใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วเดี๋ยวเด็กมันเข้าสาย ปีหนึ่งก็ต้องตรงเวลาหน่อย


“โหพี่ ไปก็ได้ครับ ขอบคุณที่แบ่งโต๊ะให้ผมนั่งนะครับ”


“ไม่เป็นไร”


จะว่าไปเด็กโยธานี่ก็สุภาพดีนะ ตั้งแต่ได้คุยกับมันก็จะมีคำว่าครับลงท้ายตลอดเลย ต่างกับผมกับไอ้ทิมลิบลับ เวลาพูดกันมีแต่อะไรก็ไม่รู้ไร้สาระไปหมด อย่าให้ต้องมาสุภาพกันเลยครับเดี๋ยวตุ่มจะขึ้นปาก


TBC...


แงงง ตกใจมากคนมาอ่านเยอะเลย คิดถึงกันใช่มั้ยค่า คิดถึงมากๆเหมือนกัน เวลาเขียนเรื่องนี้แล้วรู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งเลย ขอบคุณทุกคนที่ยังติดตามกันนะคะ ภาคนี้ก็อาจจะมีปัญหายิบย่อยหยุมหยิมของคู่รักนิดหน่อย อิอิ

เรื่องของทิมเราเขียนไว้ในเล่มพิเศษนะคะถ้าใครได้อ่านแล้วก็จะเข้าใจว่าทิมไปคุยกับเมตประมงของทาวน์ได้ยังไง ทุกคนไม่ต้องกลัวดราม่าเด้อ นี่ฟีลกู้ดจริงๆนะ 


#นิยายเขาว่ากันว่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.956K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

651 ความคิดเห็น

  1. #643 0984363270 (@0984363270) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 21:27
    คัทอ่านได้ทั่ไหนคะ
    #643
    0
  2. วันที่ 19 เมษายน 2563 / 07:23
    ยังไงน้าาาโยน้าาาา
    #642
    0
  3. #556 pcy921 (@chanchanchan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 16:37
    พี่คินรู้บ้านแตก5555
    #556
    0
  4. #484 1ni8_MiraO (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 03:38
    คิ่ดถึ๊งนิ้
    #484
    0
  5. #308 Tarn Hathairat (@tarnhs) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2562 / 19:42
    โย อาจจะชอบก็ได้นะ
    #308
    0
  6. #224 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 10:32
    มีลางว่าจะมีฝากหึงโหด555555555
    #224
    1
    • #224-1 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 2)
      6 กรกฎาคม 2562 / 10:32
      ฉากสิวะ
      #224-1
  7. #201 NN1307_ss (@NN1307_ss) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 12:51
    สนุกค่าาา
    #201
    0
  8. #192 ananarnaaa (@ananarnaaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 09:24
    โยธาดูมีพิรุธ หรือเราคิดมากกันนะ 55555555
    #192
    0
  9. #177 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 16:31
    ถ้าโยมาสมัครงานร้านสเต็กกะคือมีฉากหึงโหดแน่ ตายๆ
    #177
    0
  10. #140 IninNutCham (@IninNutCham) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 22:04
    ถ้าโยจีบทาวน์ พี่คินไม่อยู่เฉยแน่ๆๆ ระวังด้วยนะลูกก
    #140
    0
  11. #136 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 17:39
    น้องกลัวคำสุภาพ555 พี่คินลูกกกก
    #136
    0
  12. #133 SandSeaSun (@babiejj) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 09:53
    จะได้เจอพี่คินโหมดหึงโหดไหมนี่
    #133
    0
  13. #93 Mmelody__ (@pimpika-68) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 09:06
    น้องโยธานี่ยังไงๆอยู่น้าา
    #93
    0
  14. #73 zzzPLAzzz (@zzzwanmaizzz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 09:38
    ไปยุ่งกับเมียเขา เดี๋ยวโยธาระวังจะโดนคินตีแตก 555
    #73
    0
  15. วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 01:09
    โยธาระวังตัวดีๆนะจ๋า
    #72
    0
  16. #71 AunApikana (@AunApikana) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 23:08
    คิดถึงสุดไรสุดค่าาาาา
    #71
    0
  17. #70 Brem25 (@Brem25) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 22:27
    น้องโยธาลูก หลบพี่คินดีๆนะ 555555
    #70
    0
  18. #68 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 21:25
    พี่คินนนนน เอาแล้วนะ เจ้าทาวน์มีผู้บ่าวมาเกี้ยวแล้วนะ มาหวานโชว์หน่อยเร็วว 555+
    #68
    0
  19. #67 Yukinong (@Yukinong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 20:54
    น้องโยย ระวังคนขี้หึง ขี้หวง แบบโคตรๆไว้ด้ายน้าาา
    #67
    0
  20. #66 Littleknighty (@Littleknighty) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:41

    โยธาาา

    ชั้นเชียร์นาย55555.

    // โดนพี่คินตบ
    #66
    0
  21. #65 MonthakanKasa (@MonthakanKasa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:37
    โยธานี่ยังไงคะ
    #65
    0
  22. #64 ENJOY_EVERYDAY (@pink-peat) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 16:12
    มาวอมาแวนี่ต้องการอะไรไหนบอกสิคะน้องโย
    #64
    0
  23. #63 Neko4869 (@Neko4869) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 15:31
    ต้องมีอะไรแน่ๆๆ
    #63
    0
  24. #62 myeonx (@myeonz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 15:05
    อห พี่คินอะร้ายๆๆๆๆ
    #62
    0
  25. #61 PCY_BBH_PLOY (@Chutiporn_ploy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 14:57
    เราจะไว้ใจและเชื่อใจไรท์ได้มากแค่ไหนว่าฟีลกู้ดดดด ไรท์จะไม่ทำร้ายใจเราใช่มั้ยค้าาา
    #61
    0